Psyche
alle pijlers
verdriet om abortus
maandag 26 augustus 2013 om 17:19
Hoi,
Dit is de eerste keer dat ik hier schrijf. Ik praat niet makkelijk over dingen die ik moeilijk vind, hopelijk gaat het hier makkelijker omdat het anoniem is.
Eind juni kwam ik er achter dat ik zwanger was. Dit was voor mij en mijn (nu inmiddels) exvriend compleet onverwacht. Ik slikte de pil, maar blijkbaar is er iets niet goed gegaan. Ik geloof zelf nooit zo in de verhalen over "door de pil heen zwanger worden". Ik moet het een keer vergeten zijn of te laat ingenomen hebben, hoewel ik het niet kan herinneren. Ik voel me vreselijk schuldig omdat het volgens mij m'n eigen schuld is, en ik daarna niet mijn verantwoordelijk heb genomen.
Op papier zou ik prima voor een kindje moeten kunnen zorgen. Ik ben achter in de twintig, goede vaste baan dus financiële stabiliteit, eigen huis, emotioneel stabiel (hoewel daar nu niet veel van over is).
Ik heb twee weken vreselijk getwijfeld wat te doen en uiteindelijk gekozen het kindje niet te houden. Mijn ex heeft mij in die weken super gesteund. Hij wilde het liever niet, maar hij zei ook: "als jij dit wil dan gaan we er voor, hoe het met ons afloopt weet ik niet maar ik zal nooit mijn verantwoordelijkheid uit de weg gaan." Ik ben er ook van overtuigd dat hij een supervader zou zijn, ongeacht onze relatiestatus (en de paar mensen die het weten en hem kennen zeggen dat ook). Ik wist toen al diep van binnen dat wij het nooit zouden redden als stel. Dat klopte, een paar weken later hebben we na vijf jaar besloten definitief uit elkaar te gaan. Niet omdat hij een eikel is, maar wij "matchen" gewoon niet.
Uiteindelijk heb ik er dus voor gekozen het kindje niet te voldragen. Ik ben als een idioot door gegaan. Ik heb me op m'n werk en sociale leven gestort. Alles om maar niet na te hoeven denken, geprobeerd het diep weg te stoppen. En nu, nu komt het allemaal keihard terug. Ondanks dat ik weet dat het de juiste keuze is, ben ik ontzettend verdrietig en voel me vreselijk schuldig. Ik weet dat dit gevoel ooit over gaat, maar het doet nu zo veel pijn. Er zijn een paar mensen die het weten, maar die wil ik niet continu lastig vallen met mijn gezeur.
Wat ik wil met deze post weet ik niet goed. Het lucht op om alles hier op te schrijven. Misschien zijn er hier vrouwen die in dezelfde situatie hebben gezeten (alles op orde en toch kiezen het kindje niet te krijgen) die willen vertellen hoe het was, of een stukje herkenning van mijn gevoelens. Ik voel me nu zo alleen, niemand om mij heen heeft dit meegemaakt. Althans, niet dat ik weet. Het is toch nog een soort van taboe, denk ik.
Ik weet dat het moet slijten. Iedereen maakt wel eens wat naars mee in zijn of haar leven. Ik probeer om mezelf niet steeds zielig te vinden want met slachtoffergedrag kom ik niet verder. Maar op dit moment is het gewoon hartstikke kut!
Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat iemand het herkent en wil reageren.
Dit is de eerste keer dat ik hier schrijf. Ik praat niet makkelijk over dingen die ik moeilijk vind, hopelijk gaat het hier makkelijker omdat het anoniem is.
Eind juni kwam ik er achter dat ik zwanger was. Dit was voor mij en mijn (nu inmiddels) exvriend compleet onverwacht. Ik slikte de pil, maar blijkbaar is er iets niet goed gegaan. Ik geloof zelf nooit zo in de verhalen over "door de pil heen zwanger worden". Ik moet het een keer vergeten zijn of te laat ingenomen hebben, hoewel ik het niet kan herinneren. Ik voel me vreselijk schuldig omdat het volgens mij m'n eigen schuld is, en ik daarna niet mijn verantwoordelijk heb genomen.
