Psyche
alle pijlers
Vorm van derealisatie?
donderdag 16 oktober 2014 om 14:11
Hallo allemaal,
Ik zie verschillende verhalen voorbij komen over mensen die ook last hebben gehad of hebben van derealisatie/depersonalisatie. Nu heb ik ook sterk de aandrang om mijn verhaal te vertellen. Wie weet heeft iemand tips waardoor ik me weer mezelf kan voelen.
Ik ben 23 jaar oud en ik ben in februari ben ik voor 4 maanden alleen naar London geweest voor mijn afstudeerstage, een ware droom die in vervulling kwam omdat ik ben al eeuwen helemaal gek van de U.K. Het probleem echter is dat ik vanaf het moment dat ik doorhad dat ik naar London toe ging, ik me dit helemaal niet zo realiseerde. Ik moest veel dingen snel regelen en had daardoor geen tijd om aan het idee te wennen dat een eeuwenlange droom in vervulling ging.
Toen ik uiteindelijk op het vliegveld stond had ik een heel bewust moment dat ik het idee had dat ik aan het dromen was. Alsof ik de wereld van achter een scherm zag maar het niet meer bewust meemaakte. Ik ben een zeer emotioneel persoon, dus als ik ergens ben waar ik erg naar uitgekeken heb of iets meemaak wat er schokkend of positief is, dan ben ik me er altijd heel erg bewust van dat moment. Nu was dat helemaal niet meer zo. De normale blijdschap die ik voel in de U.K. was compleet weg. In London heb ik tijdens deze vier maanden zeer angstige periodes meegemaakt en had ik ontzettend veel stress. Dit ligt ook aan mijn onzekere aard, maar soms had ik het idee dat ik compleet in mijn hoofd leefde. Ik had paniekaanvallen dat alles zo onrealistisch aanvoelde, erg veel angst dat ik mijn afstuderen niet ging halen en boosheid dat het maar niet tot me doordrong dat ik eindelijk een droom in vervulling had laten komen. Het maakte me ook vreselijk bang dat ik misschien wel permanente schade had aangebracht aan mijn hersens of dat ik letterlijk gek werd. Alles wat ik was voordat ik naar London ging was compleet weg. Ik keek daarnaast ontzettend veel uit om terug naar NL te gaan en toen het moment eindelijk daar was, maakte ik dit wederom weer niet mee. Normaal neem ik altijd zeer bewust afscheid en sta ik stil bij het feit dat ik ergens hoogstwaarschijnlijk niet weer kom, maar nu reed ik weg zonder gevoelens of bewust afscheid. Ook het letterlijk thuis komen heb ik niet meegemaakt, of het telefoontje dat ik geslaagd was voor mijn afstuderen en mijn diploma uitreiking.
Nu ben ik 4 maanden weer terug in NL, maar nu is dit gevoel erger dan ooit en ben ik bang dat ik hier voor altijd in blijf zitten. Het lijkt alsof het leven ophoud, alsof ik geen toekomst meer heb. Mijn verleden en toekomst zijn allebei vaag en niet meer van mij om het zo maar te zeggen. Ik heb een goed leven maar ik sta er nooit bij stil en ik blijf het gevoel houden dat ik er niet echt ben en ik nog wakker moet worden uit een droom. Ik functioneel nog prima, alles wat ik doe gaat op de automatische piloot maar voel ik dat het niet goed zit in mijn hoofd.
Ik ben onlangs gestart met haptonomie dus ik hoop heel erg dat dit helpt. Maar heeft iemand anders nog tips of ideeën om deze rare gedachtekronkels en gevoelens niet meer te hebben?
Groeten
Ik zie verschillende verhalen voorbij komen over mensen die ook last hebben gehad of hebben van derealisatie/depersonalisatie. Nu heb ik ook sterk de aandrang om mijn verhaal te vertellen. Wie weet heeft iemand tips waardoor ik me weer mezelf kan voelen.
Ik ben 23 jaar oud en ik ben in februari ben ik voor 4 maanden alleen naar London geweest voor mijn afstudeerstage, een ware droom die in vervulling kwam omdat ik ben al eeuwen helemaal gek van de U.K. Het probleem echter is dat ik vanaf het moment dat ik doorhad dat ik naar London toe ging, ik me dit helemaal niet zo realiseerde. Ik moest veel dingen snel regelen en had daardoor geen tijd om aan het idee te wennen dat een eeuwenlange droom in vervulling ging.
Toen ik uiteindelijk op het vliegveld stond had ik een heel bewust moment dat ik het idee had dat ik aan het dromen was. Alsof ik de wereld van achter een scherm zag maar het niet meer bewust meemaakte. Ik ben een zeer emotioneel persoon, dus als ik ergens ben waar ik erg naar uitgekeken heb of iets meemaak wat er schokkend of positief is, dan ben ik me er altijd heel erg bewust van dat moment. Nu was dat helemaal niet meer zo. De normale blijdschap die ik voel in de U.K. was compleet weg. In London heb ik tijdens deze vier maanden zeer angstige periodes meegemaakt en had ik ontzettend veel stress. Dit ligt ook aan mijn onzekere aard, maar soms had ik het idee dat ik compleet in mijn hoofd leefde. Ik had paniekaanvallen dat alles zo onrealistisch aanvoelde, erg veel angst dat ik mijn afstuderen niet ging halen en boosheid dat het maar niet tot me doordrong dat ik eindelijk een droom in vervulling had laten komen. Het maakte me ook vreselijk bang dat ik misschien wel permanente schade had aangebracht aan mijn hersens of dat ik letterlijk gek werd. Alles wat ik was voordat ik naar London ging was compleet weg. Ik keek daarnaast ontzettend veel uit om terug naar NL te gaan en toen het moment eindelijk daar was, maakte ik dit wederom weer niet mee. Normaal neem ik altijd zeer bewust afscheid en sta ik stil bij het feit dat ik ergens hoogstwaarschijnlijk niet weer kom, maar nu reed ik weg zonder gevoelens of bewust afscheid. Ook het letterlijk thuis komen heb ik niet meegemaakt, of het telefoontje dat ik geslaagd was voor mijn afstuderen en mijn diploma uitreiking.
Nu ben ik 4 maanden weer terug in NL, maar nu is dit gevoel erger dan ooit en ben ik bang dat ik hier voor altijd in blijf zitten. Het lijkt alsof het leven ophoud, alsof ik geen toekomst meer heb. Mijn verleden en toekomst zijn allebei vaag en niet meer van mij om het zo maar te zeggen. Ik heb een goed leven maar ik sta er nooit bij stil en ik blijf het gevoel houden dat ik er niet echt ben en ik nog wakker moet worden uit een droom. Ik functioneel nog prima, alles wat ik doe gaat op de automatische piloot maar voel ik dat het niet goed zit in mijn hoofd.
Ik ben onlangs gestart met haptonomie dus ik hoop heel erg dat dit helpt. Maar heeft iemand anders nog tips of ideeën om deze rare gedachtekronkels en gevoelens niet meer te hebben?
Groeten
donderdag 16 oktober 2014 om 14:32
Dank je wel beer29, misschien moet ik dat inderdaad combineren. In ieder geval doet zo'n bericht me al veel goed, bedankt!
Je hebt helemaal gelijk copacabana, zo voelt het inderdaad ook. Geeft een mooi inzicht..
En viva-amber, ik ben op aanraden van mijn huisarts met haptonomie begonnen. Ik ben eerst in gesprek geweest met de praktijkpsycholoog, maar deze zei alleen dat heel veel mensen het hebben en het wel over gaat. Wat ik natuurlijk ook wel begrijp, maar een echte praktische insteek miste ik.
Je hebt helemaal gelijk copacabana, zo voelt het inderdaad ook. Geeft een mooi inzicht..
En viva-amber, ik ben op aanraden van mijn huisarts met haptonomie begonnen. Ik ben eerst in gesprek geweest met de praktijkpsycholoog, maar deze zei alleen dat heel veel mensen het hebben en het wel over gaat. Wat ik natuurlijk ook wel begrijp, maar een echte praktische insteek miste ik.
donderdag 16 oktober 2014 om 16:09
Je doet veel uitspraken over hoe je bent, en hoe je dingen zou moeten ervaren.
Je hebt daar duidelijk een mening over, maar in hoeverre is die mening eigenlijk helpend?
Je bent in een periode van je leven dat je verandering doormaakt, maar daarvoor heb je ruimte nodig, Niet alleen van anderen, maar ook van jezelf. Geef jij jezelf die ruimte wel?
Je hebt daar duidelijk een mening over, maar in hoeverre is die mening eigenlijk helpend?
Je bent in een periode van je leven dat je verandering doormaakt, maar daarvoor heb je ruimte nodig, Niet alleen van anderen, maar ook van jezelf. Geef jij jezelf die ruimte wel?
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
donderdag 16 oktober 2014 om 16:34
Wat ook helpt is een elastiekje om je arm doen en wanneer je piekert of derealisatie krijgt dan trekje aan dat elastiek en laat je het tegen je arm aan schieten (geen grap, you snap out of it).
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 16 oktober 2014 om 18:38
Misschien ben je eerder niet onder druk van studie naar de U.K. gegaan ?
Wellicht was er ook sprake van studie druk en faal angst.
Misschien is het een goed idee om nog een keer te gaan als je geen druk kent, gewoon recreatief, op de oude manier.
Eerst een poosje tot jezelf komen.
Ik heb er ook in zeer ernstige mate last van gehad, gelukkig is dit met de jaren sterk verminderd. Het is al heel goed dat jij er nu al een naam voor hebt gevonden en het dus kan gaan begrijpen en goeddeels op kan gaan lossen ;
Je leert al kan je je dat nu amper voorstellen er minder angstig voor te worden, mee omgaan. Doordat de angst voor de angst verdwijnt verdwijnt een goed deel van je angst en de gevoelens van derealisatie en depersonalisatie. Je moet als het ware leren om de gevoelens te accepteren ipv ertegen te vechten en je schouders ervoor ophalen.... probeer dat maar eens. Haal letterlijk lachend op straat je schouders op. Dat voelt echt goed. Probeer je aandacht naar positieve kleine zaken in je omgeving af te leiden. Geniet je niet van de kleine dingen in je omgeving, bedenk dat je er op een ander moment als je je beter voelt terug kan komen. Op de een of andere manier verdwijnt het daarmee.
Denk erom dat je blijft ademhalen. Via je buik. Mijn hoge ballet adem haling was funest. Helemaal niet ademen in paniek is al helemaal niet handig, depersonalisatie kan een verschijnsel zijn van hyperventilatie of een verkeerde adem haling. 3 tellen in, even een momentje vasthouden, 6 tellen uit. Of welke methode nu ook als de beste wordt gezien en voor jou werkt. Neem aan dat je haptonoom daar ook aandacht aan besteed.
Nachtrust is ook zeer belangrijk. Ik wordt erg duizelig en krijg derealisatie en depersonalisatie verschijnselen als ik slaap gebrek heb (vaak het ergste de 2de dag na een slechte nacht.). kwam ik ook pas na jaren achter en daar goed op letten en beseffen dat het daar ook door kan komen en niet erg is en na een paar goede nachtrusten weer beter helpt al.
Mij helpt muziek, schrijven, schilderen, lezen, internetten etc.
En mij helpt het het bv ook om even mijn schoenen uit te doen, letterlijk aarden. ik deed dat al uit mezelf voor ik daar dingen over las. Lijkt zweefkeeserij maar het werkt dus waarom niet. Dat kan niet overal, maar thuis of in je tuin wel. Een voetje dat op school of op je werk even uit een schoen piept valt ook niet op. En dat soort dingen helpt echt. Een hand even bovenop je kruin leggen of een muts misschien helpt ook. Je energie schiet als het ware alle kanten uit, en zo hou je het even bewust binnen. Uiteindelijk is het het beste om je energie letterlijk juist te durven laten gaan, (je energie schiet weg, je persoon lijkt dat ook te doen, maar laat eens gaan, is ze weg of is ze er nog ? precies ze is er nog. Ze kan niet weg. Je bent waar je bent. Ook als je niet bij de les bent. Ertegen vechten wat zeer vermoeiend is hoeft dus niet.) maar voor momenten van paniek en depersonalisatie en het beangstigende uittreed gevoel helpt het wel even je hand op je hoofd leggen. Nogmaals het lijkt zweefkeeserij maar ik heb dit zelf automatisch gedaan bij angst en pas later besefte ik dat ik het deed, dat het werkte en veel later las en hoorde ik dat anderen dat ook ontdekt hebben. Het hier genoemde elastiekje of een zout dropje helpen ook.
