Verdrietig gevoel

Ja! Iedereen heeft zo z'n eigen bagage en iedereen gaat daar weer anders mee om. Ligt misschien ook aan de aard van het beestje.



Misschien is het een idee om hier een mee naar een psycholoog te gaan, om er voor jezelf achter te komen wat er nou precies speelt.

Wat rot voor je, dat je verdrietig wordt. Het is heel ingrijpend als je je ongewenst voelt door je moeder. Of dat terecht is, weten wij uiteraard niet. Ben je in therapie? Wil je pijn uit het verleden verwerken heb je wel een professional nodig.

quote:tennis2012 schreef op 03 mei 2015 @ 14:09:

Ik krijg vaker door haar een verdrietig gevoel. Maar misschien is het net de druppel die de emmer over doet lopen. Want meestal ben ik dan erg moe als ik dat gevoel krijg of zit ik niet zo lekker in m'n vel.

Echter heb ik dit vaker en inderdaad ik doe er goed aan om met iemand erover te praten.

Zelf denk ik vaak dat het met mijn jeugd te maken heeft waardoor ik me nu soms nog ongewenst voel.

Ik wil graag weten waar het vandaan komt en er anders mee leren omgaan



Je ongewenst voelen is een aanslag op je zelfvertrouwen, helaas flikte mijn vader dat ook om de haverklap. Het kost al flink wat enerie en bij vermoeidheid worden dingen vaak nog erger en dat is kut.



Mij heeft therapie wel degelijk geholpen. Bijvoorbeeld door een beeld te krijgen van hoe hij zijn probleem de mijne wilde maken en ik daar geen zin meer in had

Heeft echt wel tijd en strijd gekost maar ben er heel goed uitgekomen.



Praat om te beginnen eens met je huisarts, is wellicht wat laagdrempeliger.

Wat naar voor je, verder weet ik even niet meer dan n cyber knuffel

Iedereen heeft zo zijn of haar eigen bagage. En dat kan je niet altijd zien aan de buitenkant.



Het verleden kan je helaas niet meer veranderen. Maar je hebt wel invloed op hoeveel invloed dit heeft op je huidige leven! Je moeder heeft je misschien niet gewenst. Maar er zullen vast genoeg mensen zijn die heel blij met jou zijn!



Wees geen slachtoffer van je eigen verleden, maar een overwinnaar. Wat je ook op je bord gekregen hebt, je bent er en je bent gewoon hartstikke goed en mooi zoals je bent.

Werkelijk iedereen heeft bagage. Ontkom je niet aan als je geboren wordt in een wereld waarin genoeg nooit genoeg lijkt te zijn. De één heeft een klein beetje bagage en helpt zijn/haar leven in de vernieling omdat vroeger papa dat ene cadeautje niet had gekocht, de ander heeft een verleden waarin de meest afschuwelijke dingen zijn gebeurd en komt er goed bovenop.

Bagage is er overal en altijd. Ik maakte de enorme fout door te denken dat iedereen het beter heeft dan ik. Iedereen slimmer is dan ik. Iedereen meer kansen heeft gehad dan ik. Iedereen gelukkiger is dan ik. Tot ik door het diepste dal ging en mensen om me heen vragen begon te stellen:"Ben jij gelukkig?" en ik kreeg nooit een volmondig 'ja' te horen en als dat wel gebeurde dan kwam er een "....maar" achteraan.



Echt, of je nu verlaten bent als kind, geslagen, vernederd en alles wat volwassen zieke mensen kinderen en elkaar aandoen; bijna iedereen klooit maar wat aan en bijna niemand weet echt waar het leven omdraait.



Doe voor jezelf wat je moeder nooit en te nimmer voor je kan doen; jezelf boven dat verdriet uittillen door het A) te erkennen en dan te verwerken en door te beseffen dat ook jouw moeder haar bagage heeft wat haar gedrag naar jou toe bepaald heeft.



Wat ik me overigens ook steeds meer begin te realiseren is dat het gedrag van een ander nooit persoonlijk bedoeld is, maar wel persoonlijk wordt opgevat. Het onvermogen van een ander, wordt een molensteen om mijn nek als ik het me persoonlijk aantrek. Wat overigens niet wil zeggen dat ik alles maar pik, integendeel; door dat scherpe onderscheid trek ik veel sneller een grens omdat ik niets te verliezen heb.

Ik denk dat je toch verwacht dat ze anders is dan ze is. En dat je dan telkens opnieuw teleurstelling voelt.

quote:Sensy12 schreef op 03 mei 2015 @ 14:35:

Het onvermogen van een ander, wordt een molensteen om mijn nek als ik het me persoonlijk aantrek. Wat overigens niet wil zeggen dat ik alles maar pik, integendeel; door dat scherpe onderscheid trek ik veel sneller een grens omdat ik niets te verliezen heb.Wauw Sensy12 dankjewel, dit is een zin voor mij!

quote:Barbitura schreef op 03 mei 2015 @ 18:13:

[...]





Wauw Sensy12 dankjewel, dit is een zin voor mij!Ben ik ook maar pas sinds kort achtergekomen dat het zo werkt, maar graag gedaan hoor!

Iedereen heeft een bagage een koffertje die hij/zij met zich mee neemt. Het ergste vind ik mensen die je veroordelen op hoe jij je voelt, mensen en situaties kun je niet met elkaar vergelijken vind ik. Ieder verwerkt iets op zijn eigen manier, de een heeft het er moeilijk mee de andere weer niet.



