Psyche
alle pijlers
Verdriet om andermans verdriet
woensdag 13 februari 2013 om 20:13
Hoi,
Ik heb een (tijdelijke) collega om wie ik veel geef en aan wie ik erg gehecht ben. Zij is pas 19, nu is haar moeder onlangs plotseling overleden. Ik vind dit zó erg voor haar. We hebben veel contact, ben met collega's naar de crematie geweest(kende haar moeder niet). Zij werkt inmiddels weer en het gaat op zich, maar ik trek het me zo aan dat ik er veel last van heb. Ben heel verdrietig (geweest) en maak me nu vooral veel zorgen om haar. Zo erg dat ik al 2 weken slecht eet door die knoop in mijn maag. Hoe kom ik hiervan af? Het lijkt wel ol mee aan het lijden ben in plaats van meeleven. Ik wil haar uiteraard blijven steunen maar wil er zelf niet aan onderdoor gaan.
Ik heb een (tijdelijke) collega om wie ik veel geef en aan wie ik erg gehecht ben. Zij is pas 19, nu is haar moeder onlangs plotseling overleden. Ik vind dit zó erg voor haar. We hebben veel contact, ben met collega's naar de crematie geweest(kende haar moeder niet). Zij werkt inmiddels weer en het gaat op zich, maar ik trek het me zo aan dat ik er veel last van heb. Ben heel verdrietig (geweest) en maak me nu vooral veel zorgen om haar. Zo erg dat ik al 2 weken slecht eet door die knoop in mijn maag. Hoe kom ik hiervan af? Het lijkt wel ol mee aan het lijden ben in plaats van meeleven. Ik wil haar uiteraard blijven steunen maar wil er zelf niet aan onderdoor gaan.
woensdag 13 februari 2013 om 20:23
Heb je daar wel vaker last van of staat dit op zichzelf?
Je zou je af kunnen vragen wat maakt dat je andermans emoties zo overneemt. Dat is nog niet zo makkelijk.
Ik kan wel tips geven, maar misschien zit het bij jou zo diep dat je eigenlijk nog niks met die tips kunt.
Zou het bijvoorbeeld kunnen dat je andermans emoties zo overneemt zodat je geen last hebt van je eigen emoties. Als een soort van verdedigingsmechanisme?
Of triggert juist dit geval je?
Je zou je af kunnen vragen wat maakt dat je andermans emoties zo overneemt. Dat is nog niet zo makkelijk.
Ik kan wel tips geven, maar misschien zit het bij jou zo diep dat je eigenlijk nog niks met die tips kunt.
Zou het bijvoorbeeld kunnen dat je andermans emoties zo overneemt zodat je geen last hebt van je eigen emoties. Als een soort van verdedigingsmechanisme?
Of triggert juist dit geval je?
woensdag 13 februari 2013 om 20:25
Heb je zelf in het verleden iets meegemaakt en beleef je dat verdriet opnieuw? Of lijkt ze op iemand met wie je iets hebt meegemaakt?
Psychologie van de koude grond natuurlijk, maar als het je zo aan het hart gaat, gaat het dan niet om meer dan alleen om haar. Het klinkt alsof je zelf ergens opnieuw doorheen moet.
Als dit echt alleen om je collega is, vind ik het niet erg gezond klinken. Dat bedoel ik echt niet bot, maar ik zou me dan wel gaan afvragen waarom je zo betrokken bent en zo aan haar hecht. En een beetje afstand nemen, want dit is nu niet goed voor je en zo kun je ook niet veel voor haar doen.
Psychologie van de koude grond natuurlijk, maar als het je zo aan het hart gaat, gaat het dan niet om meer dan alleen om haar. Het klinkt alsof je zelf ergens opnieuw doorheen moet.
Als dit echt alleen om je collega is, vind ik het niet erg gezond klinken. Dat bedoel ik echt niet bot, maar ik zou me dan wel gaan afvragen waarom je zo betrokken bent en zo aan haar hecht. En een beetje afstand nemen, want dit is nu niet goed voor je en zo kun je ook niet veel voor haar doen.
Hallo?!
woensdag 13 februari 2013 om 20:33
Nee ik heb daar niet echt last van normaal gesproken, ben normaal niet zo'n heel gevoelig typje. Ik heb dit zelf niet meegemaakt, alleen opa's en oma's. Afstand nemen wil ik niet want ik wil haar steunen. Ik heb niet het idee dat dit te maken heeft met iets wat ik nog moet verwerken ofzo, maar ja, je weet nooit. Ik ben een vrouw, maakt dat wat uit dan?
woensdag 13 februari 2013 om 20:51
Je geeft aan dat je heel erg meeleeft, maar weet je ook waarom?
- trek je het je zo aan omdat je ziet dat ze het moeilijk heeft en je je daardoor verdrietig voelt? Voel je je machteloos?
- is het omdat je hierdoor geconfronteerd wordt met het feit dat het "iedereen kan overkomen" iemand te verliezen? Vind je het confronterend omdat het je doet nadenken over de kwetsbaarheid van jouw geliefden?
- speelt er op dit moment iets in je leven waar je zelf ook verdrietig om bent? Zou dit projectie kunnen zijn?
- ......
Door jezlef zulke vragen te stellen, kan je onderzoeken wat er achter je gevoel zit n wellicht erachter komen wat je kan doen.
- trek je het je zo aan omdat je ziet dat ze het moeilijk heeft en je je daardoor verdrietig voelt? Voel je je machteloos?
- is het omdat je hierdoor geconfronteerd wordt met het feit dat het "iedereen kan overkomen" iemand te verliezen? Vind je het confronterend omdat het je doet nadenken over de kwetsbaarheid van jouw geliefden?
- speelt er op dit moment iets in je leven waar je zelf ook verdrietig om bent? Zou dit projectie kunnen zijn?
- ......
Door jezlef zulke vragen te stellen, kan je onderzoeken wat er achter je gevoel zit n wellicht erachter komen wat je kan doen.
woensdag 13 februari 2013 om 21:01
Ik denk dat het de eerste is. Heb er over nagedacht hoor om er een verklaring voor te vinden, maar mijn leven was op zich ok dus niet iets waar ik zelf mee zit volgens mij. Ik ben op zich wel bang om mijn ouders te verliezen maar dat is het volgens mij ook niet. Het is meer denk ik onmacht omdat ik haar niet kan helpen. Kan wel helpen maar kan het natuurlijk niet ongedaan maken of haar verdriet wegnemen. Ik help haar zo veel mogelijk maar heb dan toch het idee dat dat misschien niet genoeg is. Terwijl ik natuurlijk weet dat niemand het kan oplossen. Maar ja, het verschil tussen weten en ook echt doen/voelen....
woensdag 13 februari 2013 om 21:05
Wat is er erg aan dat je je zo voelt? Ik vind het getuigen van betrokkenheid en oprechte interesse in andermans leven.
Kun je gewoon accepteren dat het je op dit moment zo raakt en dus voor nu ook toelaten dat je er last van hebt?
Ik denk dat je een enorme steun bent voor je collega en dat siert je. Het feit dat je er nu zo'n last van hebt zal minder worden, echt. En dat geldt waarschijnlijk net zo voor je collega.
Kun je gewoon accepteren dat het je op dit moment zo raakt en dus voor nu ook toelaten dat je er last van hebt?
Ik denk dat je een enorme steun bent voor je collega en dat siert je. Het feit dat je er nu zo'n last van hebt zal minder worden, echt. En dat geldt waarschijnlijk net zo voor je collega.
woensdag 13 februari 2013 om 21:13
Dat is lief van je Philein dat je dat zegt. Wat ik er erg aan vind is dat het mijn leven een beetje beheerst nu. Afgelopen dagen viel wel mee maar vandaag toch niet. Ik kan het ook niet zo goed accepteren denk ik dat ik daar last van heb omdat anderen dat niet hebben volgens mij. En ik heb ook niemand verloren dus dan denken mensen misschien ook dat ik me aanstel. Iedereen verwerkt het wel op zijn eigen manier maar toch. Ik hoop er snel af te zijn, voor mijn collega zal dat nog lang duren denk ik...
woensdag 13 februari 2013 om 21:18
Het is ook maar net wat de norm is denk ik. Je noemt zelf al dat je je afvraagt wat anderen ervan vinden dat je je zo voelt. Hoe belangrijk is dat eigenlijk?
Als je verliefd bent, dan beheerst dat ook je dagen, en soms op een minder aangename manier. Jouw gevoel heeft dan wel een andere aanleiding, maar volgens mij maakt dat niets uit. Het gaat over emotie en niemand kan bepalen hoe dat voor een ander werkt.
Als je verliefd bent, dan beheerst dat ook je dagen, en soms op een minder aangename manier. Jouw gevoel heeft dan wel een andere aanleiding, maar volgens mij maakt dat niets uit. Het gaat over emotie en niemand kan bepalen hoe dat voor een ander werkt.
woensdag 13 februari 2013 om 21:41
Daar heb je inderdaad gelijk in, het is niet zo belangrijk wat anderen ervan vinden. Ik vind het wel belangrijk wat zij zelf ervan vind, maar zij vind het niet erg dat ik haar nu een beetje 'bemoeder' op het werk, ik heb het aan haar gevraagd. Ik wil alleen niet dat zij merkt dat ik er zoveel last van heb. Ik ben wel open naar haar toe met mijn gevoelens maar zeg niet alles hoor, ze weet in ieder geval dat ik er verdriet van heb gehad. Volgens mij vond ze dat niet erg om te horen en misschien juist fijn, ik moet er nu alleen wel voor zorgen dat ik dat niet te erg doe, zij is nu degene die getroost moet worden. Tot nu toe gaat dat volgens mij wel goed. Ik hoop gewoon dat het snel minder wordt en niet mijn leven zo beheerst.
