Psyche
alle pijlers
teruggaan naar ex?
donderdag 31 juli 2014 om 12:09
hey iedereen
ik ben een jonge vrouw van 28 en ben 2 jaar geleden weggegaan van mijn ex waarmee ik 5 jaar samenwas en 3 jaar samenwoonde. Ik ben weggegaan omwille van 2 redenen, de eerste omdat ik gevoelens voor een ander kreeg, de tweede omdat de relatie niet meer goed zat of eigenlijk nooit goed gezeten heeft.
Die gevoelens voor de ander onststonden het laatste jaar van onze relatie...ik heb deze gevoelens pas op het einde tegen mijn ex gezegd uit angst voor zijn reactie en uit angst onze relatie op te blazen want ik was zelf nog bezig met te analyseren in hoeverre deze gevoelens voor de ander geen bevlieging waren. Ik heb mijn ex niet bedrogen, wel 1x gekust als ik nog in relatie was, dit was fout...Toen ik tegen mijn ex zei dat ik gevoelens had voor een ander, we waren met de auto, liet hij me op een verlaten plek staan en dreigde hij al mijn spullen uit het raam te gooien. Ik heb dan een eindje bij vrienden gewoond, nog steeds aan het twijfelen tussen beide, maar mijn ex zette mij telkens onder druk: het is nu dat je terug bij mij moet komen of nooit. Terwijl ik ademruimte nodig had. Ik ben dan 2 dagen teruggegaan maar hij eiste van mij dat ik als hij van zijn werk thuiskwam, ook thuis moest zijn, wou me verbieden van nog uit te gaan etc. Ik hield dit niet vol en verliet hem. Ik kreeg een verstikkend gevoel en kon dit niet aan. Mijn relatie met de ex kende altijd veel ups maar ook down, het laatste jaar meer downs. Hij steunde mij niet bij het ontslag van mijn werk, hij kloeg altijd dat ik niets in het huishouden deed (dit deed hij vanaf we samenwoonden terwijl ik kookte, boodschappen deed, afwaste en nog studeerde ook), hij stoorde zich vaak aan mijn rommel en begon daar altijd ruzie om te maken (ik ben rommelig persoontje maar heb mijn uiterste best gedaan eraan te werken, ik heb mijn alles aan hem gegeven en het was nooit goed genoeg)...onze ruzies die er eigenlijk vanaf het begin waren, ontstonden meestal vanuit hem, uit zijn frustraties (naar mij toe, of over het feit dat hij honger had, of in het verkeer etc) en verliepen verbaal agressief (hij schold mij uit met de lelijkste woorden en ik nam dat patroon dan ook over)..Het laatste jaar zei hij zelf naar zijn vrienden toe (terwijl ik erbij was):'ik ben deze beu', hij heeft mij 1x in het gezicht gespuugd en zei 'dit is wat je waard bent'...die ruzies escaleerden omdat hij voelde dat ik meer mijn eigen weg aan het opgaan was het laatste jaar...hij wou ook een huis kopen en ik nog niet (kon nog niet financieel) en daar werd hij ook kwaad van, hij zei dan ook 'hebben wij nog wel een toekomst'...
Toen we effectief uit elkaar waren (met nog veel drama, hij maakte meubels kapot toen hij mijn gsm afpakte na onze breuk en smsjes zag van die man waar ik gevoelens voor had, terwijl het al gedaan was,vernietigde hij een aantal meubels van mij)...Ik heb dan een jaar (2maand nadat mijn relatie met ex afgelopen was) met die persoon waar ik gevoelens voor had, een relatie gehad, deze liep ook verkeerd (hij bedroog me, ik had ook nog veel schuldgevoelens naar ex toe). Toch heb ik, na 2 jaar, nog schuldgevoelens naar mijn ex toe, ik heb hem ineens zomaar laten staan,had misschien meer moeten communiceren, ik heb hem ongelukkig gemaakt. Iedere keer dat ik hem zie, wakkert hij mijn schuldgevoel aan: 'je hebt mij ongelukkig gemaakt', 'je hebt mijn leven stuk gemaakt', 'hoe heb je mij dit kunnen aandoen'...ik wordt er nog steeds zeer ongelukkig van...ook als ik hem zie denk ik terug aan de vele positieve momenten die we hebben gehad (we hadden ondanks de vele ruzies ook wel een heel intense band, ik zag hem heel graag en omgekeerd ook wel)...hij wil nog wel opnieuw proberen en zegt wel dat hij veranderd is en fouten van vroeger inzag, ik denk dan ook aan misschien teruggaan,...ik mis hem wel...maar hij heeft mij nog niet vergeven dat ik hem verlaten heb en vind nu dat als we terug samenkomen dat ik vanalles 'goed te maken heb'...