Ga op de helft van je kunnen zitten zodat je alles goed en stressvrij kan. Krijg je stress ? Doe een paar stappen terug, net zolang tot je iets wel weer fluitend en met plezier en aandacht kan of doet.
Je hebt kans dat je een beetje emotioneel op een spoor zit waar je niet helemaal wilt zijn. Ook kan het zijn van ïs dit het nu." (bv Engeland wat tegen viel toen je je droom eenmaal had bereikt. Of toch proberen dankbaar te zijn al valt iets tegen je hebt het toch maar mooi bereikt en daar mag je trots op zijn, en Tijd voor een nieuwe uitdaging misschien.) besef dan wat je mist en werk daaraan. Dit soort dingen kunnen je juist de weg wijzen.
Iedereen riep altijd werk eerst aan jezelf en dan kan je pas gaan doen waar je van droomt. Bv een eigen zaak beginnen. Ik besefte uiteindelijk dat dat mij juist identiteit en ruggegraat zou geven. Ben de zaak begonnen. en meer dromen als vrienden die ik miste terug gezocht, een gezin etc. waar gemaakt. Mijn hart gevolgd. En jawel ; ik voelde me daardoor sterk, vol eigen identiteit, mezelf, en mijn stress smolt weg. niet dat ik het nooit meer heb maar weet er nu een stuk beter mee om te gaan.
Het is belangrijk dat je de dingen blijft doen die je al deed. Trek je niet terug (even je rust nemen is wat anders.) die fout heb ik gemaakt. Dan moet je weer aan alles wat je ooit gewoon deed en vanzelfsprekend was wennen en geloof me dat is veel moeilijker dan nu doorzetten.
Misschien is bv laagdrempelig en bewezen effectief (vaak zelfs nog meer dan "Live"hulp) http://interapy.nl iets voor jou, online krijg je inzicht. Ik vond het net wat te oppervlakkig maar dat is misschien net wie je als therapeut treft en ze hebben inmiddels alweer vele jaren meer ervaring en het is een prima begin en misschien voldoende. Een goede b.v. geregistreerde BiG therapeut kan (vervolgens of meteen als je geen drempelvrees tot "Live"hulpverlening hebt) ook iets zijn.
Zelfhulpboeken (dit is er ook bijna een halve geworden haha ) zijn er ook, ik heb er zeker aan een aantal wat gehad. "Uit de ban van je fobie", "Uw brein als medicijn", etc. Al pik je er maar enkele dingen uit, een enkele gouden zin kan een wereld van verschil maken. Voor mij was dat bv "Wees niet angstig voor de angst". Al lijkt het eng je gaat er niet dood aan. Laat maar komen die angst. Verwelkom het, neem je gevoelens serieus, vecht er niet tegen, ze mogen er zijn maar leer ook relativeren en lach (naast het serieus nemen, ook) erom. Je angst met veel humor overdrijven helpt ook.
Mindfullness is voor velen ook zeer effectief.
Wat ook enorm kan helpen is dus die schouders ophalen, je leven leven naar je hart, je er niet teveel mee bezig houden, en vroeg of laat voel jij die vonk passie en realiteit weer en merk je dat je je angsten toch echt vergeten bent.
Ga eens of een paar keer met een giebel vriendin of wie dan ook die waar jij je prettig gesteund en afgeleid bij voelt naar Londen zonder studiepet op al zou dat eerst best eng zijn vroeg of laat voel je je daar weer vanouds. Zoniet pech dan is er wel een andere plek of moment waar jij je jottum voelt. Komt goed. Geloof mij. Ik kan nu weer dingen dingen ik echt niet dacht dat ik ooit weer zou kunnen. Lang niet alles maar ik geniet veel meer dan dat ik in de stress of derealisatie of depersonalisatie zit. En das echt heul anders geweest. Dat heeft tijd nodig, ervaring, inzicht.
