Vreemde klachten

24-01-2016 22:01 23 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hey,



Ik ben een man van 21 en ik heb vreemde klachten en vroeg me af of mensen hier ervaring mee hebben?



Ik heb af en toe last van beelden. Het zijn een soort herinneringen, maar dan flarden. Ik schrik me elke keer de typhus en ga helemaal van het padje af. Echt, koekoek..



Ik heb het sinds een paar weken. Moet ik hier al iets mee doen? Of moet ik dit nog even afwachten? Zou het over kunnen gaan?



Greetz Tom
Alle reacties Link kopieren
Zijn het beelden van nare gebeurtenissen dat je er zo van schrikt? Maak een afspraak met je huisarts als het je niet lekker zit.
Alle reacties Link kopieren
Heb je al eens overwogen om dit bij je huisarts neer te leggen ?
Niet geschoten is altijd mis
Alle reacties Link kopieren
Mosterd. O nee, de huisarts. Zeker als je er zo van slag van raakt.
Alle reacties Link kopieren
Idd, naar de huisarts. Je OP neigt het naar het vragen om een diagnose en dat mag (hier) niet.
wij slapen nooit.
Alle reacties Link kopieren
Ja, klopt. Vorig jaar is mijn moeder overleden. Ik heb haar gevonden en nu ziek ik dat steeds voor me. Ook een aantal beelden van eerdere ervaringen, ook niet de leukste zeg maar.



Ik heb nooit psychologische problemen gehad en schaam me hier ook voor. Het is zo plotselimg gekomen en ik hoop dat het ook plotseling weg kan gaan.



Heeft iemand dat meegemaakt?



Is het niet te vroeg om met een paar weken klachten al naar een huisarts te gaan?
Alle reacties Link kopieren
Nee, ik wil geen diagnose. Alsjeblieft niet! 😁



Ik vroeg me alleen af of zoiets kan komen en gaan of dat dit automatisch betekent dat ik hulp moet zoeken?
Alle reacties Link kopieren
Nee, als het zo heftig is, is het niet te vroeg. Je hoeft je niet te schamen, waarom schaam je je? Dat je nu ingehaald wordt door nare herinneringen komt toch niet door een nalatigheid van jouw kant? Je kunt heel lang doorgaan zonder hulp te vragen en wie weet, zou het overgaan. Maar je kunt ook hulp zoeken en het met iemand die er verstand van heeft gaan oplossen.
Alle reacties Link kopieren
Ah, dat vind ik al weer helderder TO. Je hoeft je absoluut niet te schamen om hulp te zoeken als je er zelf niet (meer) uitkomt hoe ermee om te gaan. Doen, kun je alleen maar baat bij hebben.



En ja, ervaring met iemand vinden. Heeft een hele tijd geduurd voordat ik dat van mijn netvlies kreeg. Inmiddels 15 jaar verder en overgaan zal het nooit. Wel gaan de scherpe randjes eraf. Maar kost tijd, al dan niet met hulp.
wij slapen nooit.
Alle reacties Link kopieren
quote:TomTom94 schreef op 24 januari 2016 @ 22:18:

Ja, klopt. Vorig jaar is mijn moeder overleden. Ik heb haar gevonden en nu ziek ik dat steeds voor me. Ook een aantal beelden van eerdere ervaringen, ook niet de leukste zeg maar.



Ik heb nooit psychologische problemen gehad en schaam me hier ook voor. Het is zo plotselimg gekomen en ik hoop dat het ook plotseling weg kan gaan.



Heeft iemand dat meegemaakt?



Is het niet te vroeg om met een paar weken klachten al naar een huisarts te gaan?Nee zeker niet te vroeg, je hebt er immers last van? En het is zeker niet iets om je voor te schamen. Veel sterkte hoor.
Alle reacties Link kopieren
Je hoeft niet een of andere stoornis te hebben om hulp te zoeken. Ben zelf niet zo van alleen maar praten. Ik heb emdr gehad bij een psychologe en dat hielp wel om dingen wat meer los te kunnen laten. Was wat huiverig om hulp te zoeken door vervelende ervaringen met hulpverlening uit het verleden maar had nu bewust iemand uitgekozen die me aansprak.

Dingen gaan meestal niet vanzelf over, heeft tijd nodig en wat hulp dat je dingen een plek kan geven. Het is eerder zo dat dingen je lang kunnen blijven achtervolgen of erger kunnen worden bij stresssituaties. Omdat je denk ik niet depressief bent ofzo kan het zijn dat je ook niet zo lang hulp nodig hebt.
Alle reacties Link kopieren
Ik zou ook voor EMDR gaan TO. Heftig zeg dat je je moeder gevonden hebt dat vergeet je niet zo maar.
Zoek idd even op google over EMDR. Ik ken je ervaring met flasbacks en daar heb je hulp bij nodig. Goed dat je er naar vraagt op een forum..



Sterkte en zoek hulp!
Absoluut niks om voor te schamen, maar gezien de gebeurtenissen wel het advies om naar de huisarts te gaan en dit voor te leggen. Hij/zij kan je doorverwijzen naar iemand die jou hier beter mee kan helpen. Diagnose is vooralsnog nergens voor nodig.
Alle reacties Link kopieren
Niks om je voor te schamen. Wat je meegemaakt hebt is niet niks.

Kun je het niet zo zien: als je aangereden wordt en je arm staat in een vreemde stand, dan ga je naar een dokter om daar iets aan te laten doen. Als je iets heftigs meegemaakt hebt en dat vervolgens niet kwijtraakt/er veel last van hebt, dan kun je ook naar een dokter om daar iets aan te laten doen. Net zo min iets om je voor te schamen als die gebroken arm.
Mind the gap
Alle reacties Link kopieren
Schaam je echt niet. Waarom zou je? Je hebt iets naars meegemaakt, en het achtervolgd je...

