Vriendschap

Ik benoem het altijd gewoon als ik het gezellig vond en als ik dan een paar keer toevallig een gezellige dag met iemand gehad, dan zou ik voorstellen om een keer koffie/wijn/bier/thee/groentesap te drinken of te gaan wandelen/fietsen/steppen/skeeleren/zwemmen/hond uitlaten.

Dan ga je toch actief vrienden maken?

Mee doen aan activiteiten, aanmelden bij een vereniging, contact met collegas uitbreiden dat soort dingen..

en niet meteen te veel verwachten. Je zegt het zelf al: die middelbare schoolvriendschappen kwamen ook gedurende een langere periode tot stand. Verwacht dus niet meteen dat je met een nieuw sportmaatje meteen een hartstvriendinnen-vriendschap hebt. De eerste tijd zijn nieuwe mensen gewoon mensen met wie je het leuk hebt wanneer je ze tegenkomt, vervolgens ga je eens wat samen doen, en af en toe ontwikkelt zich dat - in de loop van de tijd - tot een echte vriendschap. Maar dan ben je echt wel een tijdje verder. Als je te snel te veel verwacht zal je teleurgesteld raken...

Op school ontstaat zoiets geleidelijk. Bij mij was dat ook zo, maar dan op de basisschool. Doordat je spelenderwijs elkaar leert kennen. Op de middelbare school had ik alleen mijn oude vriendinnen nog, er kwamen geen nieuwe bij. Ik vond geen aansluiting. Na mijn schooltijd had ik een paar jaar lang niemand meer. Toen ging ik verschillende hobbycursussen doen en weer sporten. Je zou denken dat je dan een raakpunt hebt en het dan makkelijker gaat. Dat was niet het geval. Het bleef oppervlakkig, er groeide niks uit.

Ik heb pas weer wat vriendinnen gekregen op mijn huidige werk. Maar ook op dezelfde manier als je zegt. Je werkt een lange tijd samen en daardoor leer je elkaar beter kennen en met sommigen blijk je raakpunten te hebben. Je spreekt eens privé af en als het bevalt kun je het vaker doen. Ik denk dat het op mijn werk gelukt is omdat de nadruk niet op vriendschappen ligt. Als het klikt met iemand is het mooi meegenomen, maar niet het doel. Als het echt mijn doel is vind ik het niet.

Mijn oude vriendschappen zijn ook verwaterd, op 1 na. Maar dat is meer een kennis geworden. We hebben elkaar zo weinig meer te vertellen.

Ik herken het wel.

Heb eigenlijk geen contacten meer van de basisschool. Op de middelbare school ben ik gepest en heb ik ook niet echt vriendinnen gehad. Toen ik ging studeren heb ik wel wat mensen leren kennen en mee opgetrokken, maar toen ik voor mijn Master ging verhuizen, is het contact verwaterd. Ook toen was het vaak algemeen dat er wat georganiseerd werd. We spraken niet een op een af.

In diezelfde periode heb ik ook buiten mijn studie wat mensen leren kennen. Er was een tijd dat we met zijn allen best hecht waren, maar nu zijn het meer subgroepjes, ook door verschillende levens, verschillende woonplekken. Veel hebben al kinderen en dan is het soms ook moeilijker afspreken. Eigenlijk heb ik nu maar met echt 1 van hen goed contact, de rest zie en spreek ik vooral op verjaardagen. Dat is dan vaak wel gezellig. Daarnaast heb ik nog een andere dame leren kennen met wie ik het goed kan vinden en met haar spreek ik nu ook regelmatig af. Het blijft voor mijn gevoel echter wel wat karig. Buiten deze twee mensen vraagt de rest nooit eens spontaan per app of telefoon hoe het gaat of om iets af te spreken. Omdat ik dacht, het moet van twee kanten komen en omdat ik het zelf ook niet deed, heb ik een paar keer een poging gedaan. Echter kwam er dan telkens iets tussen.

Vaak vraag ik me ook af hoe het komt...ben ik niet goed in het leggen of opbouwen van contact? Ik voel me hierdoor regelmatig eenzaam. Ik denk ook steeds vaker dat het wel aan mij moet liggen en wat er mis is met mij....Ik denk vaak dat ze gewoon niet op mij zitten te wachten. Het is niet voor niets denk ik dan maar, dat ik al mijn hele leven vrijwel geen vriendinnen heb... Vaak vind ik het erg moeilijk en heb vaak ook gedacht om maar helemaal contact te verbreken, maar dan zit ik helemaal zonder contacten.