Neem de tijd, blijf je dingen doen, ontspan (wat soms juist ook door inspanning kan.) Vier het moment dat je jezelf erop betrapte dat je je schouders er voor ophaalde en er even niet meer aan dacht.
Die momenten leer je steeds vaker te vinden. Tot ze in het merendeel zijn en je probleem goeddeels weg smelt. Zie het niet meer als een probleem maar als je gids.
Hele dikke knuffel.
Wellicht was er ook sprake van studie druk en faal angst.
Misschien is het een goed idee om nog een keer te gaan als je geen druk kent, gewoon recreatief, op de oude manier.
Eerst een poosje tot jezelf komen.
Ik heb er ook in zeer ernstige mate last van gehad, gelukkig is dit met de jaren sterk verminderd. Het is al heel goed dat jij er nu al een naam voor hebt gevonden en het dus kan gaan begrijpen en goeddeels op kan gaan lossen ;
Je leert al kan je je dat nu amper voorstellen er minder angstig voor te worden, mee omgaan. Doordat de angst voor de angst verdwijnt verdwijnt een goed deel van je angst en de gevoelens van derealisatie en depersonalisatie. Je moet als het ware leren om de gevoelens te accepteren ipv ertegen te vechten en je schouders ervoor ophalen.... probeer dat maar eens. Haal letterlijk lachend op straat je schouders op. Dat voelt echt goed. Probeer je aandacht naar positieve kleine zaken in je omgeving af te leiden. Geniet je niet van de kleine dingen in je omgeving, bedenk dat je er op een ander moment als je je beter voelt terug kan komen. Op de een of andere manier verdwijnt het daarmee.
Denk erom dat je blijft ademhalen. Via je buik. Mijn hoge ballet adem haling was funest. Helemaal niet ademen in paniek is al helemaal niet handig, depersonalisatie kan een verschijnsel zijn van hyperventilatie of een verkeerde adem haling. 3 tellen in, even een momentje vasthouden, 6 tellen uit. Of welke methode nu ook als de beste wordt gezien en voor jou werkt. Neem aan dat je haptonoom daar ook aandacht aan besteed.
Nachtrust is ook zeer belangrijk. Ik wordt erg duizelig en krijg derealisatie en depersonalisatie verschijnselen als ik slaap gebrek heb (vaak het ergste de 2de dag na een slechte nacht.). kwam ik ook pas na jaren achter en daar goed op letten en beseffen dat het daar ook door kan komen en niet erg is en na een paar goede nachtrusten weer beter helpt al.
Mij helpt muziek, schrijven, schilderen, lezen, internetten etc.
En mij helpt het het bv ook om even mijn schoenen uit te doen, letterlijk aarden. ik deed dat al uit mezelf voor ik daar dingen over las. Lijkt zweefkeeserij maar het werkt dus waarom niet. Dat kan niet overal, maar thuis of in je tuin wel. Een voetje dat op school of op je werk even uit een schoen piept valt ook niet op. En dat soort dingen helpt echt. Een hand even bovenop je kruin leggen of een muts misschien helpt ook. Je energie schiet als het ware alle kanten uit, en zo hou je het even bewust binnen. Uiteindelijk is het het beste om je energie letterlijk juist te durven laten gaan, (je energie schiet weg, je persoon lijkt dat ook te doen, maar laat eens gaan, is ze weg of is ze er nog ? precies ze is er nog. Ze kan niet weg. Je bent waar je bent. Ook als je niet bij de les bent. Ertegen vechten wat zeer vermoeiend is hoeft dus niet.) maar voor momenten van paniek en depersonalisatie en het beangstigende uittreed gevoel helpt het wel even je hand op je hoofd leggen. Nogmaals het lijkt zweefkeeserij maar ik heb dit zelf automatisch gedaan bij angst en pas later besefte ik dat ik het deed, dat het werkte en veel later las en hoorde ik dat anderen dat ook ontdekt hebben. Het hier genoemde elastiekje of een zout dropje helpen ook.
Ga op de helft van je kunnen zitten zodat je alles goed en stressvrij kan. Krijg je stress ? Doe een paar stappen terug, net zolang tot je iets wel weer fluitend en met plezier en aandacht kan of doet.
