Psyche
alle pijlers
Toekomst
zondag 7 juli 2013 om 20:42
Hallo,
Ik wil graag mijn verhaal delen maar omdat het allemaal gevoelig ligt doe ik dit liever zo op een forum. Is voor mij makkelijker Dus hier gaat ie dan;
Ik heb een moeilijk leven gehad en het is nog verre van makkelijk. Ik ben van kinds af aan seksueel misbruikt tot mijn 17de aan toe door mijn vader. Altijd heb ik gedacht dat wat er gebeurde normaal was tot ik 15 werd. Dat was een schok. Toch is het nog 2 jaar verder gegaan omdat ik iedere keer bevroor als er wat gebeurde. Het is gestopt omdat ik 1 keer heb geweigerd (ik weet het, had ik dat nu maar eerder gedaan). Mijn zus heeft ook het een en ander mee gemaakt maar bij haar is het gelukkig vroeg gestopt (zij was sterk genoeg om niet meer naar mijn vader toe te gaan).
Hierbij komt nog dat mijn moeder eigenlijk helemaal geen moeder gevoelens heeft. Ook nooit gehad. Klein voorbeeld; van groep 3 t/m groep 5 heb ik constant buikpijn gehad waardoor ik ook bijna niet kon eten. Dan werd ik doodleuk in windkracht 5 buiten neergezet met me bord eten. Natuurlijk kreeg ik het niet op en lag ik om 12 's middags op bed.
Nadat mijn oma vorig jaar is overleden ben ik begonnen met last te krijgen van mijn verleden (constant misselijk, angsten, steeds minder het huis uit willen, etc) en heb uiteindelijk afgelopen november hulp gezocht. Na een verschrikkelijke kerst, oud&nieuw en mijn verjaardag heb ik besloten het mijn moeder te vertellen met de hulp van mijn oom (die ik het ook in november heb verteld om gewoon hulp en steun te hebben) Mijn moeder geloofde me en is diezelfde dag bij hem weggegaan om vervolgens 2 dagen later terug te gaan. Toen is de ellende begonnen. Mijn moeder is kwaad op me omdat ik het niet eerder heb verteld, zo ook mijn broertje waarmee ik nu geen contact meer heb. Ik moest noodgedwongen mijn hond (mijn alles) wegdoen omdat mijn ouders toch uit elkaar zouden gaan om nu toch weer samen verder te gaan. Om een lang verhaal niet langer te maken, de hele familie is stuk en ik heb alleen nog steun van mijn ooms. Ik ben zo vaak onderuit getrapt dat ik gewoon moe ben. Maar ik ga verder! Dan maar zonder zus, broertje, moeder en mijn "verwekker" (ik heb geen vader) Ik heb een "vriend" (ik durf hem nauwelijks uit te nodigen, 2 keer gedaan en hij heeft ook beide keer af gebeld terwijl hij weet dat ik echt onnozel zenuwachtig ben) en ik bouw nu aan mijn eigen vriendenkring. Als ik kijk waar ik was in januari en nu ben ik toch met mini stapjes vooruit gegaan. Ik heb aangifte gedaan dus ik ga nog moeilijke periodes tegemoet en ik hoop dat mijn vriendinnen mij blijven steunen. Ik heb inmiddels goede geestelijke hulp gevonden dus ik ga met vertrouwen mijn toekomst tegemoet
Sorry voor het lange verhaal (is nog de ingekorte versie haha) maar wou het gewoon even van me af schrijven. Alvast sorry voor mijn gebrekkige taalgebruik, in een ander topic scheen iedereen daar over te vallen dus alvast sorry!
Ik wil graag mijn verhaal delen maar omdat het allemaal gevoelig ligt doe ik dit liever zo op een forum. Is voor mij makkelijker Dus hier gaat ie dan;
Ik heb een moeilijk leven gehad en het is nog verre van makkelijk. Ik ben van kinds af aan seksueel misbruikt tot mijn 17de aan toe door mijn vader. Altijd heb ik gedacht dat wat er gebeurde normaal was tot ik 15 werd. Dat was een schok. Toch is het nog 2 jaar verder gegaan omdat ik iedere keer bevroor als er wat gebeurde. Het is gestopt omdat ik 1 keer heb geweigerd (ik weet het, had ik dat nu maar eerder gedaan). Mijn zus heeft ook het een en ander mee gemaakt maar bij haar is het gelukkig vroeg gestopt (zij was sterk genoeg om niet meer naar mijn vader toe te gaan).