Ga naar je huisarts en leg dit voor. Hoop dat je je snel iets beter voelt!
Alle reacties Link kopieren
Bedankt iedereen!



Schaamte, ik weet ook niet goed waarom. Ik denk omdat ik nogal nuchter ben ingesteld en de afgelopen periode heb ik heel hard gewerkt om voor mijn zusje te zorgen, mijn vader op de been te houden, studie, werk en de rekeningen van mijn vader te betalen zodat hij daar mag blijven wonen. Ik heb graag alles onder controle en heb meestal ook alles onder controle. Maar dit niet.



Ik heb me een tijd afgevraagd of ik iets verkeerd doe. Ik ben heel erg opgevoed met: niet zeuren, gewoon doorgaan. Maar dat helpt me nu niet meer en dat is wel een nieuwe ervaring.



Ik heb een afspraak voor woensdag staan bij de huisarts. Ik heb ook het één en ander gelezen over EMDR. Wow, dat klinkt wel heftig!



Wat is jullie ervaring met EMDR? Is dat een beetje te doen? Ik probeer nu vooral niet bezig te zijn met wat ik heb meegemaakt. Gewoon negeren. Het lijkt me doodeng om het tegenovergestelde te doen...
quote:TomTom94 schreef op 25 januari 2016 @ 11:23:

Bedankt iedereen!



Schaamte, ik weet ook niet goed waarom. Ik denk omdat ik nogal nuchter ben ingesteld en de afgelopen periode heb ik heel hard gewerkt om voor mijn zusje te zorgen, mijn vader op de been te houden, studie, werk en de rekeningen van mijn vader te betalen zodat hij daar mag blijven wonen. Ik heb graag alles onder controle en heb meestal ook alles onder controle. Maar dit niet.



Ik heb me een tijd afgevraagd of ik iets verkeerd doe. Ik ben heel erg opgevoed met: niet zeuren, gewoon doorgaan. Maar dat helpt me nu niet meer en dat is wel een nieuwe ervaring.



Ik heb een afspraak voor woensdag staan bij de huisarts. Ik heb ook het één en ander gelezen over EMDR. Wow, dat klinkt wel heftig!



Wat is jullie ervaring met EMDR? Is dat een beetje te doen? Ik probeer nu vooral niet bezig te zijn met wat ik heb meegemaakt. Gewoon negeren. Het lijkt me doodeng om het tegenovergestelde te doen...



Je zorgt voor iedereen, maar hoe denk je dit zelf te verwerken en ermee door te gaan. Geloof mij, als je zo doorgaat stort jezelf compleet in. ( Ik geloofde dit ook nooit want was zelf altijd heel nuchter. ) Totdat ik zelf compleet instortte een jaar nadat mijn broer was overleden.



Je doet niks verkeerd, alleen je lichaam geeft de signalen af dat je aan jezelf moet denken.



Ik heb nu 2 sessies EMDR gehad. Ik had last van paniekaanvallen en flasbacks.. Vond het eerst " grappig " en dacht echt dat het niet ging werken.. maar kwam er achter dat EMDR je laat nadenken over de gevoelens die je al die tijd verstopt hebt. Ja dat is vreselijk eng, maar je moet het een plek proberen te geven.



Gun het tijd. EMDR is echt wel pittig dus niet denken dat het na 1 sessie allemaal beter gaat..
Alle reacties Link kopieren
Ik heb zelf geen ervaring met emdr maar ik ken wel iemand die er veel baat bij heeft. Het is inderdaad pittig, maar het helpt heel goed. Zij kan het iedereen aanraden, zegt ze.
Mind the gap
Alle reacties Link kopieren
Ontzettend knap trouwens, hoe goed je voor iedereen zorgt! Nu moet je alleen jezelf niet vergeten.

Erg herkenbaar ook, dat 'niet zeuren en gewoon doorgaan'. Maar ja, ieder mens heeft zijn grenzen en als je daar overheen gaat zegt je lichaam stop.
Mind the gap
Niet zeuren maar doorgaan zorgt vaak voor onverwerkte emoties, omdat je daar simpelweg de tijd niet voor neemt. Maar je geest en je lijf hebben het nodig om dingen te verwerken, en dus komt je lijf in opstand als dat niet gebeurt. In jouw geval dus in de vorm van die beelden. Er is dan maar 1 ding wat je kunt doen, en dat is dus alsnog de tijd nemen om je emoties te verwerken. Dat is alleen verdomd lastig in je eentje, en helemaal als je iemand bent die altijd geleerd heeft om niet te zeuren en door te gaan. Waar moet je in hemelsnaam beginnen? In dat geval is het verstandig om hulp te zoeken bij iemand die je daarmee op weg helpt. Een psycholoog is niet alleen van zweverige kletspraat, maar ze zijn ook heel praktisch met tips en trucs om zaken goed aan te pakken.
Alle reacties Link kopieren
Mijn ervaring met emdr is dat je meer bij je gevoel komt, even uit dat denken en emoties, waardoor het wat rustiger wordt. Vond het niet zozeer heftig. Als je nauwelijks aan je gevoel bent toegekomen is het sowieso niet verkeerd.
Alle reacties Link kopieren
O ja en dit: als je eenmaal aan het traject begint, dan begin met een therapeut waar het goed mee klikt. Veel mensen (vooral de niet zeuren mensen) denken dat ze niet onaardig mogen zijn en zeggen dat de therapeut ze niet zo goed ligt, maar om het beter te laten verlopen voor jezelf moet je dat wel aangeven. Therapeuten vinden dat heel normaal.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven