Psyche
alle pijlers
Verdrietig
donderdag 15 september 2016 om 10:02
Gewoon even van me af schrijven, voel me zo verdrietig.
Zojuist bij de huisarts geweest en die heeft me een spiegel voorgehouden: zo gaat het niet langer. De stress is me teveel en ik sta op het punt om door m'n hoeven te zakken. De werklast is hoog, en doordat ik een baan heb met behoorlijke verantwoordelijkheid is de werkdruk die ik ervaar nog hoger.
En natuurlijk had ik zelf ook wel door dat het niet zo goed gaat. Ik slaap slecht, pieker veel, bijna dagelijks wel momenten van kortademigheid, druk op mn borst, iedere dag hoofdpijn en natuurlijk mn permanent zeurende schouder. Maar eigenlijk vind ik dat ik mezelf enorm aanstel. Anderen doen toch ook gewoon hun werk? die piepen toch ook niet direct bij een beetje extra?
En ik heb toch al mn vrijwilligerswerk op een laag pitje gezet, en tegen mezelf gezegd dat ik de komende weken even niet drie keer per week hoef te sporten.
En nu? Ik heb maandag een afspraak bij de bedrijfsarts en daarna bij mn leidinggevende en moet/mag tot die tijd thuis blijven. De huisarts heeft aanbevolen om in ieder geval voor 50% de ziektewet in te gaan, maar dat moet maandag besloten worden. Het alternatief volgens haar is om gewoon lekker zo door te gaan en dan met een week of 2/3 (waarschijnlijk) echt door t ijs te zakken en de komende anderhalf jaar uberhaupt niet kunnen werken.
Ik zou niet weten welke projecten ik mee zou kunnen stoppen.. Was al wel aan het nadenken over een last minute vakantie, maar dan kom ik terug met een even hoge stapel werk op mn bureau en deadlines die dichterbij gekomen zijn. Dus dat lost niets op.
Eigenlijk zit ik me hier op mn bank een enorme loser te voelen. Ik was toch zo'n slimme meid? Ik zou toch de wereld veroveren? En bij de eerste de beste hobbel ga ik al gigantisch op mn plaat..
Zojuist bij de huisarts geweest en die heeft me een spiegel voorgehouden: zo gaat het niet langer. De stress is me teveel en ik sta op het punt om door m'n hoeven te zakken. De werklast is hoog, en doordat ik een baan heb met behoorlijke verantwoordelijkheid is de werkdruk die ik ervaar nog hoger.
En natuurlijk had ik zelf ook wel door dat het niet zo goed gaat. Ik slaap slecht, pieker veel, bijna dagelijks wel momenten van kortademigheid, druk op mn borst, iedere dag hoofdpijn en natuurlijk mn permanent zeurende schouder. Maar eigenlijk vind ik dat ik mezelf enorm aanstel. Anderen doen toch ook gewoon hun werk? die piepen toch ook niet direct bij een beetje extra?
En ik heb toch al mn vrijwilligerswerk op een laag pitje gezet, en tegen mezelf gezegd dat ik de komende weken even niet drie keer per week hoef te sporten.
En nu? Ik heb maandag een afspraak bij de bedrijfsarts en daarna bij mn leidinggevende en moet/mag tot die tijd thuis blijven. De huisarts heeft aanbevolen om in ieder geval voor 50% de ziektewet in te gaan, maar dat moet maandag besloten worden. Het alternatief volgens haar is om gewoon lekker zo door te gaan en dan met een week of 2/3 (waarschijnlijk) echt door t ijs te zakken en de komende anderhalf jaar uberhaupt niet kunnen werken.
Ik zou niet weten welke projecten ik mee zou kunnen stoppen.. Was al wel aan het nadenken over een last minute vakantie, maar dan kom ik terug met een even hoge stapel werk op mn bureau en deadlines die dichterbij gekomen zijn. Dus dat lost niets op.
Eigenlijk zit ik me hier op mn bank een enorme loser te voelen. Ik was toch zo'n slimme meid? Ik zou toch de wereld veroveren? En bij de eerste de beste hobbel ga ik al gigantisch op mn plaat..
donderdag 15 september 2016 om 10:11
Neem rust, zet alles even stop...want ik heb het meegemaakt en ben helemaal overspannen en depressief geraakt.
Toen dacht ik ook dat het niet kon...vrij nemen, maar had ik het maar gedaan toen...gewoon een maand op non-actief.
Gewoon ziek melden en rustig aan doen.
Moet kunnen, beter dan twee jaar blijven sukkelen, zoals ik.
Het gaat met mij de laatste twee weken pas weer wat beter en terugkijkend had ik toen echt vrij moeten nemen en even los moeten laten.
Toen dacht ik ook dat het niet kon...vrij nemen, maar had ik het maar gedaan toen...gewoon een maand op non-actief.
Gewoon ziek melden en rustig aan doen.
Moet kunnen, beter dan twee jaar blijven sukkelen, zoals ik.
