Too many problems..

Wat lastig zeg. Weet je dat lichamelijke klachten vaak voortkomen uit psychische? Waarschijnlijk worden de mensen die dichtbij jou staan op den duur ook wel betrokken in het traject, dus als het bij jouw ouders 'vandaan' komt, dan zullen wij vroeg of laat ook meegaan naar gesprekken, of in ieder geval gevraagd worden om ook eens te komen.



Kan me wel voorstellen dat je bang bent, boos en moe. En knap dat je deze stap gaat nemen. Veel sterkte ermee

quote:jowie87 schreef op 11 juli 2014 @ 16:24:

En als het wel psychisch is, waarom gaan mijn ouders dan niet eens in therapie, want het probleem is begonnen bij hoe zij mij opgevoed hebben. Of mijn coach, die jaaaarenlang aan mij heeft gehangen en daarmee al mn energie heeft opgevroten..

.



Je bent slechts ten dele een product van je opvoeding...



Verder lastig...Moet er ook even over nadenken voordat ik meteen begin met tikken.

Als je ouders nu in therapie zouden gaan en jij niet zou jouw opvoeding hetzelfde blijven dus daar verdwijnen je problemen niet mee natuurlijk. Het is goed dat je hulp hebt, probeer er voor open te staan. Je hebt nu zelf hulp gezocht, dat is toch meteen al een stuk prettiger dan wanneer je op aandringen van je ouders 'moet'?

Jij hebt ergens last van, en de enige die daar iets aan kan doen (met hulp) ben jij. Als iemand je van de trap duwt en je breekt je been, zetten we ook jouw been in het gips, niet dat van degene die je duwde.

Heel eerlijk gezegd klinkt het een beetje alsof je een schuldige zoekt voor het feit dat het niet lekker met je gaat. Je ouders, want die hebben altijd gezegd dat je hoogbegaafd bent. Je coach, want die hing aan je (wat je daar ook mee bedoeld), de artsen, want die vinden het psychisch, maar het is gewoon lichamelijk. Hoewel het zoeken naar een oorzaak een normale reflex is, is het ook iets dat in dit soort gevallen vaak geen zin heeft. Er is niet 1 oorzaak, het is meestal een combinatie van dingen, inclusief je eigen karakter.

Want hadden je ouders bijvoorbeeld gezegd dat je gewoon normaal was, dan zou je nu het gevoel kunnen hebben dat je niks bijzonders bent, en dus een minderwaardigheidscomplex op kunnen lopen. Om maar iets te noemen. Als je zo gaat zoeken, vind je altijd wel iets, maar daar heb je niet zo veel aan. Waar je wel iets aan hebt, is leren hoe jij het beste om kunt gaan met de situatie waar je nu eenmaal in zit. En helaas is er maar 1 iemand die dat kan doen, en dat ben jij.



Ik denk dat het bij jou wel degelijk psychisch is, naast wellicht iets lichamelijks. Je zegt zelf dat je altijd op je tenen hebt gelopen, niet hebt geleerd met tegenslag om te gaan. Dat heeft niks met Pfeiffer te maken. En daar kun je nu dus hulp bij krijgen.



Dit klinkt misschien wel hard, zo bedoel ik het niet. Ik snap het heel goed hoor. Ik heb zelf ook een zekere kwetsbaarheid voor dit soort dingen, dat is niemands schuld, het zit gewoon in mij. En daardoor werk ik mezelf af en toe over de kop. Niet omdat mijn baas veel te veel vraagt, maar omdat ik dat zelf doe. En omdat het een beetje een vlucht is van andere dingen die niet zo lekker lopen. Bij mij uit die spanning zich enorm lichamelijk, vreselijk misselijk, diarree, zo gespannen dat ik er spierpijn van krijg. Maar ik weet inmiddels heel goed dat hoewel de klachten lichamelijk zijn, het probleem toch echt psychisch is. En dan ben ik verdrietig en boos. Verdrietig dat ik me weer zo vreselijk rot voel. Boos dat ik het weer heb laten gebeuren, boos dat ik die aanleg nou eenmaal heb. Maar het is niet anders, en er zit niks anders op dan het aan te pakken.



Wat ik eigenlijk bedoel, is dat zolang je je blijft focussen op dingen buiten jezelf die evt fout gegaan zijn, kun je er niks aan doen. Je kunt het verleden en een ander niet veranderen. Maar als je gaat kijken naar hoe jij er mee om kunt gaan, kun je dat wel. Je kunt jezelf namelijk wel veranderen tot op bepaalde hoogte.

+1 met nausicaa. Schuld ligt ook bij jezelf, en je hebt een duidelijke hulpvraag, grenzen leren kennen en met tegenslagen omgaan. Dit is zeker wat psychisch. Plus de kenmerken van pfeiffer zijn vooral oververmoeid zijn, als je continu op je tenen moet lopen, niet tegen tegenslagen kan en steeds het gevoel heb dat je beter moet doen kan dit ook oververmoeiend zijn.



Haal het uit je hoofd dat het persé lichamelijk is en ga aan jezelf werken! alleen jij kan voor jezelf zorgen

Zal ik je eens wat vertellen? Iedereen heeft regelmatig een masker op. Dat is de manier waarop de meeste mensen met se buitenwereld omgaan, en dat is helemaal niet erg.



Ook in deze post leg je niet alleen de schuld buiten jezelf, maar geef je ook het idee alsof de oplossing daar zou liggen. Waarom zou je verwaarloosd zijn, alleen omdat je kleiner bent? Dat heet genetica, de een is nou eenmaal langer, of breder. Of alle familieleden hebben donker haar en jij niet, allemaal gewoon toeval. En waarom niemand zich over je ontfermd heeft toen er iets heftigs gebeurde? Misschien had iedereen het te druk met zichzelf opvangen, kwam het op anderen niet zo heftig over, of dacht iedereen dat het wel ok met je ging. Maar dat maakt allemaal niet uit. Waarom iets ook gebeurd is, het is nou eenmaal gebeurd. Daar kun je niks meer aan veranderen, dus laat dat los.

Echt waar, wat ik eerder al schreef: jij probeert uit het verleden de oorzaak voor je huidige problemen te vinden, zodat je iemand de schuld kunt geven. Daar heb je niks aan, want zelfs als het iemands schuld zou zijn, verandert dat niks. Feit blijft dat je moet omgaan met de situatie zoals die nu is, hoe het ook zo gekomen is. Dus hou op met dat gegraaf, want je vindt altijd wel wat. Iedereen kan wel iets verzinnen wat zijn ouders anders hadden kunnen of moeten doen, want ouders zijn ook niet perfect. Van niemand.



Je bent inmiddels oud genoeg om zelf te kunnen handelen. Dus zoek iemand die je kan helpen om met dingen om te gaan, die je leert inzien dat dat gegraaf en schuld zoeken geen zin heeft. Wat er ook gebeurd of niet gebeurd is, nu moet je zelf verantwoordelijkheid nemen voor je leven.