kan het wel goedkomen als iemand mij nog zoveel verwijt en mij vooral als schuldige ziet van het afbreken van onze relatie ('jij hebt de relatie verwoest')? Ik heb ook 6 maand geleden mijn vader verloren en heb vooral iemand nodig die mij (en mijn rommel, maar ook mijn positieve kanten, want ik ben een persoon die heel empatisch is en een heel groot hart heeft en heel veel voor anderen doet, misschien ook teveel) aanvaard en die mij ondersteunt in het verlies van mijn vader...ik weet niet of ik het aankan om dan weer alles van mezelf te geven en zelfs meer 'want ik heb vanalles goed te maken' terwijl ik met het verdriet zit van mijn vader...
En toch twijfel ik...ik heb deze persoon zo graag gezien en hij mij ook wel veronderstel ik (hij zegt ook dat hij na mij, hij heeft op 2 jaar al 6 of meer stukgelopen relaties gehad, nooit meer verliefd geworden is en mij niet kan vergeten)...en dat schuldgevoel laat mij maar niet los
WAT DOE IK?
Mijn excuses voor het lange bericht
ik ben een jonge vrouw van 28 en ben 2 jaar geleden weggegaan van mijn ex waarmee ik 5 jaar samenwas en 3 jaar samenwoonde. Ik ben weggegaan omwille van 2 redenen, de eerste omdat ik gevoelens voor een ander kreeg, de tweede omdat de relatie niet meer goed zat of eigenlijk nooit goed gezeten heeft.
Die gevoelens voor de ander onststonden het laatste jaar van onze relatie...ik heb deze gevoelens pas op het einde tegen mijn ex gezegd uit angst voor zijn reactie en uit angst onze relatie op te blazen want ik was zelf nog bezig met te analyseren in hoeverre deze gevoelens voor de ander geen bevlieging waren. Ik heb mijn ex niet bedrogen, wel 1x gekust als ik nog in relatie was, dit was fout...Toen ik tegen mijn ex zei dat ik gevoelens had voor een ander, we waren met de auto, liet hij me op een verlaten plek staan en dreigde hij al mijn spullen uit het raam te gooien. Ik heb dan een eindje bij vrienden gewoond, nog steeds aan het twijfelen tussen beide, maar mijn ex zette mij telkens onder druk: het is nu dat je terug bij mij moet komen of nooit. Terwijl ik ademruimte nodig had. Ik ben dan 2 dagen teruggegaan maar hij eiste van mij dat ik als hij van zijn werk thuiskwam, ook thuis moest zijn, wou me verbieden van nog uit te gaan etc. Ik hield dit niet vol en verliet hem. Ik kreeg een verstikkend gevoel en kon dit niet aan. Mijn relatie met de ex kende altijd veel ups maar ook down, het laatste jaar meer downs. Hij steunde mij niet bij het ontslag van mijn werk, hij kloeg altijd dat ik niets in het huishouden deed (dit deed hij vanaf we samenwoonden terwijl ik kookte, boodschappen deed, afwaste en nog studeerde ook), hij stoorde zich vaak aan mijn rommel en begon daar altijd ruzie om te maken (ik ben rommelig persoontje maar heb mijn uiterste best gedaan eraan te werken, ik heb mijn alles aan hem gegeven en het was nooit goed genoeg)...onze ruzies die er eigenlijk vanaf het begin waren, ontstonden meestal vanuit hem, uit zijn frustraties (naar mij toe, of over het feit dat hij honger had, of in het verkeer etc) en verliepen verbaal agressief (hij schold mij uit met de lelijkste woorden en ik nam dat patroon dan ook over)..Het laatste jaar zei hij zelf naar zijn vrienden toe (terwijl ik erbij was):'ik ben deze beu', hij heeft mij 1x in het gezicht gespuugd en zei 'dit is wat je waard bent'...die ruzies escaleerden omdat hij voelde dat ik meer mijn eigen weg aan het opgaan was het laatste jaar...hij wou ook een huis kopen en ik nog niet (kon nog niet financieel) en daar werd hij ook kwaad van, hij zei dan ook 'hebben wij nog wel een toekomst'...
