Psyche
alle pijlers
Verder herstellen na kanker
zaterdag 19 september 2015 om 13:48
Goeiemiddag,
Ik heb hier al eerder een topic geopend en heb toen begripvolle reacties gekregen. Ik zou hier graag opnieuw mijn verhaal neerschrijven.
Ik ben twintig jaar en ik ben hersteld van uitgezaaide teelbalkanker. Deze zomer was de eerste in lang, waar er geen doktersafspraken gepland waren. Ik had hier heel hoge verwachtingen over, maar deze zijn helemaal niet ingelost. Het lijkt wel alsof ik alles opnieuw moet aanleren, mijn conditie is nul. Ik wilde gaan fietsen en ben niet eens de stad uitgeraakt voor ik buiten adem was, ik ben naar het vuurwerk op het strand gegaan en moest vroeger naar huis moeten keren omdat ik uitgeput raakte, ik verlies vaak mijn concentratie… Ik heb het zo beu om teleurgesteld te zijn in mijn lijf, maar het werkt niet meer zoals ik het kende en wil.
Ik ben hiermee naar een arts gegaan, die zei dat dit volledig normaal is, zeker na mijn hersenoperaties. Hij heeft een bloedname uitgevoerd, waarbij mijn rode bloedcellen wat laag waren, maar niet voldoende om zo’n klachten te geven. Het komt erop neer dat ik geduldig moet blijven en alles moet opbouwen. Hij heeft mij een pamflet meegegeven over borstkanker – er waren er gene over teelbalkanker (waardoor ik mij knap alleen voelde met mijn klachten) – waarin staat dat ik “lief en geduldig moet zijn voor mezelf”. Maar hoe doe je dit?
Er stond nog wat extra advies in over een gezonde levensstijl en eten, wat ik eigenlijk allemaal al doe. Ik weet niet wat ik meer kan doen.
Mijn lijf dat ik zie en voel, herken ik niet meer. Ik wil zo graag vooruit. Is dit voor iemand herkenbaar? Bedankt om mij even te lezen.
Ik heb hier al eerder een topic geopend en heb toen begripvolle reacties gekregen. Ik zou hier graag opnieuw mijn verhaal neerschrijven.
Ik ben twintig jaar en ik ben hersteld van uitgezaaide teelbalkanker. Deze zomer was de eerste in lang, waar er geen doktersafspraken gepland waren. Ik had hier heel hoge verwachtingen over, maar deze zijn helemaal niet ingelost. Het lijkt wel alsof ik alles opnieuw moet aanleren, mijn conditie is nul. Ik wilde gaan fietsen en ben niet eens de stad uitgeraakt voor ik buiten adem was, ik ben naar het vuurwerk op het strand gegaan en moest vroeger naar huis moeten keren omdat ik uitgeput raakte, ik verlies vaak mijn concentratie… Ik heb het zo beu om teleurgesteld te zijn in mijn lijf, maar het werkt niet meer zoals ik het kende en wil.
Ik ben hiermee naar een arts gegaan, die zei dat dit volledig normaal is, zeker na mijn hersenoperaties. Hij heeft een bloedname uitgevoerd, waarbij mijn rode bloedcellen wat laag waren, maar niet voldoende om zo’n klachten te geven. Het komt erop neer dat ik geduldig moet blijven en alles moet opbouwen. Hij heeft mij een pamflet meegegeven over borstkanker – er waren er gene over teelbalkanker (waardoor ik mij knap alleen voelde met mijn klachten) – waarin staat dat ik “lief en geduldig moet zijn voor mezelf”. Maar hoe doe je dit?
Er stond nog wat extra advies in over een gezonde levensstijl en eten, wat ik eigenlijk allemaal al doe. Ik weet niet wat ik meer kan doen.
Mijn lijf dat ik zie en voel, herken ik niet meer. Ik wil zo graag vooruit. Is dit voor iemand herkenbaar? Bedankt om mij even te lezen.
zaterdag 19 september 2015 om 13:54
Ik begrijp wat je bedoeld, is echt een veel voorkomend iets na kanker. Zelf ben ik nu aan het re-integreren met hulp van een coach, en daar heb ik echt heel veel aan. Zij leert mij om mijn energie te doseren, niet alleen in slechte weken maar juist vooral in goede weken. Om te zorgen dat je dan juist niet opbrandt, maar jezelf spaart om in de mindere weken ook nog wat te kunnen.
Kijk eens op www.re-turn.nl
Kijk eens op www.re-turn.nl
zaterdag 19 september 2015 om 13:55
Geen kanker, wel andere ziekte waardoor ik mijn conditie echt helemaal kwijt was.
