Psyche
alle pijlers
Van binnen huil ik
zondag 29 september 2013 om 23:08
Op dit moment zit ik niet lekker in mijn vel door verschillende dingen die er nu spelen. Ik probeer alles toch zoveel mogelijk in perspectief te zien dat dingen echt wel meevallen en dat het allemaal wel meevalt...maar het lukt niet echt.
Vier maanden geleden ben ik moeder geworden, en zeker het begin heb ik als heftig ervaren. Gelukkig heb ik nu mijn draai gevonden in het moederschap en is ons kind het liefste en schattigste baby ever. Maar sinds ons kind er is, heb ik het gevoel dat mijn man en ik veel meer ruzie hebben. Op dit moment vooral over het huishouden. Ik word daar zo moe en verdrietig van. Naar mijn gevoel helpt mijn man niet genoeg in het huishouden, volgens hem zelf wel. Dat is al een punt waar we van mening verschillen en hoe ik ook probeer redelijke en duidelijke argumenten naar voren te brengen dat hij echt niet zo veel doet, hij vindt mij gewoon een zeikwijf. Daar kom ik weer met hetzelfde gezeik. De ene keer word ik boos en schiet ik uit mijn slof (verbaal) en de andere keer barst ik in huilen uit, uit machteloosheid en frustratie, of ik houd mijn mond en vreet mij van binnen op. Niets van alles maakt mij op wat voor manier gelukkig of blij. Qua effect bij hem merk ik alleen dat het huilen iets in hem teweeg brengt. Dan helpt hij opeens wel een paar dagen, maar helaas is hij dat snel weer vergeten.
Daarnaast heb ik op dit moment veel stress om mijn scriptie, die maar niet van de grond wil komen. Alles in mijn lichaam blokkeert als ik aan denk dat ik iets aan moet doen. Ik stel het uit, verschuif het en maak het alleen maar erger voor mezelf. Dat heeft nu heel veel impact op mijn gevoelstoestand. Ik voel me zo looserig, ben zo teleurgesteld in mijzelf. Maar het lukt mij gewoon niet om aan te beginnen. Het 'gewoon doen' het lukt gewoon niet.
Ook heb ik het gevoel dat er steeds meer afstand in onze relatie is. Hij doet zijn ding ik doe mijn ding, 's avonds zitten we samen in de woonkamer, maar allebei in onze eigen wereld. Ik voel totaal geen connectie meer, en dat doet zo pijn. Ook dat het lijkt alsof hij het allemaal best vindt. Eerder heb ik het een keer ter sprake gebracht maar er was niet veel reactie. Vandaag was het zulk mooi weer, en hij was heel de dag weg van huis, eerst voetballen, daarna bios. Ik zat heel de dag met ons kind. Niet dat ik het erg vind met ons kind samen te zijn, absoluut niet, alleen zou ik zo graag zien dat wij samen als een gezin erop uit trekken. Maar dat lijkt bij ons gewoon onmogelijk. Hij wil uitslapen, op zn gemak ontbijten enz....voor je het weet is het al middag, en tot we eindelijk de deur uit zijn, kook ik al van binnen, omdat ik het veels te laat vind en hij is boos omdat ik weer eens zeur. Dus de gezelligheid is ver te zoeken. Ik heb wel duizend keer geprobeerd om met hem over rustig te praten, op momenten waar we allebei rustig zijn. En dan lijkt het aan te komen maar in praktijk steeds weer hetzelfde. Ik weet niet eens wanneer wij samen voor het laatst echt iets leuks hebben gedaan.
En ik probeer mijn best te doen om niet mijn geluk van hem afhankelijk te maken. Dus spreek ik af met vriendinnen, en dan heb ik het zeker naar mijn zin. Maar ik krijg wel steeds meer het gevoel dat onze relatie niet echt iets voorstelt. We leven samen, hebben een kind samen, maar zijn toch niet 'echt' samen.
Heb het gevoel mijn eigen gedachtegang te moeten veranderen anders word ik gek van dit alles, maar hoe doe ik dat? Hoe doen andere stellen het?
Vier maanden geleden ben ik moeder geworden, en zeker het begin heb ik als heftig ervaren. Gelukkig heb ik nu mijn draai gevonden in het moederschap en is ons kind het liefste en schattigste baby ever. Maar sinds ons kind er is, heb ik het gevoel dat mijn man en ik veel meer ruzie hebben. Op dit moment vooral over het huishouden. Ik word daar zo moe en verdrietig van. Naar mijn gevoel helpt mijn man niet genoeg in het huishouden, volgens hem zelf wel. Dat is al een punt waar we van mening verschillen en hoe ik ook probeer redelijke en duidelijke argumenten naar voren te brengen dat hij echt niet zo veel doet, hij vindt mij gewoon een zeikwijf. Daar kom ik weer met hetzelfde gezeik. De ene keer word ik boos en schiet ik uit mijn slof (verbaal) en de andere keer barst ik in huilen uit, uit machteloosheid en frustratie, of ik houd mijn mond en vreet mij van binnen op. Niets van alles maakt mij op wat voor manier gelukkig of blij. Qua effect bij hem merk ik alleen dat het huilen iets in hem teweeg brengt. Dan helpt hij opeens wel een paar dagen, maar helaas is hij dat snel weer vergeten.
Daarnaast heb ik op dit moment veel stress om mijn scriptie, die maar niet van de grond wil komen. Alles in mijn lichaam blokkeert als ik aan denk dat ik iets aan moet doen. Ik stel het uit, verschuif het en maak het alleen maar erger voor mezelf. Dat heeft nu heel veel impact op mijn gevoelstoestand. Ik voel me zo looserig, ben zo teleurgesteld in mijzelf. Maar het lukt mij gewoon niet om aan te beginnen. Het 'gewoon doen' het lukt gewoon niet.
Ook heb ik het gevoel dat er steeds meer afstand in onze relatie is. Hij doet zijn ding ik doe mijn ding, 's avonds zitten we samen in de woonkamer, maar allebei in onze eigen wereld. Ik voel totaal geen connectie meer, en dat doet zo pijn. Ook dat het lijkt alsof hij het allemaal best vindt. Eerder heb ik het een keer ter sprake gebracht maar er was niet veel reactie. Vandaag was het zulk mooi weer, en hij was heel de dag weg van huis, eerst voetballen, daarna bios. Ik zat heel de dag met ons kind. Niet dat ik het erg vind met ons kind samen te zijn, absoluut niet, alleen zou ik zo graag zien dat wij samen als een gezin erop uit trekken. Maar dat lijkt bij ons gewoon onmogelijk. Hij wil uitslapen, op zn gemak ontbijten enz....voor je het weet is het al middag, en tot we eindelijk de deur uit zijn, kook ik al van binnen, omdat ik het veels te laat vind en hij is boos omdat ik weer eens zeur. Dus de gezelligheid is ver te zoeken. Ik heb wel duizend keer geprobeerd om met hem over rustig te praten, op momenten waar we allebei rustig zijn. En dan lijkt het aan te komen maar in praktijk steeds weer hetzelfde. Ik weet niet eens wanneer wij samen voor het laatst echt iets leuks hebben gedaan.
En ik probeer mijn best te doen om niet mijn geluk van hem afhankelijk te maken. Dus spreek ik af met vriendinnen, en dan heb ik het zeker naar mijn zin. Maar ik krijg wel steeds meer het gevoel dat onze relatie niet echt iets voorstelt. We leven samen, hebben een kind samen, maar zijn toch niet 'echt' samen.
Heb het gevoel mijn eigen gedachtegang te moeten veranderen anders word ik gek van dit alles, maar hoe doe ik dat? Hoe doen andere stellen het?
zondag 29 september 2013 om 23:15
Wat rot voor je!
Heeft je man wel het idee dat er veel is veranderd met de komst van een kind? Of is de rolverdeling in huis altijd geweest dat jij het huishouden deed en hij aan het werk was? En dat hij niet ziet, hoeveel werk een baby met zich meebrengt? Ik lees tussen de regels door dat je studeert, maar verder geen baan hebt en dus alle dagen thuis bent? Welke dingen verwacht jij dat je man doet als hij thuiskomt?
Je mist een stukje betrokkenheid bij hem, zo klinkt het. Hoe deed hij tijdens de zwangerschap? Ging hij mee op controles, echo's, info-avonden, cursussen? Wat deed hij in de kraamweek? En wat doet hij nu met jullie kindje?