Toen we effectief uit elkaar waren (met nog veel drama, hij maakte meubels kapot toen hij mijn gsm afpakte na onze breuk en smsjes zag van die man waar ik gevoelens voor had, terwijl het al gedaan was,vernietigde hij een aantal meubels van mij)...Ik heb dan een jaar (2maand nadat mijn relatie met ex afgelopen was) met die persoon waar ik gevoelens voor had, een relatie gehad, deze liep ook verkeerd (hij bedroog me, ik had ook nog veel schuldgevoelens naar ex toe). Toch heb ik, na 2 jaar, nog schuldgevoelens naar mijn ex toe, ik heb hem ineens zomaar laten staan,had misschien meer moeten communiceren, ik heb hem ongelukkig gemaakt. Iedere keer dat ik hem zie, wakkert hij mijn schuldgevoel aan: 'je hebt mij ongelukkig gemaakt', 'je hebt mijn leven stuk gemaakt', 'hoe heb je mij dit kunnen aandoen'...ik wordt er nog steeds zeer ongelukkig van...ook als ik hem zie denk ik terug aan de vele positieve momenten die we hebben gehad (we hadden ondanks de vele ruzies ook wel een heel intense band, ik zag hem heel graag en omgekeerd ook wel)...hij wil nog wel opnieuw proberen en zegt wel dat hij veranderd is en fouten van vroeger inzag, ik denk dan ook aan misschien teruggaan,...ik mis hem wel...maar hij heeft mij nog niet vergeven dat ik hem verlaten heb en vind nu dat als we terug samenkomen dat ik vanalles 'goed te maken heb'...
kan het wel goedkomen als iemand mij nog zoveel verwijt en mij vooral als schuldige ziet van het afbreken van onze relatie ('jij hebt de relatie verwoest')? Ik heb ook 6 maand geleden mijn vader verloren en heb vooral iemand nodig die mij (en mijn rommel, maar ook mijn positieve kanten, want ik ben een persoon die heel empatisch is en een heel groot hart heeft en heel veel voor anderen doet, misschien ook teveel) aanvaard en die mij ondersteunt in het verlies van mijn vader...ik weet niet of ik het aankan om dan weer alles van mezelf te geven en zelfs meer 'want ik heb vanalles goed te maken' terwijl ik met het verdriet zit van mijn vader...
En toch twijfel ik...ik heb deze persoon zo graag gezien en hij mij ook wel veronderstel ik (hij zegt ook dat hij na mij, hij heeft op 2 jaar al 6 of meer stukgelopen relaties gehad, nooit meer verliefd geworden is en mij niet kan vergeten)...en dat schuldgevoel laat mij maar niet los
WAT DOE IK?
Mijn excuses voor het lange bericht
vrijdag 1 augustus 2014 om 14:22
waar ik ook nog mee zit is mijn plannen nu
ik voel mij zo enorm moe door alle emotionele druk (relaties+vader), vraag mij soms af of dit wel normaal is, of stel ik mij eerder aan?
ik heb echt het gevoel dat ik een moeilijke periode doorlopen heb de laatste jaren...maar ik sta mijzelf dit ook niet toe en zeg altijd 'kop op', 'overdrijf niet, vele mensen maken erger mee'....
is het normaal dat ik een 'break' nodig heb...zou misschien wel even buitenland kunnen gebruiken (een aantal maand) om mezelf 'terug te vinden'...maar het leven staat dat vaak niet toe...door werk, sociale verplichtingen, etc. is er bijna geen tijd om een rouwproces of verwerkingsproces te doorlopen...je 'moet' altijd maar door...dit heb ik ook al die jaren gedaan...vandaar misschien mijn uitputting, maar dan zoals ik al zei 'je moet wel door met je leven', hoe kan je een evenwicht tussen beide vinden?
ik voel mij zo enorm moe door alle emotionele druk (relaties+vader), vraag mij soms af of dit wel normaal is, of stel ik mij eerder aan?
ik heb echt het gevoel dat ik een moeilijke periode doorlopen heb de laatste jaren...maar ik sta mijzelf dit ook niet toe en zeg altijd 'kop op', 'overdrijf niet, vele mensen maken erger mee'....
is het normaal dat ik een 'break' nodig heb...zou misschien wel even buitenland kunnen gebruiken (een aantal maand) om mezelf 'terug te vinden'...maar het leven staat dat vaak niet toe...door werk, sociale verplichtingen, etc. is er bijna geen tijd om een rouwproces of verwerkingsproces te doorlopen...je 'moet' altijd maar door...dit heb ik ook al die jaren gedaan...vandaar misschien mijn uitputting, maar dan zoals ik al zei 'je moet wel door met je leven', hoe kan je een evenwicht tussen beide vinden?
