Psyche
alle pijlers
teleurstelling en tegenslag
zaterdag 7 december 2013 om 09:07
Ik merk dat ik niet goed meer kan tegen een leleurstelling. De afgelopen jaren hebben we erg veel tegenslag gehad, zijn zelfstandig en hebben veel last van de crises. Financieel kunnen we net het hoofd boven water houden en dat al een aantal jaar lang. We hebben alles waar we voor gewerkt hebben moeten verkopen en kunnen ons niets leuks permitteren.
Nu hebben we gister weer een teleurstelling gehad, en ondanks dat ik er op voorbereid was, want er is ons niks leuks gegund dus dit zou ook wel niet doorgaan, viel me dit enorm zwaar. Ik liep alsmaar te janken en voel me erg zielig.
Dit haat ik, zo ben ik niet, wat kan ik er aan doen? Is het normaal om zo depri te zijn? Vind dit vooral vervelend voor mijn gezin, ze hebben al niets en dan ook nog een depressieve moeder
Ik wil me gewoon weer goed en gelukkig voelen. En niet op voorhand denken dat het ons niet gegund is, want ik ga er nu al vanuit dat mijn dochter wel niet zal slagen want dat is ons niet gegund.
Nu hebben we gister weer een teleurstelling gehad, en ondanks dat ik er op voorbereid was, want er is ons niks leuks gegund dus dit zou ook wel niet doorgaan, viel me dit enorm zwaar. Ik liep alsmaar te janken en voel me erg zielig.
Dit haat ik, zo ben ik niet, wat kan ik er aan doen? Is het normaal om zo depri te zijn? Vind dit vooral vervelend voor mijn gezin, ze hebben al niets en dan ook nog een depressieve moeder
Ik wil me gewoon weer goed en gelukkig voelen. En niet op voorhand denken dat het ons niet gegund is, want ik ga er nu al vanuit dat mijn dochter wel niet zal slagen want dat is ons niet gegund.
zaterdag 7 december 2013 om 12:13
quote:Naara schreef op 07 december 2013 @ 12:08:
[...]
Je mag van mij aannemen dat ik weet waar ik over praat ja. Financieel bijna door het putje gegaan, als .... eigen ondernemer?
En net op tijd het tij weten te keren. Maar ik heb wel wat magere jaren gehad ja. Die ik, ook alweer door het maken van eigen keuzes, op eigen kracht weer te boven ben gekomen.
Dus ...
als jij zo goed weet hoe het werkt, misschien kun je TO dan wat constructieve tips geven.
Waar ging het bij jou bijna fout en hoe heb je dat opgelost.
[...]
Je mag van mij aannemen dat ik weet waar ik over praat ja. Financieel bijna door het putje gegaan, als .... eigen ondernemer?
En net op tijd het tij weten te keren. Maar ik heb wel wat magere jaren gehad ja. Die ik, ook alweer door het maken van eigen keuzes, op eigen kracht weer te boven ben gekomen.
Dus ...
als jij zo goed weet hoe het werkt, misschien kun je TO dan wat constructieve tips geven.
Waar ging het bij jou bijna fout en hoe heb je dat opgelost.
zaterdag 7 december 2013 om 12:15
quote:boerderijgeit028 schreef op 07 december 2013 @ 12:12:
TO even een dikke voor jou!
Je mag teleurgesteld zijn en je rot voelen als je klap na klap te verwerken krijgt. Maar opgeven is nooit een optie. Zie mijn motto. Maar probeer niet te gaan doemdenken, het is moeilijk als je zoveel trgenslagen hebt gehad, ik weet het.
Ik heb geleerd dat als je met je rug tegen de muur staat dat je heel inventief wordt. Ga aub niet aan de DA hoe verleidelijk t ook is, het lost niets op, het onderdrukt t alleen.
Probeer te genieten van de kleine positieve dingen in je leven.
Sterkte!Ik ben het met je eens, behalve dat advies over de huisarts. Heeft mij 6 jaar geleden enorm geholpen en niet dmv pillen en onderdrukken.
Le-zen Sorry geit.
TO even een dikke voor jou!
Je mag teleurgesteld zijn en je rot voelen als je klap na klap te verwerken krijgt. Maar opgeven is nooit een optie. Zie mijn motto. Maar probeer niet te gaan doemdenken, het is moeilijk als je zoveel trgenslagen hebt gehad, ik weet het.
Ik heb geleerd dat als je met je rug tegen de muur staat dat je heel inventief wordt. Ga aub niet aan de DA hoe verleidelijk t ook is, het lost niets op, het onderdrukt t alleen.
Probeer te genieten van de kleine positieve dingen in je leven.
Sterkte!Ik ben het met je eens, behalve dat advies over de huisarts. Heeft mij 6 jaar geleden enorm geholpen en niet dmv pillen en onderdrukken.
Le-zen Sorry geit.
zaterdag 7 december 2013 om 12:20
Sterkte Momodoe, ik kan me voorstellen dat het bij jou nu even op is. Maar het vervelende is dat je gewoon door moet. Je kunt het bijltje er niet bij neergooien.
Jarenlang op een houtje bijten terwijl je je een slag in de rondte werkt, is gewoon heel zwaar. Nooit geld voor leuke dingen kan ervoor zorgen dat je het leven even niet leuk meer vindt.
Deze crisis moet voorbij gaan, de vraag is alleen: wanneer?