Hierbij komt nog dat mijn moeder eigenlijk helemaal geen moeder gevoelens heeft. Ook nooit gehad. Klein voorbeeld; van groep 3 t/m groep 5 heb ik constant buikpijn gehad waardoor ik ook bijna niet kon eten. Dan werd ik doodleuk in windkracht 5 buiten neergezet met me bord eten. Natuurlijk kreeg ik het niet op en lag ik om 12 's middags op bed.
Nadat mijn oma vorig jaar is overleden ben ik begonnen met last te krijgen van mijn verleden (constant misselijk, angsten, steeds minder het huis uit willen, etc) en heb uiteindelijk afgelopen november hulp gezocht. Na een verschrikkelijke kerst, oud&nieuw en mijn verjaardag heb ik besloten het mijn moeder te vertellen met de hulp van mijn oom (die ik het ook in november heb verteld om gewoon hulp en steun te hebben) Mijn moeder geloofde me en is diezelfde dag bij hem weggegaan om vervolgens 2 dagen later terug te gaan. Toen is de ellende begonnen. Mijn moeder is kwaad op me omdat ik het niet eerder heb verteld, zo ook mijn broertje waarmee ik nu geen contact meer heb. Ik moest noodgedwongen mijn hond (mijn alles) wegdoen omdat mijn ouders toch uit elkaar zouden gaan om nu toch weer samen verder te gaan. Om een lang verhaal niet langer te maken, de hele familie is stuk en ik heb alleen nog steun van mijn ooms. Ik ben zo vaak onderuit getrapt dat ik gewoon moe ben. Maar ik ga verder! Dan maar zonder zus, broertje, moeder en mijn "verwekker" (ik heb geen vader) Ik heb een "vriend" (ik durf hem nauwelijks uit te nodigen, 2 keer gedaan en hij heeft ook beide keer af gebeld terwijl hij weet dat ik echt onnozel zenuwachtig ben) en ik bouw nu aan mijn eigen vriendenkring. Als ik kijk waar ik was in januari en nu ben ik toch met mini stapjes vooruit gegaan. Ik heb aangifte gedaan dus ik ga nog moeilijke periodes tegemoet en ik hoop dat mijn vriendinnen mij blijven steunen. Ik heb inmiddels goede geestelijke hulp gevonden dus ik ga met vertrouwen mijn toekomst tegemoet
Sorry voor het lange verhaal (is nog de ingekorte versie haha) maar wou het gewoon even van me af schrijven. Alvast sorry voor mijn gebrekkige taalgebruik, in een ander topic scheen iedereen daar over te vallen dus alvast sorry!
zondag 7 juli 2013 om 20:46
Het is de schuld van je vader! Niet jouw schuld!
Het is ook niet jou schuld dat het zolang heeft geduurd! Het is de schuld van je vader! Laat je (ook niet door jezelf) aanpraten dat 'als ik maar eerder, net als mijn zusje, nee had gezegd, was het eerder gestopt'. Het had nooit mogen beginnen!
Dat je moeder zich nu tegen je keert vind ik schandalig! Hou je vriendinnen om je heen, bouw je eigen leven op en raap jezelf bij elkaar om weer terug jezelf te vinden.
Het is ook niet jou schuld dat het zolang heeft geduurd! Het is de schuld van je vader! Laat je (ook niet door jezelf) aanpraten dat 'als ik maar eerder, net als mijn zusje, nee had gezegd, was het eerder gestopt'. Het had nooit mogen beginnen!
Dat je moeder zich nu tegen je keert vind ik schandalig! Hou je vriendinnen om je heen, bouw je eigen leven op en raap jezelf bij elkaar om weer terug jezelf te vinden.
zondag 7 juli 2013 om 21:40
Dankje voor jullie lieve reacties! Doen me echt goed.
