Psyche
alle pijlers
Verkrachting
woensdag 5 augustus 2015 om 18:31
Ik lees al een behoorlijke tijd mee, maar ik zit ergens mee en ik denk niet dat ik er echt met iemand over kan praten.
Ik ben, een behoorlijk tijdje geleden al, verkracht, en ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Het voelt alsof hij me compleet de grond in heeft geboord, en ik nooit meer die vrolijke, zelfverzekerde persoon kan zijn die ik twee jaar geleden was. Ik heb al meerdere verwijten gekregen dat ik zo teruggetrokken ben, en nooit vrolijk, en dat wil ik helemaal niet. Van mezelf ben ik namelijk wel zo, maar ik ben nu alleen maar moe. Ik heb helemaal geen energie om vrolijk te zijn en met mensen te kletsen.
Als ik het er over heb met mensen zijn ze alleen maar gedesinteresseerd. Ik geloof dat ik iedere mogelijke reactie al heb gehad: men gelooft me niet, bagatelliseert het, lacht me uit en vindt dat ik me er maar overheen moet zetten. Een vriendin zei tegen me: "Overdrijf je niet door te denken aan aangifte doen? De politie zal je denk ik wel een beetje uitlachen om zoiets". Een andere vriendin vond het zielig voor HEM, de verkrachter, dat HIJ nu in de problemen kwam. Ik heb zelfs gehoord dat het mijn schuld is, en als klap op de vuurpijl zei meneer zelf: "Je bent best een aardige meid, en daarom vergeef ik je voor wat je me hebt aangedaan".
Ik heb al heel veel veranderd in mijn leven, in de goede zin. Maar ik blijf slecht geconcentreerd, makkelijk geïrriteerd, en onzeker. Bij alles wat ik doe vraag ik me af of het geen negatieve consequenties zal hebben, en ik wil zo helemaal niet zijn. Wat moet ik in vredesnaam nog doen? Gaat aangifte doen helpen, of maakt dat het alleen maar moeilijker? Moet ik het niet gewoon loslaten ipv er uitgebreid over door gaan? Ik weet het niet... Maak ik het niet alleen maar groter door dat te doen?
Graag ervaringen en/of tips.
Ik ben, een behoorlijk tijdje geleden al, verkracht, en ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Het voelt alsof hij me compleet de grond in heeft geboord, en ik nooit meer die vrolijke, zelfverzekerde persoon kan zijn die ik twee jaar geleden was. Ik heb al meerdere verwijten gekregen dat ik zo teruggetrokken ben, en nooit vrolijk, en dat wil ik helemaal niet. Van mezelf ben ik namelijk wel zo, maar ik ben nu alleen maar moe. Ik heb helemaal geen energie om vrolijk te zijn en met mensen te kletsen.
Als ik het er over heb met mensen zijn ze alleen maar gedesinteresseerd. Ik geloof dat ik iedere mogelijke reactie al heb gehad: men gelooft me niet, bagatelliseert het, lacht me uit en vindt dat ik me er maar overheen moet zetten. Een vriendin zei tegen me: "Overdrijf je niet door te denken aan aangifte doen? De politie zal je denk ik wel een beetje uitlachen om zoiets". Een andere vriendin vond het zielig voor HEM, de verkrachter, dat HIJ nu in de problemen kwam. Ik heb zelfs gehoord dat het mijn schuld is, en als klap op de vuurpijl zei meneer zelf: "Je bent best een aardige meid, en daarom vergeef ik je voor wat je me hebt aangedaan".
Ik heb al heel veel veranderd in mijn leven, in de goede zin. Maar ik blijf slecht geconcentreerd, makkelijk geïrriteerd, en onzeker. Bij alles wat ik doe vraag ik me af of het geen negatieve consequenties zal hebben, en ik wil zo helemaal niet zijn. Wat moet ik in vredesnaam nog doen? Gaat aangifte doen helpen, of maakt dat het alleen maar moeilijker? Moet ik het niet gewoon loslaten ipv er uitgebreid over door gaan? Ik weet het niet... Maak ik het niet alleen maar groter door dat te doen?