Over de scriptie zou ik me nu even niet druk maken. Dat komt zodra je de rust in je thuissituatie hebt. Eerder kun je je daar niet op focussen. Eerst je ritme en regelmaat vinden en met je man over jullie verwachtingen tov elkaar en de baby uitpraten en tot een overeenkomst komen die voor jullie beide werkt! Succes.
Heeft je man wel het idee dat er veel is veranderd met de komst van een kind? Of is de rolverdeling in huis altijd geweest dat jij het huishouden deed en hij aan het werk was? En dat hij niet ziet, hoeveel werk een baby met zich meebrengt? Ik lees tussen de regels door dat je studeert, maar verder geen baan hebt en dus alle dagen thuis bent? Welke dingen verwacht jij dat je man doet als hij thuiskomt?
Je mist een stukje betrokkenheid bij hem, zo klinkt het. Hoe deed hij tijdens de zwangerschap? Ging hij mee op controles, echo's, info-avonden, cursussen? Wat deed hij in de kraamweek? En wat doet hij nu met jullie kindje?
Over de scriptie zou ik me nu even niet druk maken. Dat komt zodra je de rust in je thuissituatie hebt. Eerder kun je je daar niet op focussen. Eerst je ritme en regelmaat vinden en met je man over jullie verwachtingen tov elkaar en de baby uitpraten en tot een overeenkomst komen die voor jullie beide werkt! Succes.
zondag 29 september 2013 om 23:26
@ Doreia, Ja het klopt ik studeer, maar het is een werken & leren opl, dus ik werk ook gewoon 4 dgn. Zit nu in het laatste jaar en de scriptie kan ik niet uitstellen, het is al een keer uitgesteld door mijn zwangerschap, en ik dacht echt dat ik na de bevalling met frisse moed weer zou beginnen. Maar het lukt mij gewoon niet.
Ik zelf vind dat ik altijd wel meer heb gedaan in het huishouden, en we hebben ook eerder discussies over gehad, alleen lijkt het niet tot overeenstemming te komen. En ik geef toe dat ik ook periodes heb gehad dat ik laks was en het zo liet hoe t was, maar sinds de baby er is, vind ik dat het gewoon schoon moet zijn in huis, te aller tijden. En uiteindelijk zorg ik ervoor dat het zo is, omdat hij het zogenaamd niet ziet.
Hij is een goede vader, was heel behulpzaam in de kraamweek en is nu ook gek op ons kind. Maar ik verwacht gewoon meer...en begin mij steeds meer af te vragen, zijn mijn eisen te hoog. Als ik alleen met het kind ben, ruim ik ook het huis op, doe de was, stofzuig etc. Als hij alleen is met het kind verzorgt hij alleen het kind, en als ik vraag waarom bepaalde dingen niet zijn gedaan....geen tijd, bezig met kind...is standaard zijn antwoord. Terwijl ik echt wel weet hoe ons kind is, rustige vrolijke baby die tot een week geleden ook heel veel sliep overdag. Dus in mijn ogen liegt gewoon mijn man, hij heeft gewoon geen zin in bepaalde dingen en doet het niet...onder het mom...bezig met baby.
Ik zelf vind dat ik altijd wel meer heb gedaan in het huishouden, en we hebben ook eerder discussies over gehad, alleen lijkt het niet tot overeenstemming te komen. En ik geef toe dat ik ook periodes heb gehad dat ik laks was en het zo liet hoe t was, maar sinds de baby er is, vind ik dat het gewoon schoon moet zijn in huis, te aller tijden. En uiteindelijk zorg ik ervoor dat het zo is, omdat hij het zogenaamd niet ziet.
Hij is een goede vader, was heel behulpzaam in de kraamweek en is nu ook gek op ons kind. Maar ik verwacht gewoon meer...en begin mij steeds meer af te vragen, zijn mijn eisen te hoog. Als ik alleen met het kind ben, ruim ik ook het huis op, doe de was, stofzuig etc. Als hij alleen is met het kind verzorgt hij alleen het kind, en als ik vraag waarom bepaalde dingen niet zijn gedaan....geen tijd, bezig met kind...is standaard zijn antwoord. Terwijl ik echt wel weet hoe ons kind is, rustige vrolijke baby die tot een week geleden ook heel veel sliep overdag. Dus in mijn ogen liegt gewoon mijn man, hij heeft gewoon geen zin in bepaalde dingen en doet het niet...onder het mom...bezig met baby.
