Toch overspannen.

He gatsie, meid, wat ontzettend naar voor je. Ik kan je helaas geen tips geven behalve dan dat je zoveel mogelijk positieve energie opzoekt. Muziekje aan, misschien lekker hard meezingen of een boekje lezen of zo. En inderdaad af en toe even naar buiten. Kijk naar "dingen" waar je blij van wordt, bijvoorbeeld vogeltjes of bloemetjes.

Ikzelf heb een burn-out gehad waarbij ik pas toen ik echt thuis zat helemaal ben ingestort. Ik kon helemaal niets meer. Ik kon heel moeilijk praten (maakte hele eenvoudige korte zinnetjes, had moeite om op bepaalde woorden te komen), ik kon amper meer lopen. Ik huilde en huilde en was ontzettend angstig. Ik had het liefst de gordijnen dicht zodat niemand naar binnen kon kijken. Ik was namelijk op een hele nare manier ziek geworden door mijn werk (zelfs in beroep gegaan en gewonnen) waardoor ik continu bang was dat mijn bazin voor mijn ramen zou staan, of zou bellen, of voor de deur zou staan.

Ik heb juist heel veel gelegen op de bank, heel veel geslapen.

Dus, tja, aan mij heb je niet veel. Het heeft alleen heel veel tijd nodig. Volgens de bedrijfsmaatschappelijk werkster die ik toen had duurt het herstel ongeveer zolang als het heeft geduurd voordat je daadwerkelijk overspannen of met een burn-out thuis bent komen te zitten.

Heel veel sterkte in ieder geval.

He bah, wat naar! Ik ken het maar al te goed, maar voor mij is het inmiddels gelukkig 5 jaar geleden. De eerste tijd heb ik werkelijk niets gedaan behalve veel gehuild en op de bank gehangen. Het enige waar ik mezelf toe dwong was dagelijks lopend boodschappen doen; dan was ik er uit en had ik iig weer 3 kwartier beweging erop zitten. Ik heb veel geslapen en alle sociale activiteiten geskipt. Uiteindelijk merkte ik dat ik weer wat plezier kreeg in kleine dingen (lezen, wat in de tuin rommelen, pianospelen en soms zelfs een verjaardag oid). Toen werd het zaak om in balans te blijven en niet te overvragen.

Ik kan je maar een tip geven en dat is: wees lief voor jezelf. Vermijd dingen waar je tegenop ziet of kijk of je die dingen laagdrempeliger kan maken. Het is wat het is en forceer jezelf niet. Blijf in contact met je huisarts en/of psycholoog; zij zien vaak kleine veranderingen beter dan je ze zelf ziet.



Uiteindelijk ben ik 6maanden thuis geweest van mijn werk, ben bij een psycholoog geweest. Toen ik thuis zat zeiden mensen me dat je zoveel leert van overspannen zijn. Je kon me niet kwaaier maken! Maar achteraf; het is echt zo. Ik ken nu mijn grenzen, zover als toen zal ik het nooit meer laten komen. En ik 'please' minder, kan beter voor mezelf kiezen. Maar goed, misschien wil jij dit ook nog wel helemaal niet horen.



Zet'm op en wees lief voor jezelf!

Ik herken het helaas ook. Die eerste dagen zijn zo moeilijk. Je wil van alles, kan niets en wil vooral dan die tijd die je dan toch maar thuis moet zitten nuttig besteden. Op zoek naar de momenten dat iets lukt, iets af is, iets goed is.



Het duurt even, maar probeer dat los te laten. Dat lukt nu namelijk gewoon niet. En hoe harder je probeert, hoe moeilijker en frustrerender het wordt. Je enige "taak" op dit moment is beter worden. En dat doe je door echt rust te nemen. Die afwas hoeft niet en je kunt ook 2 dagen eten bestellen. Vrienden kunnen ook voor je koken, waarschijnlijk vinden ze het prettig; kunnen ze nog IETS doen, want ze hadden je hier zo graag voor willen behoeden, en dat is niet gelukt.



Veel sterkte, het is erg rottig, maar het wordt beter. Dan maar even je dag en nachtritme op zijn kop. Het geeft echt niets, dat trek je later wel weer recht. Goed dat je contact blijft houden met je huisarts.

Hier ook helaas een ervaringsdeskundige.

Ik herken wel wat je schrijft. Geen rust hebben in je hoofd. Mij helpt het om alles op te schrijven, soms alleen maar steekwoorden. Dan is het weg uit mijn gedachten.

Verder: toegeven aan wat je wil. Dus als je wil opruimen, dan opruimen. Maar wel met mate. Dus maak een soort dagritme voor jezelf waarin je jezelf toestaat bezig te zijn en dan rustig te eten, een dutje te doen, even alleen maar te zitten.

En heb je al professionele hulp? Ik wilde dat echt niet, maar de huisarts gaf aan dat dat echt het beste was. En hij had gelijk, ik ben het meest opgeknapt door de therapie.

Tot slot heb ik goed nagedacht (toen ik daar aan toe was) op welke dingen ik zelf invloed kon uitoefenen. Werkdruk, daar doe je niks aan. Maar ik kan wel invloed uitoefenen op de manier waarop ik ermee omga. Door op die manier te kijken (samen met therapeute) waar en hoe ik invloed kon uitoefenen, kon ik echt patronen doorbreken.

Sterkte!

Hier nog een ervaringsdeskundige :s



Ik was niet kapot van therapeuten, maar ik moest gewoon even mijn draai daarbij vinden. Je kunt ook gewoon tegen een therapeut zeggen van, ik wil niet helemaal ingaan op mijn jeugd... ik wil het hebben over denkpatronen die ik kan doorbreken. Dat iemand je helpt om bewust te worden van waar het nu fout gaat. Je bent nu heel hard je grens tegengekomen, nu moet je herstellen en zorgen dat je niet weer dezelfde fouten maakt.



Maar wat Minoe5 ook al zei, je moet je in het begin alleen bezig houden met dingen die je blij maken.



Sterkte