Op papier zou ik prima voor een kindje moeten kunnen zorgen. Ik ben achter in de twintig, goede vaste baan dus financiële stabiliteit, eigen huis, emotioneel stabiel (hoewel daar nu niet veel van over is).
Ik heb twee weken vreselijk getwijfeld wat te doen en uiteindelijk gekozen het kindje niet te houden. Mijn ex heeft mij in die weken super gesteund. Hij wilde het liever niet, maar hij zei ook: "als jij dit wil dan gaan we er voor, hoe het met ons afloopt weet ik niet maar ik zal nooit mijn verantwoordelijkheid uit de weg gaan." Ik ben er ook van overtuigd dat hij een supervader zou zijn, ongeacht onze relatiestatus (en de paar mensen die het weten en hem kennen zeggen dat ook). Ik wist toen al diep van binnen dat wij het nooit zouden redden als stel. Dat klopte, een paar weken later hebben we na vijf jaar besloten definitief uit elkaar te gaan. Niet omdat hij een eikel is, maar wij "matchen" gewoon niet.
Uiteindelijk heb ik er dus voor gekozen het kindje niet te voldragen. Ik ben als een idioot door gegaan. Ik heb me op m'n werk en sociale leven gestort. Alles om maar niet na te hoeven denken, geprobeerd het diep weg te stoppen. En nu, nu komt het allemaal keihard terug. Ondanks dat ik weet dat het de juiste keuze is, ben ik ontzettend verdrietig en voel me vreselijk schuldig. Ik weet dat dit gevoel ooit over gaat, maar het doet nu zo veel pijn. Er zijn een paar mensen die het weten, maar die wil ik niet continu lastig vallen met mijn gezeur.
Wat ik wil met deze post weet ik niet goed. Het lucht op om alles hier op te schrijven. Misschien zijn er hier vrouwen die in dezelfde situatie hebben gezeten (alles op orde en toch kiezen het kindje niet te krijgen) die willen vertellen hoe het was, of een stukje herkenning van mijn gevoelens. Ik voel me nu zo alleen, niemand om mij heen heeft dit meegemaakt. Althans, niet dat ik weet. Het is toch nog een soort van taboe, denk ik.
Ik weet dat het moet slijten. Iedereen maakt wel eens wat naars mee in zijn of haar leven. Ik probeer om mezelf niet steeds zielig te vinden want met slachtoffergedrag kom ik niet verder. Maar op dit moment is het gewoon hartstikke kut!
Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat iemand het herkent en wil reageren.
maandag 26 augustus 2013 om 19:32
Ook erg verdrietig dat je naast je kindje, ook je vriend bent 'verloren'. Kan me voorstellen dat je ook ontzettend veel verdriet hebt van het feit dat je relatie na 5 jaar over is, juist in een periode dat jullie zoveel steun aan elkaar zouden kunnen hebben.. Zal ook wel veel bijdragen aan het eenzaam voelen.
Nog een knuffel dan maar
Nog een knuffel dan maar
anoniem_120599 wijzigde dit bericht op 26-08-2013 19:33
Reden: typefoutje
Reden: typefoutje
% gewijzigd
Komt wel goed, schatje!
maandag 26 augustus 2013 om 19:32
Ik vind niet dat jij jezelf moet straffen. Ik herken het wel, het jezelf straffen om je iets beter te voelen, iets van gevoel om een lege plek op te vullen. Het werkt echter niet. Jij hebt anticonceptie gebruikt, je hebt maatregelen genomen. En toch moest je een keuze maken. Geen enkel anticonceptiemiddel an sich is 100% veilig, maar je zal maar net bij die 1, zoveel % horen.
Ik heb geen ervaring met abortus, wel met miskramen. Het is niet niets hoor, die hormonen. Onderschat dat niet. Vergeef jezelf.
Ik heb geen ervaring met abortus, wel met miskramen. Het is niet niets hoor, die hormonen. Onderschat dat niet. Vergeef jezelf.
maandag 26 augustus 2013 om 19:37
quote:jewelprincess schreef op maandag 26 augustus 2013 18:45 Mail me maar op <a href="mailto:jewelprincess@live.nl" class="link">jewelprincess@live.nl</a> !Je hebt mail.
maandag 26 augustus 2013 om 19:55
Ik wens je heel veel kracht toe om door deze periode te komen. Je klinkt alsof je een goed doordacht besluit hebt genomen. Je zegt dat je op papier alles eigenlijk in orde had. Maar geestelijk is het veel belangrijker dat je er klaar voor bent. Je hebt dus eigenlijk echt in het belang van je 'kindje' gedacht. Dat maakt je nu al tot een goede moeder ondanks dat je geen voldragen kindje hebt.
Ik las ergens dat je nog veel last van hormonen kan hebben. Dat versterkt natuurlijk je gevoelens, maar ik vind het ook logisch dat je dit soort verwarrende dingen denkt. Sommigen hebben een soort ritueel verzonnen om afscheid te nemen. Misschien helpt dat jou ook?
Veel sterkte en ik hoop dat je lieve vrienden hebt die je steunen, troosten en afleiden.
Ik las ergens dat je nog veel last van hormonen kan hebben. Dat versterkt natuurlijk je gevoelens, maar ik vind het ook logisch dat je dit soort verwarrende dingen denkt. Sommigen hebben een soort ritueel verzonnen om afscheid te nemen. Misschien helpt dat jou ook?
Veel sterkte en ik hoop dat je lieve vrienden hebt die je steunen, troosten en afleiden.
maandag 26 augustus 2013 om 19:56
quote:jongemama20 schreef op maandag 26 augustus 2013 19:16 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="lies2.0 in "verdriet om abortus"" class="messagelink">lies2.0 schreef op 26 augustus 2013 @ 18:16</a>:</b>
[...]
Dankjewel
Dat het niet goed zat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik wist dat onze relatie een kindje op dit moment zeker niet zou overleven. Mijn streven is dat áls ik een kind krijg, het kindje opgroeit in een stabiel gezin met een vader en moeder (of twee vaders of twee moeders) die van elkaar houden. Natuurlijk kunnen dingen
veranderen of anders lopen in een leven (scheiding, kiezen voor alleenstaand moederschap, etc.) maar in principe zal ik er altijd naar streven mijn kind op te laten groeien met één veilige thuisbasis.
Als het kindje was geboren en wij uit elkaar waren hadden we het waarschijnlijk ook samen gedaan (co-ouderschap). Omdat wij behoorlijk verschillend in het leven staan (daardoor zijn we uit elkaar) had dit, zeker in het begin, spanningen opgeleverd wat niet goed zou zijn voor ons kindje.</div></blockquote>
Ik vind het echt ontzettend knap dat je dit besluit hebt genomen, ik denk inderdaad dat het in dit geval het beste is.
Ja het is een taboe, maar ik vind dat jij een heel knappe keuze hebt gemaakt, je hebt gekozen met je verstand en niet alleen met je emotie, en je afvragend wat de buitenwereld er wel niet van zou denken. Jij bent er van overtuigd dat je dit kindje niet hebt kunnen bieden wat het nodig heeft en verdient.
Ik heb heel veel respect voor je keuze, veel mensen hadden dit je niet na kunnen doen.
Ja, dat is precies hoe het zit. Ik kan niet bieden wat ons kindje verdiende. Het voelt als een slappe smoes, wat heeft een kind nodig: eten, liefde en een huis. Dat kan ik allemaal geven, maar toch niet helemaal.
Het is zeker voor een groot deel een rationele beslissing. Dat maakt ook dat ik me er slecht over voel, nieuw leven "hoort" in mijn hoofd gepaard te gaan met emoties, niet met ratio. Beetje vaag misschien, kan het niet goed verwoorden.
[...]
Dankjewel
Dat het niet goed zat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik wist dat onze relatie een kindje op dit moment zeker niet zou overleven. Mijn streven is dat áls ik een kind krijg, het kindje opgroeit in een stabiel gezin met een vader en moeder (of twee vaders of twee moeders) die van elkaar houden. Natuurlijk kunnen dingen
veranderen of anders lopen in een leven (scheiding, kiezen voor alleenstaand moederschap, etc.) maar in principe zal ik er altijd naar streven mijn kind op te laten groeien met één veilige thuisbasis.
