Psyche
alle pijlers
Ups and downs
donderdag 21 juni 2012 om 15:14
Hallo allemaal!
Na een korte periode te hebben samengewoond, meneer mij bedroog en we uit elkaar gingen, woon ik nu bij mijn moeder. Ik loop stage voor mijn studie en die stage is echt saai, niet-uitdagend en ik word ook door mijn begeleider nooit gecontroleerd/gemist omdat hij er zelf ook niet vaak is. Gelukkig is dat over twee weken weer gebeurd.
Maar goed, na vier jaar zelfstandigheid weer bij je moeder intrekken is niet echt geweldig. Net als bedrogen worden door iemand die je beste maatje had moeten zijn.
Mijn vrije dagen duren vreselijk lang. Ik ben wel begonnen met een nieuwe sport en heb echt wel wat vrienden bij wie ik terecht kan, maar het voelt ook een beetje alsof ik mijn portie aandacht na een moeilijke periode maar moet hebben gehad. Dus houd ik me maar even een beetje op de vlakte.
In september begin ik met een half jaar lerarenopleiding en ik wilde daarna, in februari, beginnen aan mijn master. Maar hier voel ik me totaal niet gemotiveerd toe. Ik weet ook helemaal niet wat voor baan ik zou kunnen/willen, ik weet niet meer waar ik naartoe moet werken.
Ik wilde in februari ook naar een andere stad verhuizen, vandaar dat ik nog een tijd bij mijn moeder wil blijven.
Het is een wat rommelig verhaal, maar het komt denk ik neer op een quarterlifecrisis ofzo. Ik weet het allemaal niet. Misschien moet ik na mijn lerarenopleiding even een half jaar gaan werken en reizen. Ik weet niet meer waar ik sta, waar ik naartoe moet, waar ik nog in moet geloven (was ook echt niet altijd gelukkig met mijn ex, dus ik ben ook blij dat het over is, maar hij had het moeten zijn, anders was ik niet samen gaan wonen en bij vlagen kan ik hem echt vreselijk missen).
Toen mijn ex en ik uit elkaar gingen ben ik een tijdje naar een psychologe geweest, maar omdat het beter ging met mij (iets met eigenwaarde) en omdat ik het niet meer kon betalen, ben ik daarmee gestopt. Zij wees me erop dat ik zo in de knoop zat met mijn ex omdat mijn vader ook vreemdging en mijn moeder heeft verlaten toen ik jonger was. Wat moet ik daar dan mee?
Maar goed, al met al wat ups and downs. Ik denk dat ik vooral wil weten: stel, ik ben 'beschadigd' door de scheiding van mijn ouders, wat kan ik daar dan zelf mee doen?
Na een korte periode te hebben samengewoond, meneer mij bedroog en we uit elkaar gingen, woon ik nu bij mijn moeder. Ik loop stage voor mijn studie en die stage is echt saai, niet-uitdagend en ik word ook door mijn begeleider nooit gecontroleerd/gemist omdat hij er zelf ook niet vaak is. Gelukkig is dat over twee weken weer gebeurd.
Maar goed, na vier jaar zelfstandigheid weer bij je moeder intrekken is niet echt geweldig. Net als bedrogen worden door iemand die je beste maatje had moeten zijn.
Mijn vrije dagen duren vreselijk lang. Ik ben wel begonnen met een nieuwe sport en heb echt wel wat vrienden bij wie ik terecht kan, maar het voelt ook een beetje alsof ik mijn portie aandacht na een moeilijke periode maar moet hebben gehad. Dus houd ik me maar even een beetje op de vlakte.
In september begin ik met een half jaar lerarenopleiding en ik wilde daarna, in februari, beginnen aan mijn master. Maar hier voel ik me totaal niet gemotiveerd toe. Ik weet ook helemaal niet wat voor baan ik zou kunnen/willen, ik weet niet meer waar ik naartoe moet werken.
