Psyche
alle pijlers
Vreemd tijdsbesef
woensdag 9 december 2015 om 21:22
Laatst had ik iets vreemds, ik ben benieuwd of het herkenbaar is voor anderen. Terloops namen mijn vader en ik even de planning voor de feestdagen door en zei hij: "die dag niet, dan is mijn zus 50 jaar getrouwd." En ik merkte dat ik dat eventjes echt heel raar vond. Want het voelde voor mij nog als niet eens zo heel lang geleden dat zijn ouders (mijn opa en oma dus) vijftig jaar getrouwd waren... Al was dat in 1993, toch ook alweer meer dan 22 jaar geleden en leven zij alweer een poosje niet meer.
Maar toch, voor eventjes vond ik het raar... Dat ik me dus van "meerdere generaties" inmiddels herinneringen aan het vormen ben. En ook dat oudere mensen in mijn beleving steeds jonger blijven. Mijn tante van 72 voelt minder oud dan hoe ik mijn oma op die leeftijd herinnerde.
Echt eventjes een "huh?" moment.
Meer mensen die soms ineens zo'n apart idee hebben van hoe de tijd voorbij is gegleden? En ergens vind ik het ook beangstigend.
Maar toch, voor eventjes vond ik het raar... Dat ik me dus van "meerdere generaties" inmiddels herinneringen aan het vormen ben. En ook dat oudere mensen in mijn beleving steeds jonger blijven. Mijn tante van 72 voelt minder oud dan hoe ik mijn oma op die leeftijd herinnerde.
Echt eventjes een "huh?" moment.
Meer mensen die soms ineens zo'n apart idee hebben van hoe de tijd voorbij is gegleden? En ergens vind ik het ook beangstigend.
woensdag 9 december 2015 om 21:31
Oei met deze post raak je wel een gevoelige snaar bij mij. Dus ja heel herkenbaar. Vind het ook beangstigend.
Ergens vind ik deze gedachten prettig en tegelijk ook verdrietig. Omdat je mensen mist die er niet meer zijn en het besef dat je er zelf ook niet altijd zult zijn. En dat de tijd heel snel lijkt te gaan, zoiets.
Ergens vind ik deze gedachten prettig en tegelijk ook verdrietig. Omdat je mensen mist die er niet meer zijn en het besef dat je er zelf ook niet altijd zult zijn. En dat de tijd heel snel lijkt te gaan, zoiets.
woensdag 9 december 2015 om 21:32
Heel normaal. Als je zelf ouder wordt valt het leeftijdsverschil gevoelsmatig weg. Ga maar eens graven in je eigen herinneringen, dus niet in de dingen die je van anderen hebt gehoord. Ken je alle namen nog van je klasgenoten uit de derde klas? Weet je nog hoe je geschiedenisleraar van de middelbare school heette? Kun je je de eerste dagen van een stage nog herinneren? Misschien ben je nog niet zo lang van school, voor mij is het waarschijnlijk veel langer geleden maar als ik schoolfoto's bekijk kan ik me maar van een paar kinderen de naam noemen, hoe mijn geschiedenisleraar heette weet ik ook niet meer maar ik kan hem wel vóór me halen. Van hectische periodes in mijn werkzame leven herinner ik me ook niet alles, daar heb ik een blinde vlek, waarschijnlijk omdat ik tegen een burn out zat aan te hikken.
verba volant, scripta manent.
woensdag 9 december 2015 om 21:34
Ja rare gewaarwording is dat he. Ik bedacht me laatst dat mijn ouders mij vroeger toen ik een jaar of 12 was over hun middelbare schooltijd vertelden. Voor mijn gevoel was dat eeuwen geleden en kon ik me amper voorstellen dat zij überhaupt ook jong zijn geweest. Inmiddels ben ik ook alweer 18 jaar van de middelbare school af alleen lijkt dat als de dag van gisteren.
