Psyche
alle pijlers
Verliefdheid versus obsessie
donderdag 15 november 2012 om 18:09
Beste allemaal,
Niet zeker wetend of ik hiermee bij het
juiste forum aanklop, stel ik mijn (uitgebreide) vraag hier toch maar.
Eerst zal ik me even kort voorstellen;
Ik heet Anne-Britt en ben een eenentwintigjarig
studente.
Ik was 9 jaar oud toen ik verliefd werd op een
jongen uit mijn klas (basisschool, ja ja, groep 4).
Wat ik me ervan herinner, gebeurde dat in één oogopslag.
Je voelt het wel, als mensen naar je kijken. Ik keek op en hij zat naar me te lachen, tegenover mij, geen woord, niks.
Ik dacht: Dit is hem. Ik was nog heel jong, maar het raakte me als een mokerslag, het was een heel sterk gevoel. Terwijl ik hem daarvoor nooit geregistreerd had in mijn hoofd (ondanks dat ik toen al meer dan een jaar bij hem in de groep zat). Ik zal vast wel eens met hem gepraat hebben, hem hebben gezien, ik heb het niet opgeslagen.
Om kort te gaan: Het clichématig plaaggedrag over en weer, staren etc., het heeft zich allemaal voorgedaan. Het was mijn eerste verliefdheid, en ik was vermoedelijk ook zijn eerste. Heel onschuldig en van voorbijgaande aard, zou je logischerwijs zeggen.
Echter, van voorbijgaande aard is geen sprake. We zijn nu tien jaar verder. Hij is nog steeds de enige man die ik hebben wil, nooit weer verliefd geweest op een ander. Hij daarentegen, heeft een aantal korte relaties gehad, snel op elkaar volgend, die allen nog geen twee maanden duurden.
Regelmatig komen we elkaar nog tegen (niet in sociale kringen, we delen geen vrienden e.d.), op school, bij de bus, in de bus etc. en dan hangt er zo'n rare sfeer.
Ik betrap mezelf er dan steeds weer op dat ik stiekem naar hem kijk. En verdorie, hij doet hetzelfde. Praten, heel vreemd, doen we overigens ook niet, alleen met een slok op. Ik krijg anders geen woord uit mijn keel, hoe triest is dat dan?!
Nu ben ik niet achterlijk. Mijn boerenverstand zegt mij dat dit niet gezond is. Ik word niet verliefd, het gebeurd gewoon niet, omdat ik nog steeds met Mister Jeugdliefde in mijn hoofd zit, waarop ik veronderstel verliefd te zijn, maar als ik het objectief beschouw, riekt het naar obsessieve trekjes.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier over denken, en wat voor visies jullie hebben op eventuele vervolgstappen.
Groeten,
Anne-Britt (pseudoniem)
Niet zeker wetend of ik hiermee bij het
juiste forum aanklop, stel ik mijn (uitgebreide) vraag hier toch maar.
Eerst zal ik me even kort voorstellen;
Ik heet Anne-Britt en ben een eenentwintigjarig
studente.
Ik was 9 jaar oud toen ik verliefd werd op een
jongen uit mijn klas (basisschool, ja ja, groep 4).
Wat ik me ervan herinner, gebeurde dat in één oogopslag.
Je voelt het wel, als mensen naar je kijken. Ik keek op en hij zat naar me te lachen, tegenover mij, geen woord, niks.
Ik dacht: Dit is hem. Ik was nog heel jong, maar het raakte me als een mokerslag, het was een heel sterk gevoel. Terwijl ik hem daarvoor nooit geregistreerd had in mijn hoofd (ondanks dat ik toen al meer dan een jaar bij hem in de groep zat). Ik zal vast wel eens met hem gepraat hebben, hem hebben gezien, ik heb het niet opgeslagen.
Om kort te gaan: Het clichématig plaaggedrag over en weer, staren etc., het heeft zich allemaal voorgedaan. Het was mijn eerste verliefdheid, en ik was vermoedelijk ook zijn eerste. Heel onschuldig en van voorbijgaande aard, zou je logischerwijs zeggen.
Echter, van voorbijgaande aard is geen sprake. We zijn nu tien jaar verder. Hij is nog steeds de enige man die ik hebben wil, nooit weer verliefd geweest op een ander. Hij daarentegen, heeft een aantal korte relaties gehad, snel op elkaar volgend, die allen nog geen twee maanden duurden.
Regelmatig komen we elkaar nog tegen (niet in sociale kringen, we delen geen vrienden e.d.), op school, bij de bus, in de bus etc. en dan hangt er zo'n rare sfeer.
Ik betrap mezelf er dan steeds weer op dat ik stiekem naar hem kijk. En verdorie, hij doet hetzelfde. Praten, heel vreemd, doen we overigens ook niet, alleen met een slok op. Ik krijg anders geen woord uit mijn keel, hoe triest is dat dan?!
Nu ben ik niet achterlijk. Mijn boerenverstand zegt mij dat dit niet gezond is. Ik word niet verliefd, het gebeurd gewoon niet, omdat ik nog steeds met Mister Jeugdliefde in mijn hoofd zit, waarop ik veronderstel verliefd te zijn, maar als ik het objectief beschouw, riekt het naar obsessieve trekjes.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier over denken, en wat voor visies jullie hebben op eventuele vervolgstappen.