Frustrerend, ik herken het.
Bij mij was het een kwestie van opbouwen en geduld hebben. Ik kon in het begin ook geen 100 m wandelen zonder compleet uitgeput te zijn. Ook mijn concentratievermogen was weg, een boek lezen kon ik niet bijvoorbeeld.
Werk je? Of volg je een opleiding?
Frustrerend, ik herken het.
Bij mij was het een kwestie van opbouwen en geduld hebben. Ik kon in het begin ook geen 100 m wandelen zonder compleet uitgeput te zijn. Ook mijn concentratievermogen was weg, een boek lezen kon ik niet bijvoorbeeld.
Werk je? Of volg je een opleiding?
zaterdag 19 september 2015 om 13:56
Braam, allereerst een hele dikke Het is niet niks allemaal..
Hoop gebeurd met je lijf maar ook psychisch. Het is geen kwestie van behandelingen voorbij en gaaaaan... Geduld en lief zijn voor jezelf is ook weten dat je nu nog erg moe wordt van fietsen. Dus volgende keer een iets korter stukje en daar trots op zijn..
Klinkt allemaal simpel, maar dat is het niet.. Ervaring hier, helaas. Wat mij geholpen heeft is psychische steun, liet me dingen weer in perspectief zien. Daardoor werd ik geduldiger en liever voor mezelf..
Sterkte kerel!
Hoop gebeurd met je lijf maar ook psychisch. Het is geen kwestie van behandelingen voorbij en gaaaaan... Geduld en lief zijn voor jezelf is ook weten dat je nu nog erg moe wordt van fietsen. Dus volgende keer een iets korter stukje en daar trots op zijn..
Klinkt allemaal simpel, maar dat is het niet.. Ervaring hier, helaas. Wat mij geholpen heeft is psychische steun, liet me dingen weer in perspectief zien. Daardoor werd ik geduldiger en liever voor mezelf..
Sterkte kerel!
Nou ja.. dat dus..
zaterdag 19 september 2015 om 14:01
Leren doseren, dat is het toverwoord. Niet alle energie in 1 keer opbranden maar gericht je energie ergens voor gebruiken. Ja is moeilijk, ik weet het ..... Niet meer alles kunnen wat je ooit kon, niet meer alles doen wat je ooit deed... Het doet pijn, het maakt je machteloos. Maar, stukje bij beetje kan ook jij leren weer alles te doen. Langzaam aan, stapje voor stapje.... Echt, het kan. Maar niet nu, niet ineens...
zaterdag 19 september 2015 om 14:02
quote:Sharon-Viva schreef op 19 september 2015 @ 13:54:
Ik begrijp wat je bedoeld, is echt een veel voorkomend iets na kanker. Zelf ben ik nu aan het re-integreren met hulp van een coach, en daar heb ik echt heel veel aan. Zij leert mij om mijn energie te doseren, niet alleen in slechte weken maar juist vooral in goede weken.
+1, vooral dat laatste
Ik heb geen kanker gehad, maar ben herstellende van een andere langdurige ziekte waarbij ik mijn conditie echt helemaal kwijt was. En ik merkte net als Sharon dat de goede dagen eigenlijk het moeilijkst zijn. Dan moet je zelf de rem zijn en ik had veel last van 'stemmetjes' in mijn hoofd die zeiden "als je je nu redelijk goed vind, waarom werk je dan niet gewoon even langer door?" e.d.
Bij mijn re-integratie heb ik hulp van een prima bedrijfsarts en een coach. Wat ik vooral geleerd heb is om me aan de afspraken te houden. Dus als ik 4 uur per dag werk en ik voel me na 4 uur nog redelijk goed, toch stoppen. De extra energie kan je lijf dan mooi in je herstel stoppen, aldus de bedrijfsarts. En het gaat bij mij nog regelmatig verkeerd hoor, ik ben er nog niet.
Veel sterkte, hartstikke lastig proces
Ik begrijp wat je bedoeld, is echt een veel voorkomend iets na kanker. Zelf ben ik nu aan het re-integreren met hulp van een coach, en daar heb ik echt heel veel aan. Zij leert mij om mijn energie te doseren, niet alleen in slechte weken maar juist vooral in goede weken.
+1, vooral dat laatste
Ik heb geen kanker gehad, maar ben herstellende van een andere langdurige ziekte waarbij ik mijn conditie echt helemaal kwijt was. En ik merkte net als Sharon dat de goede dagen eigenlijk het moeilijkst zijn. Dan moet je zelf de rem zijn en ik had veel last van 'stemmetjes' in mijn hoofd die zeiden "als je je nu redelijk goed vind, waarom werk je dan niet gewoon even langer door?" e.d.