zondag 29 september 2013 om 23:30
Mijn verwachtingen heb ik al heel vaak kenbaar gemaakt. Zowel op boze manier (die niet hielp..duh) als op een normale rustige manier...maar dat helpt dus ook niet. Laatste hadden we nog over gesproken, en hij zei....maak je niet druk het komt echt wel goed. Wat ik opvatte dat hij zijn gedrag zou veranderen, maar dat is dus niet gebeurd.
maandag 30 september 2013 om 06:36
maandag 30 september 2013 om 07:18
quote:Meri_J schreef op 29 september 2013 @ 23:30:
Mijn verwachtingen heb ik al heel vaak kenbaar gemaakt. Zowel op boze manier (die niet hielp..duh) als op een normale rustige manier...maar dat helpt dus ook niet. Laatste hadden we nog over gesproken, en hij zei....maak je niet druk het komt echt wel goed. Wat ik opvatte
dat hij zijn gedrag zou veranderen, maar dat is dus niet gebeurd.
En waarom precies zijn jouw verwachtingen en schoonmaakstandaard de norm waaraan hij moet voldoen? Waarom is zijn norm niet de standaard?
Je bent nu zelf bezig jullie relatie, die al zo veranderd is, nog verder onder druk te zetten door allemaal eisen bij hem neer te leggen. In plaats daarvan kun je beter samen naar oplossingen zoeken en afspraken maken over vrijetijdsbesteding.
Mijn verwachtingen heb ik al heel vaak kenbaar gemaakt. Zowel op boze manier (die niet hielp..duh) als op een normale rustige manier...maar dat helpt dus ook niet. Laatste hadden we nog over gesproken, en hij zei....maak je niet druk het komt echt wel goed. Wat ik opvatte
dat hij zijn gedrag zou veranderen, maar dat is dus niet gebeurd.
En waarom precies zijn jouw verwachtingen en schoonmaakstandaard de norm waaraan hij moet voldoen? Waarom is zijn norm niet de standaard?
Je bent nu zelf bezig jullie relatie, die al zo veranderd is, nog verder onder druk te zetten door allemaal eisen bij hem neer te leggen. In plaats daarvan kun je beter samen naar oplossingen zoeken en afspraken maken over vrijetijdsbesteding.
maandag 30 september 2013 om 07:45
Jij wil dus dat er naast jullie werk en naast jullie verse baby, veel meer gepoetst wordt dan eerst. Maar is dat niet een beetje veel? Zo te zijn raak je zelf ook een beetje overwerkt, dat je al een soort van paniek voelt als je denkt aan de scriptie die er eigenlijk ook nog bij zou moeten.
Je zegt dat je man liegt dat hij er geen tijd voor heeft/niet aan toe komt, maar zou hij misschien niet gelijk hebben?
Voordat je jezelf een halve burn-out in zeemt en dweilt: is dat allemaal echt wel nodig? Een huis hoeft echt niet ten alle tijden compleet spik en span te zijn, ook niet een huis waar een baby woont. De baby heeft geen belang bij schoongezeemde ramen, een baby stoort zich niet aan een stapel was.
Zou je probleem niet een heel stuk weg zijn als je die huishouding een heel stuk meer laisser-faire zou nemen?
En misschien kan je er ook een beetje hulp bij zoeken, van een werkster of misschien een van jullie ouders die af en toe even een middagje of ochtendje een handje wil komen helpen als je aangeeft het zwaar te vinden?
Je zegt dat je man liegt dat hij er geen tijd voor heeft/niet aan toe komt, maar zou hij misschien niet gelijk hebben?
Voordat je jezelf een halve burn-out in zeemt en dweilt: is dat allemaal echt wel nodig? Een huis hoeft echt niet ten alle tijden compleet spik en span te zijn, ook niet een huis waar een baby woont. De baby heeft geen belang bij schoongezeemde ramen, een baby stoort zich niet aan een stapel was.
Zou je probleem niet een heel stuk weg zijn als je die huishouding een heel stuk meer laisser-faire zou nemen?
En misschien kan je er ook een beetje hulp bij zoeken, van een werkster of misschien een van jullie ouders die af en toe even een middagje of ochtendje een handje wil komen helpen als je aangeeft het zwaar te vinden?
