Volwassen worden

Ik lees even mee... al ben ik twee keer zo oud als jij en heb ik een carrière, een man en een stel kinderen, toch voel ik me totaal onvolwassen. Een uit de kluiten gewassen kind. Anderen denken geloof ik niet zo over me, maar ik zelf dus wel.



Inmiddels denk ik dat dit gewoon is zoals ik ben, en dat dit toch het "echte leven" is, echter wordt het niet...

Ah lieverd, vervelend om te lezen dat je zo met die twijfels zit. Kan het erg goed begrijpen hoor. En ja, onzekerheid hoort (helaas) bij het leven. Maar dat wil echt niet zeggen dat alles wat je doet per se zal mislukken:) Ja, het zou kunnen dat er dingen misgaan, maar er gaan ook altijd dingen goed! En besef vooral dat er altijd alleen maar het nu is (sorry als dat wat zweverig klinkt, maar je er even van bewust worden dat zorgen maken over de toekomst weinig nut heeft omdat je altijd alleen maar met het nu kan dealen vind ik zelf wel een handige gedachte). En nu ben je in ieder geval bezig met je studie, je hebt vrienden, je staat open voor de liefde:) Focus je op het positieve! En luister goed naar je gevoel, en dan niet zozeer naar je angst. Denk niet aan eventueel falen maar misschien meer aan, als deze studie het bijvoorbeeld niet is, wat zou je dan echt graag willen doen? Waar ligt je hart? Als je nog meer wilt lezen over omgaan met onzekerheid, angst en pijn in het leven, raad ik je verder echt de boeken van Pema Chödrön aan, een Amerikaanse boeddhistische non die hier nuchter en met humor over schrijft.



Zo, nogal een lang bericht, maar hoop dat je er wat aan hebt:) Sterkte meid, en vertrouw op jezelf!

Toen ik zo oud was als jij zat ik in hetzelfde schuitje, maar ik heb het nooit gezien als 'nu moet ik volwassen worden'. Dat is een heel geleidelijk proces, ik ben nog steeds niet helemaal volwassen voor mijn gevoel. Overal aan twijfelen maakt het echt niet beter.



Misschien is je studie niet leuk, dat was de mijne ook niet, maar wat ben ik blij dat ik doorgezet heb en 'm afgemaakt heb. Het heeft me zoveel leuke mogelijkheden geboden.



Vrienden zijn lang niet altijd voor altijd. En dat is niet erg, want je komt je hele leven nog mensen tegen. Als je te hoge verwachtingen schept over anderen, dan kan het alleen maar tegenvallen.



Je bent 21, je komt écht nog wel de liefde van je leven tegen, met de tijd.



Het leven gebeurt terwijl je bezig bent andere plannen te maken. De toekomst is onzeker, maar dat is het voor iedereen. Waarom zou jij wél mislukken, en anderen niet? Werk hard, en bereid je redelijkerwijs voor op wat je wilt in het leven.



You can do it!

Je toekomst is onzeker? Meid, je toekomst is vrij! Wat jij wilt mag je doen en zo lang je nog niet weet wat je wilt, ben je met je studie iig op weg naar een zekere basis.



Je moet nog even helemaal niets. Volwassen worden is niet iets wat je nu moet besluiten (tenzij je 35 bent, een kind krijgt, en nog op een studentenkamer woont). Volwassen worden is iets wat je pas opmerkt als je achterom kijkt. En ik geloof niet zo in ineens volwassen zijn. Ik geloof dat je je hele leven lang achterom kijkt en opmerkt dat je opnieuw bent gegroeid.



Geniet van je leven, geniet van je studie. Als dit het niet is, heb je met een vrije toekomst als de jouwe heus nog de keuze om later iets te veranderen.



Wat betreft je vrienden, niet allen zullen blijven, misschien ontgroei je elkaar. Maar dan zal dat vast geleidelijk gaan. De échte vrienden blijven, what do you need more?



En de liefde, dat komt nog wel . Ik heb ook lang gehoopt en gehoopt. Van mijn 19e tot mijn 22.5e. Ik geloofde niet dat de man die werkelijk voor mij zou gaan bestond. En nu ben ik 24, we zijn al 1.5 jaar samen, wonen 7 maaanden samen en hebben zelfs een kat waar we onszelf pappa en mamma van noemen. Echt.. Het komt wel! En nu het er is, mis ik af en toe mijn twijfelende, onzekere, VRIJE leventje .



Het komt wel, het komt wel, het komt wel !

Een knuffel voor jou. Praktische tips heb ik even niet voor je, behalve: het komt allemaal wel goed.



Ik dacht een paar jaar geleden ook zo. En het is inmiddels best wel een beetje goed gekomen. Maar nog altijd heb ik soms die gevoelens. En zoals je leest; dat hebben meer mensen. Ook al zijn ze dubbel jouw leeftijd.



Sterkte.. en focus je inderdaad op positieve dingen. Probeer écht te genieten van wat je nu hebt; je bent bezig met studeren (vind je dat nou leuk of baal je er erg van? Anders moet je daar wel wat mee doen), je kunt leuke dingen doen met vrienden. Wees je daar echt bewust van, hoor.. dat heb ik destijds te weinig gedaan en oh wat een spijt heb ik daar soms van..

Hai!

Ik denk dat het heel normaal is om je twijfels te hebben over de toekomst. Dat komt in ieders leven wel eens voor. Maar vergeet niet te genieten van wat er nu is. Geniet van je studententijd, van je vrienden die ongetwijfeld komen en gaan en wat Ephina zegt: je toekomst is vrij! En het is echt niet zo dat je op je 30e ofzo gesettled moet zijn en het helemaal voor elkaar moet hebben. Ik bedoel, ik ben nu bijna 30 en net een jaar afgestudeerd en ik heb het nog LANG niet voor elkaar (althans, niet zoals ik het in gedachte had toen ik 20 was). Maar who cares? Laat je niks opdringen, geniet van wat er is.

En wat is 'echt volwassen worden'? Aan die uitspraak moet je niet te zwaar tillen. Zolang jij je fijn voelt met wie je bent is het gewoon goed.

Natuurlijk is je toekomst onzeker. Die ligt nog voor je en vol kansen en mooie momenten! Het zou toch zonde zijn als dat allemaal al was uitgestippeld en je alles al wist!

Of vriendschappen of relaties voor altijd voortduren dat zul je wel zien. Het heeft geen nut om je daar druk om te maken. Heel veel dingen komen gewoon vanzelf goed - en voor sommigen komen nieuwe onzekerheden in de plaats.



Volwassen worden is zwaar overschat. En saai. Ik ben 32 en gelukkig nog helemaal niet volwassen.