vrijdag 1 augustus 2014 om 15:05
vrijdag 1 augustus 2014 om 15:14
doornroosje
ik ga 12 dagen op vakantie, dus niet zolang, het is wel iets
ik ben vorig jaar al naar een hulpverlener geweest, maar dit bracht me niets bij, de aanpak was 'te soft', ze liet mij vooral vertellen over hoe mijn week geweest was, ze gaf mij geen tips of opdrachten mee naar huis, confronteerde mij heel zachtjes af en toe door te zeggen 'dit weet je toch al'
ook ben ik een 'plantrekker' die liever haar eigen problemen zelf oplost (mede door hulp dan van jullie reacties op dit forum;)
en om alles nog eens te gaan uitleggen...ergens ben ik dit verhaal ook zo beu
ik ga 12 dagen op vakantie, dus niet zolang, het is wel iets
ik ben vorig jaar al naar een hulpverlener geweest, maar dit bracht me niets bij, de aanpak was 'te soft', ze liet mij vooral vertellen over hoe mijn week geweest was, ze gaf mij geen tips of opdrachten mee naar huis, confronteerde mij heel zachtjes af en toe door te zeggen 'dit weet je toch al'
ook ben ik een 'plantrekker' die liever haar eigen problemen zelf oplost (mede door hulp dan van jullie reacties op dit forum;)
en om alles nog eens te gaan uitleggen...ergens ben ik dit verhaal ook zo beu
vrijdag 1 augustus 2014 om 15:53
Maar het lukt je blijkbaar niet om je problemen zelf op te lossen. Je voelt je uitgeput, je hebt een break nodig en je overweegt zelfs om terug te gaan naar je ex om maar niet alleen te hoeven zijn.
Er zijn ook hulpverleners die niet zo soft zijn en waar je wel een klik mee hebt. Ik begrijp dat je het alleen wil doen, maar gaat je dat ook lukken, denk je?
Er zijn ook hulpverleners die niet zo soft zijn en waar je wel een klik mee hebt. Ik begrijp dat je het alleen wil doen, maar gaat je dat ook lukken, denk je?
Life is short. Eat dessert first.
vrijdag 1 augustus 2014 om 16:00
ergens denk ik dat ik het gewoon moet loslaten en er niet meer teveel drama moet om maken of niet alles meer teveel moet analyseren
ik geraak zo oververmoeid door voortdurend in mijn hoofd te zitten, altijd na te gaan 'waarom heb ik toen zo gehandeld?', 'was het gerechtvaardigd om te vertrekken', 'zou het nog goed kunnen komen', 'ligt het aan mij', 'functioneer ik gewoon niet in relaties' etc
ik geraak zo oververmoeid door voortdurend in mijn hoofd te zitten, altijd na te gaan 'waarom heb ik toen zo gehandeld?', 'was het gerechtvaardigd om te vertrekken', 'zou het nog goed kunnen komen', 'ligt het aan mij', 'functioneer ik gewoon niet in relaties' etc
vrijdag 1 augustus 2014 om 20:29
Lieverd, na mijn breuk van mijn agressieve ex ben ik terug naar mijn ouders gegaan en heb daar 6 weken volledig lamgeslagen vertoefd. Ik kon niets meer. Ik was kapot, gebroken, verwoest. Van mijn sokken geblazen.
Ik sterke, stoere, onafhankelijke, altijd postitieve en optimistische Doreia, kon alleen nog maar huilen en liggen. Ik was op. letterlijk op. Niet alleen door de relatie, ook doordat ik altijd maar was door gegaan met alles, zonder een tel pauze te hebben gehad in mijn gevoelsleven. Het leven sloeg me letterlijk lam.
Na 6 weken begon voor mij het leven weer. Kroop ik weer uit mijn kamer en keek weer om me heen. Toen ben ik begonnen met een supersimpel baantje en hielp mee in het huishouden van mijn ouders. Schreef me in bij de woningbouw voor een huurwoning en pakte heel langzaam en voorzichtig de draad weer op.
Het heeft me uiteindelijk 2 jaar gekost om er weer helemaal van te genezen, mijn radar opnieuw af te stellen en te ontdekken wie ik ben en wat ik wens voor mezelf.
Ik sterke, stoere, onafhankelijke, altijd postitieve en optimistische Doreia, kon alleen nog maar huilen en liggen. Ik was op. letterlijk op. Niet alleen door de relatie, ook doordat ik altijd maar was door gegaan met alles, zonder een tel pauze te hebben gehad in mijn gevoelsleven. Het leven sloeg me letterlijk lam.
