Psyche
alle pijlers
Vergeten
zaterdag 31 augustus 2013 om 02:50
Mijn partner is overleden.
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
maandag 2 september 2013 om 14:47
De liefde vergeet ik niet, want die is er nog steeds en die zal ook nooit meer weggaan. Er is denk ik ook geen plaats meer voor een ander, dat zou oneerlijk zijn. Niemand kan dat vervangen en dat hoeft ook niet en heb daar geen behoefte aan. Soms leg ik me neer dat ik God op mijn knietjes mag danken dat ik dat heb mee mogen maken, en soms (best wel vaak) boos dat het van ons afgenomen is. Want dat het wederzijds was, daar twijfel ik geen moment over. Ik wil geen moment verliezen, want iets dierbaarder is er niet. Vandaar dat elk vergeten moment voor mij ook pijnlijk is.
maandag 2 september 2013 om 15:41
Die momenten kun je niet verliezen.
Je hebt ze al meegemaakt. Dat kan niet ongedaan worden.
Ik ben alleen bang dat je je schuldig voelt als je dingen vergeet.
Alsof het dan jouw schuld is dat je je partner kwijt raakt.
Daarom moet je jezelf vergeven dat je dingen gaat vergeten of vergeten bent. Het is niet jouw schuld dat je je partner kwijt bent.
Het is onmogelijk om alles te onthouden.
Dat is niet een opdracht die je jezelf kan geven. Dat is onmenselijk.
Je hebt ze al meegemaakt. Dat kan niet ongedaan worden.
Ik ben alleen bang dat je je schuldig voelt als je dingen vergeet.
Alsof het dan jouw schuld is dat je je partner kwijt raakt.
Daarom moet je jezelf vergeven dat je dingen gaat vergeten of vergeten bent. Het is niet jouw schuld dat je je partner kwijt bent.
Het is onmogelijk om alles te onthouden.
Dat is niet een opdracht die je jezelf kan geven. Dat is onmenselijk.
maandag 2 september 2013 om 15:59
Noreservations, dat is ook zo, dat begrijp ik. Het voelt ook heel duaal. Misschien komt dat ook omdat zijn dood ook onverwacht (ongeluk) was en er geen enkele tijd was om afscheid te nemen was. Het was in 1 klap over, weg. Daar sta je dan als geliefde, met weinig om vast te houden. Ik wil dus alles behouden wat ik heb en dat is al zo weinig. Vandaar dat ik elke herinnering zo van belang vind.
maandag 2 september 2013 om 16:05
Flakes
Mij is dit overkomen toen een ex van mij overleed. Nu ging dat maar om een "relatie" van enkele maanden, maar toch, ik was toch heel geschokt door het feit dat ik na haar (plotselinge) dood haar gezicht niet meer voor me kon zien.
Helaas had ik geen foto en ook op het herinneringsprintje was geen foto van haar gezet. Ik heb haar moeder nog wel gevraagd om een fotootje maar daar stond zij op zoals ik mij haar niet herinnerde (pasfotootje, te gemaakt/geposeerd). Heb mij daar heel schuldig om gevoeld.
Herinner me haar gezicht nu wel weer. Weet niet wanneer dat precies terug kwam, het is nu >15 jaar geleden.
Mij is dit overkomen toen een ex van mij overleed. Nu ging dat maar om een "relatie" van enkele maanden, maar toch, ik was toch heel geschokt door het feit dat ik na haar (plotselinge) dood haar gezicht niet meer voor me kon zien.
Helaas had ik geen foto en ook op het herinneringsprintje was geen foto van haar gezet. Ik heb haar moeder nog wel gevraagd om een fotootje maar daar stond zij op zoals ik mij haar niet herinnerde (pasfotootje, te gemaakt/geposeerd). Heb mij daar heel schuldig om gevoeld.
Herinner me haar gezicht nu wel weer. Weet niet wanneer dat precies terug kwam, het is nu >15 jaar geleden.
maandag 2 september 2013 om 16:15
Ach de tranen lopen gewoon over mijn wangen als ik dit zo lees.
Hele dikke knuffel voor jou. Je schrijft zo liefdevol over je man, het kan niet anders of de herinnering aan jullie liefde is enorm sterk. Die zul je nooit vergeten. Maar ik begrijp dat het moeilijk is om andere herinneringen te voelen vervagen. Goed dat je het opschrijft denk ik.
Hele dikke knuffel voor jou. Je schrijft zo liefdevol over je man, het kan niet anders of de herinnering aan jullie liefde is enorm sterk. Die zul je nooit vergeten. Maar ik begrijp dat het moeilijk is om andere herinneringen te voelen vervagen. Goed dat je het opschrijft denk ik.
maandag 2 september 2013 om 16:29
quote:NYC schreef op 02 september 2013 @ 16:05:
Flakes
Mij is dit overkomen toen een ex van mij overleed. Nu ging dat maar om een "relatie" van enkele maanden, maar toch, ik was toch heel geschokt door het feit dat ik na haar (plotselinge) dood haar gezicht niet meer voor me kon zien.
Helaas had ik geen foto en ook op het herinneringsprintje was geen foto van haar gezet. Ik heb haar moeder nog wel gevraagd om een fotootje maar daar stond zij op zoals ik mij haar niet herinnerde (pasfotootje, te gemaakt/geposeerd). Heb mij daar heel schuldig om gevoeld.
Herinner me haar gezicht nu wel weer. Weet niet wanneer dat precies terug kwam, het is nu >15 jaar geleden.Raar is dat, kan ik me voorstellen, wij waren jaren bij elkaar. zo ongeveer 9 jaar en ik heb bijzonder weinig. Behalve dan die herinneringen, die heb ik veel en wil geen enkele verliezen. Het komt dus allemaal waarschijnlijk terug? Ik had er vannacht eentje, maar wilde jullie niet vermoeien met mijn verhaal.... Samen pootje baden in een gehucht met fles cola, gesmeerde broodjes (onder werktijd, foei!) en er kwam een dode rat langs drijven. We hebben de rat een mooie begrafenis gegeven met geplukte bloemen. Daarna weer keihard aan de cijfers gewerkt samen. Zag er puik uit, zowel het rattengraf als de cijfers.En zo heb ik er meer. Idioot doen in een durrep, samen hard werken aan een project, niks doen op de bank.....Er schiet me van alles nu naar binnen en begrijp nu ook waarom jullie zeggen dat de scherpe kantjes eraf genomen worden, eerder had ik dat niet kunnen verdragen. Nu pas weer wel. Ik ben blij dat het weer zo bij me opkomt.
Flakes
Mij is dit overkomen toen een ex van mij overleed. Nu ging dat maar om een "relatie" van enkele maanden, maar toch, ik was toch heel geschokt door het feit dat ik na haar (plotselinge) dood haar gezicht niet meer voor me kon zien.
Helaas had ik geen foto en ook op het herinneringsprintje was geen foto van haar gezet. Ik heb haar moeder nog wel gevraagd om een fotootje maar daar stond zij op zoals ik mij haar niet herinnerde (pasfotootje, te gemaakt/geposeerd). Heb mij daar heel schuldig om gevoeld.
Herinner me haar gezicht nu wel weer. Weet niet wanneer dat precies terug kwam, het is nu >15 jaar geleden.Raar is dat, kan ik me voorstellen, wij waren jaren bij elkaar. zo ongeveer 9 jaar en ik heb bijzonder weinig. Behalve dan die herinneringen, die heb ik veel en wil geen enkele verliezen. Het komt dus allemaal waarschijnlijk terug? Ik had er vannacht eentje, maar wilde jullie niet vermoeien met mijn verhaal.... Samen pootje baden in een gehucht met fles cola, gesmeerde broodjes (onder werktijd, foei!) en er kwam een dode rat langs drijven. We hebben de rat een mooie begrafenis gegeven met geplukte bloemen. Daarna weer keihard aan de cijfers gewerkt samen. Zag er puik uit, zowel het rattengraf als de cijfers.En zo heb ik er meer. Idioot doen in een durrep, samen hard werken aan een project, niks doen op de bank.....Er schiet me van alles nu naar binnen en begrijp nu ook waarom jullie zeggen dat de scherpe kantjes eraf genomen worden, eerder had ik dat niet kunnen verdragen. Nu pas weer wel. Ik ben blij dat het weer zo bij me opkomt.