Bij mijn re-integratie heb ik hulp van een prima bedrijfsarts en een coach. Wat ik vooral geleerd heb is om me aan de afspraken te houden. Dus als ik 4 uur per dag werk en ik voel me na 4 uur nog redelijk goed, toch stoppen. De extra energie kan je lijf dan mooi in je herstel stoppen, aldus de bedrijfsarts. En het gaat bij mij nog regelmatig verkeerd hoor, ik ben er nog niet.
Veel sterkte, hartstikke lastig proces
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 14:05
En wat bij mij ook hielp: wandelen, en dan geen lange wandelingen ver weg maar rondjes in de buurt, desnoods meerdere achter elkaar. Een van de eerste keren dat ik gewoon lukraak ging lopen ging het heel goed en toen was ik op het verste punt (midden op een verlaten landweg in een weiland, briljant uitgedacht ) en toen was het ineens klaar. Dacht dat ik nooit meer thuiskwam.
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 14:12
Wat Pimpelmees al zegt, die goede dagen/weken.... dat je denkt de hele wereld aan te kunnen, en je daar ook naar gedraagt. Gewoon niet doen, niet je energie opgebruiken! Rem jezelf, of laat je remmen door een ander (coach?). Stel een schema op van wat je wil doen/mag doen in een week, en hou je daar aan. Echt, leer te doseren. Kanker hebben is 1 ding, leven na kanker is iets anders. Als je niet leert te doseren dan ben je jarenlang bezig om te herstellen. Gun jezelf meer dan dat, doe het rustig aan. Zoek hulp, als het kan/betaalbaar is.
zaterdag 19 september 2015 om 14:15
quote:MevrouwJack schreef op 19 september 2015 @ 14:02:
[...]
+1, vooral dat laatste
Ik heb geen kanker gehad, maar ben herstellende van een andere langdurige ziekte waarbij ik mijn conditie echt helemaal kwijt was. En ik merkte net als Sharon dat de goede dagen eigenlijk het moeilijkst zijn. Dan moet je zelf de rem zijn en ik had veel last van 'stemmetjes' in mijn hoofd die zeiden "als je je nu redelijk goed vind, waarom werk je dan niet gewoon even langer door?" e.d.
Bij mijn re-integratie heb ik hulp van een prima bedrijfsarts en een coach. Wat ik vooral geleerd heb is om me aan de afspraken te houden. Dus als ik 4 uur per dag werk en ik voel me na 4 uur nog redelijk goed, toch stoppen. De extra energie kan je lijf dan mooi in je herstel stoppen, aldus de bedrijfsarts. En het gaat bij mij nog regelmatig verkeerd hoor, ik ben er nog niet.
Veel sterkte, hartstikke lastig proces
Die stemmetjes.... (ach het gaat toch goed nu, wat ben je toch een watje dat je niet langer werkt, muts anderen kunnen/doen het toch ook? dan kan jij het toch ook wel? gewoon doen hoor, niet zo van dat benauwde...)
Oh ja die stemmetjes, die zijn killing.... Want je gaat over je grens heen, en daar heb je nog lang last van.
[...]
+1, vooral dat laatste
Ik heb geen kanker gehad, maar ben herstellende van een andere langdurige ziekte waarbij ik mijn conditie echt helemaal kwijt was. En ik merkte net als Sharon dat de goede dagen eigenlijk het moeilijkst zijn. Dan moet je zelf de rem zijn en ik had veel last van 'stemmetjes' in mijn hoofd die zeiden "als je je nu redelijk goed vind, waarom werk je dan niet gewoon even langer door?" e.d.
Bij mijn re-integratie heb ik hulp van een prima bedrijfsarts en een coach. Wat ik vooral geleerd heb is om me aan de afspraken te houden. Dus als ik 4 uur per dag werk en ik voel me na 4 uur nog redelijk goed, toch stoppen. De extra energie kan je lijf dan mooi in je herstel stoppen, aldus de bedrijfsarts. En het gaat bij mij nog regelmatig verkeerd hoor, ik ben er nog niet.
Veel sterkte, hartstikke lastig proces
Die stemmetjes.... (ach het gaat toch goed nu, wat ben je toch een watje dat je niet langer werkt, muts anderen kunnen/doen het toch ook? dan kan jij het toch ook wel? gewoon doen hoor, niet zo van dat benauwde...)
