verlies van de realiteit

Herken je je hierin? http://www.depersonalisatie-forum.nl/informatie.php



Rot voor je! Lijkt mij goed hiervoor hulp in te schakelen. Sterkte!

Naar je huisarts hiermee, die kan je doorverwijzen voor hulp.

Ja, herkenbaar. Klinkt inderdaad als depersonalisatie (of derealisatie), wat Eva- zegt.



Interessant is juist dat je zegt: ''Een tijdje had ik er niet zo last van, maar nu speelt het erg op en net op het moment dat ik een nieuwe baan heb en alles beter zou moeten gaan.'' Zo'n nieuwe baan kan aardig wat stress veroorzaken (voor mij althans), en dan worden dit soort klachten erger. Ik zou er inderdaad eens met je huisarts over praten.

Ik heb dat vroeger gehad in tijden van stress. Ik vond het een doodeng gevoel.



Op zeker moment ging ik proberen te achterhalen wat voor gevoel het nou was. Telkens als ik het kreeg ging ik het niet wegduwen maar onderzoeken. Wat voel ik, wat zie ik, wat is er anders aan, etc. Gek genoeg ging het daardoor vrijwel over. En heel snel ook.

Ik heb geen last van derealisatie maar heb wel ervaring met niet snappen waarom je je zo naar voelt ineens. Ik heb nl ptss en kreeg voor het eerst last van triggers toen ik heel jong was. Het duurde jaren voor ik erachter kwam dat dat nare gevoel altijd volgde na een bepaald geluid. Vooral dichtslaande deuren. Ik was 8 toen ik er voor het eerst last van kreeg en was 20 toen ik eindelijk snapte dat het ptss heet wat ik had. De officiele diagnose kreeg ik 5 jaar later op papier te zien. Toen pas begon het een beetje door te dringen dat ik een best wel groot probleem had. Ik heb wel hulp gezocht maar halfhartig. Doorgaan! Dat is wat ik dacht dat de juiste weg was. Ondertussen werd ik om het jaar maandenlang depressief en moest ik stoppen met werken. Als het beter ging, ging ik gewoon weer buffelen.



De eerste scheurtjes begonnen zich te vertonen rond de eeuwwisseling. Ik werd depressief en dat duurde zo lang dat ik gekeurd ging worden. Ik was 27. Hartstikke afgekeurd. Ik hoefde mijn verhaal niet eens af te maken. De arts vond het wonderlijk dat ik het zo lang had volgehouden. Op weg naar huis, bedacht ik me, dit wil ik niet. En belde de arts terug en vroeg haar of ze het nog terug kon draaien. Want ik wilde toch nog graag werken. Meedoen, meetellen, je steentje bijdragen. Ik was niet oud, fysiek nog sterk. Ze vond het goed maar wel onverstandig.



Ik heb toen heel erg mijn best moeten doen om weer aan een baan te komen. Reden, ik was eerlijk over de tijd dat ik depressief was geweest, twee jaar lang. Pas toen ik daarover ging liegen, kreeg ik weer een baan. Triest maar zo is de samenleving. Meer dan honderd eerlijke brieven maar een paar oneerlijke en ik was weer aan het werk. Als begeleider in de gehandicaptenzorg. Dat was, is en blijft mijn droombaan.



Ik deed er ook de SPH bij. Ik heb het gymnasium gedaan en ik denk dat dat ervoor heeft gezorgd, in combinatie met mijn karakter, dat ik de lat hoog legde voor mezelf. Als je iets doet, doe het dan goed. Met een opleiding dus. En dat was veel te zwaar, ik was namelijk al jaren en jaren roofbouw aan het plegen op mijn emotionele gezondheid. Ik zat halverwege de vierde en had een baan als begeleider in een instelling die indruk maakt op je CV. Ik had allerlei extra taken en verantwoordelijkheden, ik zat in een commissie, ik coachte 1e en 2e jaars studenten. De leraren liepen weg met me. Alleen van binnen was ik helemaal op. Ik wist dat wel. Maar ik hou niet van opgeven. En ik had mijn droom bereikt, ik, ptss patientje. Ik heb iedereen een poepie laten ruiken, alleen toen was de koek op. Ik was 32 toen ik voor de tweede keer werd afgekeurd. En ik had geen vechtlust meer over om me daartegen te verzetten. Ik wilde niet. Maar werken lukte echt niet meer.



En dat is nog steeds zo, ik ben nu 40. Na al die jaren hebben mijn depressie en angst zich zo met mij verbonden dat zelfs mijn lichaam er continue op reageert. Ik kan veel met ratio bedwingen. Maar gespannenheid manifesteert zich in mijn lichaam als een soort hele snelle vibratie. Bij veel spanning schud ik als een Parkinson patient. De angst beheerst mijn psyche dan wel minder, nu heeft mijn lichaam er veel last van. Slapen is heel moeilijk en eten ook. Ik word steeds reumatischer, nu zou ik waarschijnlijk ook lichamelijk afgekeurd worden. Ik heb chronische bursitis en penditis in mijn schouders. Mijn maag is een ramp, ik moet binnenkort een kunstgebit. Door de reflux verdween mijn glazuur en door het heftige tandenknarsen wat bij ptss hoort, heb ik nu nog vier tanden in mijn mond.



En weet je, ergens ben ik blij met de lichamelijke ellende. Als ik moet worden herkeurd, ga ik vragen of ik ook lichamelijk gekeurd kan worden. Er ligt nog steeds zo'n enorm stigma op psychische aandoeningen dat ik liever vertel dat het lichamelijk niet meer lukt. Want dat snappen mensen meteen.



Heel bijzonder bijvoorbeeld, ik krijg nooit maar dan ook nooit spam over werkaanbiedingen in mijn mailbox. Ik heb ook nergens op internet profielen waarop ik aangeef dat ik werk zoek of dat ik afgekeurd ben. En sinds ik op dit forum verteld heb dat ik afgekeurd ben op psychische gronden, krijg ik in mijn mailbox aanbiedingen voor thuiswerk. Geen idee van wie, het zou goed iemand kunnen zijn die forums scant, op zoek naar mensen die afgekeurd zijn. Maar het is pijnlijk dat er altijd mensen blijven die het niet begrijpen. Ik word ziek van werken. Ook als ik zelf mijn dagritme kan bepalen. Dat komt door de combinatie van mijn karakter en mijn psychische aandoeningen. Maar dat snappen maar heel weinig mensen en onderaan de lijst bungelen de werkgevers. Snapten ze maar hoe graag ik mezelf nuttig maak. Maar dat gaat alleen nog op deze manier: mijn verhaal vertellen aan mensen die er iets aan kunnen hebben zodat ze niet dezelfde fouten hoeven te maken als ik. Dat is ook therapeutisch voor mezelf. En ik weet dat er meer mensen zijn zoals ik.



Onderschat je problemen niet, laat het er niet op aan komen dat het wel weer over zal waaien. Als je de wortels van onkruid er niet goed uittrekt, groeit het gewoon weer terug. Ik ben nu 40 en ben pas 2 jaar weer een beetje op aarde. Het was een lange en veel te zware reis. Ik had liever voor mezelf moeten zijn en ik had meer tijd moeten besteden aan herstel en verwerking. Ik weet niet hoe jij bent en hoe jouw leven zal verlopen. Maar de enige die kan bepalen wanneer je hulp nodig hebt en hoeveel, ben jij. Verwaarloos jezelf niet zoals ik heb gedaan. Ik vond de wereld, mijn baas, mijn baan, mijn clienten en zo'n beetje de rest van de mensheid, belangrijker dan mijn eigen welzijn en geluk. Maak die fout sowieso nooit. Veel sterkte.

Ik hoop het ook voor je, veel succes

Ben ik er teveel mee bezig? Wat een gekke vraag. Met wat? Ik denk dat je bedoelt of ik zelf bedenk dat ik veel problemen heb en dat ik ze daarom ook heb? Nee. Dat denk ik niet. Ik denk dat ik niet wilde weten dat ik problemen had en dat ik daarom maar doorging alsof er niks aan de hand was. Die problemen waren er wel. En na heel wat jaren doorploeteren terwijl ik de bron negeerde, was ik op. Doe niet zoals ik heb gedaan, dat bedoel ik met mijn post. Ga hulp zoeken voor je problemen. Accepteer niet dat het leven superzwaar voor je is, doe er wat aan. Therapie, medicatie, het maakt mij niks uit wat. Maar blijf je niet rot voelen omdat je niet wil dat mensen te weten komen dat je problemen hebt. Of omdat je denkt, ach, het waait wel weer over. Dat doet het niet want dit is niet de eerste keer dat je je zo voelt. Ja toch?