Dat maakt het allemaal nog zwaarder: dat je niet weet hoe lang je het op deze manier nog vol moet houden.
Nogmaals sterkte en ik hoop dat het tij snel voor jullie keert.
Dat moét gewoon!
Jarenlang op een houtje bijten terwijl je je een slag in de rondte werkt, is gewoon heel zwaar. Nooit geld voor leuke dingen kan ervoor zorgen dat je het leven even niet leuk meer vindt.
Deze crisis moet voorbij gaan, de vraag is alleen: wanneer?
Dat maakt het allemaal nog zwaarder: dat je niet weet hoe lang je het op deze manier nog vol moet houden.
Nogmaals sterkte en ik hoop dat het tij snel voor jullie keert.
Dat moét gewoon!
zaterdag 7 december 2013 om 12:21
quote:catacarax schreef op 07 december 2013 @ 12:12:
[...]
Wat goed van jou zeg! En nooit eens geklaagd? Bikkel hard zijn en niet zeuren? Gewoon vrolijk geweest in die periode met alle geduld van de wereld? Knap hoor. Dan heb jij inderdaad het "recht" om een ander af te zeiken. Want mensen als jij die hebben dat.
Ik zeik TO niet af, dat maak jij ervan.
TO heeft de keuze om te stoppen. Of door te gaan, met als waarschijnlijk gevolg dat de belastingdienst, de bank en/of andere schuldeisers de boel onder haar kont vandaan slepen. Dan een paar jaar schuldsanering? Tis maar waar je voor wil kiezen hoor.
[...]
Wat goed van jou zeg! En nooit eens geklaagd? Bikkel hard zijn en niet zeuren? Gewoon vrolijk geweest in die periode met alle geduld van de wereld? Knap hoor. Dan heb jij inderdaad het "recht" om een ander af te zeiken. Want mensen als jij die hebben dat.
Ik zeik TO niet af, dat maak jij ervan.
TO heeft de keuze om te stoppen. Of door te gaan, met als waarschijnlijk gevolg dat de belastingdienst, de bank en/of andere schuldeisers de boel onder haar kont vandaan slepen. Dan een paar jaar schuldsanering? Tis maar waar je voor wil kiezen hoor.
zaterdag 7 december 2013 om 12:24
quote:Starshine schreef op 07 december 2013 @ 12:13:
[...]
als jij zo goed weet hoe het werkt, misschien kun je TO dan wat constructieve tips geven.
Waar ging het bij jou bijna fout en hoe heb je dat opgelost.
Ik zat in een business waar het werk dat ik op dat moment deed, opdroogde. Is lastig hoor, als je wel maandelijks een hypotheek hebt op te hoesten.
Heb het een paar maanden kunnen uitzingen op spaargeld. Vond toen een baan, dus bye bye eigen bedrijf. Wat niet wegneemt dat navorderingen van de belastingdienst gewoon moesten worden betaald, ook al was het einde spaargeld.
Ik heb het gered zonder schuldsanering, en inderdaad heb ik daar bij niemand over geklaagd. Mijn familie weet dat niet eens.
[...]
als jij zo goed weet hoe het werkt, misschien kun je TO dan wat constructieve tips geven.
Waar ging het bij jou bijna fout en hoe heb je dat opgelost.
Ik zat in een business waar het werk dat ik op dat moment deed, opdroogde. Is lastig hoor, als je wel maandelijks een hypotheek hebt op te hoesten.
Heb het een paar maanden kunnen uitzingen op spaargeld. Vond toen een baan, dus bye bye eigen bedrijf. Wat niet wegneemt dat navorderingen van de belastingdienst gewoon moesten worden betaald, ook al was het einde spaargeld.
Ik heb het gered zonder schuldsanering, en inderdaad heb ik daar bij niemand over geklaagd. Mijn familie weet dat niet eens.
zaterdag 7 december 2013 om 12:31
Net als ikbenanoniem herken ik het gevoel dat je hebt TO, maar net als anoniem ook vanwege andere zaken. En zeker dat gevoel van 'wordt ons dan niets gegund??'. Want inderdaad, sommige zaken heb je gewoon niet in de hand, hoe graag je ook zou willen.
Mijn advies is dan ook rust nemen voor zo ver mogelijk. Heb je eens tijd, ga dan goed praten en kijken of er ergens mogelijkheden zijn. Praat met anderen, een frisse blik kan wonderen doen. Wanneer je eenmaal aan het nadenken bent krijg je vaak weer een gevoel van zelfredzaamheid. Inderdaad, sommige dingen kun je niet sturen, maar je kan wel het idee hebben dat je hebt gedaan wat er in je macht lag.
Mijn man kwam er zelf ook niet uit en is baar de huisarts gegaan voor AD. En sindsdien is het een ander mens. Hij geeft aan dat de donkere wolken in z'n hoofd langzaam wegtrekken, en er weer wat meer licht in z'n hoofd (en in de toekomst is). Met kleine stapjes, dat wel, maar goed, het gaat (vooralsnog) vooruit.
Overigens zijn wij beiden ook naar een psych geweest, maar dit had voor ons totaal geen effect. Bovendien was dat haast onbetaalbaar.
Mijn advies is dan ook rust nemen voor zo ver mogelijk. Heb je eens tijd, ga dan goed praten en kijken of er ergens mogelijkheden zijn. Praat met anderen, een frisse blik kan wonderen doen. Wanneer je eenmaal aan het nadenken bent krijg je vaak weer een gevoel van zelfredzaamheid. Inderdaad, sommige dingen kun je niet sturen, maar je kan wel het idee hebben dat je hebt gedaan wat er in je macht lag.