Oh ja die stemmetjes, die zijn killing.... Want je gaat over je grens heen, en daar heb je nog lang last van.
zaterdag 19 september 2015 om 14:43
Bedankt voor de reacties. Het voelt wel 'goed' de herkenbaarheid. De stemmetjes, ik ken ze ook.
Waar ik vooral tegenaan loop is dat iedereen in mijn omgeving vooruit gaat met zijn/haar leven. Ze doen iets, ze maken hun opleiding af, vinden werk, hebben al twee jaar hun rijbewijs, bouwen een relatie uit (gaan soms al samenwonen) en ik heb dit allemaal nog niet. Ik weet dat ik maar 20 ben en hier nog tijd voor heb, maar het voelt alsof mijn leven al drie jaar stilstaat. Ik heb nog niets bereikt. Ik ben net begonnen met een opleiding.
Vaak is hier ook onbegrip voor in mijn omgeving. Mijn vrienden maken reizen, gaan naar festivals, gaan uit en begrijpen niet altijd waarom ik hiervoor moet passen. Dit is zo frustrerend.
Bedankt voor de links, ik zal deze zeker rustig verder bekijken.
Waar ik vooral tegenaan loop is dat iedereen in mijn omgeving vooruit gaat met zijn/haar leven. Ze doen iets, ze maken hun opleiding af, vinden werk, hebben al twee jaar hun rijbewijs, bouwen een relatie uit (gaan soms al samenwonen) en ik heb dit allemaal nog niet. Ik weet dat ik maar 20 ben en hier nog tijd voor heb, maar het voelt alsof mijn leven al drie jaar stilstaat. Ik heb nog niets bereikt. Ik ben net begonnen met een opleiding.
Vaak is hier ook onbegrip voor in mijn omgeving. Mijn vrienden maken reizen, gaan naar festivals, gaan uit en begrijpen niet altijd waarom ik hiervoor moet passen. Dit is zo frustrerend.
Bedankt voor de links, ik zal deze zeker rustig verder bekijken.
zaterdag 19 september 2015 om 14:50
quote:braam127 schreef op 19 september 2015 @ 14:43:
Bedankt voor de reacties. Het voelt wel 'goed' de herkenbaarheid. De stemmetjes, ik ken ze ook.
Waar ik vooral tegenaan loop is dat iedereen in mijn omgeving vooruit gaat met zijn/haar leven. Ze doen iets, ze maken hun opleiding af, vinden werk, hebben al twee jaar hun rijbewijs, bouwen een relatie uit (gaan soms al samenwonen) en ik heb dit allemaal nog niet. Ik weet dat ik maar 20 ben en hier nog tijd voor heb, maar het voelt alsof mijn leven al drie jaar stilstaat. Ik heb nog niets bereikt. Ik ben net begonnen met een opleiding.
Vaak is hier ook onbegrip voor in mijn omgeving. Mijn vrienden maken reizen, gaan naar festivals, gaan uit en begrijpen niet altijd waarom ik hiervoor moet passen. Dit is zo frustrerend.
Bedankt voor de links, ik zal deze zeker rustig verder bekijken.
Moeilijk he? Ik heb ook een periode gehad waarin ik het gevoel had stil te staan. Iedereen ging door en ik had tijd nodig om weer terug te komen bij waar ik was voordat ik ziek werd. Inmiddels weet ik dat mijn leven ook gewoon doorgegaan is, ook ik heb me ontwikkeld en ben gegroeid, alleen op een andere manier. Duurde even voordat ik dat zag en af en toe heb ik er ook gewoon nog totaal de balen van hoor. Ik ben wel iets ouder dan jij (in de 30), kan me voorstellen dat dat op jouw leeftijd nog harder aankomt.
En over die stemmetjes... ik ga af en toe (niet meer zo vaak gelukkig) totaal over mijn grenzen heen. Kan het lang volhouden om dat niet te doen, maar soms lijk ik er behoefte aan te hebben om even weer te weten waarom ik alles zo moet doseren. En dan slaat je ziekte je weer even recht in je gezicht, en gek genoeg helpt dat dan weer even, alsof ik bevestiging heb dat ik me niet aan zit te stellen. Klinkt raar als ik het zo opschrijf en is ook niet per se een tip hoor
Bedankt voor de reacties. Het voelt wel 'goed' de herkenbaarheid. De stemmetjes, ik ken ze ook.
Waar ik vooral tegenaan loop is dat iedereen in mijn omgeving vooruit gaat met zijn/haar leven. Ze doen iets, ze maken hun opleiding af, vinden werk, hebben al twee jaar hun rijbewijs, bouwen een relatie uit (gaan soms al samenwonen) en ik heb dit allemaal nog niet. Ik weet dat ik maar 20 ben en hier nog tijd voor heb, maar het voelt alsof mijn leven al drie jaar stilstaat. Ik heb nog niets bereikt. Ik ben net begonnen met een opleiding.
Vaak is hier ook onbegrip voor in mijn omgeving. Mijn vrienden maken reizen, gaan naar festivals, gaan uit en begrijpen niet altijd waarom ik hiervoor moet passen. Dit is zo frustrerend.
Bedankt voor de links, ik zal deze zeker rustig verder bekijken.
Moeilijk he? Ik heb ook een periode gehad waarin ik het gevoel had stil te staan. Iedereen ging door en ik had tijd nodig om weer terug te komen bij waar ik was voordat ik ziek werd. Inmiddels weet ik dat mijn leven ook gewoon doorgegaan is, ook ik heb me ontwikkeld en ben gegroeid, alleen op een andere manier. Duurde even voordat ik dat zag en af en toe heb ik er ook gewoon nog totaal de balen van hoor. Ik ben wel iets ouder dan jij (in de 30), kan me voorstellen dat dat op jouw leeftijd nog harder aankomt.
En over die stemmetjes... ik ga af en toe (niet meer zo vaak gelukkig) totaal over mijn grenzen heen. Kan het lang volhouden om dat niet te doen, maar soms lijk ik er behoefte aan te hebben om even weer te weten waarom ik alles zo moet doseren. En dan slaat je ziekte je weer even recht in je gezicht, en gek genoeg helpt dat dan weer even, alsof ik bevestiging heb dat ik me niet aan zit te stellen. Klinkt raar als ik het zo opschrijf en is ook niet per se een tip hoor
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 14:55
quote:braam127 schreef op 19 september 2015 @ 14:43:
Bedankt voor de reacties. Het voelt wel 'goed' de herkenbaarheid. De stemmetjes, ik ken ze ook.
Waar ik vooral tegenaan loop is dat iedereen in mijn omgeving vooruit gaat met zijn/haar leven. Ze doen iets, ze maken hun opleiding af, vinden werk, hebben al twee jaar hun rijbewijs, bouwen een relatie uit (gaan soms al samenwonen) en ik heb dit allemaal nog niet. Ik weet dat ik maar 20 ben en hier nog tijd voor heb, maar het voelt alsof mijn leven al drie jaar stilstaat. Ik heb nog niets bereikt. Ik ben net begonnen met een opleiding.
Vaak is hier ook onbegrip voor in mijn omgeving. Mijn vrienden maken reizen, gaan naar festivals, gaan uit en begrijpen niet altijd waarom ik hiervoor moet passen. Dit is zo frustrerend.
Bedankt voor de links, ik zal deze zeker rustig verder bekijken.Jij hebt heel veel bereikt! Jij hebt namelijk te maken gehad met die kloteziekte, en je niet klein laten krijgen! Echt, je weet niet half hoeveel jij hebt bereikt/gedaan! Jouw vrienden moeten nog maar zien te evenaren wat jij hebt bereikt, namelijk de strijd met het leven zelf aan gaan en die winnen!
Bedankt voor de reacties. Het voelt wel 'goed' de herkenbaarheid. De stemmetjes, ik ken ze ook.
Waar ik vooral tegenaan loop is dat iedereen in mijn omgeving vooruit gaat met zijn/haar leven. Ze doen iets, ze maken hun opleiding af, vinden werk, hebben al twee jaar hun rijbewijs, bouwen een relatie uit (gaan soms al samenwonen) en ik heb dit allemaal nog niet. Ik weet dat ik maar 20 ben en hier nog tijd voor heb, maar het voelt alsof mijn leven al drie jaar stilstaat. Ik heb nog niets bereikt. Ik ben net begonnen met een opleiding.
Vaak is hier ook onbegrip voor in mijn omgeving. Mijn vrienden maken reizen, gaan naar festivals, gaan uit en begrijpen niet altijd waarom ik hiervoor moet passen. Dit is zo frustrerend.
Bedankt voor de links, ik zal deze zeker rustig verder bekijken.Jij hebt heel veel bereikt! Jij hebt namelijk te maken gehad met die kloteziekte, en je niet klein laten krijgen! Echt, je weet niet half hoeveel jij hebt bereikt/gedaan! Jouw vrienden moeten nog maar zien te evenaren wat jij hebt bereikt, namelijk de strijd met het leven zelf aan gaan en die winnen!
zaterdag 19 september 2015 om 14:57
Ik herken bovenstaande dingen ook. Niet door kanker, wel door langdurig ziek en immobiel zijn en vanaf 0 moeten beginnen.