dinsdag 3 september 2013 om 12:13
Je kunt herinneringen niet altijd op commando laten komen, ze kiezen zelf hun tijd uit. Vaak naar aanleiding van een geur, geluid, of zomaar, omdat je herinnering daar gewoon zin in heeft.
Dat is ook de reden dat ik overal plotseling in huilen kan uitbarsten - wat mensen dan vaak niet goed snappen: het ging toch juist zo goed met jou?
En inderdaad, soms is vergeten zelfbescherming (en dus niet echt vergeten). De herinnering aan het sterven van mijn lief komen in omgekeerde volgorde terug, en de laatste dag is er nog steeds niet (ja wel de grote lijn, maar hoe precies ze ademde, ze me riep, naar me lachte, ..)
De herinneringen die je noemt zijn (net als bij mij) allemaal fijne en lieve dingen. Er komt vast een dag dat je daar oprecht blij mee kan zijn
Dat is ook de reden dat ik overal plotseling in huilen kan uitbarsten - wat mensen dan vaak niet goed snappen: het ging toch juist zo goed met jou?
En inderdaad, soms is vergeten zelfbescherming (en dus niet echt vergeten). De herinnering aan het sterven van mijn lief komen in omgekeerde volgorde terug, en de laatste dag is er nog steeds niet (ja wel de grote lijn, maar hoe precies ze ademde, ze me riep, naar me lachte, ..)
De herinneringen die je noemt zijn (net als bij mij) allemaal fijne en lieve dingen. Er komt vast een dag dat je daar oprecht blij mee kan zijn
anoniem_129536 wijzigde dit bericht op 03-09-2013 12:15
Reden: spelling
Reden: spelling
% gewijzigd
dinsdag 3 september 2013 om 12:33
Oude herinneringen vergeet je zelden echt. Ze zijn niet weg uit je geheugen, maar soms moeilijk bereikbaar. Je denkt dan dat ze vergeten zijn, maar ze zijn er nog wel en komen wel weer terug.
Ik snap je angst heel goed, maar onthoud dat je herinnering aan je partner altijd zal blijven leven. Ook als je even iets vergeten bent.
Ik wens je heel veel sterkte, flakes.
Ik snap je angst heel goed, maar onthoud dat je herinnering aan je partner altijd zal blijven leven. Ook als je even iets vergeten bent.
Ik wens je heel veel sterkte, flakes.
woensdag 4 september 2013 om 16:33
Sorry als ik niet in ben gegaan op anderen die ook verdriet hebben. Mijn hoofd zit zo vol. Ik begrijp wel wat je schrijft Peacy. Ik was helemaal geobsedeerd om goed te lezen wat jij nou schrijft. Sterkte!
Ik ben als een dolle aan het schrijven gegaan. Vandaag heb ik het boekje even terzijde gelegd. Er is ook nog zoiets als vandaag. Vandaag zit ik niet nieuwe herinneringen aan het maken, of te herinneren, vandaag ben ik bek af en vind dat ook wel goed. Heel onbestemd gevoel. Maar het gaat denk ik wel goed. Het verstikkende gevoel dat ik de tijd zou willen terugdraaien is vandaag wat minder. En bedankt voor alle lieve en openhartige verhalen. Dat is dan wel weer een mooie herinnering, dat jullie dat gepost hebben om mij te helpen. Echt heel lief.