Als het kindje was geboren en wij uit elkaar waren hadden we het waarschijnlijk ook samen gedaan (co-ouderschap). Omdat wij behoorlijk verschillend in het leven staan (daardoor zijn we uit elkaar) had dit, zeker in het begin, spanningen opgeleverd wat niet goed zou zijn voor ons kindje.</div></blockquote>
Ik vind het echt ontzettend knap dat je dit besluit hebt genomen, ik denk inderdaad dat het in dit geval het beste is.
Ja het is een taboe, maar ik vind dat jij een heel knappe keuze hebt gemaakt, je hebt gekozen met je verstand en niet alleen met je emotie, en je afvragend wat de buitenwereld er wel niet van zou denken. Jij bent er van overtuigd dat je dit kindje niet hebt kunnen bieden wat het nodig heeft en verdient.
Ik heb heel veel respect voor je keuze, veel mensen hadden dit je niet na kunnen doen.
Ja, dat is precies hoe het zit. Ik kan niet bieden wat ons kindje verdiende. Het voelt als een slappe smoes, wat heeft een kind nodig: eten, liefde en een huis. Dat kan ik allemaal geven, maar toch niet helemaal.
Het is zeker voor een groot deel een rationele beslissing. Dat maakt ook dat ik me er slecht over voel, nieuw leven "hoort" in mijn hoofd gepaard te gaan met emoties, niet met ratio. Beetje vaag misschien, kan het niet goed verwoorden.
maandag 26 augustus 2013 om 20:02
quote:Carenza schreef op maandag 26 augustus 2013 18:57 lies2.0: , het duurt lang om zoiets groots een plekje te geven, het is nog heel erg vers. Praten hielp mij veel bij een kindje dat er ook niet mocht komen (geen abortus maar vroeggeboorte). Hopelijk vind je mensen met wie je dit kunt delen, die je begrijpen.
Jij ook een dikke knuffel!
Ik vind het echt stoer dat jij en andere vrouwen die een miskraam hebben gehad zo lief reageren. Ik zie momenteel van heel dichtbij een stel worstelen omdat zij verminderd vruchtbaar is. Dat is zo wrang! Jullie willen zo graag maar het gebeurd niet en ik besluit mijn kindje niet te voldragen. Soms is het zó oneerlijk! Ik gun het jou en die andere lieve vrouwen zo!
Jij ook een dikke knuffel!
Ik vind het echt stoer dat jij en andere vrouwen die een miskraam hebben gehad zo lief reageren. Ik zie momenteel van heel dichtbij een stel worstelen omdat zij verminderd vruchtbaar is. Dat is zo wrang! Jullie willen zo graag maar het gebeurd niet en ik besluit mijn kindje niet te voldragen. Soms is het zó oneerlijk! Ik gun het jou en die andere lieve vrouwen zo!
maandag 26 augustus 2013 om 20:08
quote:jongemama20 schreef op maandag 26 augustus 2013 19:32 Ook erg verdrietig dat je naast je kindje, ook je vriend bent 'verloren'. Kan me voorstellen dat je ook ontzettend veel verdriet hebt van het feit dat je relatie na 5 jaar over is, juist in een periode dat jullie zoveel steun aan elkaar zouden kunnen hebben.. Zal ook wel veel bijdragen aan het eenzaam voelen.
Nog een knuffel dan maar
Dat is verdrietig maar ik heb daar vrede mee. Dat neemt niet weg dat ik me af en toe alleen voel en tegen hem aan op de bank zou willen zitten. We worstelden al ruim een jaar. Het is een gouden vent die ik alle geluk van de wereld gun. De vrouw die met hem een relatie krijgt mag in haar handjes knijpen. Alleen wij samen werken niet. Het is een weloverwogen besluit van ons beiden geweest.
Ik denk dat wij zonder de zwangerschap uiteindelijk ook uit elkaar waren gegaan, alleen later. We werden ineens gedwongen heel diep over onze relatie na te denken.