Mijn man kwam er zelf ook niet uit en is baar de huisarts gegaan voor AD. En sindsdien is het een ander mens. Hij geeft aan dat de donkere wolken in z'n hoofd langzaam wegtrekken, en er weer wat meer licht in z'n hoofd (en in de toekomst is). Met kleine stapjes, dat wel, maar goed, het gaat (vooralsnog) vooruit.
Overigens zijn wij beiden ook naar een psych geweest, maar dit had voor ons totaal geen effect. Bovendien was dat haast onbetaalbaar.
zaterdag 7 december 2013 om 12:36
quote:Naara schreef op 07 december 2013 @ 12:24:
[...]
Ik zat in een business waar het werk dat ik op dat moment deed, opdroogde. Is lastig hoor, als je wel maandelijks een hypotheek hebt op te hoesten.
Heb het een paar maanden kunnen uitzingen op spaargeld. Vond toen een baan, dus bye bye eigen bedrijf. Wat niet wegneemt dat navorderingen van de belastingdienst gewoon moesten worden betaald, ook al was het einde spaargeld.
Ik heb het gered zonder schuldsanering, en inderdaad heb ik daar bij niemand over geklaagd. Mijn familie weet dat niet eens.Zoals ik al zei, wat goed van jou. Jij bent immers wel in staat de juiste keuzes te maken. Ik wou dat ik dat ook altijd kon en zonder hulp van anderen ook nog. TO kan dat heel even niet. En de meesten begrijpen haar. Die zijn ook al niet verlicht.
[...]
Ik zat in een business waar het werk dat ik op dat moment deed, opdroogde. Is lastig hoor, als je wel maandelijks een hypotheek hebt op te hoesten.
Heb het een paar maanden kunnen uitzingen op spaargeld. Vond toen een baan, dus bye bye eigen bedrijf. Wat niet wegneemt dat navorderingen van de belastingdienst gewoon moesten worden betaald, ook al was het einde spaargeld.
Ik heb het gered zonder schuldsanering, en inderdaad heb ik daar bij niemand over geklaagd. Mijn familie weet dat niet eens.Zoals ik al zei, wat goed van jou. Jij bent immers wel in staat de juiste keuzes te maken. Ik wou dat ik dat ook altijd kon en zonder hulp van anderen ook nog. TO kan dat heel even niet. En de meesten begrijpen haar. Die zijn ook al niet verlicht.
zaterdag 7 december 2013 om 12:43
dat is inderdaad fijn voor je Naara dat je een baan vond en genoeg spaargeld had.
Maar weet je, misschien heb je gelijk en heeft TO te lang aan het dooie paard dat haar bedrijf is staan trekken...MIsschien had ze 2 jaar geleden (of wanneer dan ook) de stekker er al uit moeten trekken. Kan. Dat is inderdaad een keuze geweest om het niet te doen. Maar wat nu dan... dan verdiend ze het dus maar om in de shit te zitten en mag ze vooral niet klagen?
Mijn man heeft jaren bij een bedrijf gewerkt waar het ook steeds slechter mee ging. Loonsverhoging zat er niet in en op het end deed hij al het werk zelf met de eigenaar. Ik zei al tijden dat hij wat anders moest zoeken en ontslag moest nemen. Deed hij niet, want als hij weg ging dan zou het bedrijf zeker klappen. Puntje bij paaltje klapte het bedrijf toch en heeft hij dus meer dan een jaar in de ww gelopen. De nasleep daarvan bezorgt ons nog veel last, want al je reserves gaan eraan. Mogen wij ons ook niet rot voelen omdat e.e.a. ook het gevolg is van een eigen keuze?
Maar weet je, misschien heb je gelijk en heeft TO te lang aan het dooie paard dat haar bedrijf is staan trekken...MIsschien had ze 2 jaar geleden (of wanneer dan ook) de stekker er al uit moeten trekken. Kan. Dat is inderdaad een keuze geweest om het niet te doen. Maar wat nu dan... dan verdiend ze het dus maar om in de shit te zitten en mag ze vooral niet klagen?
Mijn man heeft jaren bij een bedrijf gewerkt waar het ook steeds slechter mee ging. Loonsverhoging zat er niet in en op het end deed hij al het werk zelf met de eigenaar. Ik zei al tijden dat hij wat anders moest zoeken en ontslag moest nemen. Deed hij niet, want als hij weg ging dan zou het bedrijf zeker klappen. Puntje bij paaltje klapte het bedrijf toch en heeft hij dus meer dan een jaar in de ww gelopen. De nasleep daarvan bezorgt ons nog veel last, want al je reserves gaan eraan. Mogen wij ons ook niet rot voelen omdat e.e.a. ook het gevolg is van een eigen keuze?
zaterdag 7 december 2013 om 12:48
quote:catacarax schreef op 07 december 2013 @ 12:12:
[...]
Wat goed van jou zeg! En nooit eens geklaagd? Bikkel hard zijn en niet zeuren? Gewoon vrolijk geweest in die periode met alle geduld van de wereld? Knap hoor. Dan heb jij inderdaad het "recht" om een ander af te zeiken. Want mensen als jij die hebben dat.
Precies.
Ik heb het idee dat er hier op het vivaforum nooit geklaagd mag worden.
Je wordt dan afgebrand, je moet hard en bitchy zijn, en kijken naar anderen die het allemaal o zo goed weten....
hele nare mentaliteit hangt hier soms.
Klagen mag, iedereen zit het wel eens niet meer zitten, je hart luchten is goed, en als je dan voor huilie wordt uitgemaakt, of aanstelster, of dat je maar in de slachtofferrol zit...
Dat kan pijn doen, maar goed, dat soort gevoelens hebben de harde kille vrouwen hier niet.
[...]
Wat goed van jou zeg! En nooit eens geklaagd? Bikkel hard zijn en niet zeuren? Gewoon vrolijk geweest in die periode met alle geduld van de wereld? Knap hoor. Dan heb jij inderdaad het "recht" om een ander af te zeiken. Want mensen als jij die hebben dat.
Precies.
Ik heb het idee dat er hier op het vivaforum nooit geklaagd mag worden.
Je wordt dan afgebrand, je moet hard en bitchy zijn, en kijken naar anderen die het allemaal o zo goed weten....
hele nare mentaliteit hangt hier soms.
Klagen mag, iedereen zit het wel eens niet meer zitten, je hart luchten is goed, en als je dan voor huilie wordt uitgemaakt, of aanstelster, of dat je maar in de slachtofferrol zit...
Dat kan pijn doen, maar goed, dat soort gevoelens hebben de harde kille vrouwen hier niet.
zaterdag 7 december 2013 om 13:42
TO, ik hoop dat je leest dat je gewoon hier jouw sores neer kan zetten. Ik lees hier berichten van mensen die begrijpen dat dit MF klote is nu voor je. En je bent niet zwak om dit te spuien. Juist goed om te vertellen waar je mee zit.
Net zoals menigeen heb ik dat gehad, nu heb jij dat en hoe dat komt doet helemaal niet ter zake.
Sterkte meid.
Net zoals menigeen heb ik dat gehad, nu heb jij dat en hoe dat komt doet helemaal niet ter zake.
Sterkte meid.
zaterdag 7 december 2013 om 13:55
ook ik snap je wel, TO, heb hetzelfde. Ik heb gemerkt, en wie weet is dat bij jou ook zo, dat het vechten tegen je gevoelens van teleurstelling en tegen jezelf depressief voelen de boel echt zo verergerd. Dan komt er naast de pijn van verliezen ook nog een heeeeeeeeeleboel zelfverwijt bij.
Het is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar het duwen tegen pijn maakt het erger. Ik heb hierbij veel aan het boek van Russ Harris: een therapeut die werkt volgens ACT (Acceptance en Commitment Therapy): The reality slap. Dit boek is er ook in Nederlandse vertaling.
Wie weet voel je je nu niet goed genoeg om te lezen of is het niks voor jou, maar wilde je toch even vertellen dat dat boek voor mij erg, erg waardevol is (geweest).
Het is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar het duwen tegen pijn maakt het erger. Ik heb hierbij veel aan het boek van Russ Harris: een therapeut die werkt volgens ACT (Acceptance en Commitment Therapy): The reality slap. Dit boek is er ook in Nederlandse vertaling.
Wie weet voel je je nu niet goed genoeg om te lezen of is het niks voor jou, maar wilde je toch even vertellen dat dat boek voor mij erg, erg waardevol is (geweest).
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 7 december 2013 om 13:57
hahaha boogschutter je vind het opvallend dat ze zich sinds ze haar topic om 9 uur vanmorgen opende niet mengt in de reacties op haar topic?? Ze kan zijn gaan boodschappen doen, bijvoorbeeld, of het toilet schoonmaken ;0). Of ze is op bezoek bij oudtante Trees. Of is met vriendinnen de stad in voor wat kerstinkopen. Of voert de vogels in het park. Of stoft de traptredes naar de kelder eens. Of is gewoon even aan het "processen" wat ze hier leest.
Mèn: wat een eisen stel jij zeg- ze mag denk ik zich mengen wanneer ze wil........
Mèn: wat een eisen stel jij zeg- ze mag denk ik zich mengen wanneer ze wil........
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 7 december 2013 om 15:03
Allereerst veel sterkte! Het is een lastige situatie waar je in zit.
De enige tip die ik je kan geven is om het idee los te laten dat het leven maakbaar is. Het is niet altijd zo dat als je maar hard genoeg werkt dat je daar dan voor beloond wordt. Ook is het niet zo dat dingen in het leven wel of niet gegund zijn. Het leven is gewoon niet altijd leuk. Het leven is ook niet altijd rechtvaardig. Maar wie heeft ooit beweerd dat het leven zo hoort te zijn? Het leven is zoals het is, met haar mooie en minder mooie momenten.
Probeer je zoveel mogelijk te focussen op de leuke dingen. Misschien kun je nu meer de natuur in, gaan wandelen of fietsen. Probeer je inventiviteit te gebruiken voor andere dingen en probeer het leven meer te accepteren zoals het is.
De enige tip die ik je kan geven is om het idee los te laten dat het leven maakbaar is. Het is niet altijd zo dat als je maar hard genoeg werkt dat je daar dan voor beloond wordt. Ook is het niet zo dat dingen in het leven wel of niet gegund zijn. Het leven is gewoon niet altijd leuk. Het leven is ook niet altijd rechtvaardig. Maar wie heeft ooit beweerd dat het leven zo hoort te zijn? Het leven is zoals het is, met haar mooie en minder mooie momenten.
