Psyche
alle pijlers
Vader
maandag 3 september 2012 om 14:18
Ik wist niet zo goed waar dit nu hoort maar ik doe het toch maar hier.
Afgelopen donderdag heb ik mijn vader voor het eerst in twee jaar weer gesproken, in het gerechtsgebouw. Hij was nog geen steek verandert, draaien, liegen, vooral goed duidelijk maken hoe zielig hij wel niet is en over mij heen walsen. Ik heb niet zelf bedacht om met hem te praten, een kennis die advocaat/mediator is vond het welletjes en heeft hem erbij gehaald. Op het moment zelf vond ik het fijn dat hij nu eindelijk de kans greep om sorry te zeggen voor alle ellende die hij heeft aangericht.
Nu achteraf bedenk ik mij dat hij helemaal geen sorry heeft gezegd maar mij een beetje naar de mond gepraat heeft en ook nog steeds geen rekening houdt met wat ik wil.
Zo wilde hij meteen weer contact houden door middel van de telefoon. Ik wilde best contact houden maar liever via facebook omdat ik bellen nog te confronterend vind. Hij heeft me nu al drie keer gebeld en ik heb me er steeds niet toe kunnen zetten op te nemen. Wel steeds een smsje gestuurd waarom niet maar het lijkt niet binnen te komen. Net weer. Hij vindt dat we hebben afgesproken om te bellen maar ik niet. En zo wel, mag ik toch van gedachten veranderen?
Na afgelopen donderdag heeft het me twee dagen gekost om emotioneel gezien weer een beetje op orde te komen. Wat zeg ik, ik ben al 8 maanden bezig bij een psychotherapeut om weer een beetje tot mezelf te komen, grenzen te leren stellen en hij walst er zo in een keer overheen en omdat het toch mijn vader is durf ik niet te zeggen: 'Wees blij met het contact dat je nu hebt, als je zo doorgaat hoeft het voor mij niet.' Ik wil best contact maar wel op mijn voorwaarden, niet op de zijne, hij heeft het contact in de eerste instantie verpest.
Ik heb het gevoel dat ik twee jaar in de achteruit ben en ik voel me zo klote nu. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen.
Sorry voor het lange, waarschijnlijk warrige verhaal maar er is nu even niemand anders die ik kan bereiken.
Afgelopen donderdag heb ik mijn vader voor het eerst in twee jaar weer gesproken, in het gerechtsgebouw. Hij was nog geen steek verandert, draaien, liegen, vooral goed duidelijk maken hoe zielig hij wel niet is en over mij heen walsen. Ik heb niet zelf bedacht om met hem te praten, een kennis die advocaat/mediator is vond het welletjes en heeft hem erbij gehaald. Op het moment zelf vond ik het fijn dat hij nu eindelijk de kans greep om sorry te zeggen voor alle ellende die hij heeft aangericht.
Nu achteraf bedenk ik mij dat hij helemaal geen sorry heeft gezegd maar mij een beetje naar de mond gepraat heeft en ook nog steeds geen rekening houdt met wat ik wil.
Zo wilde hij meteen weer contact houden door middel van de telefoon. Ik wilde best contact houden maar liever via facebook omdat ik bellen nog te confronterend vind. Hij heeft me nu al drie keer gebeld en ik heb me er steeds niet toe kunnen zetten op te nemen. Wel steeds een smsje gestuurd waarom niet maar het lijkt niet binnen te komen. Net weer. Hij vindt dat we hebben afgesproken om te bellen maar ik niet. En zo wel, mag ik toch van gedachten veranderen?
Na afgelopen donderdag heeft het me twee dagen gekost om emotioneel gezien weer een beetje op orde te komen. Wat zeg ik, ik ben al 8 maanden bezig bij een psychotherapeut om weer een beetje tot mezelf te komen, grenzen te leren stellen en hij walst er zo in een keer overheen en omdat het toch mijn vader is durf ik niet te zeggen: 'Wees blij met het contact dat je nu hebt, als je zo doorgaat hoeft het voor mij niet.' Ik wil best contact maar wel op mijn voorwaarden, niet op de zijne, hij heeft het contact in de eerste instantie verpest.