Tja, over het mezelf kwalijk nemen. Laten we zeggen dat ik eraan werk alleen vind ik nog steeds dat ik ook (gedeeltelijk) schuld heb. Ik was ook niet altijd makkelijk en daar ben ik me volledig van bewust.
En over mijn zus; zij wou eerst geen contact meer met mijn ouders maar zodra het verhaal op tafel lag was ze de eerste die bij hun op de stoep stond. Ze blijft volhouden dat ze nergens last van heeft terwijl ik zeker weet dat het wel zo is. Ik herken gewoon bepaalde houdingen en tekens die ik zelf ook heb (zoals bijv. verwondingen op de armen. Ze heeft er altijd rare verklaringen voor en ik herken het zo goed!) Ik weet dat het haar verwerkingsproces en haar manier van overleven is maar toch doet het me pijn om haar zo te zien en dat haar vriend bijna alles van mijn moeder goed praat. Over mijn vader durft hij niks tegen me te zeggen.
Tja, over het mezelf kwalijk nemen. Laten we zeggen dat ik eraan werk alleen vind ik nog steeds dat ik ook (gedeeltelijk) schuld heb. Ik was ook niet altijd makkelijk en daar ben ik me volledig van bewust.
En over mijn zus; zij wou eerst geen contact meer met mijn ouders maar zodra het verhaal op tafel lag was ze de eerste die bij hun op de stoep stond. Ze blijft volhouden dat ze nergens last van heeft terwijl ik zeker weet dat het wel zo is. Ik herken gewoon bepaalde houdingen en tekens die ik zelf ook heb (zoals bijv. verwondingen op de armen. Ze heeft er altijd rare verklaringen voor en ik herken het zo goed!) Ik weet dat het haar verwerkingsproces en haar manier van overleven is maar toch doet het me pijn om haar zo te zien en dat haar vriend bijna alles van mijn moeder goed praat. Over mijn vader durft hij niks tegen me te zeggen.
zondag 7 juli 2013 om 21:44
zondag 7 juli 2013 om 21:50
Als jij nu een meisje van 17 zou tegenkomen die je zou vertellen dat zij door haar vader wordt misbruikt, wat zou je dan tegen haar zeggen? Dat het haar schuld is? Omdat ze eerder nee had moeten zeggen en dat het haar schuld dus is dat het zolang heeft moeten duren? Denk het niet he? En vind je dat je zus schuldig is aan haar eigen misbruik? Denk het ook niet he?
Waarom is het dan wel jouw schuld?
Lieverd, je vader is hier de enige schuldige! En als je moeder een betere vrouw was geweest, had zij jou moeten beschermen en uit de situatie moeten halen! Maar jij bent vooraleerst slachtoffer van de situatie. Geen dader. En nu neem je je leven weer in eigen hand!
Waarom is het dan wel jouw schuld?
Lieverd, je vader is hier de enige schuldige! En als je moeder een betere vrouw was geweest, had zij jou moeten beschermen en uit de situatie moeten halen! Maar jij bent vooraleerst slachtoffer van de situatie. Geen dader. En nu neem je je leven weer in eigen hand!
