Psyche
alle pijlers
Verwerken doe je samen
woensdag 17 april 2013 om 18:49
Bij deze een topic voor iedereen die iets te verwerken heeft, haar/zijn ervaringen daarover wil delen, haar/zijn hart wil luchten, tips en adviezen nodig heeft en/of wil geven!
Geen onderwerp is te gek, of je nu aan het begin staat of al verder op de rit zit in het proces!
Verwerken kunnen we samen, wees allen welkom! Van delen wordt je rijker!
Geen onderwerp is te gek, of je nu aan het begin staat of al verder op de rit zit in het proces!
Verwerken kunnen we samen, wees allen welkom! Van delen wordt je rijker!
woensdag 17 april 2013 om 18:56
Bij deze door mijzelf de afrap.
Vandaag heb ik een topic geopend over 'verwerken' met dezelfde titel. Hierin zorgt ik naar houvast en tips om de verwerking van mijn traumatische jeugd beter te plaatsen zonder alles weg te stoppen. (onder het loepje is dit topic makkelijk terug te vinden). Hierin kreeg ik het advies om op het forum een plek te creeeren waarbij mensen die hulp ed bij het verwerken van zaken elkaar op konden zoeken en zo ervaringen te delen enz.
Ik loop momenteel zelf tegen het feit aan dat ik heel ver ben ik de verwerking (zie andere topic) maar dat ik het moeilijk vind om alles te accepteren, juist omdat ik nog regelmatig geconfronteerd wordt met het verleden. Mocht dit voorkomen dan kijk ik graag de andere kant op en stop ik de nare gedachte het liefst zo snel moeilijk ver weg. Dit 'vermijden' zorgt oa voor nare dromen. Mijn vraag aan jullie is dan ook: hoe gaan jullie om met confrontaties met het verleden terwijl je er eigenlijk wel behoorlijk 'klaar mee bent'?
Er over praten vind ik niet moeilijk, maar ik ben omringt door mensen met een relatief vlekkeloze jeugd (waar ik voor hun zeer blij om ben) waardoor adviezen en ervaringen toch een beetje 'van horen zeggen zijn' ipv vanuit eerste hand. Ook een reden om hier 'lotgenoten' te zoeken.
Vandaag heb ik een topic geopend over 'verwerken' met dezelfde titel. Hierin zorgt ik naar houvast en tips om de verwerking van mijn traumatische jeugd beter te plaatsen zonder alles weg te stoppen. (onder het loepje is dit topic makkelijk terug te vinden). Hierin kreeg ik het advies om op het forum een plek te creeeren waarbij mensen die hulp ed bij het verwerken van zaken elkaar op konden zoeken en zo ervaringen te delen enz.
Ik loop momenteel zelf tegen het feit aan dat ik heel ver ben ik de verwerking (zie andere topic) maar dat ik het moeilijk vind om alles te accepteren, juist omdat ik nog regelmatig geconfronteerd wordt met het verleden. Mocht dit voorkomen dan kijk ik graag de andere kant op en stop ik de nare gedachte het liefst zo snel moeilijk ver weg. Dit 'vermijden' zorgt oa voor nare dromen. Mijn vraag aan jullie is dan ook: hoe gaan jullie om met confrontaties met het verleden terwijl je er eigenlijk wel behoorlijk 'klaar mee bent'?
Er over praten vind ik niet moeilijk, maar ik ben omringt door mensen met een relatief vlekkeloze jeugd (waar ik voor hun zeer blij om ben) waardoor adviezen en ervaringen toch een beetje 'van horen zeggen zijn' ipv vanuit eerste hand. Ook een reden om hier 'lotgenoten' te zoeken.
woensdag 17 april 2013 om 19:57
Mooi initiatief!
Fijn dat je in ieder geval mensen om je heen hebt, die je steunen! Ook al zullen ze je nooit helemaal snappen. Wat ik wel herken. Zelf heb ik afgelopen september een kindje verloren na 17 weken zwangerschap. Hier heb ik het nog steeds zwaar mee, zeker nu ik weer 17 weken zwanger ben. Maar anderzijds helpt het me ook wel weer door een hele zware tijd heen. Het blijft confronterend, maar ik kan het aan zeg maar. Ik ontvang ook veel steun, maar op bepaalde momenten gaat het ook wel door me heen dat ze me nooit echt zullen snappen (gun het niemand hoor, dus ook wel weer goed )
Van sommige dingen heb je nu eenmaal te accepteren dat ze je zullen achtervolgen, dat ze je hebben gevormd. Maar snap dat je het lastig vind. Ga even je andere topic lezen
Liefs, R2306
Fijn dat je in ieder geval mensen om je heen hebt, die je steunen! Ook al zullen ze je nooit helemaal snappen. Wat ik wel herken. Zelf heb ik afgelopen september een kindje verloren na 17 weken zwangerschap. Hier heb ik het nog steeds zwaar mee, zeker nu ik weer 17 weken zwanger ben. Maar anderzijds helpt het me ook wel weer door een hele zware tijd heen. Het blijft confronterend, maar ik kan het aan zeg maar. Ik ontvang ook veel steun, maar op bepaalde momenten gaat het ook wel door me heen dat ze me nooit echt zullen snappen (gun het niemand hoor, dus ook wel weer goed )
Van sommige dingen heb je nu eenmaal te accepteren dat ze je zullen achtervolgen, dat ze je hebben gevormd. Maar snap dat je het lastig vind. Ga even je andere topic lezen
Liefs, R2306
Enjoy the little things in life, for one day you`ll look back, and realize they were the big things
woensdag 17 april 2013 om 20:27
Mooi topic.
Ik heb een lastige jeugd gehad, en daar best wat aan over gehouden, als in , ik ben een mens met een enorme gebruiksaanwijzing.
De mensen om me heen, die kennen me, en die laten me zijn wie ik ben, met al mijn nukken.
Toch merk ik , nu ik ouder word, ik alles een plek kan geven, en ik heb mensen vergeven, dat heeft me rust gegeven.
Ik heb een lastige jeugd gehad, en daar best wat aan over gehouden, als in , ik ben een mens met een enorme gebruiksaanwijzing.
De mensen om me heen, die kennen me, en die laten me zijn wie ik ben, met al mijn nukken.
Toch merk ik , nu ik ouder word, ik alles een plek kan geven, en ik heb mensen vergeven, dat heeft me rust gegeven.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
woensdag 17 april 2013 om 20:46
@ R2306
wat verdrietig van het verlies van je kindje en tegelijk wat geweldig dat je opnieuw zwanger bent! Veel succes en geluk met deze zwangerschap. Ik denk idd dat het verlies voor mensen moeilijk te bevatten is als je al zolang met zo iets moois bezig bent en dat dan op te moeten geven *knuffel*!
Dat accepteren tja dat is iets wat ik maar al te goed weet maar zo moeilijk vind om toe te passen.. Als ik mijn schouders erover ophaal en het luchtig zie dan ga ik gelijk aan mijzelf twijfelen of ik niet aan het wegstoppen ben waardoor de emmer weer zal overlopen!
wat verdrietig van het verlies van je kindje en tegelijk wat geweldig dat je opnieuw zwanger bent! Veel succes en geluk met deze zwangerschap. Ik denk idd dat het verlies voor mensen moeilijk te bevatten is als je al zolang met zo iets moois bezig bent en dat dan op te moeten geven *knuffel*!
Dat accepteren tja dat is iets wat ik maar al te goed weet maar zo moeilijk vind om toe te passen.. Als ik mijn schouders erover ophaal en het luchtig zie dan ga ik gelijk aan mijzelf twijfelen of ik niet aan het wegstoppen ben waardoor de emmer weer zal overlopen!
woensdag 17 april 2013 om 20:52
@ diaantje,
de gebruiksaanwijzing herken ik heel goed! Hoe uit die zich bij jou? En hoe reageren mensen daarop?
Ik heb bijvoorbeeld heel snel mijn woordje klaar en overschreeuw daardoor mensen soms, hier werk ik aan maar denk dat dit komt doordat ik vroeger nooit wat mocht zeggen. Ik werd als dom beschouwd (werd zelfs naar het vbo gestuurd terwijl ik nu een dubbele master op de uni volg :/ ). Dat is 1 ding van mijn gebruiksaamwijzing maar ik kan er bv ook heel slecht tegen als mensen mij laten zitten (zoals te laat komen enz). Dan wordt ik weer het kleine meisje dat op haar vader wacht.. die niet komt..
Ik hoop dat ik ook kan vergeven, hoe heb jij dit aangepakt? Of is dit iets wat moet groeien? Bij mij zijn sommige dingen vrij vers nog (de storm is pas een jaar geleden gaan liggen en waait soms nog zachtjes op
)
de gebruiksaanwijzing herken ik heel goed! Hoe uit die zich bij jou? En hoe reageren mensen daarop?
Ik heb bijvoorbeeld heel snel mijn woordje klaar en overschreeuw daardoor mensen soms, hier werk ik aan maar denk dat dit komt doordat ik vroeger nooit wat mocht zeggen. Ik werd als dom beschouwd (werd zelfs naar het vbo gestuurd terwijl ik nu een dubbele master op de uni volg :/ ). Dat is 1 ding van mijn gebruiksaamwijzing maar ik kan er bv ook heel slecht tegen als mensen mij laten zitten (zoals te laat komen enz). Dan wordt ik weer het kleine meisje dat op haar vader wacht.. die niet komt..