Ik wilde in februari ook naar een andere stad verhuizen, vandaar dat ik nog een tijd bij mijn moeder wil blijven.
Het is een wat rommelig verhaal, maar het komt denk ik neer op een quarterlifecrisis ofzo. Ik weet het allemaal niet. Misschien moet ik na mijn lerarenopleiding even een half jaar gaan werken en reizen. Ik weet niet meer waar ik sta, waar ik naartoe moet, waar ik nog in moet geloven (was ook echt niet altijd gelukkig met mijn ex, dus ik ben ook blij dat het over is, maar hij had het moeten zijn, anders was ik niet samen gaan wonen en bij vlagen kan ik hem echt vreselijk missen).
Toen mijn ex en ik uit elkaar gingen ben ik een tijdje naar een psychologe geweest, maar omdat het beter ging met mij (iets met eigenwaarde) en omdat ik het niet meer kon betalen, ben ik daarmee gestopt. Zij wees me erop dat ik zo in de knoop zat met mijn ex omdat mijn vader ook vreemdging en mijn moeder heeft verlaten toen ik jonger was. Wat moet ik daar dan mee?
Maar goed, al met al wat ups and downs. Ik denk dat ik vooral wil weten: stel, ik ben 'beschadigd' door de scheiding van mijn ouders, wat kan ik daar dan zelf mee doen?
donderdag 21 juni 2012 om 21:02
TO, mijn ouders zijn ook gescheiden, toen ik 18 was maar kan mij herinneren dat ik op mijn 10e al zoiets had van waarom gaan jullie niet uit elkaar, ik ben niet beschadigd door de scheiding, ik ben o.a. beschadigd door de waardeloze situatie thuis, mild uitgedrukt, mijn moeder voelt zich daar schuldig over maar ik neem haar niets kwalijk, ze heeft zelf al genoeg te lijden gehad, maar opmerkingen dat scheiden beschadigend kan zijn voor kinderen, ligt helemaal aan de situatie.
vrijdag 22 juni 2012 om 11:55
Bedankt voor jullie reacties! Ik moet inderdaad weer een beetje het leven induiken, dit is een beetje een 'tussenperiode'.
Er zijn erg veel onzekerheden. Moet ik langstuderboete gaan betalen? Moet ik mijn OV-jaarkaart inleveren? Moet ik straks in het nieuwe huis van mijn moeder mijn kamer delen met mijn zus of blijft zij nog bij onze vader wonen? Kan ik straks bij mijn vader gaan wonen? Kan ik niet beter toch nog op mezelf, ook al heb ik straks veel minder inkomen en door een druk fulltime studieprogramma geen mogelijkheid om meer bij te gaan verdienen?
Maar goed, morgen weer lekker trainen, wat leuks doen met vrienden, zondag ook weer leuke dingen doen... Komt goed , nogmaals bedankt!
Er zijn erg veel onzekerheden. Moet ik langstuderboete gaan betalen? Moet ik mijn OV-jaarkaart inleveren? Moet ik straks in het nieuwe huis van mijn moeder mijn kamer delen met mijn zus of blijft zij nog bij onze vader wonen? Kan ik straks bij mijn vader gaan wonen? Kan ik niet beter toch nog op mezelf, ook al heb ik straks veel minder inkomen en door een druk fulltime studieprogramma geen mogelijkheid om meer bij te gaan verdienen?
Maar goed, morgen weer lekker trainen, wat leuks doen met vrienden, zondag ook weer leuke dingen doen... Komt goed , nogmaals bedankt!
vrijdag 22 juni 2012 om 12:01
quote:cappi schreef op 21 juni 2012 @ 21:02:
TO, mijn ouders zijn ook gescheiden, toen ik 18 was maar kan mij herinneren dat ik op mijn 10e al zoiets had van waarom gaan jullie niet uit elkaar, ik ben niet beschadigd door de scheiding, ik ben o.a. beschadigd door de waardeloze situatie thuis, mild uitgedrukt, mijn moeder voelt zich daar schuldig over maar ik neem haar niets kwalijk, ze heeft zelf al genoeg te lijden gehad, maar opmerkingen dat scheiden beschadigend kan zijn voor kinderen, ligt helemaal aan de situatie.