Het is gewoon een langdurig en frustrerend proces en je zult nog regelmatig een terugslag hebben. Mijn lijf wordt niet meer zo als voor de ziekte, mijn conditie ook niet. Ik zal er dus mee moeten leren leven en er rekening mee moeten blijven houden. Het is niet anders.
Het is gewoon een langdurig en frustrerend proces en je zult nog regelmatig een terugslag hebben. Mijn lijf wordt niet meer zo als voor de ziekte, mijn conditie ook niet. Ik zal er dus mee moeten leren leven en er rekening mee moeten blijven houden. Het is niet anders.
zaterdag 19 september 2015 om 15:03
Braam, het onbegrip uit je omgeving is iets waarvoor je een olifantenhuid zult moeten kweken. Mensen die hier nooit mee te maken hebben gehad, hebben geen idee hoe je soms moet worstelen om een dag door te komen.
Probeer niet teveel op die reacties van anderen in te gaan, zij weten ook niet beter.
Spaar je energie voor dingen die je graag wilt doen en verspil geen energie om mensen vooral de indruk te geven dat je alles weer aan kunt.
Het is jouw lichaam en jij moet daarmee weer verder. Wees trots op elke stap die je zet, elke stap is een overwinning op die rotziekte!
Probeer niet teveel op die reacties van anderen in te gaan, zij weten ook niet beter.
Spaar je energie voor dingen die je graag wilt doen en verspil geen energie om mensen vooral de indruk te geven dat je alles weer aan kunt.
Het is jouw lichaam en jij moet daarmee weer verder. Wees trots op elke stap die je zet, elke stap is een overwinning op die rotziekte!
zaterdag 19 september 2015 om 15:07
quote:mary57 schreef op 19 september 2015 @ 15:03:
Braam, het onbegrip uit je omgeving is iets waarvoor je een olifantenhuid zult moeten kweken. Mensen die hier nooit mee te maken hebben gehad, hebben geen idee hoe je soms moet worstelen om een dag door te komen.
Probeer niet teveel op die reacties van anderen in te gaan, zij weten ook niet beter.
Spaar je energie voor dingen die je graag wilt doen en verspil geen energie om mensen vooral de indruk te geven dat je alles weer aan kunt.
Het is jouw lichaam en jij moet daarmee weer verder. Wees trots op elke stap die je zet, elke stap is een overwinning op die rotziekte!Hier kan ik mij zeker bij aansluiten. Een ander weet niet hoe het voelt, kan gelukkig ook niet weten hoe het is om niet die energie te hebben. Bouw het langzaam op, en dan kom je er wel. Niet snel, maar ooit. En jij bent de winnaar, als je dit al zou willen beschouwen als een wedstrijd.
Braam, het onbegrip uit je omgeving is iets waarvoor je een olifantenhuid zult moeten kweken. Mensen die hier nooit mee te maken hebben gehad, hebben geen idee hoe je soms moet worstelen om een dag door te komen.
Probeer niet teveel op die reacties van anderen in te gaan, zij weten ook niet beter.
Spaar je energie voor dingen die je graag wilt doen en verspil geen energie om mensen vooral de indruk te geven dat je alles weer aan kunt.
Het is jouw lichaam en jij moet daarmee weer verder. Wees trots op elke stap die je zet, elke stap is een overwinning op die rotziekte!Hier kan ik mij zeker bij aansluiten. Een ander weet niet hoe het voelt, kan gelukkig ook niet weten hoe het is om niet die energie te hebben. Bouw het langzaam op, en dan kom je er wel. Niet snel, maar ooit. En jij bent de winnaar, als je dit al zou willen beschouwen als een wedstrijd.
zaterdag 19 september 2015 om 15:19
zaterdag 19 september 2015 om 15:26
quote:vivapimpelmees schreef op 19 september 2015 @ 15:19:
Onbegrip van de omgeving : check. Zelfs van partner af en toe. Ik zag er toch goed uit, dan ben je toch niet ziek?
Ene oor in en het andere weer uit. Maar soms is dat zo verrekte moeilijk en heb je zoveel verdriet omdat je van alles wil maar niet kan.
Sterkte!
Hier een collega: "zeker wel lekker om halve dagen te werken? Houd je tenminste tijd over voor leuke dingen"
Ik heb geantwoord met "ja inderdaad genieten, ga straks heerlijk een middagje shoppen, daarna uitgebreid uit eten en dan stappen"
Kregen de overige collega's die haar al wat verbijsterd aan hadden gekeken, wel enigszins een lachbui van.