Het gaat met mij de laatste twee weken pas weer wat beter en terugkijkend had ik toen echt vrij moeten nemen en even los moeten laten.
donderdag 15 september 2016 om 10:13
Wat moet jij veel van jezelf zeg! Ik word al moe als ik het lees. Ik herken veel van mezelf en ben uiteindelijk in een burn out beland. Word je niet vrolijk van kan ik je zeggen. Heeft je huusarts al het advies gegeven om met de POH GGZ te gaan praten? Dit was bij mij de eerste stap en ik vond het erg fijn.
Wat een ander doet, moet je jezelf niet mee vergelijken. Het gaat erom hoe het met jou gaat toch.
Wat een ander doet, moet je jezelf niet mee vergelijken. Het gaat erom hoe het met jou gaat toch.
donderdag 15 september 2016 om 10:34
Ik was vanuit mn werk al bezig om een coach te zoeken die me kan helpen met thema's als prioriteitstelling, grensbewaking (nee zeggen) en loslaten, dat was al aangeboden door mn leidinggevende. Maar zoals mijn huisarts het vanochtend zei: "dat is schitterend, maar in feite is het brandpreventie, terwijl je midden in een uitslaande brand zit." Oftewel.. ik ga door met zoeken naar een coach die mij op lange termijn kan helpen, maar de situatie is nu al iets ernstiger dan ingeschat waardoor er op korte termijn meer actie nodig is dan dat.
De eerstvolgende stap van de huisarts was dus bedrijfsarts omdat de huisarts me niet naar huis kan sturen, maar de bedrijfsarts wel. En volgende week terugkomen bij de huisarts en ondertussen nog een intake bij een coach, dus ik heb in ieder geval het gevoel dat ik stappen zet.
En natuurlijk ben ik niet de enige, maar toch vind ik het wel heel lastig. Ben bang voor de reacties op mn werk als ik nu inderdaad de ziektewet in moet. Bang dat ze me niet meer vragen omdat ik een mieperd ben en dat alle gave projecten en carrierekansen voortaan aan mij voorbij gaan omdat ik de druk niet aan kan.
De eerstvolgende stap van de huisarts was dus bedrijfsarts omdat de huisarts me niet naar huis kan sturen, maar de bedrijfsarts wel. En volgende week terugkomen bij de huisarts en ondertussen nog een intake bij een coach, dus ik heb in ieder geval het gevoel dat ik stappen zet.
En natuurlijk ben ik niet de enige, maar toch vind ik het wel heel lastig. Ben bang voor de reacties op mn werk als ik nu inderdaad de ziektewet in moet. Bang dat ze me niet meer vragen omdat ik een mieperd ben en dat alle gave projecten en carrierekansen voortaan aan mij voorbij gaan omdat ik de druk niet aan kan.
donderdag 15 september 2016 om 10:36
Been there, done that. Vorig najaar ging het bij mij ook niet meer. Wist het eigenlijk allang, en mijn omgeving was ook niet echt verbaasd. Een burn-out. En ik herken wat je zegt: accepteren dat instorten géén teken van zwakte is.... ik had daar wel een paar weken voor nodig. Maar het is wel zo. Het zijn de sterke mensen die op een gegeven moment instorten. Juist omdat je zó lang te veel op je neemt. Eerst wordt je hoofd erg vol, maar blijf je gewoon doordraaien. En dan zegt je lichaam op een gegeven moment dat het echt niet meer kan. En dan krijg je dus fysieke klachten. Dat betekent dat je al veel te lang voorbij bent gegaan aan jezelf. En dat betekent ook dat je niet 1-2-3 weer op je hoeven staat. En dat laatste gebeurt sowieso niet zolang je jezelf als slappeling blijft zien en er eigenlijk niet aan wil toegeven.
Pas toen ik, na een week of drie, voorzichtig durfde toe te geven dat het echt al heel lang te veel was geweest, en dat het juist sterk is om dat in te zien, kon ik beginnen met herstellen. Geef jezelf de tijd om dit mee te maken. Wees lief voor jezelf, en duidelijk naar de buitenwereld. Je bent niet zielig, je hebt gewoon te lang te veel hooi op je vork genomen. Vroeg of laat val je dan gewoon om.
Pas toen ik, na een week of drie, voorzichtig durfde toe te geven dat het echt al heel lang te veel was geweest, en dat het juist sterk is om dat in te zien, kon ik beginnen met herstellen. Geef jezelf de tijd om dit mee te maken. Wees lief voor jezelf, en duidelijk naar de buitenwereld. Je bent niet zielig, je hebt gewoon te lang te veel hooi op je vork genomen. Vroeg of laat val je dan gewoon om.
donderdag 15 september 2016 om 10:49
quote:laylalala schreef op 15 september 2016 @ 10:34:
Ik was vanuit mn werk al bezig om een coach te zoeken die me kan helpen met thema's als prioriteitstelling, grensbewaking (nee zeggen) en loslaten, dat was al aangeboden door mn leidinggevende. Maar zoals mijn huisarts het vanochtend zei: "dat is schitterend, maar in feite is het brandpreventie, terwijl je midden in een uitslaande brand zit." Oftewel.. ik ga door met zoeken naar een coach die mij op lange termijn kan helpen, maar de situatie is nu al iets ernstiger dan ingeschat waardoor er op korte termijn meer actie nodig is dan dat.