woensdag 9 december 2015 om 21:35
Herkenbaar, ik merk dat ik het steeds lastiger begin te vinden om dingen in het juiste tijdsperspectief te plaatsen, dat ik denk goh dat is toch niet lang geleden en dan blijkt iets al 15 jaar geleden gebeurd te zijn. Is helaas echt een teken van oud worden 
Het is ook een bekend psychologisch fenomeen, Douwe Draaisma heeft er een boek over geschreven: Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. De geheimen van het geheugen. Hier een samenvatting:
http://jansimons.nl/levol ... iers/tijd/tijdsneller.pdf
Het is ook een bekend psychologisch fenomeen, Douwe Draaisma heeft er een boek over geschreven: Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. De geheimen van het geheugen. Hier een samenvatting:
http://jansimons.nl/levol ... iers/tijd/tijdsneller.pdf
woensdag 9 december 2015 om 21:42
woensdag 9 december 2015 om 21:46
Haha, dat is herkenbaar inderdaad. Bomma was op haar tachtigste echt een oude oma met kromme pootjes in zwachtels en een bloemetjesjurk, mijn moeder loopt op zelfs op hogere leeftijd in nog in jeans en is de hele dag op reep met vriendinnen en zussen, met de fiets of auto. Mijn moeder zei vorige week nog dat haar ouders op die dag 90 jaar getrouwd zouden zijn en zij en mijn vader komend jaar eigenlijk 60 jaar. Terwijl ik me nog als de dag van gisteren kon herinneren dat bompa en bomma 60 jaar getrouwd waren en wat ik toen aan had. En hoe anders ik er op mijn veertigste uitzie dan mijn moeder, ik oog ook veel jonger.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 9 december 2015 om 21:49
Marianne, ja, het gekke is dus: die dingen herinner ik mij allemaal nog en ze voelen dus nog als "pas geleden". Maar als mijn ouders vroeger over hun jeugd en dergelijke spraken dan voelde het echt of ze over een of ander ver prehistorisch tijdperk spraken, en mijn eigen herinneringen voelen alsof ik het over "enkele jaren terug" heb.
En geboortejaren (1940, 1965, 1973, 1990 etc) voelen altijd jonger dan wanneer je zegt: iemand van 75, 50, 42, 25..
En geboortejaren (1940, 1965, 1973, 1990 etc) voelen altijd jonger dan wanneer je zegt: iemand van 75, 50, 42, 25..
woensdag 9 december 2015 om 21:50
Ja, herkenbaar. Het gaat zo snel. En soms is het bijna alsof je even 'wakker schrikt', is het zomaar 'ineens' bijvoorbeeld zo dat je zoveel jaar getrouwd bent, je alweer zoveel jaar ergens werkt, dat je kind 'ineens' een bepaalde leeftijd heeft waarvan je nog goed weet hoe het voelde zelf zo te zijn, en dat was toch nog maar nèt geleden..?
Je gedachten springen dan even terug in de tijd, je weet nog zo goed hoe iets voelde, hoe je ergens over dacht, en ineens BEN je die leeftijd of HEB je dat jubileum. En realiseer je je dat dat 'verre punt in de toekomst' al NU is geworden.
Schrik! Goh! Eng!
En, ik realiseer me ook nog steeds niet goed, dat ik al over de helft van mijn leven heen ben (zeer waarschijnlijk ), ik blijf toch steeds denken op mijn oude manier; zo'n beetje van:"Wat zal ik nu eigenlijk eens met mijn leven gaan doen, als ik later echt "groot-en-volwassen" ben?" Dralend, twijfelend, met de illusie dat ik nog ALLE tijd van de wereld heb.
En dan realiseer ik me dat ik midden in mijn leven sta, (met wrs qua gezondheid de beste helft ook nog achter me.)
Confronterend gedachte!
Het gaat voorbij. Alles. En verdomde snel ook!
Je gedachten springen dan even terug in de tijd, je weet nog zo goed hoe iets voelde, hoe je ergens over dacht, en ineens BEN je die leeftijd of HEB je dat jubileum. En realiseer je je dat dat 'verre punt in de toekomst' al NU is geworden.