Zeg maar Spijker.
maandag 30 september 2013 om 08:26
Wat je schrijft is voor mij herkenbaar. Ik deed/doe ook veel in het huishouden. Wat hier heeft geholpen is een schoonmaakrooster: wat moet er welke dag in de week gedaan worden en dat doen we dan samen. Lukt het overdag bij 1 van ons? prima, s avonds lekker iets voor onszelf en anders verdelen we de taak na het werk en doen we het even samen.
Toen onze dochter geboren werd werkte en studeerde ik ook, zwaar maar het kan! Probeer op tijden dat je kleine slaapt iets te doen, al is het maar een half uur tot een uur. of misschien dat je man in het weekend even voor de kleine te zorgen zodat jij even iets voor je studie kan doen.
Je zit nog vol hormonen en je relatie wordt heel anders dus geef het de tijd om te wennen aan de situatie.
Toen onze dochter geboren werd werkte en studeerde ik ook, zwaar maar het kan! Probeer op tijden dat je kleine slaapt iets te doen, al is het maar een half uur tot een uur. of misschien dat je man in het weekend even voor de kleine te zorgen zodat jij even iets voor je studie kan doen.
Je zit nog vol hormonen en je relatie wordt heel anders dus geef het de tijd om te wennen aan de situatie.
maandag 30 september 2013 om 08:46
Ik zal het wel niet snappen, want het wordt hier constant aan vrouwen aangeraden, maar waarom zoveel hooi op je vork. Waarom niet wachten met een kind tot je klaar bent met je studie? En als ik zo lees, dan is je relatie niet in de laatste 13 maanden zo beroerd geworden. Waarom dan ook nog een kind nemen met zo'n partner?
maandag 30 september 2013 om 08:57
Ik denk dat je wat overbelast bent, het is niet niks om net nadat je een kind hebt gekregen nog een studie af te ronden. Je geeft ook aan dat dit je tegenvalt. Misschien dat je daardoor ook meer gespannen reageert naar je man?
Kan hij zich niet een dag (of paar dagen) met de kleine bezighouden zodat jij je scriptie kan afmaken, dat is wel erg belangrijk.
Verder: kan me voorstellen dat het irritant is als je partner zo lang uitslaapt op jullie vrije dag, maar ook smiddags kun je nog een hoop leuke dingen doen hoor! Of een lekkere wandeling maken met z'n allen.
Toch zou ik me nu even richten op het afmaken van die scriptie ipv het huishouden. Kun je daar zelf misschien ook niet beter je energie in steken? Succes ermee.
Kan hij zich niet een dag (of paar dagen) met de kleine bezighouden zodat jij je scriptie kan afmaken, dat is wel erg belangrijk.
Verder: kan me voorstellen dat het irritant is als je partner zo lang uitslaapt op jullie vrije dag, maar ook smiddags kun je nog een hoop leuke dingen doen hoor! Of een lekkere wandeling maken met z'n allen.
Toch zou ik me nu even richten op het afmaken van die scriptie ipv het huishouden. Kun je daar zelf misschien ook niet beter je energie in steken? Succes ermee.
maandag 30 september 2013 om 10:45
misschien eens een weekend weg plannen met jullie 2en. Baby ergens uit logeren doen.
Elkaar weer vinden.
Stel daarnaast een werkster voor als je echt vind dat een baby in een kraakschone omgeving moet opgroeien. Naar mijn mening hoeft er echt niet elke dag gezogen en gepoetst te worden.
Een beetje weerstand opbouwen kan zo`n kind best.
Misschien oppas vinden voor kind en in de bieb gaan zitten voor je scriptie en jezelf dwingen om ermee te beginnen.
succes ermee.
Elkaar weer vinden.
Stel daarnaast een werkster voor als je echt vind dat een baby in een kraakschone omgeving moet opgroeien. Naar mijn mening hoeft er echt niet elke dag gezogen en gepoetst te worden.
Een beetje weerstand opbouwen kan zo`n kind best.
Misschien oppas vinden voor kind en in de bieb gaan zitten voor je scriptie en jezelf dwingen om ermee te beginnen.
succes ermee.
maandag 30 september 2013 om 10:45
Wat anderen ook al zeggen, in de middag kan je ook nog leuke dingen doen! Hier nog een verse baby (bijna 1 maand), maar in het weekend blijven we na de vroege fles van 8uur ook nog lekker in bed liggen en slapen dan tot een uurtje of 10/11 lekker verder. Nu snap ik dat dat met een iets ouder kind wat moeilijker is, maar die slaapt toch ook nog een keer in de ochtend?