Ik ben helaas erg gevoelig aangelegd, en heb het er zelf heel moeilijk mee om dingen van mij af te zetten. Ook veel gebeurd.

Ik ben dat voor mezelf uit gaan vogelen, waarom de band tussen mij en mijn moeder zo slecht was. Ik ben eruit gekomen omdat ik een keer een goed gesprek met haar heb gehad daarover, ik heb het gewoon aan haar gevraagd. Ze vertelde dat ik haar erg deed denken aan mijn biologische vader. Die heeft haar tien jaar lang mishandeld. Ik kan er niks aan doen dat ik op hem lijk, en zij kan er niks aan doen dat ze hem in mij ziet dus dat heb ik haar vergeven. Wel jaren later trouwens, het doet nog steeds wel eens pijn hoor. We hebben afscheid genomen, lang geleden. Ik wilde niet mee op haar levenspad en zij niet op de mijne. Maar het duurde jaren voor ik erachter kwam dat dat niemands schuld is, het was mijn eigen keuze en zij maakte ook haar keuze, toen ik eenmaal volwassen was. Ook vroeg mijn zus meer van haar aandacht en energie tijdens mijn jeugd, wat ze ook niet expres deed.



Ze is nog steeds getrouwd met de man die mij jarenlang sexueel misbruikt en mishandeld heeft. Dat is haar keuze, ze wil dat zelf. Hij heeft bekend en is ervoor veroordeeld. Toch bleef ze bij hem en voor zover ik weet zijn ze nog steeds samen. Dat deed me het meest pijn. Toen ben ik mijn moeders levensgeschiedenis wat nader gaan bekijken en kwam tot antwoorden op mijn vragen, maar niet alle. Er blijven wel vragen over, de pijn steekt veel minder nu. Want ik ben geworden wie ik ben mede door mijn levensgeschiedenis. Als ik mijn stiefvader nooit had ontmoet, had ik ook een deel van de mensen niet ontmoet die mij gevormd hebben en niet meegemaakt wat me tot de mens heeft gemaakt die ik nu ben.



Maar ik ben wel de grootste berg pijn door nu, dat kon ik jaren geleden nog niet zeggen. Als je meer gaat leren over wie je zelf bent, ga je ook gelijkenissen zien en wat je hebt meegekregen. En daar zitten veel goeie dingen bij. Ik kan niet zeggen dat ik het contact met mijn moeder mis maar ik denk vaak aan de mooie herinneringen die ik aan haar heb en de dingen die ik van haar heb geleerd. Ze heeft me leren koken, tuinieren, ik deel haar liefde voor dieren, de natuur, muziek en boeken. Ik ben een deel van haar en zij is een deel van mij. Dat is mooi en die gedachte wil ik vasthouden.



Ik heb geen idee of ik haar ooit nog zal zien maar ik wens haar toch het beste en een mooi leven toe. Misschien als mijn stiefvader eerder sterft dan zij. Ik weet een ding wel heel zeker, het was niet haar bedoeling dat ik zo'n rotjeugd zou hebben en daar zo beschadigd uit zou komen. Ze hield wel van me, ze heeft alleen veel fouten gemaakt. Ook niet expres trouwens.



Over die bagage, ik heb het zo leren zien, je hebt draagkracht en draaglast. Sommige mensen hebben enorm veel draagkracht. Dat kan trouwens ook ongunstig zijn want die proppen hun rugzakje helemaal vol en draven door terwijl ze eigenlijk al erg moe zijn. Dan kun je ook ineens instorten namelijk. Iedereen heeft weer een andere draaglast en draagkracht. Het gaat erom, is de draaglast groter dan je draagkracht, dan krijg je problemen. Je kunt het wel even volhouden maar uiteindelijk ga je haperen. Soms begint dat met het lichaam, omdat je maar doordraaft terwijl je geest rust nodig heeft. Dan gaat je lichaam signalen sturen dat je even rustiger aan moet doen.



Je kunt ook weinig draagkracht hebben, omdat je zo geboren bent, of tijdelijk, door omstandigheden. Zeul iig niet te lang door met een te volle rugzak of gewoon eentje die te zwaar is. En als je weinig draagkracht hebt, zoek dan hulp om je draagkracht weer te vergroten.



Iedereen heeft een draaglast, ieder huisje heeft zijn kruisje. Zo is het leven nu eenmaal, de Fransen zeggen: c'est la vie! Vandaar ook mijn motto, een klein grapje, als antwoord op de vraag, hoe gaat het met je? It's a heavy load, but someone's gotta carry it! Je weet nooit hoe groot je draaglast en draagkracht is in vergelijking met die van anderen namelijk. Dus, hoe zwaar mijn draaglast ook is, ik heb geen idee hoe zwaar die van anderen is, daarom zeg ik: degene die mijn last moet dragen, dat ben ik en dat doe ik wel zelf. Anderen moeten hun last ook zelf dragen.



De kunst is om dat zo te doen dat je een prettig leven hebt. Soms heb je daar wat hulp bij nodig natuurlijk. Anderen kunnen wel vertellen hoe zij hun draaglast dragen en hoe zij hun draagkracht hebben vergroot, maar je moet het zelf dragen.