Psyche
alle pijlers
verdrietig
zondag 12 augustus 2012 om 12:26
Hoi dames,
Ik val maar met de deur in: ik kan heel verdrietig raken om dingen die nog moeten gebeuren. Zo sprak ik net mijn vader. Tijdens het gesprek slik ik continue mijn tranen weg. Mijn vader is niet de jongste meer, maar nog gezond. Toch voel ik me sentimenteel tijdens zo'n gesprek. Ik denk dan aan het moment dat hij er niet meer zal zijn. In het gesprek sprak hij over mij als zijn dochter en op zo'n moment schiet ik helemaal vol. Dan begin ik te huilen en verzin dan maar een smoesje waarom ik huil.
Telkens waneer ik bij mijn ouders ben en me opmaak op weer naar huis te gaan, slik ik mijn tranen weg. Ik kan zo huilen om alles dat is geweest. Dan ben ik in mijn ouderlijk huis en denk aan mijn jeugd, ect. Dat ik daar soms aan denk, ala. Maar dat het me elke weer zo raakt. Pfft. Het zijn niet wat stiekeme tranen, maar echte huilbuien die dagen kunnen duren. Ik heb hier al enkele jaren "hinder" van. Hinder in de zin dat de balans zoek is.
Beetje vaag verhaal misschien, maar ik zit er echt mee. Hoe kan ik nou met deze sentimentele gevoelens omgaan? Ik zeg steeds tegen mezelf dat het onzin is om te huilen om dingen die nog gaan gebeuren. Mijn ouders zullen sterven, daar zal ik veel verdriet van hebben. Waarom neem ik steeds een voorschot op verdriet dat vast nog komt?
Is dit herkenbaar? En hoe gaan jullie ermee om?
Ik val maar met de deur in: ik kan heel verdrietig raken om dingen die nog moeten gebeuren. Zo sprak ik net mijn vader. Tijdens het gesprek slik ik continue mijn tranen weg. Mijn vader is niet de jongste meer, maar nog gezond. Toch voel ik me sentimenteel tijdens zo'n gesprek. Ik denk dan aan het moment dat hij er niet meer zal zijn. In het gesprek sprak hij over mij als zijn dochter en op zo'n moment schiet ik helemaal vol. Dan begin ik te huilen en verzin dan maar een smoesje waarom ik huil.
Telkens waneer ik bij mijn ouders ben en me opmaak op weer naar huis te gaan, slik ik mijn tranen weg. Ik kan zo huilen om alles dat is geweest. Dan ben ik in mijn ouderlijk huis en denk aan mijn jeugd, ect. Dat ik daar soms aan denk, ala. Maar dat het me elke weer zo raakt. Pfft. Het zijn niet wat stiekeme tranen, maar echte huilbuien die dagen kunnen duren. Ik heb hier al enkele jaren "hinder" van. Hinder in de zin dat de balans zoek is.
Beetje vaag verhaal misschien, maar ik zit er echt mee. Hoe kan ik nou met deze sentimentele gevoelens omgaan? Ik zeg steeds tegen mezelf dat het onzin is om te huilen om dingen die nog gaan gebeuren. Mijn ouders zullen sterven, daar zal ik veel verdriet van hebben. Waarom neem ik steeds een voorschot op verdriet dat vast nog komt?
Is dit herkenbaar? En hoe gaan jullie ermee om?
zondag 12 augustus 2012 om 13:09
Nee, niet herkenbaar. Lijkt me ook erg lastig.
Ik heb wel dat ik van die heerlijke nostalgische buien kan hebben, genietend terugdenken aan vroeger en de leuke dingen. Maar dat is een positief gevoel!
Alvast verdrietig zijn voor wat komen gaat, dat doe ik niet. Ik kijk er absoluut niet naar uit dat mijn ouders ooit komen te overlijden, maar ik geniet nu gewoon van hoe het nu is.
Makkelijk gezegd: wees blij met wat je hebt, kijk naar het positieve, count your blessings etc. Kennelijk heb je het goed, als de gedachte aan verandering je verdrietig maakt. En weet dat je het in de toekomst ook wel gaat redden, ook als er nare dingen gebeuren.
Of: probeer bij jezelf na te gaan waarom je het zo moeilijk vindt. Waarom moet je huilen als je vader jou zijn dochter noemt? En waarom zeg je niet tegen je vader dat je daar emotioneel van wordt? Waarom verzin je een smoesje? Misschien moet je je gevoelens gewoon uitspreken?
Ik heb wel dat ik van die heerlijke nostalgische buien kan hebben, genietend terugdenken aan vroeger en de leuke dingen. Maar dat is een positief gevoel!
Alvast verdrietig zijn voor wat komen gaat, dat doe ik niet. Ik kijk er absoluut niet naar uit dat mijn ouders ooit komen te overlijden, maar ik geniet nu gewoon van hoe het nu is.
Makkelijk gezegd: wees blij met wat je hebt, kijk naar het positieve, count your blessings etc. Kennelijk heb je het goed, als de gedachte aan verandering je verdrietig maakt. En weet dat je het in de toekomst ook wel gaat redden, ook als er nare dingen gebeuren.
Of: probeer bij jezelf na te gaan waarom je het zo moeilijk vindt. Waarom moet je huilen als je vader jou zijn dochter noemt? En waarom zeg je niet tegen je vader dat je daar emotioneel van wordt? Waarom verzin je een smoesje? Misschien moet je je gevoelens gewoon uitspreken?
zondag 12 augustus 2012 om 13:23
Klein beetje herkenning hier! Ik ben zelf een enorme nostalgiefreak en kan enorm emotioneel worden bij (blije) herinneringen vanuit mijn jeugd. Gister dacht ik bijvoorbeeld nog aan een kinderfeestje waar ik ooit eens ben geweest en hoe leuk het was daar (springkussen, patat, muziek). Het zwembad waar die kinderfeestjes vroeger gehouden werden bestaat inmiddels niet meer en dat soort dingen maken mij ook verdrietig. De mooie momenten van vroeger komen nooit meer terug en zullen altijd herinneringen blijven. Ik kan daar ook verdrietig van raken. Bij mij komt dat denk ik omdat ik een stukje geborgenheid mis in mijn leven.
zondag 12 augustus 2012 om 13:57
Je voelt natuurlijk verbondenheid als je de stemmen hoort die je vanaf je geboorte hebt gekend en het doet ontzaglijk pijn als je denkt dat je ze moet gaan missen.
Wel is het zo dat moeder natuur je uitstekend gewapend heeft voor het geval dat echt gaat gebeuren dus ik zou daar maar op vertrouwen. Het komt heel anders dan je nu - geromantiseerd misschien - denkt.
Wel is het zo dat moeder natuur je uitstekend gewapend heeft voor het geval dat echt gaat gebeuren dus ik zou daar maar op vertrouwen. Het komt heel anders dan je nu - geromantiseerd misschien - denkt.
it's a big club and you ain't in it
zondag 12 augustus 2012 om 14:11
Ik geloof dat ze dat trouwens melancholie noemen. Van verdriet maak je dan een schilderijtje met een gouden randje. Waarom dat weet ik niet precies. Verbondenheid, zingeving, behoefte aan simpel verdriet (het meeste echte verdriet in het leven is ambivalent), het slachtoffergevoel, de escape uit het snelle vluchtige leven.
it's a big club and you ain't in it
zondag 12 augustus 2012 om 14:16
@Splinter02
(Dit topic was al aardig weggezakt, maar toch i.v.m. herkenbaarheid een deel van mijn reactie weggehaald. Degene die het wouden lezen hebben het kunnen lezen. Bedankt voor de reacties)
Wat ik kan doen is nu mooie herinneringen opbouwen. Kijken naar wat nu mooi en goed is. Het zijn lieve ouders die enorm met me meeleven en die het beste met me voorhebben. Dat is een fijne gedachte.
@ Cici25
Hoi Cici25. Herkenbaar. Ik mis nu geen geborgenheid, maar wel in het verleden. Ik ben aan de ene kant vrij nuchter (misschien te nuchter). Aan de andere kant ontzettend sentimenteel. het is alles of niets. Ik wil het liefst dingen vergeten en gewoon doorgaan. En dat lukt me ook wel, totdat het "buikgevoel" doorbreekt en ik niet meer kan stoppen met huilen. Het "buikgevoel" breekt door als ik denk aan "wat geweest is".En dan denk ik niet aan de slechte dingen uit mijn jeugd, maar gewoon. Aan alles wat voorbij gaat. Iedereen heeft hiermee om te gaan, maar bij mij lijkt te balans zoek.
(Dit topic was al aardig weggezakt, maar toch i.v.m. herkenbaarheid een deel van mijn reactie weggehaald. Degene die het wouden lezen hebben het kunnen lezen. Bedankt voor de reacties)
Wat ik kan doen is nu mooie herinneringen opbouwen. Kijken naar wat nu mooi en goed is. Het zijn lieve ouders die enorm met me meeleven en die het beste met me voorhebben. Dat is een fijne gedachte.
@ Cici25
Hoi Cici25. Herkenbaar. Ik mis nu geen geborgenheid, maar wel in het verleden. Ik ben aan de ene kant vrij nuchter (misschien te nuchter). Aan de andere kant ontzettend sentimenteel. het is alles of niets. Ik wil het liefst dingen vergeten en gewoon doorgaan. En dat lukt me ook wel, totdat het "buikgevoel" doorbreekt en ik niet meer kan stoppen met huilen. Het "buikgevoel" breekt door als ik denk aan "wat geweest is".En dan denk ik niet aan de slechte dingen uit mijn jeugd, maar gewoon. Aan alles wat voorbij gaat. Iedereen heeft hiermee om te gaan, maar bij mij lijkt te balans zoek.
anoniem_146094 wijzigde dit bericht op 18-08-2012 14:26
Reden: I.v.m. herkenbaarheid
Reden: I.v.m. herkenbaarheid
% gewijzigd
zondag 12 augustus 2012 om 14:25
@rionyriony
Het heeft soms ook iets vals, dat sentimentele. Je huilt om iets dat misschien helemaal niet zo leuk is geweest. Ik huil om iets dat voorbij is gegaan, terwijl mijn jeugd niet eens zo top was. Dus waarom huil ik eigenlijk? Moet blij dat dat voorbij is en genieten van wat ik nu met mijn ouders heb. In die zin voelt het voor mij ook als niet helemaal eerlijk dat ik zo sentimenteel word als ik "vroeger" denk.
Het heeft soms ook iets vals, dat sentimentele. Je huilt om iets dat misschien helemaal niet zo leuk is geweest. Ik huil om iets dat voorbij is gegaan, terwijl mijn jeugd niet eens zo top was. Dus waarom huil ik eigenlijk? Moet blij dat dat voorbij is en genieten van wat ik nu met mijn ouders heb. In die zin voelt het voor mij ook als niet helemaal eerlijk dat ik zo sentimenteel word als ik "vroeger" denk.
zondag 12 augustus 2012 om 14:40
Toch hebben heel veel mensen daar behoefte aan, om te verlangen, naar schoonheid, belangrijkheid, ongecompliceerdheid. Heel Youtube is ermee gevuld; het zal dus wel een menselijke behoefte zijn. Uit schilderijen en verhalen worden vaak lelijke storende details weggelaten. Sommige schrijvers maken van al die lelijke storende details dan weer boeken waar ook weer behoefte aan is.
Ik denk als je heel erg met het heden bezig bent, je draai vindt en tevreden leert te zijn met wat je hebt en wat het leven biedt, je talenten benut, het verlangen minder vaak naar boven gaat komen. Denk ik.
Ik denk als je heel erg met het heden bezig bent, je draai vindt en tevreden leert te zijn met wat je hebt en wat het leven biedt, je talenten benut, het verlangen minder vaak naar boven gaat komen. Denk ik.
it's a big club and you ain't in it
zondag 12 augustus 2012 om 16:38
Ik zou mezelf graag sneller uit de sentimentele modus willen halen. Ik ben net even naar het park geweest, gelezen, naar muziek geluisterd en naar de mensen gekeken. Als ik het sentiment voel opkomen, zoals vanochtend in het telefoongesprek met m'n vader, dan kan ik het gesprek beter afsluiten. Gevoelens mogen er best zijn, maar soms komen ze op hele onhandige momenten.
Ik denk idd dat plannen maken en vooruit denken goede manieren zijn om jezelf tegen sentiment te wapenen. Het zal ook wel z'n functie hebben.
En met een fijn gevoel terugkijken op iets dat is geweest. Dat lijkt me heerlijk. Maar daarin moet ik nog even oefenen.
Ik luisterde in het park naar "is dit nu later" van Stef Bos. Ook zo'n tranentrekker. Ik kon er zonder huilen naar luisteren. Mooie tekst: http://youtu.be/jYIs6RQpiYw
Ik denk idd dat plannen maken en vooruit denken goede manieren zijn om jezelf tegen sentiment te wapenen. Het zal ook wel z'n functie hebben.
En met een fijn gevoel terugkijken op iets dat is geweest. Dat lijkt me heerlijk. Maar daarin moet ik nog even oefenen.
Ik luisterde in het park naar "is dit nu later" van Stef Bos. Ook zo'n tranentrekker. Ik kon er zonder huilen naar luisteren. Mooie tekst: http://youtu.be/jYIs6RQpiYw
