Psyche
alle pijlers
verdrietig
zaterdag 7 september 2013 om 09:52
Ik heb al eerder topics hierover geplaatst maar kan ze niet meer achterhalen. Even kort: ik heb altijd een moeder gehad die niet blij met me was en daarom ook heel negatief over me was. Ik ken het niet om een lieve moeder tehebben die je helpt en steunt. Typisch is dat ik wel heel veel foto's heb van mezelf als kind met mijn vader en bijna geen foto's met mijn moeder. Ik heb ook geen leuke herinneringen aan haar. Als ik aan mijn moeder denk word ik niet blij. Zij is ook al meer dan 10 jaar niet meer in mijn leven.
Ik heb nooit last gehad van het feit dat ik geen moeder heb/ heb gehad om op terug te vallen. Maar ik merk nu dat het een heel gevoelig onderwerp is: moeder en kind.
Omdat ik altijd negatieve dingen over mij heb gehoord van kinds af aan (vooral over hoe ik was en mijn karakter) had ik voor mijzelf besloten om nooit aan kinderen te beginnen. Ik wilde geen kindje op de wereld zetten dat mijn karakter krijgt en daardoor ook vervelende dingen gaat meemaken. Ik was in de puberteit toen ik dat besloot. Als je 17 jaar bent dan is dat niet erg als je er zo over denkt. Met 25 jaar ook niet. Nu ben ik inmiddels bijna 33 jaar. Nu merk ik dati k nogal vast loop op deze denkwijze. Mensen om mij heen krijgen kinderen. Elke keer als ik dat hoor dan voel ik weer een steen in mijn maag en ben een paar dagen van slag. Ik zie dat mensen zich wel goed genoeg vinden voor het krijgen van kinderen. Zij vinden het niet erg als het kindje op hen lijkt. Ik heb er veel verdriet van dat ik dat nog steeds wel erg zou vinden. Gister was ik bij iemand die een kindje heeft van een paar maanden. Ze was er natuurlijk heel gelukkig mee en liet mij foto's zien. Foto's van haar met het kindje, ook met haar man samen. Ik vertel het haar niet maar ik merk dat ik daar heel erg verdrietig van word. Ik heb geen foto's van mijzelf met een moeder die zo blij met mij was. En ik vind mijzelf dus niet goed genoeg voor een kindje omdat ik niet zou willen dat een kindje vervelende dingen meemaakt omdat het op mij lijkt. Ik merk dat ik nu nog steeds een beetje van slag ben.
Ik krijg eigenlijk steeds meer het idee dat ik eigenlijk wel graag een kindje zou willen. Ik ben nu dus bijna 33. Zou ik er toch maar wel vorr gaan en hopen dat het allemaal wel goed komt en dat het niet zo erg is als een kindje mijn karakter zou hebben? Ik heb er al heel veel jaren verdriet van. Ik doe maar elke keer dat ik blij ben voor mensen en luister naar alle verhalen maar ondertussen raak ik helemaal van slag.
Sorry dat ik weer een topic erover open maar het zit me nogal hoog.
Ik heb nooit last gehad van het feit dat ik geen moeder heb/ heb gehad om op terug te vallen. Maar ik merk nu dat het een heel gevoelig onderwerp is: moeder en kind.
Omdat ik altijd negatieve dingen over mij heb gehoord van kinds af aan (vooral over hoe ik was en mijn karakter) had ik voor mijzelf besloten om nooit aan kinderen te beginnen. Ik wilde geen kindje op de wereld zetten dat mijn karakter krijgt en daardoor ook vervelende dingen gaat meemaken. Ik was in de puberteit toen ik dat besloot. Als je 17 jaar bent dan is dat niet erg als je er zo over denkt. Met 25 jaar ook niet. Nu ben ik inmiddels bijna 33 jaar. Nu merk ik dati k nogal vast loop op deze denkwijze. Mensen om mij heen krijgen kinderen. Elke keer als ik dat hoor dan voel ik weer een steen in mijn maag en ben een paar dagen van slag. Ik zie dat mensen zich wel goed genoeg vinden voor het krijgen van kinderen. Zij vinden het niet erg als het kindje op hen lijkt. Ik heb er veel verdriet van dat ik dat nog steeds wel erg zou vinden. Gister was ik bij iemand die een kindje heeft van een paar maanden. Ze was er natuurlijk heel gelukkig mee en liet mij foto's zien. Foto's van haar met het kindje, ook met haar man samen. Ik vertel het haar niet maar ik merk dat ik daar heel erg verdrietig van word. Ik heb geen foto's van mijzelf met een moeder die zo blij met mij was. En ik vind mijzelf dus niet goed genoeg voor een kindje omdat ik niet zou willen dat een kindje vervelende dingen meemaakt omdat het op mij lijkt. Ik merk dat ik nu nog steeds een beetje van slag ben.