zondag 7 juli 2013 om 21:55
Het is niet jouw schuld, je bent als kind geïndoctrineerd om door je vader misbruikt te worden. Wat jij deed toen je 15 of 16 was deed je omdat dit jouw wereld was. Jouw ouders hadden jou echter moeten beschermen in plaats van misbruiken. Zij zijn de daders en zij zijn schuldig. Zij? Moeder ook? Een moeder die voor de dader kiest boven haar kinderen is voor mij geen knip voor de neus waard. Je kan het zelfs betwijfelen of ze het echt niet wist
zondag 7 juli 2013 om 22:02
@ Frizzy, sorry, verslik je niet! Was niet me bedoeling maar geniet van je thee
@ Louba Dat is eigenlijk wel een hele zinnige uitleg. Zo heb ik het nog nooit bekeken. Inderdaad als er iemand naar mij toe zou komen zou ik zeker niet zeggen dat het hun eigen schuld is. Ik zou ze alle steun en hulp aanbieden die ik maar kan geven
@ sabbaticalmeds ik begin me ook echt af te vragen wat mijn moeder wel en niet wist. Ze wist achteraf ook dat hij kinderp.... bezat dus ik begrijp niet dat ze daar nooit wat over heeft gezegd. Ik weet haast wel zeker dat ze meer heeft geweten maar dit zal ze natuurlijk nooit toegeven. Ik heb nu nog wel contact met mijn moeder maar het vertrouwen is weg en ze blijft maar met steken onder water komen. Ooit in de toekomst wil ik nog eens een goed gesprek met haar samen met mijn therapeut
@ Louba Dat is eigenlijk wel een hele zinnige uitleg. Zo heb ik het nog nooit bekeken. Inderdaad als er iemand naar mij toe zou komen zou ik zeker niet zeggen dat het hun eigen schuld is. Ik zou ze alle steun en hulp aanbieden die ik maar kan geven
@ sabbaticalmeds ik begin me ook echt af te vragen wat mijn moeder wel en niet wist. Ze wist achteraf ook dat hij kinderp.... bezat dus ik begrijp niet dat ze daar nooit wat over heeft gezegd. Ik weet haast wel zeker dat ze meer heeft geweten maar dit zal ze natuurlijk nooit toegeven. Ik heb nu nog wel contact met mijn moeder maar het vertrouwen is weg en ze blijft maar met steken onder water komen. Ooit in de toekomst wil ik nog eens een goed gesprek met haar samen met mijn therapeut
zondag 7 juli 2013 om 22:07
Lieverd, wil je dan nu ook die steun en hulp aan jezelf geven? Je doet het goed. Ik vind je heel erg sterk over komen en heb een diep respect daarvoor. Natuurlijk gaat het met ups en downs, maar ik heb het volle vertrouwen dat jij nog een hele mooie toekomst tegemoet gaat! Je hebt een heel sterke persoonlijkheid als ik je zo lees, iets om heel trots op te zijn. Je bent méér dan het misbruik.
maandag 8 juli 2013 om 00:37
Suus, afschuwelijk!
Ik ken mensen in mijn omgeving die iets soortgelijks is overkomen.
Dus weet dat je niet de enige bent .
Dat is geen troost, dat weet ik, maar ga er maar van uit dat ook het gedrag van jouw vader voortkomt uit voormalig seksueel misbruik of ernstige verwaarlozing of ernstig lichamelijk geweld.
Dat is allesbehalve een excuus voor zijn misbruik.
Alleen hij kon of wilde geen manier vinden om de cirkel te doorbreken.
Jij wel.
Ik vind je nu al een mooie en sterke vrouw.
En ik weet dat als je ooit je eigen kindje vasthoudt, dat je hem/haar met je eigen leven zult beschermen.
En realiseer je dat iedereen hier weet, dat ook als is het moeilijk om dat schuldgevoel los te laten, jij er NIETS aan kon doen.
Ik ken mensen in mijn omgeving die iets soortgelijks is overkomen.
Dus weet dat je niet de enige bent .
Dat is geen troost, dat weet ik, maar ga er maar van uit dat ook het gedrag van jouw vader voortkomt uit voormalig seksueel misbruik of ernstige verwaarlozing of ernstig lichamelijk geweld.
Dat is allesbehalve een excuus voor zijn misbruik.
Alleen hij kon of wilde geen manier vinden om de cirkel te doorbreken.
Jij wel.
Ik vind je nu al een mooie en sterke vrouw.
En ik weet dat als je ooit je eigen kindje vasthoudt, dat je hem/haar met je eigen leven zult beschermen.
En realiseer je dat iedereen hier weet, dat ook als is het moeilijk om dat schuldgevoel los te laten, jij er NIETS aan kon doen.
dinsdag 9 juli 2013 om 00:52
Ik heb soort gelijke ervaringen en therapie gehad. Ik herinner me dat de therapeut mij uitlegde dat kinderen hun seksualiteit uit testen op de eerste vertrouwde man in hun leven, hun vader. Ik kleedde me bijvoorbeeld redelijk gewaagd als ik thuis rond liep (toen ik ongeveer 12 jaar was). Dit heeft me later het gevoel gegeven dat de dingen die er gebeurde mijn eigen schuld waren omdat ik ze had uitgelokt. Maar een 'normale' vader zou IN GEEN GEVAL aan zijn kinderen zijn gekomen.