Ik heb het gevoel dat ik twee jaar in de achteruit ben en ik voel me zo klote nu. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen.
Sorry voor het lange, waarschijnlijk warrige verhaal maar er is nu even niemand anders die ik kan bereiken.
maandag 3 september 2012 om 14:28
je voelt je duidelijk gekwetst door je vader. En soms is het idd beter om geen contact te hebben met ouders. Ik weet niet hoe oud je bent, en of de dingen die zijn gebeurd in je kindertijd gebeurden. Maar als jij er nog geen goed gevoel bij hebt om hem te ontmoeten, dan niet doen. je gaat anders steeds een stap vooruit en twee achteruit.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
maandag 3 september 2012 om 14:33
quote:en hij walst er zo in een keer overheen en omdat het toch mijn vader is durf ik niet te zeggen: 'Wees blij met het contact dat je nu hebt, als je zo doorgaat hoeft het voor mij niet.' Ik wil best contact maar wel op mijn voorwaarden, niet op de zijne, hij heeft het contact in de eerste instantie verpest.En dít alles zou ik dus letterlijk tegen hem zeggen, al dan niet per mail/sms/facebook. Als je het aankunt, per telefoon. Dóen! Je zult je erna zo enorm goed voelen!!
maandag 3 september 2012 om 14:35
Ik vind dat je deels wel je grenzen stelt. Immers, je neemt niet op. Is het niet zo dat je momenteel moeite hebt met het feit dat je grenzen stelt? En het contact daardoor moeizaam gaat, want je vader wil alsnog over je grenzen heen?
Life is like a pipe and I\'m a tiny penny rolling up the walls inside
maandag 3 september 2012 om 14:36
quote:marcellav schreef op 03 september 2012 @ 14:28:
je voelt je duidelijk gekwetst door je vader. En soms is het idd beter om geen contact te hebben met ouders. Ik weet niet hoe oud je bent, en of de dingen die zijn gebeurd in je kindertijd gebeurden. Maar als jij er nog geen goed gevoel bij hebt om hem te ontmoeten, dan niet doen. je gaat anders steeds een stap vooruit en twee achteruit.
Ik ben 21 en twee jaar geleden is mijn vader plotseling uit mijn (ons) leven vertrokken en heeft hij alles radicaal afgekapt. Hij was er altijd fel op tegen dat mijn moeder werkte (goddank had ze wel een klein baantje) maar toch betaalde hij van de een op de andere dag niks meer waardoor het onzeker was of we nog een dak boven ons hoofd konden houden en of mijn broertje nog naar school kon.
Geen contact met ons maar wel controle proberen te houden via collega's van mijn moeder en mensen uit de straat. Ik heb een jaar lang amper het internet op gedurfd omdat hij me overal 'volgde'.
Het stomme is...ik ben boos op mezelf omdat ik er in geloofde dat het anders ging zijn maar aan de andere kan vind ik het weer zielig voor hem om geen contact te hebben.
je voelt je duidelijk gekwetst door je vader. En soms is het idd beter om geen contact te hebben met ouders. Ik weet niet hoe oud je bent, en of de dingen die zijn gebeurd in je kindertijd gebeurden. Maar als jij er nog geen goed gevoel bij hebt om hem te ontmoeten, dan niet doen. je gaat anders steeds een stap vooruit en twee achteruit.
Ik ben 21 en twee jaar geleden is mijn vader plotseling uit mijn (ons) leven vertrokken en heeft hij alles radicaal afgekapt. Hij was er altijd fel op tegen dat mijn moeder werkte (goddank had ze wel een klein baantje) maar toch betaalde hij van de een op de andere dag niks meer waardoor het onzeker was of we nog een dak boven ons hoofd konden houden en of mijn broertje nog naar school kon.
Geen contact met ons maar wel controle proberen te houden via collega's van mijn moeder en mensen uit de straat. Ik heb een jaar lang amper het internet op gedurfd omdat hij me overal 'volgde'.
Het stomme is...ik ben boos op mezelf omdat ik er in geloofde dat het anders ging zijn maar aan de andere kan vind ik het weer zielig voor hem om geen contact te hebben.
maandag 3 september 2012 om 14:39
quote:Evelyn82 schreef op 03 september 2012 @ 14:35:
Ik vind dat je deels wel je grenzen stelt. Immers, je neemt niet op. Is het niet zo dat je momenteel moeite hebt met het feit dat je grenzen stelt? En het contact daardoor moeizaam gaat, want je vader wil alsnog over je grenzen heen?
Ik neem niet op omdat ik niet durf. Het face-to-face contact heb ik ook niet zelf geïnitieerd. Hij overigens ook niet. Hij is drie keer langsgelopen zonder ook maar te kijken en toen hoefde het voor mij al niet meer maar de mensen om mij heen dachten dat het goed voor me zou zijn (weer die klotegrenzen).
Het contact verloopt opzich soepeltjes (als het er is) als het over hem gaat en hoe zwaar hij het heeft. En dat wil ik niet meer dus wordt hij dwars.
Ik vind dat je deels wel je grenzen stelt. Immers, je neemt niet op. Is het niet zo dat je momenteel moeite hebt met het feit dat je grenzen stelt? En het contact daardoor moeizaam gaat, want je vader wil alsnog over je grenzen heen?
Ik neem niet op omdat ik niet durf. Het face-to-face contact heb ik ook niet zelf geïnitieerd. Hij overigens ook niet. Hij is drie keer langsgelopen zonder ook maar te kijken en toen hoefde het voor mij al niet meer maar de mensen om mij heen dachten dat het goed voor me zou zijn (weer die klotegrenzen).
Het contact verloopt opzich soepeltjes (als het er is) als het over hem gaat en hoe zwaar hij het heeft. En dat wil ik niet meer dus wordt hij dwars.
maandag 3 september 2012 om 14:48
maandag 3 september 2012 om 14:58
quote:marcellav schreef op 03 september 2012 @ 14:48:
Niet boos zijn op jezelf hoor! Het is je vader die fouten heeft gemaakt. Misschien heeft hij nu spijt. En van het bekende vaderdochtergevoel blijft idd wel wat over, ook na zo'n teleurstelling. Maar jij bepaald nu wat en wanneer er wat gebeurt.
Ik word misschien heel herkenbaar zo, maar hij heeft geen spijt. Erger nog, hij vindt dat hij niets fout heeft gedaan. Er had een lampje moeten gaan branden toen ik hoorde dat ik nog een halfbroer heb die OOK geen contact met hem heeft.
Stiekem heb ik er spijt van dat ik hem weer toelaat. Dat is toch triest?
Niet boos zijn op jezelf hoor! Het is je vader die fouten heeft gemaakt. Misschien heeft hij nu spijt. En van het bekende vaderdochtergevoel blijft idd wel wat over, ook na zo'n teleurstelling. Maar jij bepaald nu wat en wanneer er wat gebeurt.
Ik word misschien heel herkenbaar zo, maar hij heeft geen spijt. Erger nog, hij vindt dat hij niets fout heeft gedaan. Er had een lampje moeten gaan branden toen ik hoorde dat ik nog een halfbroer heb die OOK geen contact met hem heeft.
Stiekem heb ik er spijt van dat ik hem weer toelaat. Dat is toch triest?
maandag 3 september 2012 om 15:02
maandag 3 september 2012 om 15:17
quote:monsterpinguin schreef op 03 september 2012 @ 15:02:
[...]
Dan verbreek je toch alsnog het contact? Misschien is het te vroeg, en moet je het een (of meer) jaar later nog eens proberen.
Dat lijkt de beste optie...
Punt is alleen dat hij dan mijn moeder en zijn zus gaat lastigvallen. Het is natuurlijk niet aan mij om dat tegen te gaan maar vervelend vind ik het wel.
[...]
Dan verbreek je toch alsnog het contact? Misschien is het te vroeg, en moet je het een (of meer) jaar later nog eens proberen.
Dat lijkt de beste optie...