Onbegrip van de omgeving : check. Zelfs van partner af en toe. Ik zag er toch goed uit, dan ben je toch niet ziek?
Ene oor in en het andere weer uit. Maar soms is dat zo verrekte moeilijk en heb je zoveel verdriet omdat je van alles wil maar niet kan.
Sterkte!
Hier een collega: "zeker wel lekker om halve dagen te werken? Houd je tenminste tijd over voor leuke dingen"
Ik heb geantwoord met "ja inderdaad genieten, ga straks heerlijk een middagje shoppen, daarna uitgebreid uit eten en dan stappen"
Kregen de overige collega's die haar al wat verbijsterd aan hadden gekeken, wel enigszins een lachbui van.
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 16:22
Ik volg op dit moment oncologische revalidatie, is dat niet wat voor jou? Afhankelijk van je vragen en doelen krijg je een programma op maat wat in principe over alle levensgebieden kan gaan. Ik vind het erg zinvol, maar moest er zelf naar vragen (mijn oncoloog vond het onzin, omdat mijn conditie prima is).
zaterdag 19 september 2015 om 16:28
quote:Sharon-Viva schreef op 19 september 2015 @ 14:55:
Jij hebt heel veel bereikt! Jij hebt namelijk te maken gehad met die kloteziekte, en je niet klein laten krijgen! Echt, je weet niet half hoeveel jij hebt bereikt/gedaan! Jouw vrienden moeten nog maar zien te evenaren wat jij hebt bereikt, namelijk de strijd met het leven zelf aan gaan en die winnen!Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Jij hebt heel veel bereikt! Jij hebt namelijk te maken gehad met die kloteziekte, en je niet klein laten krijgen! Echt, je weet niet half hoeveel jij hebt bereikt/gedaan! Jouw vrienden moeten nog maar zien te evenaren wat jij hebt bereikt, namelijk de strijd met het leven zelf aan gaan en die winnen!Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
zaterdag 19 september 2015 om 16:37
quote:braam127 schreef op 19 september 2015 @ 16:28:
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Dat begrijp ik goed, ook ik vind dat ik alles te danken heb aan de behandelingen die de artsen mij hebben aangeraden. Toevallig heeft dat bij mij goed uitgepakt. De mensen hebben vaak gezegd: wat ben je sterk.
Ze moesten eens weten.... Je leven staat helemaal op zijn kop en wordt echt niet meer zoals het voorheen was. Het heeft tijd nodig om daar mee om te kunnen gaan en dat te accepteren. Dat lukt op den duur wel, je wilt per slot van rekening weer naar de toekomst kijken ipv steeds achterom.
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Dat begrijp ik goed, ook ik vind dat ik alles te danken heb aan de behandelingen die de artsen mij hebben aangeraden. Toevallig heeft dat bij mij goed uitgepakt. De mensen hebben vaak gezegd: wat ben je sterk.
Ze moesten eens weten.... Je leven staat helemaal op zijn kop en wordt echt niet meer zoals het voorheen was. Het heeft tijd nodig om daar mee om te kunnen gaan en dat te accepteren. Dat lukt op den duur wel, je wilt per slot van rekening weer naar de toekomst kijken ipv steeds achterom.
zaterdag 19 september 2015 om 16:40
quote:braam127 schreef op 19 september 2015 @ 16:28:
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Ik snap je redenatie, ik sta er ook zo in. Je hebt ook niet zo veel keus verder. Maar ook in dat geval heb je niet stilgestaan. Ik kan niet voor jou spreken, maar als ik nu naar de afgelopen twee jaar kijk, heb ik veel geleerd en mezelf echt ontwikkeld, alleen is dat niet uit te drukken in diploma's en mijn carrière. Hoe ik me gedraag als het tegenzit, hoe je toch steeds weer opstaat nadat je gevallen bent, mijn relaties met sommige mensen zijn verdiept, en ik heb ontdekt dat de wereld gewoon doordraait als je er even 'niet bent'. Dat ik niet onmisbaar ben (au) maar tegelijkertijd dat collega's me misten als mens, niet als collega. En dat het oké is om soms eens helemaal voor jezelf te kiezen. En ik kan me beter inleven in andere mensen met langdurige of chronische klachten.