Probeer je zoveel mogelijk te focussen op de leuke dingen. Misschien kun je nu meer de natuur in, gaan wandelen of fietsen. Probeer je inventiviteit te gebruiken voor andere dingen en probeer het leven meer te accepteren zoals het is.
zaterdag 7 december 2013 om 15:11
TO,
Wat een vervelende situatie, Ik herken het als de beste.
Ook het gevoel, mij wordt niets gegund ervaar ik soms.
heel jammer dat er dames zijn die mega hard uit de hoek komen, nergens voor nodig lijkt mij zo, trek je daar dan ook niets van aan.
Er zijn ook goede tips gegeven, is het mogelijk er een baan bij te zoeken.
Wellicht is het goed om eens met iemand te praten, de huisarts lijkt mij een goed begin.
Je bent niet zwak, iedereen mag zich rot voelen, het erkenen van dat gevoel is een goed begin, van daaruit kan je verder.
Sterkte. en doe gewoon je verhaal hier, laat je niet wegjagen, of opjagen door sommige reacties.
Wat een vervelende situatie, Ik herken het als de beste.
Ook het gevoel, mij wordt niets gegund ervaar ik soms.
heel jammer dat er dames zijn die mega hard uit de hoek komen, nergens voor nodig lijkt mij zo, trek je daar dan ook niets van aan.
Er zijn ook goede tips gegeven, is het mogelijk er een baan bij te zoeken.
Wellicht is het goed om eens met iemand te praten, de huisarts lijkt mij een goed begin.
Je bent niet zwak, iedereen mag zich rot voelen, het erkenen van dat gevoel is een goed begin, van daaruit kan je verder.
Sterkte. en doe gewoon je verhaal hier, laat je niet wegjagen, of opjagen door sommige reacties.
geen
zaterdag 7 december 2013 om 15:15
eens, dobbelientje en kikkerjet.
Het is geen doodzonde om je in de put te voelen. De mensen die hier reageren met herkenning zijn de mensen aan wie je misschien je verhaal kunt vertellen. Ik wed dat je er verder door kan komen (ik heb lange tijd gedacht me groot te moeten houden en deelde niks van mijn pijn en verdriet, en dat heeft me zoveeeeel verder van huis gebracht dan ik al was. Ik zeg het dus ook tegen mezelf).
XXX tot lezens,
Misia
Het is geen doodzonde om je in de put te voelen. De mensen die hier reageren met herkenning zijn de mensen aan wie je misschien je verhaal kunt vertellen. Ik wed dat je er verder door kan komen (ik heb lange tijd gedacht me groot te moeten houden en deelde niks van mijn pijn en verdriet, en dat heeft me zoveeeeel verder van huis gebracht dan ik al was. Ik zeg het dus ook tegen mezelf).
XXX tot lezens,
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 7 december 2013 om 17:02
Ik reageer nu pas, ik probeer zoveel mogelijk te werken.
De geldzorgen zijn niet de enigste tegenslag, de teleurstelling die we gister te horen kregen was van heel andere aard. Dus vanacht voelde ik, en mijn man, me vreselijk, ik baalde zo. We hadden echt zoiets van, dit kan er ook nog wel bij.
En wat ik schreef, we zijn normaliter erg positief, zo van hup schouders eronder en gaan. Maar ik heb gewoon de puf er niet meer voor. Het gevoel van, waarom zou ik moeite doen?
Ik heb sws de knoop doorgehakt, maandag ga ik langs de ha, ik wil of slaappillen of anti-depresivia. Ik denk als ik maar eens goed zou slapen zonder knoop in mijn maag, zou ik me al beter voelen.
Ik ga straks alle adviezen/tips even doorlezen en in me opnemen.
Ik snap trouwens dat ik me zegeningen moet tellen, maar op dit moment kan ik er gewoon niet een bedenken. Ja mijn kinderen zijn gezond en daar ben ik zeer dankbaar voor, man en ik zijn beide chronisch ziek, maar daar ondervind ik geen problemen mee, dat heb ik al zo lang dus ik weet niet beter..
De geldzorgen zijn niet de enigste tegenslag, de teleurstelling die we gister te horen kregen was van heel andere aard. Dus vanacht voelde ik, en mijn man, me vreselijk, ik baalde zo. We hadden echt zoiets van, dit kan er ook nog wel bij.
En wat ik schreef, we zijn normaliter erg positief, zo van hup schouders eronder en gaan. Maar ik heb gewoon de puf er niet meer voor. Het gevoel van, waarom zou ik moeite doen?
Ik heb sws de knoop doorgehakt, maandag ga ik langs de ha, ik wil of slaappillen of anti-depresivia. Ik denk als ik maar eens goed zou slapen zonder knoop in mijn maag, zou ik me al beter voelen.
Ik ga straks alle adviezen/tips even doorlezen en in me opnemen.
Ik snap trouwens dat ik me zegeningen moet tellen, maar op dit moment kan ik er gewoon niet een bedenken. Ja mijn kinderen zijn gezond en daar ben ik zeer dankbaar voor, man en ik zijn beide chronisch ziek, maar daar ondervind ik geen problemen mee, dat heb ik al zo lang dus ik weet niet beter..
zaterdag 7 december 2013 om 17:15
Hmmm ik lees in de berichten dat ik de financiële situatie van het bedrijf niet aankan, maar ondanks dat we het heel moeilijk hebben, gaan we ervanuit dat het goed gaat komen.