Na 6 weken begon voor mij het leven weer. Kroop ik weer uit mijn kamer en keek weer om me heen. Toen ben ik begonnen met een supersimpel baantje en hielp mee in het huishouden van mijn ouders. Schreef me in bij de woningbouw voor een huurwoning en pakte heel langzaam en voorzichtig de draad weer op.
Het heeft me uiteindelijk 2 jaar gekost om er weer helemaal van te genezen, mijn radar opnieuw af te stellen en te ontdekken wie ik ben en wat ik wens voor mezelf.
vrijdag 1 augustus 2014 om 20:32
quote:estrella9 schreef op 01 augustus 2014 @ 16:00:
ergens denk ik dat ik het gewoon moet loslaten en er niet meer teveel drama moet om maken of niet alles meer teveel moet analyseren
ik geraak zo oververmoeid door voortdurend in mijn hoofd te zitten, altijd na te gaan 'waarom heb ik toen zo gehandeld?', 'was het gerechtvaardigd om te vertrekken', 'zou het nog goed kunnen komen', 'ligt het aan mij', 'functioneer ik gewoon niet in relaties' etc
Je mag erover nadenken, maar als afsluiting. Niet bedenken of je nog terug wilt gaan, want dat is ontzettend dom. Jullie zijn gediskwalificeerd als stel. Hij net zo goed als jij. Jullie halen het slechtste in elkaar naar boven. Hij wil domineren en jij komt niet meer voor jezelf op.
Lees het boek: als hij maar gelukkig is. Er zal je een heleboel duidelijk worden.
ergens denk ik dat ik het gewoon moet loslaten en er niet meer teveel drama moet om maken of niet alles meer teveel moet analyseren
ik geraak zo oververmoeid door voortdurend in mijn hoofd te zitten, altijd na te gaan 'waarom heb ik toen zo gehandeld?', 'was het gerechtvaardigd om te vertrekken', 'zou het nog goed kunnen komen', 'ligt het aan mij', 'functioneer ik gewoon niet in relaties' etc
Je mag erover nadenken, maar als afsluiting. Niet bedenken of je nog terug wilt gaan, want dat is ontzettend dom. Jullie zijn gediskwalificeerd als stel. Hij net zo goed als jij. Jullie halen het slechtste in elkaar naar boven. Hij wil domineren en jij komt niet meer voor jezelf op.
Lees het boek: als hij maar gelukkig is. Er zal je een heleboel duidelijk worden.
vrijdag 1 augustus 2014 om 20:37
doreia: nogmaals bedankt voor de wijze woorden
ik denk ook dat we het slechtste in elkaar naar boven halen en geen goede match zijn...
hij wil altijd meer en meer en ik ben een gever...heb dus iemand nodig die evenwichtiger is en ook geeft...
ik moet dit krijgen ook leren accepteren
ik ga op zoek naar het boek ook
fijne avond!!!
ik denk ook dat we het slechtste in elkaar naar boven halen en geen goede match zijn...
hij wil altijd meer en meer en ik ben een gever...heb dus iemand nodig die evenwichtiger is en ook geeft...
ik moet dit krijgen ook leren accepteren
ik ga op zoek naar het boek ook
fijne avond!!!
vrijdag 1 augustus 2014 om 22:46
Ik ben hier al enige tijd aan het lurken sinds ik de vivatumblr heb ontdekt. Maar zo vaak geneigd om toch een stukje te typen, dat ik maar eens een account heb aangemaakt.
In dit geval Estrella, snap ik je schuldgevoel volledig. Zo'n 6/7 jaar geleden ging ik samenwonen met mijn ex. Na een tijdje voelde ik mij in mijn relatie niet langer gewaardeerd en had ook het gevoel dat ik niet gerespecteerd werd. Het maakte niet uit wat ik zei, mijn mening leek er niet toe doen. Hij was altijd aan het klagen/zeuren en had nergens zin in. Hij was regelmatig boos en dan sloeg hij heel hard op zn toetsenbord en liep hij te vloeken en te tieren. Ik voelde me daar heel onprettig bij, want wat als hij ook eens zo boos op mij zou worden?
Dit meermaals aangekaart, iedere maand hadden we wel weer een gesprek over hoe ik mij niet prettig voelde in de relatie. Na een half jaar ongelukkig te zijn geweest en verliefd op ander, had ik het idee dat ik bij de ander gelukkiger zou worden. Dat hij THE ONE zou zijn. Ik verbrak onze relatie en had vrij snel iets met de ander.
