Psyche
alle pijlers
Vol verdriet
donderdag 10 september 2015 om 22:56
Daar ben ik weer met een huil topic....
4 jaar geleden is mijn zus overleden en ik kan het nog steeds niet geloven.
Ik blijf het maar horen haar laaste woorden aan mij: "tot dan hè. ... tot dan"....
Vol verdriet. Een koud hart. Ik mis haar elke dag.
Hoe verwerk ik dit? Wanneer heb ik hier vrede mee? Wanneer komt de dag dat ik eens niet aan haar denk en naar haar verlang.. .
Kapot....
4 jaar geleden is mijn zus overleden en ik kan het nog steeds niet geloven.
Ik blijf het maar horen haar laaste woorden aan mij: "tot dan hè. ... tot dan"....
Vol verdriet. Een koud hart. Ik mis haar elke dag.
Hoe verwerk ik dit? Wanneer heb ik hier vrede mee? Wanneer komt de dag dat ik eens niet aan haar denk en naar haar verlang.. .
Kapot....
"Even if I knew that tomorrow the world would go to pieces, I would still plant my apple tree."
donderdag 10 september 2015 om 23:05
Er bestaat geen tijdslimiet waarbinnen je rouwen mag. En je zal vast altijd aan haar blijven denken. Uiteindelijk krijgt het vast een plek en kun je door met je leven , want jouw zus zou vast niet willen dat jij hier aan onder door gaat.
Als dit verdriet je erg in de weg zit , kan het goed idee zijn om hulp te zoeken..
En verder: veel sterkte
Als dit verdriet je erg in de weg zit , kan het goed idee zijn om hulp te zoeken..
En verder: veel sterkte
donderdag 10 september 2015 om 23:10
Waarom wil je dat er een dag voorbij gaat dat je niet aan haar denkt? Het is bijna 10 jaar geleden dat mijn moeder overleed, er gaat letterlijk geen dag voorbij dat ze niet in mijn gedachten is, dat ik haar niet mis. Wat niet wil zeggen dat ik ongelukkig ben of dat mijn leven stil staat of dat ik dagelijks huil. Het is verweven in mijn leven, onderdeel van wie ik ben, bagage die er altijd is, net als het feit dat ik kinderen heb en getrouwd ben.
Heb je nog steeds zo veel verdriet dat het je normale leven verstoord? Huilbuien tijdens je werk bijv.?
Heb je nog steeds zo veel verdriet dat het je normale leven verstoord? Huilbuien tijdens je werk bijv.?
donderdag 10 september 2015 om 23:33
quote:reisa1978 schreef op 10 september 2015 @ 23:10:
Waarom wil je dat er een dag voorbij gaat dat je niet aan haar denkt? Het is bijna 10 jaar geleden dat mijn moeder overleed, er gaat letterlijk geen dag voorbij dat ze niet in mijn gedachten is, dat ik haar niet mis. Wat niet wil zeggen dat ik ongelukkig ben of dat mijn leven stil staat of dat ik dagelijks huil. Het is verweven in mijn leven, onderdeel van wie ik ben, bagage die er altijd is, net als het feit dat ik kinderen heb en getrouwd ben.
Heb je nog steeds zo veel verdriet dat het je normale leven verstoord? Huilbuien tijdens je werk bijv.?Dit dus.
Waarom wil je dat er een dag voorbij gaat dat je niet aan haar denkt? Het is bijna 10 jaar geleden dat mijn moeder overleed, er gaat letterlijk geen dag voorbij dat ze niet in mijn gedachten is, dat ik haar niet mis. Wat niet wil zeggen dat ik ongelukkig ben of dat mijn leven stil staat of dat ik dagelijks huil. Het is verweven in mijn leven, onderdeel van wie ik ben, bagage die er altijd is, net als het feit dat ik kinderen heb en getrouwd ben.
Heb je nog steeds zo veel verdriet dat het je normale leven verstoord? Huilbuien tijdens je werk bijv.?Dit dus.
Hhhhhhhhhh
donderdag 10 september 2015 om 23:43
Ik werk momenteel nog niet. Ben 2,5 jaar geleden in een diepe depressie beland. Daar ben ik nu uit, alleen dat werk nog.
Het is meer... Wij stonden met zijn tweeën sterk en nu ben ik nog maar alleen. Alleen op familiefeesten.
Het delen van nieuwtjes deden we het eerste met elkaar. Ik deel ze nu nog, met vriendinnen en ouders. Maar er zit een gat. Het delen is niet af.
En ik wil niet per see niet aan haar denken. Maar wel aan haar denken zonder verdriet. Met een lach.
Het is meer... Wij stonden met zijn tweeën sterk en nu ben ik nog maar alleen. Alleen op familiefeesten.
Het delen van nieuwtjes deden we het eerste met elkaar. Ik deel ze nu nog, met vriendinnen en ouders. Maar er zit een gat. Het delen is niet af.
En ik wil niet per see niet aan haar denken. Maar wel aan haar denken zonder verdriet. Met een lach.
"Even if I knew that tomorrow the world would go to pieces, I would still plant my apple tree."
donderdag 10 september 2015 om 23:48
vrijdag 11 september 2015 om 06:56
quote:wiezel schreef op 10 september 2015 @ 23:43:
Ik werk momenteel nog niet. Ben 2,5 jaar geleden in een diepe depressie beland. Daar ben ik nu uit, alleen dat werk nog.
Het is meer... Wij stonden met zijn tweeën sterk en nu ben ik nog maar alleen. Alleen op familiefeesten.
Het delen van nieuwtjes deden we het eerste met elkaar. Ik deel ze nu nog, met vriendinnen en ouders. Maar er zit een gat. Het delen is niet af.
En ik wil niet per see niet aan haar denken. Maar wel aan haar denken zonder verdriet. Met een lach.Dat gat dat blijft. Dat wordt nooit meer gevuld. Het met een lach terugdenken kan ik wel, maar altijd met een pijnlijk randje, want dat zijn de momenten dat je het gemis weer voelt.
Ik werk momenteel nog niet. Ben 2,5 jaar geleden in een diepe depressie beland. Daar ben ik nu uit, alleen dat werk nog.
Het is meer... Wij stonden met zijn tweeën sterk en nu ben ik nog maar alleen. Alleen op familiefeesten.
Het delen van nieuwtjes deden we het eerste met elkaar. Ik deel ze nu nog, met vriendinnen en ouders. Maar er zit een gat. Het delen is niet af.
En ik wil niet per see niet aan haar denken. Maar wel aan haar denken zonder verdriet. Met een lach.Dat gat dat blijft. Dat wordt nooit meer gevuld. Het met een lach terugdenken kan ik wel, maar altijd met een pijnlijk randje, want dat zijn de momenten dat je het gemis weer voelt.
vrijdag 11 september 2015 om 21:32
quote:wiezel schreef op 10 september 2015 @ 23:43:
Ik werk momenteel nog niet. Ben 2,5 jaar geleden in een diepe depressie beland. Daar ben ik nu uit, alleen dat werk nog.
Het is meer... Wij stonden met zijn tweeën sterk en nu ben ik nog maar alleen. Alleen op familiefeesten.
Het delen van nieuwtjes deden we het eerste met elkaar. Ik deel ze nu nog, met vriendinnen en ouders. Maar er zit een gat. Het delen is niet af.
En ik wil niet per see niet aan haar denken. Maar wel aan haar denken zonder verdriet. Met een lach.
Wat naar dat je je zo voelt Wiezel
Mag je nog verdrietig zijn van jezelf? Misschien ben je er nog niet aan toe om met een lach aan haar terug te denken. Misschien ben je nog gewoon heel verdrietig.
Heb je een dagbesteding? Doe je vrijwilligerswerk? Ben je al een baan aan het zoeken? Na zoveel tijd denk ik dat het wel goed is om jouw leven weer op te bouwen. Dat betekent niet dat je vergeet, maar door meer invulling te hebben in je leven kan het meer zinvol en minder alleen voelen. Heb je sociale contacten bij wie je echt jezelf kan zijn? Zijn er mensen die jouw verdriet en gemis delen? Waarom wordt de therapie nu afgerond?
Ik werk momenteel nog niet. Ben 2,5 jaar geleden in een diepe depressie beland. Daar ben ik nu uit, alleen dat werk nog.
Het is meer... Wij stonden met zijn tweeën sterk en nu ben ik nog maar alleen. Alleen op familiefeesten.
Het delen van nieuwtjes deden we het eerste met elkaar. Ik deel ze nu nog, met vriendinnen en ouders. Maar er zit een gat. Het delen is niet af.
En ik wil niet per see niet aan haar denken. Maar wel aan haar denken zonder verdriet. Met een lach.
Wat naar dat je je zo voelt Wiezel
Mag je nog verdrietig zijn van jezelf? Misschien ben je er nog niet aan toe om met een lach aan haar terug te denken. Misschien ben je nog gewoon heel verdrietig.
Heb je een dagbesteding? Doe je vrijwilligerswerk? Ben je al een baan aan het zoeken? Na zoveel tijd denk ik dat het wel goed is om jouw leven weer op te bouwen. Dat betekent niet dat je vergeet, maar door meer invulling te hebben in je leven kan het meer zinvol en minder alleen voelen. Heb je sociale contacten bij wie je echt jezelf kan zijn? Zijn er mensen die jouw verdriet en gemis delen? Waarom wordt de therapie nu afgerond?
zaterdag 12 september 2015 om 00:59
Ze zijn, zoals ze zeggen, uitbehandeld. Gelukkig heb ik lieve vrienden en familie waar ik terecht kan. En ik ga weer een opleiding volgen.
Gisteren heb ik eindelijk weer eens kunnen huilen. En flink ook. Wat luchtte dat op.
Bedankt voor jullie steun.
Gisteren heb ik eindelijk weer eens kunnen huilen. En flink ook. Wat luchtte dat op.
Bedankt voor jullie steun.
"Even if I knew that tomorrow the world would go to pieces, I would still plant my apple tree."
