Psyche
alle pijlers
Verdriet
vrijdag 20 september 2013 om 10:41
quote:sole-mare schreef op 20 september 2013 @ 05:58:
Amand,is er niet met je exen te overleggen dat de kinderen wat vaker komen?
Dat moet in alle redelijkheid als volwassen mensen toch wel te regelen zijn?Het is een combinatie van niet willen, geld en afstand. Allemaal factoren waarop ik geen invloed heb.
Amand,is er niet met je exen te overleggen dat de kinderen wat vaker komen?
Dat moet in alle redelijkheid als volwassen mensen toch wel te regelen zijn?Het is een combinatie van niet willen, geld en afstand. Allemaal factoren waarop ik geen invloed heb.
vrijdag 20 september 2013 om 10:47
vrijdag 20 september 2013 om 10:55
vrijdag 20 september 2013 om 11:05
quote:Amand schreef op 20 september 2013 @ 10:55:
Ik heb met 2 moeders te maken, sole-mare. De ene reageert domweg niet wanneer ik voorstellen voor wijzigingen doe. Al jaren niet. Ze gaat er gewoon niet op in.
Bij de andere zijn geld en afstand de beperkende factor. En ook een extra nachtje doordeweeks bij mij vindt ze te onrustig voor ons kind.
Dat is idd lastig dan en een niet te winnen gevecht.
Moet heel machteloos voelen.
Ik heb zelf ook 2 exen en 2 kinderen maar ik ken dit soort gedoe helemaal niet.
Als de vaders hun kind willen ophalen dan sta ik dat toe.
Mijn dochter is nu bijna 16 dus die gaat zelf ook wel op de fiets naar haar vader..
Scheelt misschien ook wel dat we allemaal in dezelfde woonplaats wonen dat maakt het halen en brengen wel makkelijker.
Ik heb met 2 moeders te maken, sole-mare. De ene reageert domweg niet wanneer ik voorstellen voor wijzigingen doe. Al jaren niet. Ze gaat er gewoon niet op in.
Bij de andere zijn geld en afstand de beperkende factor. En ook een extra nachtje doordeweeks bij mij vindt ze te onrustig voor ons kind.
Dat is idd lastig dan en een niet te winnen gevecht.
Moet heel machteloos voelen.
Ik heb zelf ook 2 exen en 2 kinderen maar ik ken dit soort gedoe helemaal niet.
Als de vaders hun kind willen ophalen dan sta ik dat toe.
Mijn dochter is nu bijna 16 dus die gaat zelf ook wel op de fiets naar haar vader..
Scheelt misschien ook wel dat we allemaal in dezelfde woonplaats wonen dat maakt het halen en brengen wel makkelijker.
vrijdag 20 september 2013 om 11:21
quote:Amand schreef op 20 september 2013 @ 11:08:
Die leeftijd en die korte afstand maken wel het verschil ja
Ik ben zo bang dat ik over een aantal jaren amper nog een band met mijn jongste heb. Die is maar 3 dagen per twee weken bij me, straks nog minder wanneer ze naar school moet.
Joh als ze straks naar school moet is ze waarschijnlijk nog iedere vrijdagmiddag vrij,dan heb je haar hooguit een halve dag minder dan normaal.
Althans hier zijn kinderen tot groep 5 iedere vrijdagmiddag nog vrij.
En als ze het gewoon fijn en leuk heeft bij jou de dagen dat ze wél bij jou is dan blijft die band wel bestaan hoor..
Die leeftijd en die korte afstand maken wel het verschil ja
Ik ben zo bang dat ik over een aantal jaren amper nog een band met mijn jongste heb. Die is maar 3 dagen per twee weken bij me, straks nog minder wanneer ze naar school moet.
Joh als ze straks naar school moet is ze waarschijnlijk nog iedere vrijdagmiddag vrij,dan heb je haar hooguit een halve dag minder dan normaal.
Althans hier zijn kinderen tot groep 5 iedere vrijdagmiddag nog vrij.
En als ze het gewoon fijn en leuk heeft bij jou de dagen dat ze wél bij jou is dan blijft die band wel bestaan hoor..
vrijdag 20 september 2013 om 11:35
Oké, twee moeders. Vandaar dat de kinderen niet zo vaak samen zijn.
Is er geen omgangsregeling ihkv de scheiding, waaraan ze zich gewoon moeten houden? Of zijn jullie niet getrouwd geweest? Is het een idee om een mediator in te schakelen?
En, even los van de wettelijke weg: knokken voor je kinderen is enorm zwaar. Logisch dat je er af en toe heel verdrietig om bent. Stap daar niet te makkelijk overheen. Stoer doen is leuk voor de korte termijn, maar kan je op de lange termijn behoorlijk de das om doen (ja geloof me maar: ook stoere mannen kunnen een burnout krijgen). Denk dus ook aan jezelf en durf eens een afspraak te maken met een psycholoog of zo om te praten over wat dit allemaal met je doet en hoe je daarmee om kunt gaan. Want een vriendin hebben om je huis minder leeg te laten zijn en je hart te luchten is leuk, maar lost je (af en troe optredende gevoelens van) eenzaamheid natuurlijk niet op - in elk geval niet structureel. Die oplossing moet uit jezelf komen, daar kan een therapeut stukken beter bij helpen dan een verkering.
Is er geen omgangsregeling ihkv de scheiding, waaraan ze zich gewoon moeten houden? Of zijn jullie niet getrouwd geweest? Is het een idee om een mediator in te schakelen?
En, even los van de wettelijke weg: knokken voor je kinderen is enorm zwaar. Logisch dat je er af en toe heel verdrietig om bent. Stap daar niet te makkelijk overheen. Stoer doen is leuk voor de korte termijn, maar kan je op de lange termijn behoorlijk de das om doen (ja geloof me maar: ook stoere mannen kunnen een burnout krijgen). Denk dus ook aan jezelf en durf eens een afspraak te maken met een psycholoog of zo om te praten over wat dit allemaal met je doet en hoe je daarmee om kunt gaan. Want een vriendin hebben om je huis minder leeg te laten zijn en je hart te luchten is leuk, maar lost je (af en troe optredende gevoelens van) eenzaamheid natuurlijk niet op - in elk geval niet structureel. Die oplossing moet uit jezelf komen, daar kan een therapeut stukken beter bij helpen dan een verkering.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 20 september 2013 om 12:24
Een forum is als een kroeg. Goed om af en toe stoom af te blazen, maar niet te vergelijken/verwarren met intensieve aandacht voor de mens achter die stoom en zijn dieperliggende behoeftes.
Een klagende man aan de bar ("mijn vrouw begrijpt me niet") uit zijn verdriet wel, maar lost het niet op.
Een klagende man aan de bar ("mijn vrouw begrijpt me niet") uit zijn verdriet wel, maar lost het niet op.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 20 september 2013 om 13:13
Heb jij ze nooit zien zitten dan, in de kroeg, die eeuwig op hun vrouw/ex mopperende mannen?
Opmerkelijk, het is toch haast een cliché. Ze uiten zich wel - en dan krijgen ze weer even aandacht van de barman/vrouw, de stamgasten of een meisje, waardoor ze zich weer even wat beter voelen - maar uiteindelijk zitten ze er na járen nog, met dezelfde problemen en dezelfde verhalen.
Opmerkelijk, het is toch haast een cliché. Ze uiten zich wel - en dan krijgen ze weer even aandacht van de barman/vrouw, de stamgasten of een meisje, waardoor ze zich weer even wat beter voelen - maar uiteindelijk zitten ze er na járen nog, met dezelfde problemen en dezelfde verhalen.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 20 september 2013 om 13:37
quote:Amand schreef op 20 september 2013 @ 13:16:
Het is niet alsof de wereld maakbaar is, Dana. Verdriet is niet weg te managen.
Volgens mij leer je bij een therapeut vooral om jezelf te beschermen. Ik vind dat ernstig lijken op 'opgeven'. Waar blijft mijn drive om de situatie te verbeteren dan?
Nee bij een therapeut leer je, als het goed is, om door te strijden zonder er zelf aan onderdoor te gaan. Het is niet óf/óf, het is én/én. Natuurlijk wil je je situatie verbeteren. Dat moet je ook doen. Maar dat hoef je niet alleen te doen, je kunt ook ondersteuning zoeken om te voorkomen dat je wordt als die man aan de bar die altijd maar blijft vertellen hoe ongelijk zijn strijd met zijn (ex)parter is en ondertussen geen stap verder komt. Als jij al jaren op dezelfde manier communiceert met je exen en ondertussen nog steeds het gevoel hebt dat je machteloos bent, dan kan een therapeut o.a. helpen om te kijken of je iets kunt veranderen in je communicatie om wél invloed te krijgen.
Een therapeut kan helpen om te kijken waar het aan ligt dat je niet of nauwelijks een stap verder komt in het contact met je exen. Vele malen beter dan een forum of een kroeg, waar mensen maar wat lullen zonder écht goed in te kunnen schatten wat voor mensen jij en je exen (irl) zijn.
Het is niet alsof de wereld maakbaar is, Dana. Verdriet is niet weg te managen.
Volgens mij leer je bij een therapeut vooral om jezelf te beschermen. Ik vind dat ernstig lijken op 'opgeven'. Waar blijft mijn drive om de situatie te verbeteren dan?
Nee bij een therapeut leer je, als het goed is, om door te strijden zonder er zelf aan onderdoor te gaan. Het is niet óf/óf, het is én/én. Natuurlijk wil je je situatie verbeteren. Dat moet je ook doen. Maar dat hoef je niet alleen te doen, je kunt ook ondersteuning zoeken om te voorkomen dat je wordt als die man aan de bar die altijd maar blijft vertellen hoe ongelijk zijn strijd met zijn (ex)parter is en ondertussen geen stap verder komt. Als jij al jaren op dezelfde manier communiceert met je exen en ondertussen nog steeds het gevoel hebt dat je machteloos bent, dan kan een therapeut o.a. helpen om te kijken of je iets kunt veranderen in je communicatie om wél invloed te krijgen.
Een therapeut kan helpen om te kijken waar het aan ligt dat je niet of nauwelijks een stap verder komt in het contact met je exen. Vele malen beter dan een forum of een kroeg, waar mensen maar wat lullen zonder écht goed in te kunnen schatten wat voor mensen jij en je exen (irl) zijn.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 20 september 2013 om 17:06
Ik heb het ook niet over beïnvloedingsmodellen, Amand. Ik heb het over jezélf (weer) eens grondig onder handen nemen. Dat is iets anders dan een model toepassen.
Maar goed, denk er eens over. Van mij mag je ook blijven mopperen dat je alles al geprobeerd hebt maar dat de wereld en je exen nou eenmaal tegen je zijn. Ik ben je therapeut niet en ik ben ook niet uit op een welles-nietesspelletje. Sterkte ermee.
Maar goed, denk er eens over. Van mij mag je ook blijven mopperen dat je alles al geprobeerd hebt maar dat de wereld en je exen nou eenmaal tegen je zijn. Ik ben je therapeut niet en ik ben ook niet uit op een welles-nietesspelletje. Sterkte ermee.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