Daarnaast voel ik erg veel loyaliteit en liefde naar mijn ouders. Het was makkelijker voor mij om mezelf de schuld te geven dan mijn vader. Ik wou hem niet zwart maken of als een slechte man afschilderen want tenslotte heb ik ook gevoel van liefde naar hem toe, net als anderen mensen die een normale relatie met hun vader hebben.
Ik vind het ontzettend knap van je dat je aangifte doet. In mijn geval is het niet meer mogelijk, maar ik had het ook niet gedurfd. Ik herken wat je over je moeder zegt, mijn moeder had ook heel even begrip en daarna kwam er woede richting mij. Ik praat er met haar niet meer over.
Ik merk dat ik in mijn leven ook periodes heb met veel stress, spanning en angst. Maar dit is door de therapie wel verminderd. Doordat ik tijdens de therapie dingen ben gaan begrijpen heb ik meer vrede met mijn geschiedenis en dat maakt me stabiel(er). Het zorgt dat ik op minder vlakken tegen problemen aanloop en dus minder vaak met het verleden wordt geconfronteerd. Maar sommige dingen zitten zo in mijn systeem (bijv. altijd alert zijn, niet graag worden aangeraakt) dat het me af en toe nog wel onderuit haalt. Ik denk dat ook die periodes er bij horen. Ik kan me ook niet voorstellen dat een mens dit helemaal kan verwerken. Je zal altijd wel momenten tegen komen die negatieve gevoelens en herinneringen oproepen (die vergeet je niet). Maar het hielp mij om dingen te begrijpen, ik kon de schuldgevoelens loslaten (gaf ontzettend veel rust!) en het maakt de hoop ellende minder groot. Het kleine overige hoopje draag je met je mee. En het zal me vast nog een keer onderuit halen, maar de impact van dat kleine hoopje is veel kleiner dan van de grote hoop voorheen.
Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal. Veel succes met je therapie!
Daarnaast voel ik erg veel loyaliteit en liefde naar mijn ouders. Het was makkelijker voor mij om mezelf de schuld te geven dan mijn vader. Ik wou hem niet zwart maken of als een slechte man afschilderen want tenslotte heb ik ook gevoel van liefde naar hem toe, net als anderen mensen die een normale relatie met hun vader hebben.
Ik vind het ontzettend knap van je dat je aangifte doet. In mijn geval is het niet meer mogelijk, maar ik had het ook niet gedurfd. Ik herken wat je over je moeder zegt, mijn moeder had ook heel even begrip en daarna kwam er woede richting mij. Ik praat er met haar niet meer over.
Ik merk dat ik in mijn leven ook periodes heb met veel stress, spanning en angst. Maar dit is door de therapie wel verminderd. Doordat ik tijdens de therapie dingen ben gaan begrijpen heb ik meer vrede met mijn geschiedenis en dat maakt me stabiel(er). Het zorgt dat ik op minder vlakken tegen problemen aanloop en dus minder vaak met het verleden wordt geconfronteerd. Maar sommige dingen zitten zo in mijn systeem (bijv. altijd alert zijn, niet graag worden aangeraakt) dat het me af en toe nog wel onderuit haalt. Ik denk dat ook die periodes er bij horen. Ik kan me ook niet voorstellen dat een mens dit helemaal kan verwerken. Je zal altijd wel momenten tegen komen die negatieve gevoelens en herinneringen oproepen (die vergeet je niet). Maar het hielp mij om dingen te begrijpen, ik kon de schuldgevoelens loslaten (gaf ontzettend veel rust!) en het maakt de hoop ellende minder groot. Het kleine overige hoopje draag je met je mee. En het zal me vast nog een keer onderuit halen, maar de impact van dat kleine hoopje is veel kleiner dan van de grote hoop voorheen.
Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal. Veel succes met je therapie!
dinsdag 9 juli 2013 om 22:10
Loyal, bedankt dat je je verhaal wilde delen! Het helpt me hoop houden voor de toekomst. Ik herken het ook, het alert zijn en liever niet aangeraakt willen worden. Het voelt heel raar en onnatuurlijk. Fijn dat het met jou zo goed gaat!