Graag ervaringen en/of tips.
woensdag 5 augustus 2015 om 19:04
Ik zou alvorens je aangifte doet eerst een gesprek aangaan met een zedenrechercheur. Diegene kan je dan precies vertellen of en wat er eventueel kan gebeuren. Gezien het inmiddels 2 jaar geleden is gebeurd heb je kans dat het niet eens tot vervolging komt. Gevolg is dat je er niets mee bent opgeschoten.
Slachtofferhulp zou ik sowieso contacten als ik jou was.
Sterkte!
Slachtofferhulp zou ik sowieso contacten als ik jou was.
Sterkte!
woensdag 5 augustus 2015 om 19:11
een heel ander verhaal, maar ik had eens een ex die me een paar keer had gestalkt, ik heb daar melding van gemaakt (geen aangifte) toen hij voor mijn huis stond en niet weg wilde gaan, het werd best creepy. De politie heeft toen een 'aantekening' gemaakt. Geen consequenties verder, maar mocht een ander later aangifte doen voor iets anders staat er toch wel een sterretje bij zijn naam...
echt enorm shit voor je zeg, ik hoop dat je het eén plekje kan geven met de tijd
echt enorm shit voor je zeg, ik hoop dat je het eén plekje kan geven met de tijd
woensdag 5 augustus 2015 om 19:19
Beste Yolo,
Lang geleden, 20 jaar ondertussen, in mijn studententijd ben ik ook verkracht. Ik heb nee gezegd, niet krachtig genoeg en kon Door oorzaak drank niet krachtig genoeg reageren. Ik vind dat die man misbruik van mij heeft gemaakt want ik wilde dat absoluut niet! Ik vind dus ook niet dat jouw vrienden kunnen zeggen dat het je eigen schuld is omdat je iets gedronken had! Laat je dit niet aanpraten! Ikzelf heb er nog nooit met iemand over gepraat ( omdat ik me schaamde) maar het heeft wel een goede plek gekregen. Een paar maand later kon ik die vent goed de les lezen omdat hij dacht mij wat te kunnen zeggen. Dat deed goed. En uiteindelijk ben ik om andere redenen daar wegverhuisd
Lang geleden, 20 jaar ondertussen, in mijn studententijd ben ik ook verkracht. Ik heb nee gezegd, niet krachtig genoeg en kon Door oorzaak drank niet krachtig genoeg reageren. Ik vind dat die man misbruik van mij heeft gemaakt want ik wilde dat absoluut niet! Ik vind dus ook niet dat jouw vrienden kunnen zeggen dat het je eigen schuld is omdat je iets gedronken had! Laat je dit niet aanpraten! Ikzelf heb er nog nooit met iemand over gepraat ( omdat ik me schaamde) maar het heeft wel een goede plek gekregen. Een paar maand later kon ik die vent goed de les lezen omdat hij dacht mij wat te kunnen zeggen. Dat deed goed. En uiteindelijk ben ik om andere redenen daar wegverhuisd
woensdag 5 augustus 2015 om 19:21
quote:Feeksje1977 schreef op 05 augustus 2015 @ 19:05:
[...]
Yolo? En dan zo'n topic openen.
Maar ik heb al een toevoeging gedaan.Ik lees al heel lang mee op het vivaforum, en heb hier al ooit een andere account gehad. Ik zou dus ook graag gaan posten in andere topics, met hopelijk vrolijkere onderwerpen. Ik had natuurlijk als gebruikersnaam iets van Depressief123 kunnen kiezen, maar daar heeft natuurlijk ook niemand wat aan.
[...]
Yolo? En dan zo'n topic openen.