Nadat ik het uitmaakte, stortte mijn ex helemaal in. Na twee weken hadden we weer contact en vertelde hij dat hij naar een huisarts was gegaan. Hij bleek klinisch depressief. En was dat waarschijnlijk al 6 maanden, dus ongeveer sinds we gingen samenwonen. Hij speelde de slachtofferrol ook goed, dus al 'onze vrienden' kozen zijn kant. Helemaal opnieuw moeten beginnen met in mijn achterhoofd het schuldgevoel dat ik mijn vriend verliet terwijl hij ziek bleek te zijn en wij dit nooit herkend hadden. So far voor in voor- en tegenspoed...
Wat ik hiervan geleerd heb is a) hoe je een depressie herkent. En b) dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk.
Jij voor het jouwe. En je ex is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk. En als hij zo ongelukkig is, dan moet hij daar zelf wat aan doen. Daar hoef jij niet voor te zorgen. Je hebt het al moeilijk genoeg om voor je eigen geluk te zorgen.
Laat die schuldgevoelens los, ze zitten jouw geluk in de weg.
In dit geval Estrella, snap ik je schuldgevoel volledig. Zo'n 6/7 jaar geleden ging ik samenwonen met mijn ex. Na een tijdje voelde ik mij in mijn relatie niet langer gewaardeerd en had ook het gevoel dat ik niet gerespecteerd werd. Het maakte niet uit wat ik zei, mijn mening leek er niet toe doen. Hij was altijd aan het klagen/zeuren en had nergens zin in. Hij was regelmatig boos en dan sloeg hij heel hard op zn toetsenbord en liep hij te vloeken en te tieren. Ik voelde me daar heel onprettig bij, want wat als hij ook eens zo boos op mij zou worden?
Dit meermaals aangekaart, iedere maand hadden we wel weer een gesprek over hoe ik mij niet prettig voelde in de relatie. Na een half jaar ongelukkig te zijn geweest en verliefd op ander, had ik het idee dat ik bij de ander gelukkiger zou worden. Dat hij THE ONE zou zijn. Ik verbrak onze relatie en had vrij snel iets met de ander.
Nadat ik het uitmaakte, stortte mijn ex helemaal in. Na twee weken hadden we weer contact en vertelde hij dat hij naar een huisarts was gegaan. Hij bleek klinisch depressief. En was dat waarschijnlijk al 6 maanden, dus ongeveer sinds we gingen samenwonen. Hij speelde de slachtofferrol ook goed, dus al 'onze vrienden' kozen zijn kant. Helemaal opnieuw moeten beginnen met in mijn achterhoofd het schuldgevoel dat ik mijn vriend verliet terwijl hij ziek bleek te zijn en wij dit nooit herkend hadden. So far voor in voor- en tegenspoed...
Wat ik hiervan geleerd heb is a) hoe je een depressie herkent. En b) dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk.
Jij voor het jouwe. En je ex is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk. En als hij zo ongelukkig is, dan moet hij daar zelf wat aan doen. Daar hoef jij niet voor te zorgen. Je hebt het al moeilijk genoeg om voor je eigen geluk te zorgen.
Laat die schuldgevoelens los, ze zitten jouw geluk in de weg.
There isn't a way things should be. There's just what happens, and what we do. Terry Pratchett, A Hat Full of Sky
zaterdag 2 augustus 2014 om 00:32
jonose,
dankje voor je verhaal...je geeft mij ook het gevoel dat je mij begrijpt...want veel anderen begrijpen dit schuldgevoel niet...
we zijn inderdaad niet verantwoordelijk voor het geluk van een ander, die ander moet zelf eerst orde op zaken stellen
ik denk niet dat mijn ex depressief was, maar eerder gefrustreerd in het algemeen en nood hebben aan iemand om zich op af te reageren...dit was vroeger zn moeder en erna heb ik deze rol toebedeeld gekregen
liefde maakt blind zeker...en nog steeds...ik vind het moeilijk om iemand die ik zo graag zag volledig uit mijn hart te wissen
dankje voor je verhaal...je geeft mij ook het gevoel dat je mij begrijpt...want veel anderen begrijpen dit schuldgevoel niet...