Schrik! Goh! Eng!
En, ik realiseer me ook nog steeds niet goed, dat ik al over de helft van mijn leven heen ben (zeer waarschijnlijk ), ik blijf toch steeds denken op mijn oude manier; zo'n beetje van:"Wat zal ik nu eigenlijk eens met mijn leven gaan doen, als ik later echt "groot-en-volwassen" ben?" Dralend, twijfelend, met de illusie dat ik nog ALLE tijd van de wereld heb.
En dan realiseer ik me dat ik midden in mijn leven sta, (met wrs qua gezondheid de beste helft ook nog achter me.)
Confronterend gedachte!
Het gaat voorbij. Alles. En verdomde snel ook!
woensdag 9 december 2015 om 21:58
woensdag 9 december 2015 om 21:59
Ikbenik, het stomme is dat ik geen vreemd tijdsbesef heb wat mijzelf, mijn partner of kind aangaat. Geen raar idee dat ik 37 word, 6 jaar samen met mijn vrouw en een zoon van twee heb. Vreemd vind ik het wel (psychologisch besef dan, rationeel snap ik het ook wel) dat mijn ouders niet meer de fitte veertigers zijn van twintig jaar geleden, dat ik neven en nichten heb van bijna vijftig die alweer kinderen hebben die alleen naar Salou op vakantie gaan, of hun rijbewijs halen. En de komende jaren dus de een na de andere oom en tante van mij een robijnen of een gouden bruiloft zullen vieren. Alsof de rest van de mensen en de wereld gevoelsmatig "constant" hoort te blijven maar dat (uiteraard) niet doet/kan.
woensdag 9 december 2015 om 22:05
quote:NYC schreef op 09 december 2015 @ 21:59:
Ikbenik, het stomme is dat ik geen vreemd tijdsbesef heb wat mijzelf, mijn partner of kind aangaat. Geen raar idee dat ik 37 word, 6 jaar samen met mijn vrouw en een zoon van twee heb. Vreemd vind ik het wel (psychologisch besef dan, rationeel snap ik het ook wel) dat mijn ouders niet meer de fitte veertigers zijn van twintig jaar geleden, dat ik neven en nichten heb van bijna vijftig die alweer kinderen hebben die alleen naar Salou op vakantie gaan, of hun rijbewijs halen. En de komende jaren dus de een na de andere oom en tante van mij een robijnen of een gouden bruiloft zullen vieren. Alsof de rest van de mensen en de wereld gevoelsmatig "constant" hoort te blijven maar dat (uiteraard) niet doet/kan.Hahaha, ja, en voor je het weet ben JIJ die bejaarde die ongelovig in kinderwangetjes knijpt en krast dat hij ZOOOO GROOT IS GEWORDEN...!
Ikbenik, het stomme is dat ik geen vreemd tijdsbesef heb wat mijzelf, mijn partner of kind aangaat. Geen raar idee dat ik 37 word, 6 jaar samen met mijn vrouw en een zoon van twee heb. Vreemd vind ik het wel (psychologisch besef dan, rationeel snap ik het ook wel) dat mijn ouders niet meer de fitte veertigers zijn van twintig jaar geleden, dat ik neven en nichten heb van bijna vijftig die alweer kinderen hebben die alleen naar Salou op vakantie gaan, of hun rijbewijs halen. En de komende jaren dus de een na de andere oom en tante van mij een robijnen of een gouden bruiloft zullen vieren. Alsof de rest van de mensen en de wereld gevoelsmatig "constant" hoort te blijven maar dat (uiteraard) niet doet/kan.Hahaha, ja, en voor je het weet ben JIJ die bejaarde die ongelovig in kinderwangetjes knijpt en krast dat hij ZOOOO GROOT IS GEWORDEN...!
woensdag 9 december 2015 om 22:06
Ik realiseerde me tijdje terug dat ik binnenkort dezelfde verjaardag vier (begin 30), als de eerste verjaardag van mijn moeder die ik me als kind kan herinneren. In mijn ogen was mijn moeder toen al 'oud', had een kind op de basisschool. Terwijl ik mezelf net 'meisje' af vind.