En over het schoonmaken... Was hier ook altijd een strijd, man ziet het gewoon niet en ik ben zo perfectionistisch als wat. Geen goede combi dus . Onze oplossing: een schoonmaakster!
En over het schoonmaken... Was hier ook altijd een strijd, man ziet het gewoon niet en ik ben zo perfectionistisch als wat. Geen goede combi dus . Onze oplossing: een schoonmaakster!
maandag 30 september 2013 om 20:58
hoi, bedankt voor alle reacties, even paar dingen toelichten..
Het lijkt nu misschien alsof ik een schoonmaakfreak ben, maar dat is echt niet zo. Ik wil gewoon dat de standaard dingen gedaan worden, zoals de wc, badkamer, keuken en stofzuigen. Geloof mij, onze ramen worden maximaal 2x per jaar gezeemd, thats it. En er hoeft echt niet elke week of maand heel het huis uitgebreid schoongemaakt te worden. Ik wil gewoon de basis goed hebben. Ik wil geen flesje klaarmaken op een vies aanrecht. Ik wil geen stofnesten door het huis zien vliegen, en ondanks dat wij zonder schoenen in huis lopen en geen huisdieren hebben, vormt zich supersnel stof. En tuurlijk kunnen wij een huishoudster inhuren maar vind het eigenlijk overdreven voor de grootte van ons huis, als hij gewoon iets meer zou doen was er niks aan de hand. Nu draai ik vaak op mijn vrije dag op voor een rondje schoonmaak werk en hetzelfde weer in het weekend.
Dit is geen groot iets, en zeker niet iets om mijn relatie als slecht te bestempelen...maar een ergernis die elke week terugkomt en erg irritant is. En doordat ik nu niet lekker in mijn vel zit door de scriptie ben ik extra gevoelig voor dit soort dingen. Dus inderdaad, ik moet de scriptie gewoon op nr 1 zetten en aan de slag gaan. Ook zonder kind had ik het als zwaar ervaren, vind een scriptie schrijven echt vreselijk.
Ik moet mijzelf gewoon weer herpakken en mijn ding doen. Dan zit ik gewoon weer goed in mijn vel en zal ik minder geïrriteerd op hem reageren. Hij is gewoon een man zoals zo velen, die bepaalde dingen niet ziet of zich niet aan ergert zoals vrouwen kunnen doen.
Het lijkt nu misschien alsof ik een schoonmaakfreak ben, maar dat is echt niet zo. Ik wil gewoon dat de standaard dingen gedaan worden, zoals de wc, badkamer, keuken en stofzuigen. Geloof mij, onze ramen worden maximaal 2x per jaar gezeemd, thats it. En er hoeft echt niet elke week of maand heel het huis uitgebreid schoongemaakt te worden. Ik wil gewoon de basis goed hebben. Ik wil geen flesje klaarmaken op een vies aanrecht. Ik wil geen stofnesten door het huis zien vliegen, en ondanks dat wij zonder schoenen in huis lopen en geen huisdieren hebben, vormt zich supersnel stof. En tuurlijk kunnen wij een huishoudster inhuren maar vind het eigenlijk overdreven voor de grootte van ons huis, als hij gewoon iets meer zou doen was er niks aan de hand. Nu draai ik vaak op mijn vrije dag op voor een rondje schoonmaak werk en hetzelfde weer in het weekend.
Dit is geen groot iets, en zeker niet iets om mijn relatie als slecht te bestempelen...maar een ergernis die elke week terugkomt en erg irritant is. En doordat ik nu niet lekker in mijn vel zit door de scriptie ben ik extra gevoelig voor dit soort dingen. Dus inderdaad, ik moet de scriptie gewoon op nr 1 zetten en aan de slag gaan. Ook zonder kind had ik het als zwaar ervaren, vind een scriptie schrijven echt vreselijk.
Ik moet mijzelf gewoon weer herpakken en mijn ding doen. Dan zit ik gewoon weer goed in mijn vel en zal ik minder geïrriteerd op hem reageren. Hij is gewoon een man zoals zo velen, die bepaalde dingen niet ziet of zich niet aan ergert zoals vrouwen kunnen doen.
dinsdag 1 oktober 2013 om 17:00
quote:Meri_J schreef op 30 september 2013 @ 20:58:
hoi, bedankt voor alle reacties, even paar dingen toelichten..
Het lijkt nu misschien alsof ik een schoonmaakfreak ben, maar dat is echt niet zo. Ik wil gewoon dat de standaard dingen gedaan worden, zoals de wc, badkamer, keuken en stofzuigen. Geloof mij, onze ramen worden maximaal 2x per jaar gezeemd, thats it. En er hoeft echt niet elke week of maand heel het huis uitgebreid schoongemaakt te worden. Ik wil gewoon de basis goed hebben. Ik wil geen flesje klaarmaken op een vies aanrecht. Ik wil geen stofnesten door het huis zien vliegen, en ondanks dat wij zonder schoenen in huis lopen en geen huisdieren hebben, vormt zich supersnel stof. En tuurlijk kunnen wij een huishoudster inhuren maar vind het eigenlijk overdreven voor de grootte van ons huis, als hij gewoon iets meer zou doen was er niks aan de hand. Nu draai ik vaak op mijn vrije dag op voor een rondje schoonmaak werk en hetzelfde weer in het weekend.
Dit is geen groot iets, en zeker niet iets om mijn relatie als slecht te bestempelen...maar een ergernis die elke week terugkomt en erg irritant is. En doordat ik nu niet lekker in mijn vel zit door de scriptie ben ik extra gevoelig voor dit soort dingen. Dus inderdaad, ik moet de scriptie gewoon op nr 1 zetten en aan de slag gaan. Ook zonder kind had ik het als zwaar ervaren, vind een scriptie schrijven echt vreselijk.
Ik moet mijzelf gewoon weer herpakken en mijn ding doen. Dan zit ik gewoon weer goed in mijn vel en zal ik minder geïrriteerd op hem reageren. Hij is gewoon een man zoals zo velen, die bepaalde dingen niet ziet of zich niet aan ergert zoals vrouwen kunnen doen.
Als dit allemaal zo een invloed heeft...
Waarom dan niet wel die schoonmaakster? Wij hebben het ook gedaan en eerlijk?
Ik wou dat ik het veel eerder had gedaan, echt waar!!
We kunnen nu ons weer druk maken om dingen die er echt toe doen, heel fijn
hoi, bedankt voor alle reacties, even paar dingen toelichten..
Het lijkt nu misschien alsof ik een schoonmaakfreak ben, maar dat is echt niet zo. Ik wil gewoon dat de standaard dingen gedaan worden, zoals de wc, badkamer, keuken en stofzuigen. Geloof mij, onze ramen worden maximaal 2x per jaar gezeemd, thats it. En er hoeft echt niet elke week of maand heel het huis uitgebreid schoongemaakt te worden. Ik wil gewoon de basis goed hebben. Ik wil geen flesje klaarmaken op een vies aanrecht. Ik wil geen stofnesten door het huis zien vliegen, en ondanks dat wij zonder schoenen in huis lopen en geen huisdieren hebben, vormt zich supersnel stof. En tuurlijk kunnen wij een huishoudster inhuren maar vind het eigenlijk overdreven voor de grootte van ons huis, als hij gewoon iets meer zou doen was er niks aan de hand. Nu draai ik vaak op mijn vrije dag op voor een rondje schoonmaak werk en hetzelfde weer in het weekend.
Dit is geen groot iets, en zeker niet iets om mijn relatie als slecht te bestempelen...maar een ergernis die elke week terugkomt en erg irritant is. En doordat ik nu niet lekker in mijn vel zit door de scriptie ben ik extra gevoelig voor dit soort dingen. Dus inderdaad, ik moet de scriptie gewoon op nr 1 zetten en aan de slag gaan. Ook zonder kind had ik het als zwaar ervaren, vind een scriptie schrijven echt vreselijk.
Ik moet mijzelf gewoon weer herpakken en mijn ding doen. Dan zit ik gewoon weer goed in mijn vel en zal ik minder geïrriteerd op hem reageren. Hij is gewoon een man zoals zo velen, die bepaalde dingen niet ziet of zich niet aan ergert zoals vrouwen kunnen doen.
Als dit allemaal zo een invloed heeft...
Waarom dan niet wel die schoonmaakster? Wij hebben het ook gedaan en eerlijk?
Ik wou dat ik het veel eerder had gedaan, echt waar!!
We kunnen nu ons weer druk maken om dingen die er echt toe doen, heel fijn