Ik krijg eigenlijk steeds meer het idee dat ik eigenlijk wel graag een kindje zou willen. Ik ben nu dus bijna 33. Zou ik er toch maar wel vorr gaan en hopen dat het allemaal wel goed komt en dat het niet zo erg is als een kindje mijn karakter zou hebben? Ik heb er al heel veel jaren verdriet van. Ik doe maar elke keer dat ik blij ben voor mensen en luister naar alle verhalen maar ondertussen raak ik helemaal van slag.
Sorry dat ik weer een topic erover open maar het zit me nogal hoog.
zaterdag 7 september 2013 om 10:19
Ach ik vind dat wel heel verdrietig om te horen.
Ik snap je denkwijze heel goed.
Ik vond het ook heel moeilijk.
Maar jij bent niet je moeder!
Het feit dat jij er zo bewust over nadenkt, weet wat je gemist hebt, dat zorgt er al voor dat je het heel anders zou doen dan je moeder.
Ik denk juist dat je een hele bewuste lieve moeder zult zijn.
Ik heb nu een dochter van 13 en ik heb met haar een totaal andere relatie dan ik met mijn moeder had.
Wij praten veel, ze verteld me alles.
We knuffelen, en hebben plezier, alles wat ik niet had met mijn moeder.
Laat je wens om moeder te worden niet vallen uit angst, angst is een slechte raadgever.
Ik snap je denkwijze heel goed.
Ik vond het ook heel moeilijk.
Maar jij bent niet je moeder!
Het feit dat jij er zo bewust over nadenkt, weet wat je gemist hebt, dat zorgt er al voor dat je het heel anders zou doen dan je moeder.
Ik denk juist dat je een hele bewuste lieve moeder zult zijn.
Ik heb nu een dochter van 13 en ik heb met haar een totaal andere relatie dan ik met mijn moeder had.
Wij praten veel, ze verteld me alles.
We knuffelen, en hebben plezier, alles wat ik niet had met mijn moeder.
Laat je wens om moeder te worden niet vallen uit angst, angst is een slechte raadgever.
zaterdag 7 september 2013 om 11:27
Ik had ook ooit bedacht geen kinderen te willen omdat ik hetzelfde zou zijn en doen als mijn biologische verwekkers waren en mij aangedaan hebben.
Wat ben ik blij dat mijn wens groter was dan deze angst!!!. Want ik ben totaal niet zoals zij zijn en ik heb er juist wat van geleerd en dat is hoe je het dus niet moet doen met kinderen!! Ik geniet enorm van onze kinderen en ben totaal dus niet zoals mijn biologische verwekkers.
Sterkte met je beslissing
Wat ben ik blij dat mijn wens groter was dan deze angst!!!. Want ik ben totaal niet zoals zij zijn en ik heb er juist wat van geleerd en dat is hoe je het dus niet moet doen met kinderen!! Ik geniet enorm van onze kinderen en ben totaal dus niet zoals mijn biologische verwekkers.
Sterkte met je beslissing
zaterdag 7 september 2013 om 18:25
Waarom zou het erg zijn als jouw kind op jouw lijkt? Jij bent toch niet je moeder? Jij maakt je eigen keuzes en jij hebt een idee hoe je het niet wil, namelijk zoals jouw moeder met jou is omgegaan. Volgens mij ben jij heel bewust wat jij je kind zou willen geven en dat is een belangrijk deel van bewust ouderschap.
zaterdag 7 september 2013 om 18:39
Ik snap je heel goed. Mijn moeder is een van de grote redenen dat ik geen kinderen wil. Toch heb ik dezelfde moeder als mijn broers en zussen en die zijn stuk voor stuk ontzettend lieve ouders geworden.En een leuke spruiten! Ben er helemaal trots op! Als jij ze zo graag wil, dan ga je ook ontzettend van jouw spruit houden en lijk je al niet op jouw moeder daarin.
Klinkt heel tegenstrijdig wat ik zeg, maar je klinkt nu al als een lieve moeder en anders dan wat je zelf hebt meegekregen. Ik als kinderloze zeg dus...ga er voor als je ze wil, komt helemaal goed! Je denkt erover na, maakt je nu al zorgen
Volgens mij lijk je niet op jouw moeder wat dat aangaat.