Of nog erger, dat ik dit weekend plots een oogpotlood van onderaan mijn bakje viste, waarvan ik nog perfect het moment weet dat ik het kocht, samen met een vriendin. En toen het besef dat ik toen rond de 15 geweest moet zijn, een half leven geleden... (ik heb het ook maar in de vuilbak gegooid, met toch lichte pijn in het hart)
Of nog erger, dat ik dit weekend plots een oogpotlood van onderaan mijn bakje viste, waarvan ik nog perfect het moment weet dat ik het kocht, samen met een vriendin. En toen het besef dat ik toen rond de 15 geweest moet zijn, een half leven geleden... (ik heb het ook maar in de vuilbak gegooid, met toch lichte pijn in het hart)
woensdag 9 december 2015 om 22:06
Ja herkenbaar. Ik kwam zes jaar geleden (toen ik 30 was) een oud leerling met een kindje tegen. Ik dacht echt 'jee, meis, zo jong nog'. Maar toen ging ik tellen en realiseerde ik mij dat het 'meisje' al een vrouw was van 25. Dat was echt een eyeopener.
Verder: bij een naam van een familielid heb ik een bepaald plaatje in mijn hoofd. Als ik ze irl zie dan zie ik niet hoeveel ouder, kaler of grijzer ze zijn geworden. Pas als ik foto's in handen heb van een recent feestje, dan zie ik ineens dat er gewoon twintig jaar verschil zit tussen mijn beeld in mijn hoofd en de realiteit. Alsof alles is vastgelegd rond mijn 21e.
Verder: bij een naam van een familielid heb ik een bepaald plaatje in mijn hoofd. Als ik ze irl zie dan zie ik niet hoeveel ouder, kaler of grijzer ze zijn geworden. Pas als ik foto's in handen heb van een recent feestje, dan zie ik ineens dat er gewoon twintig jaar verschil zit tussen mijn beeld in mijn hoofd en de realiteit. Alsof alles is vastgelegd rond mijn 21e.
woensdag 9 december 2015 om 22:18
quote:lemoos2 schreef op 09 december 2015 @ 22:06:
Verder: bij een naam van een familielid heb ik een bepaald plaatje in mijn hoofd. Als ik ze irl zie dan zie ik niet hoeveel ouder, kaler of grijzer ze zijn geworden. Pas als ik foto's in handen heb van een recent feestje, dan zie ik ineens dat er gewoon twintig jaar verschil zit tussen mijn beeld in mijn hoofd en de realiteit. Alsof alles is vastgelegd rond mijn 21e.Dat ja, dat heb ik dus ook zo ontzettend sterk.
Verder: bij een naam van een familielid heb ik een bepaald plaatje in mijn hoofd. Als ik ze irl zie dan zie ik niet hoeveel ouder, kaler of grijzer ze zijn geworden. Pas als ik foto's in handen heb van een recent feestje, dan zie ik ineens dat er gewoon twintig jaar verschil zit tussen mijn beeld in mijn hoofd en de realiteit. Alsof alles is vastgelegd rond mijn 21e.Dat ja, dat heb ik dus ook zo ontzettend sterk.
woensdag 9 december 2015 om 22:30
Heel herkenbaar.
Ik ben op dit moment video materiaal van vroeger over aan het zetten van video naar dvd.
We hebben een hele mooie film van een vakantie in Zeeland van ons gezin vroeger, mijn moeder was daar rond de 35.
Of mijn communie, was ze 30. Ik keek als klein meisje heel erg tegen haar op, zo volwassen, spontaan, gewoon een geweldig leuk mens. Blijf het een gek idee vinden dat ik inmiddels dezelfde leeftijd heb als zij op die films. Haar moeder was tijdens mijn communie voor mijn gevoel ook een oud omaatje, terwijl ze net over de 50 was.