Maar ik heb al een toevoeging gedaan.Ik lees al heel lang mee op het vivaforum, en heb hier al ooit een andere account gehad. Ik zou dus ook graag gaan posten in andere topics, met hopelijk vrolijkere onderwerpen. Ik had natuurlijk als gebruikersnaam iets van Depressief123 kunnen kiezen, maar daar heeft natuurlijk ook niemand wat aan.
woensdag 5 augustus 2015 om 19:23
quote:Yolo123 schreef op 05 augustus 2015 @ 19:21:
[...]
Ik lees al heel lang mee op het vivaforum, en heb hier al ooit een andere account gehad. Ik zou dus ook graag gaan posten in andere topics, met hopelijk vrolijkere onderwerpen. Ik had natuurlijk als gebruikersnaam iets van Depressief123 kunnen kiezen, maar daar heeft natuurlijk ook niemand wat aan. Was maar een tip.
[...]
Ik lees al heel lang mee op het vivaforum, en heb hier al ooit een andere account gehad. Ik zou dus ook graag gaan posten in andere topics, met hopelijk vrolijkere onderwerpen. Ik had natuurlijk als gebruikersnaam iets van Depressief123 kunnen kiezen, maar daar heeft natuurlijk ook niemand wat aan. Was maar een tip.
woensdag 5 augustus 2015 om 19:27
quote:nina1966 schreef op 05 augustus 2015 @ 19:06:
[...]
Misschien omdat die het hele verhaal kennen of TO goed kennen?Zij waren er ook niet bij natuurlijk. De reden dat mensen zo reageren is omdat ze een ander idee hebben bij verkrachting misschien, of omdat ze betere vrienden waren met hem dan met mij, in het geval van sommigen, en dus liever zijn kant kozen. Ik heb niet echt een gewoonte om te liegen, dus het is bijzonder... pijnlijk als mensen denken dat ik over zoiets zou liegen.
[...]
Misschien omdat die het hele verhaal kennen of TO goed kennen?Zij waren er ook niet bij natuurlijk. De reden dat mensen zo reageren is omdat ze een ander idee hebben bij verkrachting misschien, of omdat ze betere vrienden waren met hem dan met mij, in het geval van sommigen, en dus liever zijn kant kozen. Ik heb niet echt een gewoonte om te liegen, dus het is bijzonder... pijnlijk als mensen denken dat ik over zoiets zou liegen.
woensdag 5 augustus 2015 om 19:47
quote:chinchilla schreef op 05 augustus 2015 @ 19:35:
zelf ben ik slachtoffer van een brutale verkrachting. met geweld maar eerlijk gezegd. vind ik je verhaal nog er verwarrend. Ik zeg niet dat niet niet is gebeurd. maar is moeilijk te volgen.
Hmm nou ja, ik wil niet in detail treden omdat het anders misschien herkenbaar wordt, en daar heb ik geen zin in. Ik denk ook niet of het hele hoe en wat nu zo héél belangrijk is in dit verhaal. Ik vraag me alleen af hoe ik hier mee om kan gaan.
Hulp ga ik overigens al krijgen, maar ik ga binnenkort verhuizen, dus ik wacht nog even daarmee totdat ik in mijn nieuwe woonplaats ben.
zelf ben ik slachtoffer van een brutale verkrachting. met geweld maar eerlijk gezegd. vind ik je verhaal nog er verwarrend. Ik zeg niet dat niet niet is gebeurd. maar is moeilijk te volgen.
Hmm nou ja, ik wil niet in detail treden omdat het anders misschien herkenbaar wordt, en daar heb ik geen zin in. Ik denk ook niet of het hele hoe en wat nu zo héél belangrijk is in dit verhaal. Ik vraag me alleen af hoe ik hier mee om kan gaan.
Hulp ga ik overigens al krijgen, maar ik ga binnenkort verhuizen, dus ik wacht nog even daarmee totdat ik in mijn nieuwe woonplaats ben.
woensdag 5 augustus 2015 om 19:50
zo onduidelijk is het niet hoor en volgens mij gaat het er niet om dat wij met z'n allen gaan bepalen of TO nu wel of niet is verkracht. Feit is dat ze er last van heeft, dat het haar hele leven bepaalt en daar moet een oplossing voor komen.
