vind dit lastig..

18-10-2013 18:31 28 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik zit eigenlijk met iets..

Mijn moeder heeft sinds een half jaar een nieuwe vriend.

Op zich kan ik rdelijk met hem opschieten, gewoon op een 'normaal' niveau.

Ik heb vroeger heel veel last gehad van PTSS en daarbij ook allerlei angsten ontwikkeld, langzamerhand is er ook een soort van dwang/smetvrees ingeslopen.

Door goede therapie ben ik hier redelijk vanaf gekomen. Heel soms heb ik nog mijn momenten, maar ik kan het goed van me af zetten.



Maar nu komt het: dit vind ik dus heel lastig.. Ik merk dat de nieuwe vriend van mijn moeder het allemaal niet zo nauw neemt met de hygiene als hij eten klaar maakt. Ik heb hem toen een keer verteld over mijn verleden en dat snapte hij allemaal heel goed.

In praktijk blijkt het echter anders te zijn... volgens mij snapt hij er helemaal niks van.



Om een voorbeeld te schetsen:

Laatst had ik hele erge griep gehad met overgeven en alles.

Toen ik weer wat wilde ging eten en hij het eten aan het klaarmaken was zag ik dat hij de spatel van het rauwe gehakt op het aanrecht legde tegen het fruit aan. Dit gaf mij meteen akelige gevoelens, eigenlijk omdat ik al meteen dacht, ik heb geen zin om weer een keer over te moeten geven.

Met moeite heb ik toen wat tegen hem daarover gezegd en hij werd eigenlijk meteen boos. Zelf ontkent hij continue dat hij boos word, maar hij is zwaar geïrriteerd als ik wat zeg (wat ik al amper zeg omdat ik het gewoon niet durf)

Gisteren aten we pangasius filet en ook hier legde hij de vork die hij elke keer gebruikte om het vlees om te draaien in het bakje terug waar de filet in zat. Ik vind dat gewoon vies? Dan denk ik pak dan gwoon een schoteltje waar je dat even oplegt of een stukje keukenrol.

Maargoed, ik moet maar even in & uit ademen, alleen ik merk gewoon dat dit zoveel spanningen geeft thuis. Ik voel me door hem minder op mijn gemak en het lijkt alsof mijn angsten weer terugkomen. Hij zegt dat hij het wel begrijpt, maar wordt boos, geïrriteerd als ik ook maar iets zeg of doe.

Ik snap dat het lastig is om te leven met iemand die zulke 'irreële' angsten heeft maar ik wordt er alleen maar verdrietiger van zo..:(

Ik wilde het even kwijt omdat ik niet zo goed weet wat ik ermee aan moet.
Alle reacties Link kopieren
Vanaf nu... Kook jij!

Probleem opgelost



(Pangasius, zou niemand moeten eten, helemaal mensen met smetvrees niet)
Alle reacties Link kopieren
Lieve schat, praat met je moeder. Echt. Een keer rustig, zonder verwijten, en wanneer hij er niet bij is.
Zeg maar Spijker.
Alle reacties Link kopieren
quote:WellieB schreef op 18 oktober 2013 @ 19:22:

Overigens vind ik een half jaar een relatie met je moeder wel bijzonder. Of is de relatie al langer en wonen ze een half jaar samen?



Ik bedoel ermee dat hij (nu al) snel boos en geirriteerd is, terwijl hij zo kort in jullie leven is.



Wat vindt je moeder ervan?

Misschien debkt hij: moeilijke puber.



Daarom: praat met je ma.
Zeg maar Spijker.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven