terugval?

Nu niet gaan werken en daarmee het advies van je huisarts opvolgen lijkt mij een goed idee.



Je hebt nogal wat voor je kiezen gehad als ik het zo lees. Niet gek dat het je bij vlagen zwaar valt allemaal. Heeft je huisarts het nog met je over vervolgstappen gehad? Een verwijzing naar een psych of zo?

Je komt op me over als iemand die actief wil werken aan herstel. Misschien is het tijd voor (meer) hulp daarbij?

Ontzettend vervelend, zo'n terugval. Denk je net weer op de rit te zijn, gaat het toch weer mis. Ik herken het en het is ontzettend rot. Maar je huisarts heeft gelijk, ziek melden is het beste dat je nu kunt doen. Tot rust komen en eventueel praten met een psycholoog om dingen op een rijtje te zitten, te verwerken. En ik weet hoe moeilijk het is om te accepteren dat dit nu je situatie is. Maar het is ook heel belangrijk dat je het wél accepteert, want daardoor kun je sneller aan je herstel werken. Heel veel succes!

Hulp vragen is geen falen, ècht niet.



Als je wasmachine kapot gaat en je krijgt hem zelf niet meer aan de praat, dan bel je een monteur. Als je je been breekt laat je er gips om doen. Waarom zou een mens dingen die met de psyche te maken hebben dan wel zonder hulp moeten kunnen oplossen?

De bedrijfsarts zegt dat je aan het werk kan als het goed met je gaat. Maar het gaat niet goed! Wat adviseert de bedrijfsarts nu? Heb je hem of haar nog gesproken?

Heel herkenbaar voor mij!

Ik ben eind 2012 op mijn werk 'weggevallen' door een samenloop van omstandigheden waardoor ik een emotioneel wrak was en niet meer normaal kon functioneren op mijn werk.

Na drie maanden, en een 'gepush' vanuit alle richtingen van collega's en de baas, ben ik toch maar weer begonnen na 3 maanden. Dat was een vreselijke dag, die 1e dag... Maar goed, na een tijdje deed iedereen weer normaal tegen mij en ik vond ook terug mijn draai.



Tot 6 maanden geleden. Exact een jaar was ik weer aan het werk. Het liep al een hele tijd niet goed op het werk (demotivatie, de moeite dat ik deed werd niet geapreccieerd, hoge werkdruk en spanningen binnen het bedrijf) en ook thuis had ik weer te maken met emotionele buien, tot niets toe komen en het niet meer zien zitten. Op een dag werd alles zwart voor mijn ogen en ik heb gevraagd of ik aub naar huis mocht aan de baas.



En ik ben sindsdien niet teruggeweest.

Ik ben vanaf januari naar een psycholoog gegaan, en daar ga ik nog steeds naartoe, zoals vandaag

Ik neem geen voorgeschreven anti-depressiva, maar ik neem wel sinds eind mei Sint-Janskruid, een alternatief. (moet je maar eens opzoeken, mag wel absoluut niet gecombineerd worden met andere anti-depressiva of bvb de pil).



Resultaat van wekelijks naar de psych + sint-janskruid heeft WONDEREN gedaan bij mij.

Ik voel me als herboren stilaan, al moest ik vandaag even een traantje laten bij de psycholoog toen het "terugkeren naar hetzelfde werk" aan bod kwam.



Maar de donkere dagen zijn weg; de dagen dat ik niet uit bed kwam en heel de dag door mij miserabel voelde en mij afvroeg waarom ik hier nog in godsnaam rondliep... Ik twijfelde aan alles, kon niet begrijpen waarom anderen mij nog graag zagen, want ik voelde mij zo'n hoopje ellende.



Als ik het zo lees, ligt je werk te pushen... Geef daar niet aan toe, want je zal er écht niet beter van worden...