De tegenslagen die ik nu weer heb gehad was op prive gebied. Iets wat een van mijn kinderen zo graag wilde, zoveel voor opgegeven had, en keihard voor geknokt had, is zo even onder zijn voeten weggeslagen. Ik zag zijn verdriet en ik baal daar zo van, en daarom krijg ik het gevoel dat ons niks gegund is en daarom het gevoel krijg dat mijn dochter dan ook wel niet zou slagen want ik zit in een neerwaartse spiraal..
En helaas ondanks zijn inzet, was het toch echt mijn keuze niet dat zijn doel werd weggeslagen.
Ik ben me bewust dat ik op dit moment gewoon heel depressief ben en daarom alles zie als niet gunnen.
De tegenslagen die ik nu weer heb gehad was op prive gebied. Iets wat een van mijn kinderen zo graag wilde, zoveel voor opgegeven had, en keihard voor geknokt had, is zo even onder zijn voeten weggeslagen. Ik zag zijn verdriet en ik baal daar zo van, en daarom krijg ik het gevoel dat ons niks gegund is en daarom het gevoel krijg dat mijn dochter dan ook wel niet zou slagen want ik zit in een neerwaartse spiraal..
En helaas ondanks zijn inzet, was het toch echt mijn keuze niet dat zijn doel werd weggeslagen.
Ik ben me bewust dat ik op dit moment gewoon heel depressief ben en daarom alles zie als niet gunnen.
zaterdag 7 december 2013 om 17:44
So be it. Dan maar even depressief en akelig zijn. Daar is echt niks mis mee. Mijn ervaring is dat je pas weer in een stijgende lijn komt als je accepteert als het NIET gaat. Dan pas komt er ruimte voor oplossingen, nieuwe ideeën en energie. Ik denk dat je nu gewoon het beste iets fijns voor jezelf kunt doen, een ontspannen bad, even op adem komen door vroeg op bed te gaan met een stapel tijdschriften en pot thee, een croissantje in de ochtend. Kortom: soms, als je het gevoel hebt dat je van alles moet doen, om het tij te keren is de ware remedie om juist even niks te doen.
Sterkte
Sterkte
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 7 december 2013 om 19:07
Het leven is een mix van keuzes, resultaten van keuzes en dingen die op je pad gemieterd worden. Je kunt niet altijd maar afdwingen wat er op je pad geflikkerd wordt, klopt helemaal. Alleen, dat is niet het einde van het verhaal, pas het begin. Aan jou hoe je vervolgens verder gaat. Zelf heb ik de ingebakken overtuiging dat in negatieve emoties blijven geen blijvende optie. Soms nodig om e.e.a. op een rijtje te zetten, gezond te verwerken en (hernieuwde) strategie uit te zetten, maar geen verblijfsplek tot aan het graf. Waarom niet? Omdat tegenslag 1 ding is, maar de negatieve emoties de last alleen maar zwaarder maken. En dan denk ik uiteindelijk altijd weer; ik zal wel gek zijn als ik daar wil blijven en mezelf niet beter gun.
Is de weg daaruit altijd even makkelijk? Neuh. Maar zoals gezegd imho de enige uiteindelijke optie. Soms komt iemand er niet alleen uit, niet mis mee. Maar accepteer dat niet, met zoveel mogelijkheden om daarbij een stuk ondersteuning, of zelfs leiding te kunnen krijgen.
Momodoe, wat jij momenteel doet is catastroferen. Bij voorbaat wordt alles al afgeschreven, zal toch wel ellende zijn en och meer verdienen we toch niet? Ja, hallo zeg! Dan kun je nog al het geluk van de wereld hebben, maar zul je gegarandeerd doodongelukkig zijn. Het is ook niet realistisch. Zo ook de uitspraak "ik kan geen zegening zien" om vervolgens wel degelijk er zo uit te schudden. Doe je jezelf dus tekort. Want het mag misschien nog niet zo tot de kern vóelen, maar door jezelf wijs te maken "ik heb geen zegeningen" en dat maar vaak genoeg te herhalen ga je een eigen kuil graven. Terwijl je dat beter de andere kant op kunt gebruiken. Dus je voelt het nog niet? OK, maar dat maakt het niet dús een waarheid of feit. Dan is het juist nodig om wel heel bewust stil te gaan staan bij wat je wél hebt. Keer op keer op keer. Omdat ook daarbij geldt dat er correlatie is tussen interne dialoog en emoties. Maar ook omdat je jezelf tekort doet door een onvolledig plaatje te schilderen en van daaruit te doen, laten, concluderen en voelen.
AD alleen? Persoonlijke mening uiteraard, maar dat gaat geen permanente oplossing zijn. Al zéker niet iets wat een huisarts maar even moet gaan beoordelen. Los daarvan verandert die AD niets aan jouw eigen gedachtenkronkels die aangepakt zullen moeten worden. Daar ligt een belangrijke sleutel wil je weer echte veerkracht opbouwen.
Mijn motto in het leven; accepteer wat ik niet kan veranderen, veranderen wat ik niet kan accepteren en de wijsheid om het verschil te zien. Het leven is niet altijd leuk, kan ronduit klote zijn. Met sommige feiten in leven zul je het moeten doen, die kun je niet veranderen. Wel kun je veel invloed hebben op al die dingen waar het geen vaststaand feit betreft.