Je hebt kans dat je een beetje emotioneel op een spoor zit waar je niet helemaal wilt zijn. Ook kan het zijn van ïs dit het nu." (bv Engeland wat tegen viel toen je je droom eenmaal had bereikt. Of toch proberen dankbaar te zijn al valt iets tegen je hebt het toch maar mooi bereikt en daar mag je trots op zijn, en Tijd voor een nieuwe uitdaging misschien.) besef dan wat je mist en werk daaraan. Dit soort dingen kunnen je juist de weg wijzen.
Iedereen riep altijd werk eerst aan jezelf en dan kan je pas gaan doen waar je van droomt. Bv een eigen zaak beginnen. Ik besefte uiteindelijk dat dat mij juist identiteit en ruggegraat zou geven. Ben de zaak begonnen. en meer dromen als vrienden die ik miste terug gezocht, een gezin etc. waar gemaakt. Mijn hart gevolgd. En jawel ; ik voelde me daardoor sterk, vol eigen identiteit, mezelf, en mijn stress smolt weg. niet dat ik het nooit meer heb maar weet er nu een stuk beter mee om te gaan.
Het is belangrijk dat je de dingen blijft doen die je al deed. Trek je niet terug (even je rust nemen is wat anders.) die fout heb ik gemaakt. Dan moet je weer aan alles wat je ooit gewoon deed en vanzelfsprekend was wennen en geloof me dat is veel moeilijker dan nu doorzetten.
Misschien is bv laagdrempelig en bewezen effectief (vaak zelfs nog meer dan "Live"hulp) http://interapy.nl iets voor jou, online krijg je inzicht. Ik vond het net wat te oppervlakkig maar dat is misschien net wie je als therapeut treft en ze hebben inmiddels alweer vele jaren meer ervaring en het is een prima begin en misschien voldoende. Een goede b.v. geregistreerde BiG therapeut kan (vervolgens of meteen als je geen drempelvrees tot "Live"hulpverlening hebt) ook iets zijn.
Zelfhulpboeken (dit is er ook bijna een halve geworden haha ) zijn er ook, ik heb er zeker aan een aantal wat gehad. "Uit de ban van je fobie", "Uw brein als medicijn", etc. Al pik je er maar enkele dingen uit, een enkele gouden zin kan een wereld van verschil maken. Voor mij was dat bv "Wees niet angstig voor de angst". Al lijkt het eng je gaat er niet dood aan. Laat maar komen die angst. Verwelkom het, neem je gevoelens serieus, vecht er niet tegen, ze mogen er zijn maar leer ook relativeren en lach (naast het serieus nemen, ook) erom. Je angst met veel humor overdrijven helpt ook.
Mindfullness is voor velen ook zeer effectief.
Wat ook enorm kan helpen is dus die schouders ophalen, je leven leven naar je hart, je er niet teveel mee bezig houden, en vroeg of laat voel jij die vonk passie en realiteit weer en merk je dat je je angsten toch echt vergeten bent.
Ga eens of een paar keer met een giebel vriendin of wie dan ook die waar jij je prettig gesteund en afgeleid bij voelt naar Londen zonder studiepet op al zou dat eerst best eng zijn vroeg of laat voel je je daar weer vanouds. Zoniet pech dan is er wel een andere plek of moment waar jij je jottum voelt. Komt goed. Geloof mij. Ik kan nu weer dingen dingen ik echt niet dacht dat ik ooit weer zou kunnen. Lang niet alles maar ik geniet veel meer dan dat ik in de stress of derealisatie of depersonalisatie zit. En das echt heul anders geweest. Dat heeft tijd nodig, ervaring, inzicht.
Neem de tijd, blijf je dingen doen, ontspan (wat soms juist ook door inspanning kan.) Vier het moment dat je jezelf erop betrapte dat je je schouders er voor ophaalde en er even niet meer aan dacht.
Die momenten leer je steeds vaker te vinden. Tot ze in het merendeel zijn en je probleem goeddeels weg smelt. Zie het niet meer als een probleem maar als je gids.Hele dikke knuffel.