Ik hoop dat ik ook kan vergeven, hoe heb jij dit aangepakt? Of is dit iets wat moet groeien? Bij mij zijn sommige dingen vrij vers nog (de storm is pas een jaar geleden gaan liggen en waait soms nog zachtjes op
)
woensdag 17 april 2013 om 20:59
Ik leef soms in een eigen wereldje, trek me dan terug, in mn pyama,wil niks of niemand horen, mijn vriend snapt dat gelukkig, hij weet van alles.
Ik heb een lastige relatie gehad met mijn vader, mijn moeder was geestelijk ziek, en er is nooit erkenning geweest, erkenning voor ons, 3 meiden die het lastig hadden, zo zonder moeder.
Met als gevolg dat alles in mijn leven verkeerd ging, school, ect ect, en ik werd afgeschreven als een lastig kind.
Vergeven heb ik gedaan op zijn sterfbed, en dat heeft ons beide goed gedaan, vergeven is wat anders dan vergeten, maar het heeft me echt een stukje rust gegeven.
Ik heb jou andere topic gelezen, en ik vind het meer dan erg, dat je ontzichtbaar was, dikke knuffel!
Ik heb een lastige relatie gehad met mijn vader, mijn moeder was geestelijk ziek, en er is nooit erkenning geweest, erkenning voor ons, 3 meiden die het lastig hadden, zo zonder moeder.
Met als gevolg dat alles in mijn leven verkeerd ging, school, ect ect, en ik werd afgeschreven als een lastig kind.
Vergeven heb ik gedaan op zijn sterfbed, en dat heeft ons beide goed gedaan, vergeven is wat anders dan vergeten, maar het heeft me echt een stukje rust gegeven.
Ik heb jou andere topic gelezen, en ik vind het meer dan erg, dat je ontzichtbaar was, dikke knuffel!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 18 april 2013 om 11:51
@ diaantje, ik heken dat 'lastige kind' stempel heel goed! Ik kan mij nu nog echt verbazen over het feit dat niemand ooit aan de bel trok, ook terwijl de tekens heel duidelijk waren. Vergeven wil ik graag maar telkens als ik daar stapjes naar toe neem gebeurd er weer iets waardoor alles weer oplaait.. Denk aan verhalen dat ik het allemaal zelf uitlokten ed..
@ kabouterpuntmuts, bedankt voor je reactoe! Neem de tijd:)
@ kabouterpuntmuts, bedankt voor je reactoe! Neem de tijd:)
donderdag 18 april 2013 om 12:46
Mooie bedoelingen heb je met dit topic te openen nucleotide!
Ik wil ook nog wel een keertje mijn verhaal doen, heb zelf al het een en ander in mijn topic geschreven.
Ik vind het fijn om te lezen dat mensen al stappen verder zijn dan ik, dat geeft me vertrouwen dat ik het ook ga redden met de juiste hulp.
Ik wil ook nog wel een keertje mijn verhaal doen, heb zelf al het een en ander in mijn topic geschreven.
Ik vind het fijn om te lezen dat mensen al stappen verder zijn dan ik, dat geeft me vertrouwen dat ik het ook ga redden met de juiste hulp.
vrijdag 19 april 2013 om 07:48
Wat ik me eerder deze week helemaal niet realiseerde maar vanochtend ineens wel is dat ik zelf heel veel gehad heb aan een forum toen ik nog midden in het grote verwerkingsproces zat. Ik heb daar -ander forum dat niet meer bestaat- mensen ontmoet die me er echt doorheen gesleept hebben en die nu nog steeds tot mijn dierbaarste vrienden behoren bij wie ik nog steeds mijn hart af en toe kan luchten.
Dat wens ik jullie ook toe!
Overigens al is mijn trauma behandeld en verwerkt en kan ik er echt goed mee leven nu, ook ik loop nog wel eens onverwacht tegen dingen aan die iets triggeren en losmaken.
Dat blijft schrikken. Het enige dat bij mij helpt is dan inderdaad dat bespreken en benoemen en er niet in mijn eentje mee blijven rondlopen en worstelen.
Dat wens ik jullie ook toe!
Overigens al is mijn trauma behandeld en verwerkt en kan ik er echt goed mee leven nu, ook ik loop nog wel eens onverwacht tegen dingen aan die iets triggeren en losmaken.
Dat blijft schrikken. Het enige dat bij mij helpt is dan inderdaad dat bespreken en benoemen en er niet in mijn eentje mee blijven rondlopen en worstelen.
