Psyche
alle pijlers
Trots op mijn overspannen moeder
maandag 21 oktober 2013 om 20:17
Hoi iedereen,
De laatste jaren zijn voor ons nogal moeizaam verlopen. We hebben veel heftige dingen meegemaakt in een korte tijd waarvan sommige dingen nog steeds een nasleep hebben. Al met al duurt dit bijna 10 jaar. Omdat ik nog op school zit en daar mijn concentratie voor nodig heb, heb ik ook aangegeven dat ik er voorlopig buiten gelaten wil worden en af en toe een update krijg zodat ik niet in het ongewisse blijf maar anders vreet het teveel aan mezelf en krijg ik mijn diploma nooit.
Nu heeft mijn moeder problemen op haar werk, ze is daar echt heel oneerlijk behandeld en dat was de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Ze is overspannen en heeft nu een relatief korte tijd (2 weken) alleen maar lopen huilen. Bezoekt de huisarts en de bedrijfsarts maar is emotioneel op. In het verleden heb ik wel gemerkt dat mijn moeder zich dingen teveel kan aantrekken en de slachtofferrol is haar in sommige situaties niet vreemd. Ik was dan ook bang dat dit een heel lang slepend verhaal zou worden met veel negatieve gevoelens.
Echter heb ik met mijn moeder gesproken en ze neemt dingen van me aan. Ze gaat lekker knutselen want daar wordt ze gelukkig van, ze kan dit nog niet lang achter elkaar want daar is ze te moe voor. Ze accepteert dat ze overspannen is en wilt daar overheen komen en er niet in blijven hangen. Dit gaat natuurlijk niet van de ene op de andere dag over maar dat ze wel dingen oppakt die haar gelukkig maken vind ik heel sterk van haar, En daarom ben ik heel trots op mijn overspannen moeder!
Nu de reden waarom ik het hier post; in mijn omgeving heeft niemand te maken met een overspannen moeder. Of vriendinnen hebben het wel meegemaakt maar zijn niet zo open met hun moeder dat ze het onderwerp bespreken. Dus zijn er meer mensen met een overspannen moeder en hoe gaan jullie daarmee om?
De laatste jaren zijn voor ons nogal moeizaam verlopen. We hebben veel heftige dingen meegemaakt in een korte tijd waarvan sommige dingen nog steeds een nasleep hebben. Al met al duurt dit bijna 10 jaar. Omdat ik nog op school zit en daar mijn concentratie voor nodig heb, heb ik ook aangegeven dat ik er voorlopig buiten gelaten wil worden en af en toe een update krijg zodat ik niet in het ongewisse blijf maar anders vreet het teveel aan mezelf en krijg ik mijn diploma nooit.
Nu heeft mijn moeder problemen op haar werk, ze is daar echt heel oneerlijk behandeld en dat was de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Ze is overspannen en heeft nu een relatief korte tijd (2 weken) alleen maar lopen huilen. Bezoekt de huisarts en de bedrijfsarts maar is emotioneel op. In het verleden heb ik wel gemerkt dat mijn moeder zich dingen teveel kan aantrekken en de slachtofferrol is haar in sommige situaties niet vreemd. Ik was dan ook bang dat dit een heel lang slepend verhaal zou worden met veel negatieve gevoelens.
Echter heb ik met mijn moeder gesproken en ze neemt dingen van me aan. Ze gaat lekker knutselen want daar wordt ze gelukkig van, ze kan dit nog niet lang achter elkaar want daar is ze te moe voor. Ze accepteert dat ze overspannen is en wilt daar overheen komen en er niet in blijven hangen. Dit gaat natuurlijk niet van de ene op de andere dag over maar dat ze wel dingen oppakt die haar gelukkig maken vind ik heel sterk van haar, En daarom ben ik heel trots op mijn overspannen moeder!
Nu de reden waarom ik het hier post; in mijn omgeving heeft niemand te maken met een overspannen moeder. Of vriendinnen hebben het wel meegemaakt maar zijn niet zo open met hun moeder dat ze het onderwerp bespreken. Dus zijn er meer mensen met een overspannen moeder en hoe gaan jullie daarmee om?
maandag 21 oktober 2013 om 20:28
Mijn moeder is nu aan het herstellen van haar depressie en was ook he-le-maal over d'r toeren. Ze is in haar leven al vaak uit de bocht gevlogen, komt door haar jeugd.