Yolo, ik zou idd contact opnemen met slachtofferhulp, zij weten welke wegen je kunt bewandelen en hoe je hulp kunt krijgen en wat de mogelijkheden tot aangifte zijn.
En zoek nieuwe vriendinnen. Sterkte
Yolo, ik zou idd contact opnemen met slachtofferhulp, zij weten welke wegen je kunt bewandelen en hoe je hulp kunt krijgen en wat de mogelijkheden tot aangifte zijn.
En zoek nieuwe vriendinnen. Sterkte
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 5 augustus 2015 om 20:57
Het lijkt zo makkelijk: doe aangifte en zoek hulp.
Dacht ik ook altijd. Zo makkelijk is het niet. Zoals Cateautje zegt, je lichaam is gestolen en misbruikt. Dat is moeilijk te verwerken.
Ik ben destijds door mijn bijlesleraar practisch naar de politie gesleept. Ik stortte in tijden de bijles.
Zelf was ik waarschijnlijk nooit gegaan. Ben er blij om want hij is gepakt.
En vriendinnen? De meesten reageerden goed. Hun vriendjes beraamden wraakacties etc (niet serieus natuurlijk) en dat deed me goed.
Een vriendin zei toen ik het vertelde 'lekker toch?' Dat kwam binnen! Maar het duurde nog een paar maanden voor ik echt met haar brak.
De ziel werkt anders dan het gezonde verstand. Het krijgt een plek, heus. Maar helemaal dezelfde ben ik nooit meer geworden.
Was nooit bang in het donker, nu wel. En als er te lang naar mijn zin iemand achter me loopt, al is het in een drukke winkelstraat, laat ik hem (of haar) passeren, bv.
Sterkte en succes met wat je besluit te gaan doen.
Dacht ik ook altijd. Zo makkelijk is het niet. Zoals Cateautje zegt, je lichaam is gestolen en misbruikt. Dat is moeilijk te verwerken.
Ik ben destijds door mijn bijlesleraar practisch naar de politie gesleept. Ik stortte in tijden de bijles.
Zelf was ik waarschijnlijk nooit gegaan. Ben er blij om want hij is gepakt.
En vriendinnen? De meesten reageerden goed. Hun vriendjes beraamden wraakacties etc (niet serieus natuurlijk) en dat deed me goed.
Een vriendin zei toen ik het vertelde 'lekker toch?' Dat kwam binnen! Maar het duurde nog een paar maanden voor ik echt met haar brak.
De ziel werkt anders dan het gezonde verstand. Het krijgt een plek, heus. Maar helemaal dezelfde ben ik nooit meer geworden.
Was nooit bang in het donker, nu wel. En als er te lang naar mijn zin iemand achter me loopt, al is het in een drukke winkelstraat, laat ik hem (of haar) passeren, bv.
Sterkte en succes met wat je besluit te gaan doen.
Ja ja, nu weet ik het wel!
donderdag 6 augustus 2015 om 10:51
quote:asma schreef op 05 augustus 2015 @ 20:57:
Het lijkt zo makkelijk: doe aangifte en zoek hulp.
Dacht ik ook altijd. Zo makkelijk is het niet. Zoals Cateautje zegt, je lichaam is gestolen en misbruikt. Dat is moeilijk te verwerken.
Ik ben destijds door mijn bijlesleraar practisch naar de politie gesleept. Ik stortte in tijden de bijles.
Zelf was ik waarschijnlijk nooit gegaan. Ben er blij om want hij is gepakt.
En vriendinnen? De meesten reageerden goed. Hun vriendjes beraamden wraakacties etc (niet serieus natuurlijk) en dat deed me goed.