Na al die maanden depressief te zijn geweest, nu ik er bijna of zo goed als door aan het geraken ben, kan ik je dit zeggen:



Denk aan jezelf!! Waardoor je rechtstreeks ook denkt aan directe omgeving zoals familie, want die hebben er ook baat bij dat het beter gaat met jou



En als je je stilaan weer goed begint te voelen, geloof me, dan merk je dat wel Dan kan je het wel van de daken schreeuwen dat je je beter voelt...



Ik zou zeggen, neem alle tijd die je nodig hebt om volledig te herstellen en terug innerlijke rust te vinden, want dat is ZO belangrijk! De dokter en psycholoog zullen je daar zowizo in steunen.



Ik wens je nog veel succes, alvast goed van je om te mailen naar de psycholoog.



groetjes, Sarah

Wel, doordat de re-integratie vorige keer duidelijk mislukt was, en ik in die 6 maanden tijd voor mijzelf heb uitgemaakt dat ik iets wil doen dat volledig bij mij past, ga ik niet terug naar dezelfde werkgever. De adviserend geneesheer van het ziekenfonds en mijn psycholoog vinden dat zelf de beste oplossing.



Maar ik moet wel begeleiding krijgen om opnieuw de arbeidsmarkt op te gaan. Voorlopig is dat enkel met de psycholoog, binnen enkele weken heb ik een afspraak met de adviserend geneesheer om met hem het verdere verloop te bespreken. De psycholoog stelde voor om eens te bekijken welke opleidingen ik kan volgen bijvoorbeeld.



Maar van mijn werkgever uit... Ik heb vorige week een mail gekregen van een collega, er werd niet eens gevraagd hoe het met mij ging, of het nu al beter was. Er werd enkel gevraagd of ik van plan was om terug te komen.



Ik werk in een groot bedrijf, met meerdere vestigingen en dus een grote HR afdeling. Er werd geen enkele poging ondernomen om het voor mij mogelijk te maken om eventueel terug te komen. En als ze een formele vraag/mededeling hadden, lieten ze een goede collega het 'vuile werk' opknappen. Erg vind ik het, dit had zeker anders kunnen lopen... Dan had er nog een kans ingezeten dat ik daar opnieuw aan de slag ging...



Goed dat je eerlijk hebt gezegd dat je jezelf nog niet meteen terug ziet werken. In het begin had ik ook altijd schrik dat ik plots de volgende week weer MOEST gaan werken. Nachtmerries had ik erover (nu soms nog, maar loop er dan niet meer heel de dag aan te denken zoals daarvoor!).



Maar als je een goede dokter hebt en hij ziet dat je moeite doet (door zelf naar de psycholoog te gaan), dan hoef je daar geen schrik voor te hebben. Zij steunen je, dat is uiteindelijk hun job om mensen beter te maken, en dat gaan ze niet doen door je iets op te dringen waar jij je niet goed bij voelt



Mijn psycholoog heeft mij op een gegeven moment, toen ik een paniekaanval kreeg bij hem, verzekerd dat ik en alleen ik kan beslissen wanneer ik er weer klaar voor ben, en dat hij mij daar alleen maar in kan steunen.



Voel je jezelf goed in je job? Ik dacht de eerste keer ook dat het enkel te maken had met het verlies van mijn grootmoeder dat ik niet echt verwerkt had, en nog andere factoren uit het verleden.



Bij mij is het een samenloop van omstandigheden, de psycholoog en dokter noemden het een burn-out.



Het advies dat de arbeidsarts je geeft lijkt mij niet echt doordacht van hem... Als het terug gaan werken lastig is voor jou, is dat een teken dat de werkgever geen begrip toont en geen moeite doet voor re-integratie... Daar moet jij de dupe niet van zijn.



Je moet het voor jezelf uitmaken, maar ik dacht ook in 2012 dat ik er bovenop was. De terugval was enkel maar groter.



Maar in the end: ik ben blij dat ik door deze moeilijke periode ben geraakt, want heb inzichten verkregen die ik daarvoor niet had. Ik ben niet meer de kwetsbare persoon zonder zelfvertrouwen van daarvoor, allemaal dankzij het feit dat ik de tijd kreeg om eraan te werken, op alle mogelijke manieren.