Punt is alleen dat hij dan mijn moeder en zijn zus gaat lastigvallen. Het is natuurlijk niet aan mij om dat tegen te gaan maar vervelend vind ik het wel.
maandag 3 september 2012 om 15:36
Stel jezelf eens een vraag:
Waarom wil hij nu ineens wel contact? Spijt dus niet.
Misschien macht?
Die tijd is geweest. Je bent 21 en begint nu zelf met een leven.
En dat kan jij ook.
Vertel dat je tijd nodig hebt, en dat wanneer hij de boel wil overhaasten dat alleen maar negatief voor hem werkt. Geef een termijn bv half jaar en eis rust.
Voor je moeder is het idd vervelend, maar de politie neemt dit heel serieus als ze dit zou melden Mijn man heeft er beroepsmatig veel mee te maken.
Waarom wil hij nu ineens wel contact? Spijt dus niet.
Misschien macht?
Die tijd is geweest. Je bent 21 en begint nu zelf met een leven.
En dat kan jij ook.
Vertel dat je tijd nodig hebt, en dat wanneer hij de boel wil overhaasten dat alleen maar negatief voor hem werkt. Geef een termijn bv half jaar en eis rust.
Voor je moeder is het idd vervelend, maar de politie neemt dit heel serieus als ze dit zou melden Mijn man heeft er beroepsmatig veel mee te maken.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
maandag 3 september 2012 om 15:40
quote:sjors03 schreef op 03 september 2012 @ 15:17:
[...]
Dat lijkt de beste optie...
Punt is alleen dat hij dan mijn moeder en zijn zus gaat lastigvallen. Het is natuurlijk niet aan mij om dat tegen te gaan maar vervelend vind ik het wel.
Daar ben jij niet verantwoordelijk voor en dat hou je niet tegen. Je kunt zijn acties niet sturen en niet een ander beschermen. Dat kunnen ze wellicht zelf, en anders hebben zij daar ook een les in te leren.
Het niet opnemen vind ik persoonlijk (want uit eigen ervaring) zo beschouwd niet echt je grenzen aangeven. Grenzen aangeven is iets actiefs, niet opnemen is vermijdend gedrag vertonen. Wat niet duidelijk is voor de ander. Geen enkele grens, want aangeven daarvan doe je bij die ander.
Pas toe ik actief mijn grens aangaf door wel op te nemen en te zeggen dat ik geen contact meer wenste, hield het ook op...
[...]
Dat lijkt de beste optie...
Punt is alleen dat hij dan mijn moeder en zijn zus gaat lastigvallen. Het is natuurlijk niet aan mij om dat tegen te gaan maar vervelend vind ik het wel.
Daar ben jij niet verantwoordelijk voor en dat hou je niet tegen. Je kunt zijn acties niet sturen en niet een ander beschermen. Dat kunnen ze wellicht zelf, en anders hebben zij daar ook een les in te leren.
Het niet opnemen vind ik persoonlijk (want uit eigen ervaring) zo beschouwd niet echt je grenzen aangeven. Grenzen aangeven is iets actiefs, niet opnemen is vermijdend gedrag vertonen. Wat niet duidelijk is voor de ander. Geen enkele grens, want aangeven daarvan doe je bij die ander.
Pas toe ik actief mijn grens aangaf door wel op te nemen en te zeggen dat ik geen contact meer wenste, hield het ook op...
maandag 3 september 2012 om 16:03
quote:Tia.Dalma schreef op 03 september 2012 @ 15:40:
[...]
Daar ben jij niet verantwoordelijk voor en dat hou je niet tegen. Je kunt zijn acties niet sturen en niet een ander beschermen. Dat kunnen ze wellicht zelf, en anders hebben zij daar ook een les in te leren.
Het niet opnemen vind ik persoonlijk (want uit eigen ervaring) zo beschouwd niet echt je grenzen aangeven. Grenzen aangeven is iets actiefs, niet opnemen is vermijdend gedrag vertonen. Wat niet duidelijk is voor de ander. Geen enkele grens, want aangeven daarvan doe je bij die ander.
Pas toe ik actief mijn grens aangaf door wel op te nemen en te zeggen dat ik geen contact meer wenste, hield het ook op...