Een vriendin zei toen ik het vertelde 'lekker toch?' Dat kwam binnen! Maar het duurde nog een paar maanden voor ik echt met haar brak.
De ziel werkt anders dan het gezonde verstand. Het krijgt een plek, heus. Maar helemaal dezelfde ben ik nooit meer geworden.
Was nooit bang in het donker, nu wel. En als er te lang naar mijn zin iemand achter me loopt, al is het in een drukke winkelstraat, laat ik hem (of haar) passeren, bv.
Sterkte en succes met wat je besluit te gaan doen.
Daar ben ik juist zo bang voor, dat het nooit echt meer goed komt. Maar bedankt voor je lieve reactie.
Ik krijg ook "verwijten" dat ik niet gewoon vrolijk kan doen, en waarom ik zo rustig ben... Ik snap wel dat het niet gezellig is als je niet gewoon leuk mee lacht enzo, maar het kost zo veel energie. Maar ik wil ook niet dat mensen (mijn vriend o.a.) hun interesse verliezen.
Het lijkt zo makkelijk: doe aangifte en zoek hulp.
Dacht ik ook altijd. Zo makkelijk is het niet. Zoals Cateautje zegt, je lichaam is gestolen en misbruikt. Dat is moeilijk te verwerken.
Ik ben destijds door mijn bijlesleraar practisch naar de politie gesleept. Ik stortte in tijden de bijles.
Zelf was ik waarschijnlijk nooit gegaan. Ben er blij om want hij is gepakt.
En vriendinnen? De meesten reageerden goed. Hun vriendjes beraamden wraakacties etc (niet serieus natuurlijk) en dat deed me goed.
Een vriendin zei toen ik het vertelde 'lekker toch?' Dat kwam binnen! Maar het duurde nog een paar maanden voor ik echt met haar brak.
De ziel werkt anders dan het gezonde verstand. Het krijgt een plek, heus. Maar helemaal dezelfde ben ik nooit meer geworden.
Was nooit bang in het donker, nu wel. En als er te lang naar mijn zin iemand achter me loopt, al is het in een drukke winkelstraat, laat ik hem (of haar) passeren, bv.
Sterkte en succes met wat je besluit te gaan doen.
Daar ben ik juist zo bang voor, dat het nooit echt meer goed komt. Maar bedankt voor je lieve reactie.
Ik krijg ook "verwijten" dat ik niet gewoon vrolijk kan doen, en waarom ik zo rustig ben... Ik snap wel dat het niet gezellig is als je niet gewoon leuk mee lacht enzo, maar het kost zo veel energie. Maar ik wil ook niet dat mensen (mijn vriend o.a.) hun interesse verliezen.
donderdag 6 augustus 2015 om 11:00
Och Yolo, met zulke "vrienden" heb je geen vijanden meer nodig. Misschien is het een idee om naast de aangifte ook hulp voor jezelf te zoeken om alles een plekje te geven. Kan me heel goed voorstellen dat je niet meer dezelfde vrolijke meid bent als voorheen, een goede professional kan je helpen om jezelf weer een beetje terug te vinden.
Misschien helpt het ook om hier van je af te schrijven als je je rot voelt. Er is altijd wel iemand hier met goed advies.
Heel veel sterkte
Misschien helpt het ook om hier van je af te schrijven als je je rot voelt. Er is altijd wel iemand hier met goed advies.
Heel veel sterkte
donderdag 6 augustus 2015 om 11:23
quote:asma schreef op 05 augustus 2015 @ 20:57:
Het lijkt zo makkelijk: doe aangifte en zoek hulp.
Dacht ik ook altijd. Zo makkelijk is het niet. Zoals Cateautje zegt, je lichaam is gestolen en misbruikt. Dat is moeilijk te verwerken..
Dat herken ik dus totaal niet. Ik heb 'm in kunnen sluiten en het wel 2 keer gebeld (laten bellen want ik stond in een winkel) omdat de politie niet snel genoeg kwam.
En ze zijn echt wel wat gewend, ze laten je echt rustig je verhaal doen. Alleen af en toe "iets langzamer want ik kan het niet bijbenen"
Dat van dat donker herken ik wel en niemand achter je willen ook. Dat is echt niet alleen maar angst hoor, je bent ook niet bang voor de theepot maar die raak je toch ook niet meer aan na de eerste keer. Het is gewoon een soort extra alertheid.
Ik ben wel sinds die tijd gewend geraakt aan geluid tijdens het slapen, zonder slaap ik minder goed en erg onrustig. Lang leve de luisterboeken
Het lijkt zo makkelijk: doe aangifte en zoek hulp.
Dacht ik ook altijd. Zo makkelijk is het niet. Zoals Cateautje zegt, je lichaam is gestolen en misbruikt. Dat is moeilijk te verwerken..
Dat herken ik dus totaal niet. Ik heb 'm in kunnen sluiten en het wel 2 keer gebeld (laten bellen want ik stond in een winkel) omdat de politie niet snel genoeg kwam.
En ze zijn echt wel wat gewend, ze laten je echt rustig je verhaal doen. Alleen af en toe "iets langzamer want ik kan het niet bijbenen"
Dat van dat donker herken ik wel en niemand achter je willen ook. Dat is echt niet alleen maar angst hoor, je bent ook niet bang voor de theepot maar die raak je toch ook niet meer aan na de eerste keer. Het is gewoon een soort extra alertheid.
Ik ben wel sinds die tijd gewend geraakt aan geluid tijdens het slapen, zonder slaap ik minder goed en erg onrustig. Lang leve de luisterboeken
donderdag 6 augustus 2015 om 14:34
@nina1966 Zo zijn we allemaal anders.
En over de politie in mijn geval ook geen kwaad woord. Ze namen me bloedserieus en mede door mijn verklaring konden ze deze serieverkrachter oppakken. Was het tich helemaal voor niets. Dat ze vertelden dat dat wapen echt was vond ik dan weer minder.
@yolo: met het verstrijken van de tijd slijt het, echt. Maak je geen zorgen en trek je niks aan van dat commentaar. Jij bent goed zoals je bent en dat je verandert door zo'n gebeurtenis is alleen maar begrijpelijk.
Ik ben er toen wat minder onbevangen door geworden. En wat kritischer geworden op wat mensen denken te moeten zeggen
En over de politie in mijn geval ook geen kwaad woord. Ze namen me bloedserieus en mede door mijn verklaring konden ze deze serieverkrachter oppakken. Was het tich helemaal voor niets. Dat ze vertelden dat dat wapen echt was vond ik dan weer minder.
@yolo: met het verstrijken van de tijd slijt het, echt. Maak je geen zorgen en trek je niks aan van dat commentaar. Jij bent goed zoals je bent en dat je verandert door zo'n gebeurtenis is alleen maar begrijpelijk.
Ik ben er toen wat minder onbevangen door geworden. En wat kritischer geworden op wat mensen denken te moeten zeggen
Ja ja, nu weet ik het wel!
donderdag 6 augustus 2015 om 15:12
Iemand is duidelijk en tegen jouw wil over jouw grenzen heen gegaan en heeft dus misbruik gemaakt van jou terwijl jij machteloos was om dit te voorkomen. Ja, dat is heel ernstig en laat zeker zijn sporen na. Ongeacht hoe de omgeving ook reageert op wat er gebeurd is en hoe zij het invullen, dit is jou overkomen en heeft jou geraakt. Het is aan jou om dit te verwerken. Het is dus aan te raden om hierbij te rade te gaan bij professionele hulpverleners, die zullen als het goed is in eerste instantie met jou en jouw trauma aan de slag gaan en je daarnaast ook van advies dienen welke andere stappen je eventueel kan ondernemen en wat dat verder precies inhoudt voor jou. Aangifte kan hier ook onderdeel van uitmaken.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