Ik ben als een dolle aan het schrijven gegaan. Vandaag heb ik het boekje even terzijde gelegd. Er is ook nog zoiets als vandaag. Vandaag zit ik niet nieuwe herinneringen aan het maken, of te herinneren, vandaag ben ik bek af en vind dat ook wel goed. Heel onbestemd gevoel. Maar het gaat denk ik wel goed. Het verstikkende gevoel dat ik de tijd zou willen terugdraaien is vandaag wat minder. En bedankt voor alle lieve en openhartige verhalen. Dat is dan wel weer een mooie herinnering, dat jullie dat gepost hebben om mij te helpen. Echt heel lief.
zondag 8 september 2013 om 04:10
Wat erg Flakes.
Over dat vergeten had jongste een mooi stukje geschreven voor zijn papa.
Een klein stukje uit zijn tekst wat me echt raakte,
' Het is raar, zo snel. Je stem is vervaagd, ik weet niet meer hoe die precies klonk. Je geur is verdwenen, ik weet niet meer hoe je precies rook. Je gezicht, zonder foto's zou die stilletjes vervagen.'
Over dat vergeten had jongste een mooi stukje geschreven voor zijn papa.
Een klein stukje uit zijn tekst wat me echt raakte,
' Het is raar, zo snel. Je stem is vervaagd, ik weet niet meer hoe die precies klonk. Je geur is verdwenen, ik weet niet meer hoe je precies rook. Je gezicht, zonder foto's zou die stilletjes vervagen.'
zondag 8 september 2013 om 14:10
Wat NYC zegt, heb ik ook. Mijn man is nu bijna 10 jaar dood. Ik ben een hele periode zijn gezicht kwijt geweest, maar nu haal ik hem zo voor me.
Wat fijn dat schrijven je zo helpt Flakes, heeft mij ook veel goeds gedaan. Ik ben beter op papier met verwerken dan met praten. En die boosheid die je nu ervaart, is ook een fase... Allemaal fases. Je gaat ze allemaal doorlopen. En weet je? Nu zie je dat waarschijnlijk nog niet, maar het komt allemaal goed met jou. Je krijgt alles weer op een rijtje en al die gevoelens krijgen een mooi plekje.
Wat fijn dat schrijven je zo helpt Flakes, heeft mij ook veel goeds gedaan. Ik ben beter op papier met verwerken dan met praten. En die boosheid die je nu ervaart, is ook een fase... Allemaal fases. Je gaat ze allemaal doorlopen. En weet je? Nu zie je dat waarschijnlijk nog niet, maar het komt allemaal goed met jou. Je krijgt alles weer op een rijtje en al die gevoelens krijgen een mooi plekje.
woensdag 11 september 2013 om 20:31
Wat ontzettend lief allemaal en ook bemoedigend. Het was me een weekje of 2 voor me. Zulke mooie berichten gehad en het heeft ook echt geholpen. Toen ik dit topic opende was ik bijna in paniek.
Helaas lees ik ook verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Wat extra lief om mij een hart onder de riem te steken. Heel veel om zitten snikken en wou dat niemand zich zo zou hoeven voelen. Maar bedankt voor de warme lieve reacties waar ik ook echt wat mee kan.
Nu moet ik wel weer gewoon door.
Dat gaat ook vast lukken. En als het weer even tegenzit mag ik hier vast wel losgaan joop ik?
Bedankt allemaal.
Helaas lees ik ook verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Wat extra lief om mij een hart onder de riem te steken. Heel veel om zitten snikken en wou dat niemand zich zo zou hoeven voelen. Maar bedankt voor de warme lieve reacties waar ik ook echt wat mee kan.
Nu moet ik wel weer gewoon door.
Dat gaat ook vast lukken. En als het weer even tegenzit mag ik hier vast wel losgaan joop ik?
Bedankt allemaal.
woensdag 11 september 2013 om 20:42
woensdag 11 september 2013 om 21:02