Duidelijk. Je hebt ook wel gelijk hoor, dat het vermijdend gedrag is. Ik ben zo ontzettend bang voor zijn reactie namelijk. Hij kan gemeen boos worden en dan ben ik helemaal terug bij af.
Ik moet het even laten bezinken denk ik
[...]
Daar ben jij niet verantwoordelijk voor en dat hou je niet tegen. Je kunt zijn acties niet sturen en niet een ander beschermen. Dat kunnen ze wellicht zelf, en anders hebben zij daar ook een les in te leren.
Het niet opnemen vind ik persoonlijk (want uit eigen ervaring) zo beschouwd niet echt je grenzen aangeven. Grenzen aangeven is iets actiefs, niet opnemen is vermijdend gedrag vertonen. Wat niet duidelijk is voor de ander. Geen enkele grens, want aangeven daarvan doe je bij die ander.
Pas toe ik actief mijn grens aangaf door wel op te nemen en te zeggen dat ik geen contact meer wenste, hield het ook op...
Duidelijk. Je hebt ook wel gelijk hoor, dat het vermijdend gedrag is. Ik ben zo ontzettend bang voor zijn reactie namelijk. Hij kan gemeen boos worden en dan ben ik helemaal terug bij af.
Ik moet het even laten bezinken denk ik
dinsdag 4 september 2012 om 09:52
quote:sjors03 schreef op 03 september 2012 @ 16:03:
[...]
Hij kan gemeen boos worden en dan ben ik helemaal terug bij af.
Waarom moet je er bij blijven als hij boos wordt? Je kunt het gewoon zeggen en als hij boos wordt, dan meteen zeggen: hier hoef ik niet naar te luisteren.
Jij hoeft niet de rol van boksbal/afvalbak te spelen voor iemand anders z'n emoties.
[...]
Hij kan gemeen boos worden en dan ben ik helemaal terug bij af.
Waarom moet je er bij blijven als hij boos wordt? Je kunt het gewoon zeggen en als hij boos wordt, dan meteen zeggen: hier hoef ik niet naar te luisteren.
Jij hoeft niet de rol van boksbal/afvalbak te spelen voor iemand anders z'n emoties.
donderdag 6 september 2012 om 12:20
quote:monsterpinguin schreef op 04 september 2012 @ 09:52:
[...]
Waarom moet je er bij blijven als hij boos wordt? Je kunt het gewoon zeggen en als hij boos wordt, dan meteen zeggen: hier hoef ik niet naar te luisteren.
Jij hoeft niet de rol van boksbal/afvalbak te spelen voor iemand anders z'n emoties.
Monsterpinguin, zelfs 'op schrift' kan ik soms nog schrikken van zijn boosheid, dat ik een mankement van mij, dus ik moet me er niks van aantrekken.
Verder heb ik besloten dat het geen goed idee is om nu al contact te hebben. Dat komt omdat hij het nu voor de tweede nacht gepresteerd heeft me wakker te maken met een sms met de tekst : "Zullen we zo chatten."
Marcellev, wat doet jouw man dan? Zit hij bij de politie? In ieder geval, ik vind het wel eng, omdat ik een ander (mijn tante en moeder) niet met mijn besluit wil opzadelen.
[...]
Waarom moet je er bij blijven als hij boos wordt? Je kunt het gewoon zeggen en als hij boos wordt, dan meteen zeggen: hier hoef ik niet naar te luisteren.
Jij hoeft niet de rol van boksbal/afvalbak te spelen voor iemand anders z'n emoties.
Monsterpinguin, zelfs 'op schrift' kan ik soms nog schrikken van zijn boosheid, dat ik een mankement van mij, dus ik moet me er niks van aantrekken.
Verder heb ik besloten dat het geen goed idee is om nu al contact te hebben. Dat komt omdat hij het nu voor de tweede nacht gepresteerd heeft me wakker te maken met een sms met de tekst : "Zullen we zo chatten."
Marcellev, wat doet jouw man dan? Zit hij bij de politie? In ieder geval, ik vind het wel eng, omdat ik een ander (mijn tante en moeder) niet met mijn besluit wil opzadelen.