we zijn inderdaad niet verantwoordelijk voor het geluk van een ander, die ander moet zelf eerst orde op zaken stellen
ik denk niet dat mijn ex depressief was, maar eerder gefrustreerd in het algemeen en nood hebben aan iemand om zich op af te reageren...dit was vroeger zn moeder en erna heb ik deze rol toebedeeld gekregen
liefde maakt blind zeker...en nog steeds...ik vind het moeilijk om iemand die ik zo graag zag volledig uit mijn hart te wissen
zaterdag 2 augustus 2014 om 09:05
En dat kost ook tijd. Maar begin vandaan met wissen. Koester de mooie momenten en heb daar liefdesverdriet om, maar als je een zwak moment hebt en denkt: ik wil naar hem terug, maak dan even dat zwarte doosje met klote herinneringen aan hem weer open om te weten waarom het ook alweer uit was en waarom jij die aanpak niet verdient hebt.
zaterdag 2 augustus 2014 om 14:04
Het heeft denk ik een jaar geduurd voor ik van mn schuldgevoel af was. Op een gegeven moment was ik er zo gespannen door (en door andere persoonlijke omstandigheden) dat alle spieren in mijn lijf vast zaten, constant gespannen waren. Ik dacht met mijn nuchtere hoofd -silly me- dat dit iets fysieks was, want voor mijn gevoel was ik niet gestresst. Ik naar de huisarts. Die verwees me door naar een fysiotherapeut, maar naar een praktijk die werk op haptonomische basis. Ze pakken niet alleen de klachten aan maar ook de psychische problemen die de klachten veroorzaken.
Mijn fysiotherapeute heeft mij letterlijk en figuurlijk geleerd los te laten. Daarnaast heb ik 5 gesprekken gehad met een sociaal psychiatrisch hulpverlener (spv'er) en ook die heeft me tips en houvast gegeven om schuldgevoelens los te laten. Ik heb goede ervaring met deze therapie. Ik zou nooit naar een psycholoog willen. Doe mij maar een spv'er die praktische tips geeft om om te gaan met je problemen. Kortom, als de therapie die je volgde niet werkt voor jou is dit geen teken dat therapie niet werkt, maar een teken dat deze therapie voor jou niet werkt. Zoek naar iets dat voor jou werkt.
Als je je de 'wat als'-vraag stelt, geef daar dan een realistisch antwoord op. Wat als je hem nooit had verlaten? Voor hem was dat misschien goed geweest, maar voor jou? Geloof me, ik heb 1,5 jaar lang mij minder rommelig voorgedaan dan ik was. Dat kost bakken vol energie. Je houdt het niet vol om je constant beter voor te doen dan je bent. Daarom, Estrella, moet je een vriend zoeken die nou accepteert zoals je bent. En ik garandeer je dat er dan geen gaat op je hoofd zal zijn die denkt dat het een slecht idee was deze ex te verlaten.
Tl:dr. Zoek een therapie die voor jou werkt om deze relatie achter je te laten, want je gaat niet gelukkig worden met deze jongen.
Mijn fysiotherapeute heeft mij letterlijk en figuurlijk geleerd los te laten. Daarnaast heb ik 5 gesprekken gehad met een sociaal psychiatrisch hulpverlener (spv'er) en ook die heeft me tips en houvast gegeven om schuldgevoelens los te laten. Ik heb goede ervaring met deze therapie. Ik zou nooit naar een psycholoog willen. Doe mij maar een spv'er die praktische tips geeft om om te gaan met je problemen. Kortom, als de therapie die je volgde niet werkt voor jou is dit geen teken dat therapie niet werkt, maar een teken dat deze therapie voor jou niet werkt. Zoek naar iets dat voor jou werkt.
Als je je de 'wat als'-vraag stelt, geef daar dan een realistisch antwoord op. Wat als je hem nooit had verlaten? Voor hem was dat misschien goed geweest, maar voor jou? Geloof me, ik heb 1,5 jaar lang mij minder rommelig voorgedaan dan ik was. Dat kost bakken vol energie. Je houdt het niet vol om je constant beter voor te doen dan je bent. Daarom, Estrella, moet je een vriend zoeken die nou accepteert zoals je bent. En ik garandeer je dat er dan geen gaat op je hoofd zal zijn die denkt dat het een slecht idee was deze ex te verlaten.
Tl:dr. Zoek een therapie die voor jou werkt om deze relatie achter je te laten, want je gaat niet gelukkig worden met deze jongen.
There isn't a way things should be. There's just what happens, and what we do. Terry Pratchett, A Hat Full of Sky
zaterdag 2 augustus 2014 om 16:04
jonose: nogmaals bedankt voor je woorden
wij hebben echt iets heel soortgelijks meegemaakt:)
blij dat je er nu bovenop bent en dat de fysiotherapeut en de spv'er je geholpen hebben
ik heb ook sinds de breuk nekpijn, doorstralende hoofdpijn, zelf 1x nadat ik mijn ex had gezien, heb ik daarna een paniekaanval gehad (omdat hij mij bleef wijzen op 'wat heb je mij aangedaan', 'mijn leven was om zeep' 'wat wil je nu' etc.) gek wat stress, schuldgevoelens met je lichaam kunnen doen
wij hebben echt iets heel soortgelijks meegemaakt:)
blij dat je er nu bovenop bent en dat de fysiotherapeut en de spv'er je geholpen hebben
ik heb ook sinds de breuk nekpijn, doorstralende hoofdpijn, zelf 1x nadat ik mijn ex had gezien, heb ik daarna een paniekaanval gehad (omdat hij mij bleef wijzen op 'wat heb je mij aangedaan', 'mijn leven was om zeep' 'wat wil je nu' etc.) gek wat stress, schuldgevoelens met je lichaam kunnen doen
zaterdag 2 augustus 2014 om 18:57
Estrellas, hoeveel meer bewijs heb je dan nog nodig om te weten dat je plan om terug te gaan niet goed is voor jou? Praat niet meer met hem. Een paniekaanval krijgen van de persoon met wie je overweegt nog 50 jaar door te willen brengen is geen reële gedachtegang.
Praat niet meer met hem. Dan kan hij je ook niet meer vertellen wat hij vind dat jij fout hebt gedaan. Jij mag voor jezelf gaan bepalen wat jij fout hebt gedaan. En ook wat hij fout heeft gedaan. Maar daar heb je hem niet voor nodig, je bent prima in staat dit te doen zonder hem.
Beloof je me dat je geen contact meer met hem zoekt en als hij contact zoekt met jou dat je dan zegt: het is al heel lang voorbij tussen ons. Ik wens je het beste, maar ik wil geen contact meer met je?
Praat niet meer met hem. Dan kan hij je ook niet meer vertellen wat hij vind dat jij fout hebt gedaan. Jij mag voor jezelf gaan bepalen wat jij fout hebt gedaan. En ook wat hij fout heeft gedaan. Maar daar heb je hem niet voor nodig, je bent prima in staat dit te doen zonder hem.
Beloof je me dat je geen contact meer met hem zoekt en als hij contact zoekt met jou dat je dan zegt: het is al heel lang voorbij tussen ons. Ik wens je het beste, maar ik wil geen contact meer met je?
zaterdag 2 augustus 2014 om 22:26
quote:Doreia schreef op 02 augustus 2014 @ 18:57:
Estrellas, hoeveel meer bewijs heb je dan nog nodig om te weten dat je plan om terug te gaan niet goed is voor jou? Praat niet meer met hem. Een paniekaanval krijgen van de persoon met wie je overweegt nog 50 jaar door te willen brengen is geen reële gedachtegang.
Praat niet meer met hem. Dan kan hij je ook niet meer vertellen wat hij vind dat jij fout hebt gedaan. Jij mag voor jezelf gaan bepalen wat jij fout hebt gedaan. En ook wat hij fout heeft gedaan. Maar daar heb je hem niet voor nodig, je bent prima in staat dit te doen zonder hem.
Beloof je me dat je geen contact meer met hem zoekt en als hij contact zoekt met jou dat je dan zegt: het is al heel lang voorbij tussen ons. Ik wens je het beste, maar ik wil geen contact meer met je?
Volledig mee eens!
Het lijkt echt niet door te dringen bij jou...
Estrellas, hoeveel meer bewijs heb je dan nog nodig om te weten dat je plan om terug te gaan niet goed is voor jou? Praat niet meer met hem. Een paniekaanval krijgen van de persoon met wie je overweegt nog 50 jaar door te willen brengen is geen reële gedachtegang.
Praat niet meer met hem. Dan kan hij je ook niet meer vertellen wat hij vind dat jij fout hebt gedaan. Jij mag voor jezelf gaan bepalen wat jij fout hebt gedaan. En ook wat hij fout heeft gedaan. Maar daar heb je hem niet voor nodig, je bent prima in staat dit te doen zonder hem.
Beloof je me dat je geen contact meer met hem zoekt en als hij contact zoekt met jou dat je dan zegt: het is al heel lang voorbij tussen ons. Ik wens je het beste, maar ik wil geen contact meer met je?
Volledig mee eens!
Het lijkt echt niet door te dringen bij jou...
Life is short. Eat dessert first.