En ja, das soms verdomde ongekende moeilijk wanneer het bijv. feiten betreft die absolute kernwaarden raken. Het verlies van een nabijstaande, confrontatie met eigen concrete sterfelijkheid etc. Alleen hoe verschrikkelijk lastig ook, mijn ervaring is dat het de enige optie is om de last van pijn, verdriet en wat al niet meer niet onnodig te verzwaren en (zelfs) ondanks dergelijke feiten tot een punt te komen waarop er een hogere levenskwaliteit, levensgeluk en -genot ervaren wordt.
Elk mens heeft zo zijn of haar momenten van een diepe put, geen licht aan het einde van de tunnel zien. Heel gewoon, maar geen blijvende optie. Enige weg eruit is door toch maar weer in beweging te komen, hoe ongelooflijk lastig soms ook. Soms is het vaker vallen en opstaan dan de andere keer, een weg kan weerbarstiger zijn dan initieel ooit verwacht. Soms kan daarbij ondersteuning nodig zijn, ook erg menselijk. Hoe die put onstaan is kun je niet altijd (volledig) linken aan eigen keuzes. Hoe de weg eruit is, is ook niet altijd even voorspelbaar of 100% afdwingbaar, zeker geen absolute keuze. Wat wel een keuze is; dat je niet in de put blijft zitten maar dat je eruit wil en daar aan gaat werken. Die invulling hoeft niet altijd al bekend te zijn (vaker niet dan wel), maar er is een groot verschil tussen actief kiezen en inzetten om uiteindelijk uit die put op te krabbelen of in die put gaan wonen. Niet in de laatste plaats in hoe je dat zelf zult ervaren en waar je zoal komt op dat pad omhoog. Immers, elke keer dat je valt en uiteindelijk opstaat heb je ook een keuze gemaakt om op te staan. Ongeacht of je gevallen bent door eigen inbreng of niet, het opstaan is eigen actief handelen en daarvoor al het besluit dat je omhoog zal komen. Soms letterlijk als een baby/dreumes nog niet wetende hóe dat eigenlijk werkt, maar met de drive om tot staan te komen en dan maar al doende te leren hoe eigenlijk.
Jij hebt inmiddels het besef dat die put niet meer bevalt. Op dus naar de keuze dat je omhoog gaat werken. Misschien nog niet zo best weet hoe, maar dat blijven waar je nu zit niet langer acceptabel is.
Is de weg daaruit altijd even makkelijk? Neuh. Maar zoals gezegd imho de enige uiteindelijke optie. Soms komt iemand er niet alleen uit, niet mis mee. Maar accepteer dat niet, met zoveel mogelijkheden om daarbij een stuk ondersteuning, of zelfs leiding te kunnen krijgen.
Momodoe, wat jij momenteel doet is catastroferen. Bij voorbaat wordt alles al afgeschreven, zal toch wel ellende zijn en och meer verdienen we toch niet? Ja, hallo zeg! Dan kun je nog al het geluk van de wereld hebben, maar zul je gegarandeerd doodongelukkig zijn. Het is ook niet realistisch. Zo ook de uitspraak "ik kan geen zegening zien" om vervolgens wel degelijk er zo uit te schudden. Doe je jezelf dus tekort. Want het mag misschien nog niet zo tot de kern vóelen, maar door jezelf wijs te maken "ik heb geen zegeningen" en dat maar vaak genoeg te herhalen ga je een eigen kuil graven. Terwijl je dat beter de andere kant op kunt gebruiken. Dus je voelt het nog niet? OK, maar dat maakt het niet dús een waarheid of feit. Dan is het juist nodig om wel heel bewust stil te gaan staan bij wat je wél hebt. Keer op keer op keer. Omdat ook daarbij geldt dat er correlatie is tussen interne dialoog en emoties. Maar ook omdat je jezelf tekort doet door een onvolledig plaatje te schilderen en van daaruit te doen, laten, concluderen en voelen.
AD alleen? Persoonlijke mening uiteraard, maar dat gaat geen permanente oplossing zijn. Al zéker niet iets wat een huisarts maar even moet gaan beoordelen. Los daarvan verandert die AD niets aan jouw eigen gedachtenkronkels die aangepakt zullen moeten worden. Daar ligt een belangrijke sleutel wil je weer echte veerkracht opbouwen.
Mijn motto in het leven; accepteer wat ik niet kan veranderen, veranderen wat ik niet kan accepteren en de wijsheid om het verschil te zien. Het leven is niet altijd leuk, kan ronduit klote zijn. Met sommige feiten in leven zul je het moeten doen, die kun je niet veranderen. Wel kun je veel invloed hebben op al die dingen waar het geen vaststaand feit betreft.
En ja, das soms verdomde ongekende moeilijk wanneer het bijv. feiten betreft die absolute kernwaarden raken. Het verlies van een nabijstaande, confrontatie met eigen concrete sterfelijkheid etc. Alleen hoe verschrikkelijk lastig ook, mijn ervaring is dat het de enige optie is om de last van pijn, verdriet en wat al niet meer niet onnodig te verzwaren en (zelfs) ondanks dergelijke feiten tot een punt te komen waarop er een hogere levenskwaliteit, levensgeluk en -genot ervaren wordt.