Ik herken veel van wat je schrijft, maar ik denk dat mijn moeder aardig wat verder van huis was dan jouw mams.
Ik ben er toen het echt echt echt heel slecht met haar ging wel vaak voor haar geweest. Ik hield haar vaak een spiegel voor waar mijn vader dat niet meer deed, of kon. Uiteindelijk hebben die gesprekken er wel voor gezorgd dat ze nu eens echt hulp ging zoeken. Ook beter voor mij. Want, uiteindelijk ben ik haar dochter en niet haar therapeut. Ik wil ook een moeder op wie ik af en toe eens kan leunen.
Dat is misschien ook iets waar jij op kan letten.
Ik herken veel van wat je schrijft, maar ik denk dat mijn moeder aardig wat verder van huis was dan jouw mams.
Ik ben er toen het echt echt echt heel slecht met haar ging wel vaak voor haar geweest. Ik hield haar vaak een spiegel voor waar mijn vader dat niet meer deed, of kon. Uiteindelijk hebben die gesprekken er wel voor gezorgd dat ze nu eens echt hulp ging zoeken. Ook beter voor mij. Want, uiteindelijk ben ik haar dochter en niet haar therapeut. Ik wil ook een moeder op wie ik af en toe eens kan leunen.
Dat is misschien ook iets waar jij op kan letten.
maandag 21 oktober 2013 om 20:57
Heel veel geduld hebben!
En denk idd mee met afleidingsprojectjes.
Je kan met haar een stukje gaan wandelen in een bos of lekker gaan shoppen, eventueel met de vraag aan je moeder of de (mid)dag negativiteitsvrij mag zijn ?
Mijn vader heeft ook een zeer zware tijd gehad en de momenten weg met zijn kinderen, daar leefde hij weer (eventjes) op. Ik was wel een puber, met alle gevolgen van dien, maar die activiteiten, al was het maar naar de slager om de hoek knuffeltjes en liefde doet veel met een mens
En denk idd mee met afleidingsprojectjes.
Je kan met haar een stukje gaan wandelen in een bos of lekker gaan shoppen, eventueel met de vraag aan je moeder of de (mid)dag negativiteitsvrij mag zijn ?
Mijn vader heeft ook een zeer zware tijd gehad en de momenten weg met zijn kinderen, daar leefde hij weer (eventjes) op. Ik was wel een puber, met alle gevolgen van dien, maar die activiteiten, al was het maar naar de slager om de hoek knuffeltjes en liefde doet veel met een mens
Adem in, adem uit
dinsdag 22 oktober 2013 om 01:07
ik ga inderdaad met mijn moeder leuke afleidingsprojectjes doen. We houden beide van de sauna dus daar gaan we snel weer eventjes heen, lekker ontspannen.
Ik denk dat de grootste stap al erkenning is want anders kom je er niet uit. Gelukkig heeft mijn moeder dat gedaan en ze is nu op zoek naar passende hulp van buitenaf. Daar kijkt ze samen met de huisarts naar zodat ze alles kan verwerken.
Wandelen in het bos is ook een goede tip, daar houdt ze ook heel erg van. Mijn vader is heel lief voor mijn moeder en af en toe blaast hij stoom af bij mij en ga ik met mijn vader wat leuks doen zodat hij ook weer energie krijgt om er voor mijn moeder te zijn.
Goede tip ook dat ik erop moet letten dat ze niet teveel op me leunt. Dank jullie wel!
Ik denk dat de grootste stap al erkenning is want anders kom je er niet uit. Gelukkig heeft mijn moeder dat gedaan en ze is nu op zoek naar passende hulp van buitenaf. Daar kijkt ze samen met de huisarts naar zodat ze alles kan verwerken.
Wandelen in het bos is ook een goede tip, daar houdt ze ook heel erg van. Mijn vader is heel lief voor mijn moeder en af en toe blaast hij stoom af bij mij en ga ik met mijn vader wat leuks doen zodat hij ook weer energie krijgt om er voor mijn moeder te zijn.
Goede tip ook dat ik erop moet letten dat ze niet teveel op me leunt. Dank jullie wel!