Sorry hoor, maar hier kan ik dus echt net even niks mee. Heb je mijn OP wel goed gelezen?
Wat de psycholoog bij mij constateerde: ik had een ex die mij gebruikte als een jojo, waardoor ik steeds opnieuw moest bewijzen dat ik de moeite waard was voor hem. Zij dacht dat dit kwam omdat ik zou denken (ja nu wordt 't wel ingewikkeld) dat dit normaal is, omdat mijn vader ook niet bij ons gebleven is. En dat ik me dus moest gaan realiseren dat ik de moeite waard ben, en dat mijn vader dit ook vindt, ook al ging hij wel weg bij mijn moeder.
Dus bedankt voor je reactie, maar onze situaties zijn totaal niet vergelijkbaar, dus het klopt wel wat je zegt: het ligt aan de situatie.
Ik ben ook wel de laatste die zegt dat scheidingen an sich altijd beschadigend werken. Ik roep ook altijd dat ik een hele fijne en stabiele jeugd heb gehad, omdat mijn ouders wel altijd op goede voet met elkaar stonden en bleven staan (knap van mijn moeder!). Dat neemt niet weg dat het vertrek van mijn vader op een bepaalde manier wel wat achter kan hebben gelaten.
Maar al met al weet ik niet goed wat ik daarmee moet, heb er ook helemaal geen zin in om de scheiding van mijn ouders aan te wijzen als ik bang ben dat mensen geen zin in mij hebben, bijv.
TO, mijn ouders zijn ook gescheiden, toen ik 18 was maar kan mij herinneren dat ik op mijn 10e al zoiets had van waarom gaan jullie niet uit elkaar, ik ben niet beschadigd door de scheiding, ik ben o.a. beschadigd door de waardeloze situatie thuis, mild uitgedrukt, mijn moeder voelt zich daar schuldig over maar ik neem haar niets kwalijk, ze heeft zelf al genoeg te lijden gehad, maar opmerkingen dat scheiden beschadigend kan zijn voor kinderen, ligt helemaal aan de situatie.
Sorry hoor, maar hier kan ik dus echt net even niks mee. Heb je mijn OP wel goed gelezen?
Wat de psycholoog bij mij constateerde: ik had een ex die mij gebruikte als een jojo, waardoor ik steeds opnieuw moest bewijzen dat ik de moeite waard was voor hem. Zij dacht dat dit kwam omdat ik zou denken (ja nu wordt 't wel ingewikkeld) dat dit normaal is, omdat mijn vader ook niet bij ons gebleven is. En dat ik me dus moest gaan realiseren dat ik de moeite waard ben, en dat mijn vader dit ook vindt, ook al ging hij wel weg bij mijn moeder.
Dus bedankt voor je reactie, maar onze situaties zijn totaal niet vergelijkbaar, dus het klopt wel wat je zegt: het ligt aan de situatie.
Ik ben ook wel de laatste die zegt dat scheidingen an sich altijd beschadigend werken. Ik roep ook altijd dat ik een hele fijne en stabiele jeugd heb gehad, omdat mijn ouders wel altijd op goede voet met elkaar stonden en bleven staan (knap van mijn moeder!). Dat neemt niet weg dat het vertrek van mijn vader op een bepaalde manier wel wat achter kan hebben gelaten.
Maar al met al weet ik niet goed wat ik daarmee moet, heb er ook helemaal geen zin in om de scheiding van mijn ouders aan te wijzen als ik bang ben dat mensen geen zin in mij hebben, bijv.