Het duurde voor mij lang om dat te kunnen zien. Als iemand me dit een jaar geleden had verteld, had ik echt enorm met mijn ogen gaan zitten rollen dus als jij dit nu zit te doen kan ik me het helemaal voorstellen
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Ik snap je redenatie, ik sta er ook zo in. Je hebt ook niet zo veel keus verder. Maar ook in dat geval heb je niet stilgestaan. Ik kan niet voor jou spreken, maar als ik nu naar de afgelopen twee jaar kijk, heb ik veel geleerd en mezelf echt ontwikkeld, alleen is dat niet uit te drukken in diploma's en mijn carrière. Hoe ik me gedraag als het tegenzit, hoe je toch steeds weer opstaat nadat je gevallen bent, mijn relaties met sommige mensen zijn verdiept, en ik heb ontdekt dat de wereld gewoon doordraait als je er even 'niet bent'. Dat ik niet onmisbaar ben (au) maar tegelijkertijd dat collega's me misten als mens, niet als collega. En dat het oké is om soms eens helemaal voor jezelf te kiezen. En ik kan me beter inleven in andere mensen met langdurige of chronische klachten.
Het duurde voor mij lang om dat te kunnen zien. Als iemand me dit een jaar geleden had verteld, had ik echt enorm met mijn ogen gaan zitten rollen dus als jij dit nu zit te doen kan ik me het helemaal voorstellen
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 16:42
quote:mary57 schreef op 19 september 2015 @ 16:37:
[...]
Het heeft tijd nodig om daar mee om te kunnen gaan en dat te accepteren. Dat lukt op den duur wel, je wilt per slot van rekening weer naar de toekomst kijken ipv steeds achterom.Ik vind accepteren wel een heel moeilijk woord bij ziekte. Nou zit er bij mij ook nog wel progressie in gelukkig, maar als iemand het heeft over accepteren ga ik altijd steigeren. Terwijl ik wel weet dat het nodig is om uiteindelijk verder te kunnen. Maar ik snap niet zo goed hoe je dat doet, wat je dan precies accepteert.
[...]
Het heeft tijd nodig om daar mee om te kunnen gaan en dat te accepteren. Dat lukt op den duur wel, je wilt per slot van rekening weer naar de toekomst kijken ipv steeds achterom.Ik vind accepteren wel een heel moeilijk woord bij ziekte. Nou zit er bij mij ook nog wel progressie in gelukkig, maar als iemand het heeft over accepteren ga ik altijd steigeren. Terwijl ik wel weet dat het nodig is om uiteindelijk verder te kunnen. Maar ik snap niet zo goed hoe je dat doet, wat je dan precies accepteert.
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 16:45
quote:braam127 schreef op 19 september 2015 @ 16:28:
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Ik begrijp wat je schrijft. Overleven is soms een kwestie ven mazzel hebben in plaats van strijdbaar zijn. En soms vraag je je af of overleven wel mazzel hebben is, want je leven is niet meer wat het was. En daar moet je mee leren leven, leren mee om te gaan. Dat je er hele slechte dagen tussen hebt is begrijpelijk. Dat je wilt dat alles weer normaal wordt, is begrijpelijk.
Je moet door een rouwproces. Afscheid nemen van hoe je leven eens was, van je onbeozrgdheid en het vertrouwen in je lijf. En je moet gaan bouwen aan een nieuw leven en omgaan met je eventuele beperkingen. Dat is geen gemakkelijk proces en ook geen kort proces. Heb je psychologische hulp gezocht? Een psycholoog kan je helpen om dingen een plek te geven en te accepteren hoe het nu is.
Ik ben sinds 2013 bezig met revalideren en ga binnenkort naar een pijnpoli omdat ik chronische pijn hou. Ik heb ongeveer een jaar lang psychologische hulp gehad. Mij heeft dat wel geholpen.
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.
Ik begrijp wat je schrijft. Overleven is soms een kwestie ven mazzel hebben in plaats van strijdbaar zijn. En soms vraag je je af of overleven wel mazzel hebben is, want je leven is niet meer wat het was. En daar moet je mee leren leven, leren mee om te gaan. Dat je er hele slechte dagen tussen hebt is begrijpelijk. Dat je wilt dat alles weer normaal wordt, is begrijpelijk.
Je moet door een rouwproces. Afscheid nemen van hoe je leven eens was, van je onbeozrgdheid en het vertrouwen in je lijf. En je moet gaan bouwen aan een nieuw leven en omgaan met je eventuele beperkingen. Dat is geen gemakkelijk proces en ook geen kort proces. Heb je psychologische hulp gezocht? Een psycholoog kan je helpen om dingen een plek te geven en te accepteren hoe het nu is.
Ik ben sinds 2013 bezig met revalideren en ga binnenkort naar een pijnpoli omdat ik chronische pijn hou. Ik heb ongeveer een jaar lang psychologische hulp gehad. Mij heeft dat wel geholpen.