Als ik mijn moeder vergelijk met mijn oma toen ze ook 50 werd, zag ze er nog heel goed uit, een mooie knappe vrouw, voelde me trots dat die vrouw mijn moeder mocht zijn. Helaas heeft ze net de 52 mogen halen, op 14 december is ze inmiddels een jaar overleden. De tijd gaat veel te snel, voor mijn gevoel was het gisteren dat ik als klein meisje aan de trap stond te schreeuwen dat ik weer eens niet kon slapen en mijn moeder nodig had. of dat we vorig jaar op 12 december te horen kregen dat het klaar was.. het is haast niet te geloven dat dit jaar alweer bijna aan zijn einde is.
Soms ben je het tijdbesef gewoon kwijt.
Ik ben op dit moment video materiaal van vroeger over aan het zetten van video naar dvd.
We hebben een hele mooie film van een vakantie in Zeeland van ons gezin vroeger, mijn moeder was daar rond de 35.
Of mijn communie, was ze 30. Ik keek als klein meisje heel erg tegen haar op, zo volwassen, spontaan, gewoon een geweldig leuk mens. Blijf het een gek idee vinden dat ik inmiddels dezelfde leeftijd heb als zij op die films. Haar moeder was tijdens mijn communie voor mijn gevoel ook een oud omaatje, terwijl ze net over de 50 was.
Als ik mijn moeder vergelijk met mijn oma toen ze ook 50 werd, zag ze er nog heel goed uit, een mooie knappe vrouw, voelde me trots dat die vrouw mijn moeder mocht zijn. Helaas heeft ze net de 52 mogen halen, op 14 december is ze inmiddels een jaar overleden. De tijd gaat veel te snel, voor mijn gevoel was het gisteren dat ik als klein meisje aan de trap stond te schreeuwen dat ik weer eens niet kon slapen en mijn moeder nodig had. of dat we vorig jaar op 12 december te horen kregen dat het klaar was.. het is haast niet te geloven dat dit jaar alweer bijna aan zijn einde is.
Soms ben je het tijdbesef gewoon kwijt.
woensdag 9 december 2015 om 22:47
Wat een leuk topic! En ja, heel herkenbaar. Ik heb echt van die momenten dat het me zomaar opeens even overvalt. Dat je je opeens realiseert dat de moeder in jouw herinnering nog geen 30 kan zijn geweest, terwijl je nog altijd vindt dat zij toen veel "ouder" (volwassener?) leek dat jij zelf bent (terwijl je inmiddels al ver boven de 30 bent).
Maar volgens mij heeft dat niet alleen met leeftijd te maken, en ook met "de tijd". In mijn jeugd waren de moeders allemaal echte mevrouwen, terwijl het nu gewoon vlotte meiden zijn. Oma's droegen zonder uitzondering een oma-jurk hun hadden een blauwe spoeling door hun krul of knot. Tegenwoordig lopen ze gewoon lekker in hun spijkerbroek en hebben ze hun "eigen" haarkleur in hun grijze haren geverfd, die in een lekker vlotte coupe gestyled is.
Maar volgens mij heeft dat niet alleen met leeftijd te maken, en ook met "de tijd". In mijn jeugd waren de moeders allemaal echte mevrouwen, terwijl het nu gewoon vlotte meiden zijn. Oma's droegen zonder uitzondering een oma-jurk hun hadden een blauwe spoeling door hun krul of knot. Tegenwoordig lopen ze gewoon lekker in hun spijkerbroek en hebben ze hun "eigen" haarkleur in hun grijze haren geverfd, die in een lekker vlotte coupe gestyled is.
woensdag 9 december 2015 om 22:51
Ik heb het gevoel alsof ik een paar jaar van mijn leven heb gemist juist. 4 jaar geleden kreeg mijn moeder een psychose, en twee jaar geleden ook. Ook maakte mijn ex vriend het uit.
Verschrikkelijk geweest, en ik heb zo op de automatische piloot gestaan dat ik ondanks twee jaar gesprekken bij de psycholoog, nog steeds niet alles verwerkt heb.