Klinkt heel tegenstrijdig wat ik zeg, maar je klinkt nu al als een lieve moeder en anders dan wat je zelf hebt meegekregen. Ik als kinderloze zeg dus...ga er voor als je ze wil, komt helemaal goed! Je denkt erover na, maakt je nu al zorgen
Volgens mij lijk je niet op jouw moeder wat dat aangaat.
zaterdag 7 september 2013 om 20:34
Je weet hoe het niet moet en wat je absoluut niet wil bij het krijgen en opvoeden van een kindje en zo lang als je dat beseft ben je iig een goed bezig
Zelf had ik bij de 2e, de 1 ste was een zoon, dat als ik een dochter zou krijgen hulp zou vragen puur vanwege mijn angst en onzekerheid.
Het werd een 2e zoon en dat ging net als bij de 1ste hartstikke goed
Zelf had ik bij de 2e, de 1 ste was een zoon, dat als ik een dochter zou krijgen hulp zou vragen puur vanwege mijn angst en onzekerheid.
Het werd een 2e zoon en dat ging net als bij de 1ste hartstikke goed
zaterdag 7 september 2013 om 20:51
Ik denk dat het hartstikke goed zal gaan! Jouw inzicht en besef helpen hier zeker bij.
Maar je bent er zo onzeker en angstig over volgens mij.. dat ik je zou adviseren er eens met een hulpverlener over te praten. Die kan met je meedenken en onderzoeken hoe het werkt in jouw hoofd, zodat je vervolgens rustig en op de juiste dingen gebaseerd een keuze kunt maken.
Veel succes!
Maar je bent er zo onzeker en angstig over volgens mij.. dat ik je zou adviseren er eens met een hulpverlener over te praten. Die kan met je meedenken en onderzoeken hoe het werkt in jouw hoofd, zodat je vervolgens rustig en op de juiste dingen gebaseerd een keuze kunt maken.
Veel succes!
zondag 8 september 2013 om 00:32
Ik heb ongeveer hetzelfde gevoel, maar dan met mijn vader. Ik weet natuurlijk niet hoe jouw situatie is, maar ik weet wel dat als ik ooit kinderen heb (en ik zou heel graag kinderen hebben), ik het helemaal anders zou doen dan dat mijn vader heeft gedaan. Enerzijds ben ik ook bang dat ik diezelfde karaktereigenschappen heb geërfd, maar anderzijds ben ik er rotsvast van overtuigd dat ik het anders zou aanpakken, en dat helpt me wel in die onzekerheid. Nu alleen nog een leuke vriendin zoeken 
zondag 8 september 2013 om 11:44
Dank voor de reacties allemaal. Zo klinkt het al een stuk positiever. Ik denk dat het soort angst is. Ik vind het jammer dat het gevoe elke keer zo erg is als het om zwangerschap gaat. Het voelt echt als een steen in mijn maag.
Ik lijk niet op mijn moeder, maar ik heb nog altijd het idee dat mijn karakter niet goed is. Dat vind ik erg dat ik dat zo denk.
Ik lijk niet op mijn moeder, maar ik heb nog altijd het idee dat mijn karakter niet goed is. Dat vind ik erg dat ik dat zo denk.
zondag 8 september 2013 om 12:02
Ik snap je verhaal helemaal, ben zelf 35 en durf ook niet aan kinderen te beginnen, had ook een moeder die me liever kwijt dan rijk was, ze heeft 24 jaar geleden zelfmoord gepleegd,
Dus heb altijd gedacht zie je wel ze heeft nooit van me gehouden, heb ook een vreselijke jeugd gehad, ik was het oogappeltje van mijn vader, maar die is helaas 11 jaar geleden overleden aan kanker.
Vindt kinderen erg leuk, maar de angst is zo groot om zelf aan kinderen te beginnen, heb zelf ook hulp en heb trekken van borderline, ik vindt het een te grote verantwoording om er aan te beginnen. dus ik begrijp je angst erg goed.
Dus heb altijd gedacht zie je wel ze heeft nooit van me gehouden, heb ook een vreselijke jeugd gehad, ik was het oogappeltje van mijn vader, maar die is helaas 11 jaar geleden overleden aan kanker.
Vindt kinderen erg leuk, maar de angst is zo groot om zelf aan kinderen te beginnen, heb zelf ook hulp en heb trekken van borderline, ik vindt het een te grote verantwoording om er aan te beginnen. dus ik begrijp je angst erg goed.