De eerstvolgende stap van de huisarts was dus bedrijfsarts omdat de huisarts me niet naar huis kan sturen, maar de bedrijfsarts wel. En volgende week terugkomen bij de huisarts en ondertussen nog een intake bij een coach, dus ik heb in ieder geval het gevoel dat ik stappen zet.
En natuurlijk ben ik niet de enige, maar toch vind ik het wel heel lastig. Ben bang voor de reacties op mn werk als ik nu inderdaad de ziektewet in moet. Bang dat ze me niet meer vragen omdat ik een mieperd ben en dat alle gave projecten en carrierekansen voortaan aan mij voorbij gaan omdat ik de druk niet aan kan.
Dat laatste zal wel meevallen. Een werkgever, zeker eentje die een dergelijke cursus aanbiedt ziet iets in je en wil je graag behouden. Maar op dit moment moet je toch echt voor jezelf kiezen. Als je door blijft werken dan werk je jezelf het vroege graf in, hoe zit het dan met je carrière kansen?
Meld je ziek en wacht rustig de bedrijfsarts af. Iedereen kan ziek worden en die krijgen het toch ook niet op hun bordje dat het piepers zijn? Zo zie jij een collega toch ook niet als zij zich ziekmelden. Dus niet voor vijftig procent maar eerst even voor honderd procent en kom tot rust! Rust is nu nodig, echt geloof me.
Ga gewoon op vakantie indien toegestaan door werkgever en bedrijfsarts.
En sporten! Dat is echt goed voor je, dit kan je echt helpen tijdens je herstel. Maak ondertussen ook een afspraak met een psycholoog, deze kan je alvast op weg helpen. Je hoeft namelijk niet alleen te bikkelen en deze kan je ook helpen met grenzen etcetera leren stellen. Die kunnen namelijke hetzelfde en meer dan een coach.
Oh ja, je huisarts heeft vast gezegd om het oordeel van de bedrijfsarts af te wachten omdat jij je hakjes in het zand hebt gezet wat betreft ziek melden. Indien nodig schrijft hij namelijk een attest voor de werkgever dat werk voortzetten schadelijk zal zijn voor je gezondheid. Heb ik gelijk?
Sterkte
Ik was vanuit mn werk al bezig om een coach te zoeken die me kan helpen met thema's als prioriteitstelling, grensbewaking (nee zeggen) en loslaten, dat was al aangeboden door mn leidinggevende. Maar zoals mijn huisarts het vanochtend zei: "dat is schitterend, maar in feite is het brandpreventie, terwijl je midden in een uitslaande brand zit." Oftewel.. ik ga door met zoeken naar een coach die mij op lange termijn kan helpen, maar de situatie is nu al iets ernstiger dan ingeschat waardoor er op korte termijn meer actie nodig is dan dat.
De eerstvolgende stap van de huisarts was dus bedrijfsarts omdat de huisarts me niet naar huis kan sturen, maar de bedrijfsarts wel. En volgende week terugkomen bij de huisarts en ondertussen nog een intake bij een coach, dus ik heb in ieder geval het gevoel dat ik stappen zet.
En natuurlijk ben ik niet de enige, maar toch vind ik het wel heel lastig. Ben bang voor de reacties op mn werk als ik nu inderdaad de ziektewet in moet. Bang dat ze me niet meer vragen omdat ik een mieperd ben en dat alle gave projecten en carrierekansen voortaan aan mij voorbij gaan omdat ik de druk niet aan kan.
Dat laatste zal wel meevallen. Een werkgever, zeker eentje die een dergelijke cursus aanbiedt ziet iets in je en wil je graag behouden. Maar op dit moment moet je toch echt voor jezelf kiezen. Als je door blijft werken dan werk je jezelf het vroege graf in, hoe zit het dan met je carrière kansen?
Meld je ziek en wacht rustig de bedrijfsarts af. Iedereen kan ziek worden en die krijgen het toch ook niet op hun bordje dat het piepers zijn? Zo zie jij een collega toch ook niet als zij zich ziekmelden. Dus niet voor vijftig procent maar eerst even voor honderd procent en kom tot rust! Rust is nu nodig, echt geloof me.
Ga gewoon op vakantie indien toegestaan door werkgever en bedrijfsarts.
En sporten! Dat is echt goed voor je, dit kan je echt helpen tijdens je herstel. Maak ondertussen ook een afspraak met een psycholoog, deze kan je alvast op weg helpen. Je hoeft namelijk niet alleen te bikkelen en deze kan je ook helpen met grenzen etcetera leren stellen. Die kunnen namelijke hetzelfde en meer dan een coach.
Oh ja, je huisarts heeft vast gezegd om het oordeel van de bedrijfsarts af te wachten omdat jij je hakjes in het zand hebt gezet wat betreft ziek melden. Indien nodig schrijft hij namelijk een attest voor de werkgever dat werk voortzetten schadelijk zal zijn voor je gezondheid. Heb ik gelijk?
Sterkte
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
vrijdag 16 september 2016 om 14:42