Nog een knuffel dan maar
Dat is verdrietig maar ik heb daar vrede mee. Dat neemt niet weg dat ik me af en toe alleen voel en tegen hem aan op de bank zou willen zitten. We worstelden al ruim een jaar. Het is een gouden vent die ik alle geluk van de wereld gun. De vrouw die met hem een relatie krijgt mag in haar handjes knijpen. Alleen wij samen werken niet. Het is een weloverwogen besluit van ons beiden geweest.
Ik denk dat wij zonder de zwangerschap uiteindelijk ook uit elkaar waren gegaan, alleen later. We werden ineens gedwongen heel diep over onze relatie na te denken.
maandag 26 augustus 2013 om 20:10
quote:lies2.0 schreef op 26 augustus 2013 @ 20:02:
[...]
Jij ook een dikke knuffel!
Ik vind het echt stoer dat jij en andere vrouwen die een miskraam hebben gehad zo lief reageren. Ik zie momenteel van heel dichtbij een stel worstelen omdat zij verminderd vruchtbaar is. Dat is zo wrang! Jullie willen zo graag maar het gebeurd niet en ik besluit mijn kindje niet te voldragen. Soms is het zó oneerlijk! Ik gun het jou en die andere lieve vrouwen zo!
Daar hoef jij je niet schuldig om te voelen. Het maakte mij destijds ook geen ruk uit. Heb destijds zo'n anti-abortus tuthola die mij als 'voorbeeld' wilde gebruiken ("Lemoos zou dolgelukkig zijn, hoe kun jij er dan zo over denken") ook de wacht aangezegd. Alsof ik (of iemand in dezelfde situatie) mij ook maar een seconde beter zou voelen als iemand ongewenst moeder werd.
Ik denk dat het toch allemaal erg dicht bij elkaar ligt, de een omdat ze een keuze maken maar het lukt niet, de ander omdat ze voor een voldongen feit staat ondanks gemaakte keuze. Het zorgt beiden voor veel verdriet, nadenken over een situatie die je niet zo wil of voor gekozen hebt. Maar dat is mijn hersenspinsel, correct me if I'm wrong.
[...]
Jij ook een dikke knuffel!
Ik vind het echt stoer dat jij en andere vrouwen die een miskraam hebben gehad zo lief reageren. Ik zie momenteel van heel dichtbij een stel worstelen omdat zij verminderd vruchtbaar is. Dat is zo wrang! Jullie willen zo graag maar het gebeurd niet en ik besluit mijn kindje niet te voldragen. Soms is het zó oneerlijk! Ik gun het jou en die andere lieve vrouwen zo!
Daar hoef jij je niet schuldig om te voelen. Het maakte mij destijds ook geen ruk uit. Heb destijds zo'n anti-abortus tuthola die mij als 'voorbeeld' wilde gebruiken ("Lemoos zou dolgelukkig zijn, hoe kun jij er dan zo over denken") ook de wacht aangezegd. Alsof ik (of iemand in dezelfde situatie) mij ook maar een seconde beter zou voelen als iemand ongewenst moeder werd.
Ik denk dat het toch allemaal erg dicht bij elkaar ligt, de een omdat ze een keuze maken maar het lukt niet, de ander omdat ze voor een voldongen feit staat ondanks gemaakte keuze. Het zorgt beiden voor veel verdriet, nadenken over een situatie die je niet zo wil of voor gekozen hebt. Maar dat is mijn hersenspinsel, correct me if I'm wrong.
maandag 26 augustus 2013 om 20:22
Lies2.0, ik vind het rot dat je je zo rot voelt. Jouw abortus heeft niets te maken met mijn miskramen, dus daar hoef je je niet raar of schuldig over te voelen. Ik heb bewondering voor hoe je je beslissing genomen hebt, heel sterk. Ik denk dat je jezelf nu de tijd moet gunnen om verdrietig te zijn, en daarnaast ook afleiding mag zoeken om niet helemaal weg te zakken. Heb je hier ook steun bij in het echte leven.
maandag 26 augustus 2013 om 20:47
quote:aikidoka schreef op maandag 26 augustus 2013 20:22 Lies2.0, ik vind het rot dat je je zo rot voelt. Jouw abortus heeft niets te maken met mijn miskramen, dus daar hoef je je niet raar of schuldig over te voelen. Ik heb bewondering voor hoe je je beslissing genomen hebt, heel sterk. Ik denk dat je jezelf nu de tijd moet gunnen om verdrietig te zijn, en daarnaast ook afleiding mag zoeken om niet helemaal weg te zakken. Heb je hier ook steun bij in het echte leven.
Dank voor deze zachtaardige "schop". (Geldt ook voor Lemoos) Je hebt gelijk dat mijn keuze voor jou niets veranderd. Jij raakt niet ineens zwanger als ik had besloten mijn kindje te voldragen. Ik moet die gedachte loslaten, hoe lastig het ook is.
Ik probeer mijn dagelijkse leven door te zetten. Ik ben bij de bedrijfsarts geweest omdat ik voelde dat ik bijna in ging storten op werk. Hij wilde me voor een paar weken ziek melden, dat heb ik geweigerd. Als ik dat zou doen zou ik een paar weken in bed gaan liggen en dat leek me ook geen goed idee. Ik werk nu wel iets minder, maar thuiszitten wil ik echt niet! Soms is het moeilijk om 's ochtends uit bed te komen, maar gelukkig heb ik lichte trekjes van een workaholic en ben ik behoorlijk ambitieus. Thuisblijven is dus geen optie.
Dank voor deze zachtaardige "schop". (Geldt ook voor Lemoos) Je hebt gelijk dat mijn keuze voor jou niets veranderd. Jij raakt niet ineens zwanger als ik had besloten mijn kindje te voldragen. Ik moet die gedachte loslaten, hoe lastig het ook is.
Ik probeer mijn dagelijkse leven door te zetten. Ik ben bij de bedrijfsarts geweest omdat ik voelde dat ik bijna in ging storten op werk. Hij wilde me voor een paar weken ziek melden, dat heb ik geweigerd. Als ik dat zou doen zou ik een paar weken in bed gaan liggen en dat leek me ook geen goed idee. Ik werk nu wel iets minder, maar thuiszitten wil ik echt niet! Soms is het moeilijk om 's ochtends uit bed te komen, maar gelukkig heb ik lichte trekjes van een workaholic en ben ik behoorlijk ambitieus. Thuisblijven is dus geen optie.
dinsdag 27 augustus 2013 om 16:35
Goed dat je steun aan je werk hebt. Had ik ook na mijn miskramen. Ik vond het heerlijk om me nuttig te voelen en iets normaals te hebben in al het verdriet.
Daarnaast raad ik je wel aan om hier met anderen over te praten, om het te delen. Als je dat niet in je vriendenkring of familie wilt doen, kijk dan of je naar een maatschappelijk werker of psycholoog kunt gaan. Het lijkt me te groot om alleen te dragen, zo'n verdriet. Misschien nu nog niet, maar ik zou het wel in overweging nemen.
Daarnaast raad ik je wel aan om hier met anderen over te praten, om het te delen. Als je dat niet in je vriendenkring of familie wilt doen, kijk dan of je naar een maatschappelijk werker of psycholoog kunt gaan. Het lijkt me te groot om alleen te dragen, zo'n verdriet. Misschien nu nog niet, maar ik zou het wel in overweging nemen.
donderdag 29 augustus 2013 om 14:32
quote:dorienne schreef op woensdag 28 augustus 2013 20:35 Jeetje Lies. Je hebt wel veel meegemaakt in korte tijd. Dat lijkt me niet gemakkelijk. Je mailt dat je gemakkelijk kan schrijven, heb je al eens gekeken op abortusverwerking.nl? Misschien helpt dat. Sterkte.Dank voor de tip. Ik heb de website bekeken, ik denk dat dit wel eens een goede manier voor mij zou kunnen zijn. Ik kom, mede door de reacties hier, tot het besef dat het verwerken in mijn eentje niet gaat lukken. Het lijkt of ik een soort blokkade op m'n gevoel heb die er niet af gaat. Schrijven is makkelijker, anoniemer. Ik hoef me dan niet te schamen voor degene die "tegenover mij zit", want die weet niet eens hoe ik er uit zie.