Elk mens heeft zo zijn of haar momenten van een diepe put, geen licht aan het einde van de tunnel zien. Heel gewoon, maar geen blijvende optie. Enige weg eruit is door toch maar weer in beweging te komen, hoe ongelooflijk lastig soms ook. Soms is het vaker vallen en opstaan dan de andere keer, een weg kan weerbarstiger zijn dan initieel ooit verwacht. Soms kan daarbij ondersteuning nodig zijn, ook erg menselijk. Hoe die put onstaan is kun je niet altijd (volledig) linken aan eigen keuzes. Hoe de weg eruit is, is ook niet altijd even voorspelbaar of 100% afdwingbaar, zeker geen absolute keuze. Wat wel een keuze is; dat je niet in de put blijft zitten maar dat je eruit wil en daar aan gaat werken. Die invulling hoeft niet altijd al bekend te zijn (vaker niet dan wel), maar er is een groot verschil tussen actief kiezen en inzetten om uiteindelijk uit die put op te krabbelen of in die put gaan wonen. Niet in de laatste plaats in hoe je dat zelf zult ervaren en waar je zoal komt op dat pad omhoog. Immers, elke keer dat je valt en uiteindelijk opstaat heb je ook een keuze gemaakt om op te staan. Ongeacht of je gevallen bent door eigen inbreng of niet, het opstaan is eigen actief handelen en daarvoor al het besluit dat je omhoog zal komen. Soms letterlijk als een baby/dreumes nog niet wetende hóe dat eigenlijk werkt, maar met de drive om tot staan te komen en dan maar al doende te leren hoe eigenlijk.
Jij hebt inmiddels het besef dat die put niet meer bevalt. Op dus naar de keuze dat je omhoog gaat werken. Misschien nog niet zo best weet hoe, maar dat blijven waar je nu zit niet langer acceptabel is.
when you wish upon a star...
dinsdag 10 december 2013 om 18:10
Intussen bij de ha geweest, ad en slaappillen wilde hij niet geven. Er word eerst bloed afgenomen, want hij vermoed een vitaminen B en D te kort. Ook heb ik volgens hem heel veel stress vanwege de vele tegenslagen en constant onder spanning wegens zakelijke zorgen.
Dus eerst kijken of ik zo down ben door vitamine gebrek.
Ook dacht hij aan een burnout, nouja ik wacht het af. Ben al blij dat hij me serieus nam.
Dus eerst kijken of ik zo down ben door vitamine gebrek.
Ook dacht hij aan een burnout, nouja ik wacht het af. Ben al blij dat hij me serieus nam.
woensdag 11 december 2013 om 00:03
quote:momodoe schreef op 10 december 2013 @ 18:10:
Intussen bij de ha geweest, ad en slaappillen wilde hij niet geven. Er word eerst bloed afgenomen, want hij vermoed een vitaminen B en D te kort. Ook heb ik volgens hem heel veel stress vanwege de vele tegenslagen en constant onder spanning wegens zakelijke zorgen.
Dus eerst kijken of ik zo down ben door vitamine gebrek.
Ook dacht hij aan een burnout, nouja ik wacht het af. Ben al blij dat hij me serieus nam.
Sterkte meid.
En het verhaal, het hoe en wat, doet er eigenlijk niet toe. Een diarree aan tegenslagen over je heen doet wat met je. Elke keer ga je weer ergens voor met de beste intenties en bedoelingen en met heel veel energie. Om vervolgens aan te zien dat de inspanningen en positiviteit niks opleveren. Dat zuigt je leeg. In welke situatie dan ook.
Keuzes overweeg je doorgaans grondig, en als blijkt dat keuzes elke keer weer verkeerd uitpakken, ga je aan jezelf twijfelen. Niet wetende wat je fout doet, krijg je inderdaad het gevoel dat het niet voor je is weggelegd.
Je hebt steeds minder energie in je buffertje om weer opnieuw overal met een smile op je snuit ergens aan te beginnen.
En ineens is het op en zie je het licht niet meer aan het einde van de tunnel. Behalve dan die van die vrachttrein die op je af dendert.
Ik heb geen tips voor je, ik zit in hetzelfde schuitje. Maar ik wil je sterkte wensen.
Intussen bij de ha geweest, ad en slaappillen wilde hij niet geven. Er word eerst bloed afgenomen, want hij vermoed een vitaminen B en D te kort. Ook heb ik volgens hem heel veel stress vanwege de vele tegenslagen en constant onder spanning wegens zakelijke zorgen.
Dus eerst kijken of ik zo down ben door vitamine gebrek.
Ook dacht hij aan een burnout, nouja ik wacht het af. Ben al blij dat hij me serieus nam.
Sterkte meid.
En het verhaal, het hoe en wat, doet er eigenlijk niet toe. Een diarree aan tegenslagen over je heen doet wat met je. Elke keer ga je weer ergens voor met de beste intenties en bedoelingen en met heel veel energie. Om vervolgens aan te zien dat de inspanningen en positiviteit niks opleveren. Dat zuigt je leeg. In welke situatie dan ook.
Keuzes overweeg je doorgaans grondig, en als blijkt dat keuzes elke keer weer verkeerd uitpakken, ga je aan jezelf twijfelen. Niet wetende wat je fout doet, krijg je inderdaad het gevoel dat het niet voor je is weggelegd.
Je hebt steeds minder energie in je buffertje om weer opnieuw overal met een smile op je snuit ergens aan te beginnen.
En ineens is het op en zie je het licht niet meer aan het einde van de tunnel. Behalve dan die van die vrachttrein die op je af dendert.
Ik heb geen tips voor je, ik zit in hetzelfde schuitje. Maar ik wil je sterkte wensen.