Groeten,
Anne-Britt (pseudoniem)
donderdag 15 november 2012 om 18:59
quote:Natonco schreef op 15 november 2012 @ 18:52:
Wat Star zegt. Geen betere manier om over je obsessie heen te komen dan een overdosis, dus hop, begin wat met hem.
Haha, ik moest even lachen; overdosis.
Maar als dat de oplossing is; de weg daar naartoe
lijkt me lastig; wat moet ik tegen hem zeggen o_O
Wat Star zegt. Geen betere manier om over je obsessie heen te komen dan een overdosis, dus hop, begin wat met hem.
Haha, ik moest even lachen; overdosis.
Maar als dat de oplossing is; de weg daar naartoe
lijkt me lastig; wat moet ik tegen hem zeggen o_O
donderdag 15 november 2012 om 22:23
Wat kan je gebeuren? Als je niets doet blijft alles zoals het is. Wil je dat nog jaren?
Als je contact legt en hij reageert leuk, dan volgt er wellicht een leuke vriendschap of zelfs relatie.
En als hij niet leuk reageert, dan maak je de weg vrij voor verliefd worden op leukere jongens!
Zoals ik het zie, kun je alleen maar winnen
Als je contact legt en hij reageert leuk, dan volgt er wellicht een leuke vriendschap of zelfs relatie.
En als hij niet leuk reageert, dan maak je de weg vrij voor verliefd worden op leukere jongens!
Zoals ik het zie, kun je alleen maar winnen
donderdag 15 november 2012 om 22:25
quote:Voyager schreef op 15 november 2012 @ 19:52:
Ik vind het eigenlijk wel een heel romantisch verhaal. Ik hoop dat het wat wordt! Inderdaad gewoon een keer mee uit vragen. (al begrijp ik dat dat niet "gewoon" is en dat dat heel veel moed vraagt.)
Succes!
Hah, tragi-romantisch
Ik zal me er de komende tijd de handjes
aan vol hebben met het bedenken van een
manier om mezelf zo ver te krijgen dat ik het durf
te vragen... maarja, wat je altijd leest bij anderen;
nee heb je, ja kun je krijgen. Dat geeft de burger moed.
Ik vind het eigenlijk wel een heel romantisch verhaal. Ik hoop dat het wat wordt! Inderdaad gewoon een keer mee uit vragen. (al begrijp ik dat dat niet "gewoon" is en dat dat heel veel moed vraagt.)
Succes!
Hah, tragi-romantisch
Ik zal me er de komende tijd de handjes
aan vol hebben met het bedenken van een
manier om mezelf zo ver te krijgen dat ik het durf
te vragen... maarja, wat je altijd leest bij anderen;
nee heb je, ja kun je krijgen. Dat geeft de burger moed.
vrijdag 16 november 2012 om 11:47
quote:collegawithbenefits schreef op 16 november 2012 @ 01:11:
Wow en dan dacht ik dat ik lang wacht!
Nee heb je, ja kun je krijgen inderdaad. Probeer het gewoon, want je wil dit al bijna je hele leven.
Hee CollegaWithBenefits
Ik heb jouw persoonlijke verhaal ook bekeken (m.b.t. je college)
Begrijp ik het goed dat jij nu een jaar
wacht, en dat je dat toch wel zwaar valt.
Wacht dan niet te lang. Dat heb ik wel gedaan, nog steeds,
en bij mij wordt het ''wachten'' een soort vreemde
overlevingsbron, die mij immuun maakt voor andere eventuele
verliefdheden (die ontstaan dan niet). Ik ben me er terdege bewust van dat je hierdoor een hoop dingen mist in je leven. Bovendien vergt mijn aanpak een beste dosis emotionele kracht en dat kan behoorlijk uitputtend zijn. Niet elk mens is daar geschikt voor.
Wow en dan dacht ik dat ik lang wacht!
Nee heb je, ja kun je krijgen inderdaad. Probeer het gewoon, want je wil dit al bijna je hele leven.
Hee CollegaWithBenefits
Ik heb jouw persoonlijke verhaal ook bekeken (m.b.t. je college)
Begrijp ik het goed dat jij nu een jaar
wacht, en dat je dat toch wel zwaar valt.
Wacht dan niet te lang. Dat heb ik wel gedaan, nog steeds,
en bij mij wordt het ''wachten'' een soort vreemde
overlevingsbron, die mij immuun maakt voor andere eventuele
verliefdheden (die ontstaan dan niet). Ik ben me er terdege bewust van dat je hierdoor een hoop dingen mist in je leven. Bovendien vergt mijn aanpak een beste dosis emotionele kracht en dat kan behoorlijk uitputtend zijn. Niet elk mens is daar geschikt voor.
zaterdag 17 november 2012 om 13:46
Jee wat heb jij een inzicht op jouw leeftijd, daar heb ik 20 jaar langer over gedaan!
Ik herken de obsessie, dat onrealistische beeld dat je 'beschermt' tegen verliefdheden en andere lastige gedachten. Beste werkt om de realiteit te leren kennen, afspreken inderdaad!
Veel succes en hou ons op de hoogte (as je wilt)
Ik herken de obsessie, dat onrealistische beeld dat je 'beschermt' tegen verliefdheden en andere lastige gedachten. Beste werkt om de realiteit te leren kennen, afspreken inderdaad!
Veel succes en hou ons op de hoogte (as je wilt)