Nu pas komen er soms dingen boven die ik leek te zijn vergeten. Nu pas komen er soms tranen. Zo vreemd. En dan ook beseffen dat ik ruim in de 20 alweer ben, mijn moeder tegen de 60 loopt en ongelofelijk veel geluk heeft gehad er nog te zijn (ook lichamelijk erg veel pech gehad).
Het gaat veels te snel en heb daar vaak ook wel moeite mee eerlijk gezegd..
Verschrikkelijk geweest, en ik heb zo op de automatische piloot gestaan dat ik ondanks twee jaar gesprekken bij de psycholoog, nog steeds niet alles verwerkt heb.
Nu pas komen er soms dingen boven die ik leek te zijn vergeten. Nu pas komen er soms tranen. Zo vreemd. En dan ook beseffen dat ik ruim in de 20 alweer ben, mijn moeder tegen de 60 loopt en ongelofelijk veel geluk heeft gehad er nog te zijn (ook lichamelijk erg veel pech gehad).
Het gaat veels te snel en heb daar vaak ook wel moeite mee eerlijk gezegd..
woensdag 9 december 2015 om 22:58
quote:-NummerZoveel- schreef op 09 december 2015 @ 22:47:
Wat een leuk topic! En ja, heel herkenbaar. Ik heb echt van die momenten dat het me zomaar opeens even overvalt. Dat je je opeens realiseert dat de moeder in jouw herinnering nog geen 30 kan zijn geweest, terwijl je nog altijd vindt dat zij toen veel "ouder" (volwassener?) leek dat jij zelf bent (terwijl je inmiddels al ver boven de 30 bent).
Maar volgens mij heeft dat niet alleen met leeftijd te maken, en ook met "de tijd". In mijn jeugd waren de moeders allemaal echte mevrouwen, terwijl het nu gewoon vlotte meiden zijn. Oma's droegen zonder uitzondering een oma-jurk hun hadden een blauwe spoeling door hun krul of knot. Tegenwoordig lopen ze gewoon lekker in hun spijkerbroek en hebben ze hun "eigen" haarkleur in hun grijze haren geverfd, die in een lekker vlotte coupe gestyled is.
En het gekke is als je met jouw eigen moeder hele oude familiefoto's bekijkt, zij dan op haar beurt weer vindt dat haar moeder op die leeftijd er veel ouder uitzag dan zijzelf. Waar ik niet zo heel veel verschil zie behalve een andere mode.
En wat verder iemand al schreef: "Later als ik groot ben...". Dat later is al vijf jaar geleden begonnen maar dat dringt niet echt tot mij door.
Wat een leuk topic! En ja, heel herkenbaar. Ik heb echt van die momenten dat het me zomaar opeens even overvalt. Dat je je opeens realiseert dat de moeder in jouw herinnering nog geen 30 kan zijn geweest, terwijl je nog altijd vindt dat zij toen veel "ouder" (volwassener?) leek dat jij zelf bent (terwijl je inmiddels al ver boven de 30 bent).
Maar volgens mij heeft dat niet alleen met leeftijd te maken, en ook met "de tijd". In mijn jeugd waren de moeders allemaal echte mevrouwen, terwijl het nu gewoon vlotte meiden zijn. Oma's droegen zonder uitzondering een oma-jurk hun hadden een blauwe spoeling door hun krul of knot. Tegenwoordig lopen ze gewoon lekker in hun spijkerbroek en hebben ze hun "eigen" haarkleur in hun grijze haren geverfd, die in een lekker vlotte coupe gestyled is.
En het gekke is als je met jouw eigen moeder hele oude familiefoto's bekijkt, zij dan op haar beurt weer vindt dat haar moeder op die leeftijd er veel ouder uitzag dan zijzelf. Waar ik niet zo heel veel verschil zie behalve een andere mode.
En wat verder iemand al schreef: "Later als ik groot ben...". Dat later is al vijf jaar geleden begonnen maar dat dringt niet echt tot mij door.