En over de aangifte, ik durfde het ook eerst niet. Pas toen ik zag dat mijn vader bij mijn moeders huis wegkwam (ze woonde redelijk dicht bij ne in de buurt) terwijl ik echt alle shit over me heen kreeg en er niet welkom was heb ik in een vlaag van woede direct een afspraak gemaakt om vervolgens met knikkende knieen 2 weken later heen te gaan. Het was ontzettend moeilijk (ik wist niet goed wat er op welke leeftijd gebeurde) en heb er lang last van gehad en nu 5 maand later is er nog steeds 'niks' gebeurd dus ook nu vreet het nog energie. Als ik dit allemaal had geweten dan had ik waarschijnlijk geen aangifte gedaan. Maar gedane zaken nemen geen ommekeer. Ik hoop alleen dat mijn verwekker zijn straf krijgt die hij verdient en dat dan de rest van de familie eindelijk in ziet dat het eigenlijk niet zo normaal is dat ze nu denken.
En over de aangifte, ik durfde het ook eerst niet. Pas toen ik zag dat mijn vader bij mijn moeders huis wegkwam (ze woonde redelijk dicht bij ne in de buurt) terwijl ik echt alle shit over me heen kreeg en er niet welkom was heb ik in een vlaag van woede direct een afspraak gemaakt om vervolgens met knikkende knieen 2 weken later heen te gaan. Het was ontzettend moeilijk (ik wist niet goed wat er op welke leeftijd gebeurde) en heb er lang last van gehad en nu 5 maand later is er nog steeds 'niks' gebeurd dus ook nu vreet het nog energie. Als ik dit allemaal had geweten dan had ik waarschijnlijk geen aangifte gedaan. Maar gedane zaken nemen geen ommekeer. Ik hoop alleen dat mijn verwekker zijn straf krijgt die hij verdient en dat dan de rest van de familie eindelijk in ziet dat het eigenlijk niet zo normaal is dat ze nu denken.
woensdag 10 juli 2013 om 11:06
Ik heb echt alle respect voor jou dat je aangifte hebt gedaan. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk het is! Maar gelukkig heb je je ooms die ook achter je staan. Die vlaag van woede is misschien maar goed geweest om je over de drempel te helpen. Ik hoop voor je dat het proces niet te lang gaat duren zodat je dit gedeelte kan afsluiten. Wat betreft de therapie, zorg dat je een hulpverlener vindt waar je een klik mee hebt. Ik heb eerst bij 4 andere psychologen gelopen die me niks verder hebben geholpen. Bij de laatste had ik pas een goed gevoel waardoor ik veel opener kon praten en daarmee veel heb bereikt. Succes!
woensdag 10 juli 2013 om 16:49
Ik was eerst bij de ggz. Wat een bagger instelling (sorry dat ik me zo even uitdruk). Dikke 8 maand bezig geweest met de intake. Heb meerdere malen aangegeven dat ik behandeling nodig had en dat ik hulp nodig had om met mijn misselijkheid om te gaan. Ik kreeg er niks. Toen ik aangaf dat ik een andere therapeut had gevonden begon ze die af te kraken. Ben daarna niet meer bij de ggz geweest en de therapeut die ik nu heb bevalt goed. Er was direct een klik en zit nu al beter in mijn vel ondanks dat ik net 2 sessies heb gehad. Eindelijk goede hulp
vrijdag 30 augustus 2013 om 23:51
Inmiddels heeft mijn moeder het contact verbroken zonder uitleg, zelfs zonder duidelijk te zijn dat het contract was verbroken. Kom er net achter dat ze mij van facebook heeft afgegooit en geblokkeerd op de telefoon. De zoveelste tegenslag. Zat ik er begin deze week nog mee dat ik niks van haar hoorde, en nu is het opeens definitief over...
zaterdag 31 augustus 2013 om 09:54
Jeetje meid, ik lees je verhaal nu pas. Wat ontzettend knap dat je zoveel stappen hebt gezet om voor jezelf een beter leven te creëren!
Voor wat betreft jouw moeder, vermoed ik dat zij gewoon echt onmachtig is om deze situatie te behappen. Als zij partij voor jou kiest, dan zet dat haar hele leven op zijn kop. Zij moet dan zonder jouw vader verder om een nieuw leven op te bouwen: ander huis, andere familie, misschien ander werk en wellicht financiële problemen? Dat zijn voor veel vrouwen al genoeg drempels om toch maar in een situatie te blijven hangen. Maar in haar geval komt daar dan ook nog eens bovenop dat zij zichzelf kwalijk mag gaan nemen dat ze dingen niet heeft gezien, of heeft willen zien. Dat zij haar dochters niet heeft kunnen beschermen. Kortom, dat zij als moeder ernstig heeft gefaald! En ik denk dat zij dat simpelweg niet kan.
Laat haar maar. Bouw nu verder aan jouw eigen gezondheid en jouw eigen toekomst. Met steun van de mensen die er echt voor jou kunnen en willen zijn. En misschien komt jouw moeder op een dag alsnog tot inkeer. Maar misschien ook niet, omdat dit voor haar te groot is.
Ik snap dat je het ontzettend graag anders had gezien en dat je juist nu zo hard de steun van een lieve moeder zou kunnen gebruiken. Maar houd in je achterhoofd dat jouw moeder misschien voor de makkelijke weg lijkt te kiezen, maar uiteindelijk in een heel ongezonde situatie blijft hangen. Voor haar is het leven misschien nog wel moeilijker dan voor jou, omdat ze niet in staat lijkt om keuzes te maken die goed voor haar zijn.
Sterkte meid!
Voor wat betreft jouw moeder, vermoed ik dat zij gewoon echt onmachtig is om deze situatie te behappen. Als zij partij voor jou kiest, dan zet dat haar hele leven op zijn kop. Zij moet dan zonder jouw vader verder om een nieuw leven op te bouwen: ander huis, andere familie, misschien ander werk en wellicht financiële problemen? Dat zijn voor veel vrouwen al genoeg drempels om toch maar in een situatie te blijven hangen. Maar in haar geval komt daar dan ook nog eens bovenop dat zij zichzelf kwalijk mag gaan nemen dat ze dingen niet heeft gezien, of heeft willen zien. Dat zij haar dochters niet heeft kunnen beschermen. Kortom, dat zij als moeder ernstig heeft gefaald! En ik denk dat zij dat simpelweg niet kan.
Laat haar maar. Bouw nu verder aan jouw eigen gezondheid en jouw eigen toekomst. Met steun van de mensen die er echt voor jou kunnen en willen zijn. En misschien komt jouw moeder op een dag alsnog tot inkeer. Maar misschien ook niet, omdat dit voor haar te groot is.
Ik snap dat je het ontzettend graag anders had gezien en dat je juist nu zo hard de steun van een lieve moeder zou kunnen gebruiken. Maar houd in je achterhoofd dat jouw moeder misschien voor de makkelijke weg lijkt te kiezen, maar uiteindelijk in een heel ongezonde situatie blijft hangen. Voor haar is het leven misschien nog wel moeilijker dan voor jou, omdat ze niet in staat lijkt om keuzes te maken die goed voor haar zijn.
Sterkte meid!
zaterdag 31 augustus 2013 om 19:38
@nummerzoveel Het ergste is dat ze al een ander huisje had, aan het werk was alleen financieel had ze het niet breed. Daarvoor is ze (denk ik) ook weer terug gegaan naar mijn vader. De aangifte is begin augustus eindelijk begonnen en mijn moeder is al opgeroepen. Sindsdien niks meer van haar gehoord. Gister even op facebook gekeken en alles weg. Sinds januari moet ik steeds meer mensen missen. Eerst een vaderfiguur (vader zelf mis ik helemaal niet, heel raar maar heb geen gevoel voor hem), toen moest mijn hond weg die bij mijn ouders woonde omdat de hond niet alleen kon zijn, daarna mijn broertje die mij niet meer wil kennen en nu dus ook mijn zus en moeder. Ongelooflijk... Ben ontzettend blij dat ik mijn ooms heb. die mag ik 24/7 bellen en ze staan binnen een halfuur voor de deur. Dat is pas onverwaardelijke steun! Iets wat ik zo graag ook van mijn moeder, zus en broertje had ontvangen