Nu ik 30 mben, merk ik ook dat ik het moeilijker vind om contacten aan te gaan.



Mijn vriend woont momenteel in Den Haag voor zijn werk, ik in het zuiden. Omdat ik werk in de regio Rotterdam overwegen we om in Den Haag te gaan wonen. Maar dit beangstigt mij, voral omdat ik bang ben dat ik deze twee vriendinnen die ik nu heb dan ook kwijt raak en dat ik ook daar dan geen contacten zal kunnen opbouwen en ik me dan nog eenzamer zal voelen.

quote:Sannietje1985 schreef op 18 mei 2016 @ 21:29:

Ik herken het wel.

Heb eigenlijk geen contacten meer van de basisschool. Op de middelbare school ben ik gepest en heb ik ook niet echt vriendinnen gehad. Toen ik ging studeren heb ik wel wat mensen leren kennen en mee opgetrokken, maar toen ik voor mijn Master ging verhuizen, is het contact verwaterd. Ook toen was het vaak algemeen dat er wat georganiseerd werd. We spraken niet een op een af.

In diezelfde periode heb ik ook buiten mijn studie wat mensen leren kennen. Er was een tijd dat we met zijn allen best hecht waren, maar nu zijn het meer subgroepjes, ook door verschillende levens, verschillende woonplekken. Veel hebben al kinderen en dan is het soms ook moeilijker afspreken. Eigenlijk heb ik nu maar met echt 1 van hen goed contact, de rest zie en spreek ik vooral op verjaardagen. Dat is dan vaak wel gezellig. Daarnaast heb ik nog een andere dame leren kennen met wie ik het goed kan vinden en met haar spreek ik nu ook regelmatig af. Het blijft voor mijn gevoel echter wel wat karig. Buiten deze twee mensen vraagt de rest nooit eens spontaan per app of telefoon hoe het gaat of om iets af te spreken. Omdat ik dacht, het moet van twee kanten komen en omdat ik het zelf ook niet deed, heb ik een paar keer een poging gedaan. Echter kwam er dan telkens iets tussen.

Vaak vraag ik me ook af hoe het komt...ben ik niet goed in het leggen of opbouwen van contact? Ik voel me hierdoor regelmatig eenzaam. Ik denk ook steeds vaker dat het wel aan mij moet liggen en wat er mis is met mij....Ik denk vaak dat ze gewoon niet op mij zitten te wachten. Het is niet voor niets denk ik dan maar, dat ik al mijn hele leven vrijwel geen vriendinnen heb... Vaak vind ik het erg moeilijk en heb vaak ook gedacht om maar helemaal contact te verbreken, maar dan zit ik helemaal zonder contacten.

Nu ik 30 mben, merk ik ook dat ik het moeilijker vind om contacten aan te gaan.



Mijn vriend woont momenteel in Den Haag voor zijn werk, ik in het zuiden. Omdat ik werk in de regio Rotterdam overwegen we om in Den Haag te gaan wonen. Maar dit beangstigt mij, voral omdat ik bang ben dat ik deze twee vriendinnen die ik nu heb dan ook kwijt raak en dat ik ook daar dan geen contacten zal kunnen opbouwen en ik me dan nog eenzamer zal voelen.



Ik herken ook dingen in jouw verhaal. Ook ik ben gepest op de middelbare school en tijdens mijn opleiding. Hierdoor ben ik wantrouwiger geworden naar mensen toe en ik was altijd al afwachtend. Ook heb ik een vorm van Autisme wat het er niet makkelijker op maakt.

Ik ben ook 30 en veel mensen hebben of krijgen kinderen. Zelf ben ik single zonder kinderwens. Mijn vriendschappen verwaterden al toen mijn vriendinnen een relatie kregen. Dat is zo gebleven, want nu draait alles om de kinderen.

Ik heb nog wel een paar keer geprobeerd af te spreken met een bezette, kinderloze oud-klasgenote. Maar beide keren zei ze het af omdat haar vriend ineens andere plannen had. Terwijl de vraag van haar kwam. Dan krijg je het gevoel dat je 2e keus bent. Daar kan ik niks mee. Het moet wel van 2 kanten komen.

Mijn jeugdvriendin zie ik alleen op verjaardagen nog. Vorig was ze samen met haar vriend op mijn groot feest. Maar eigenlijk was het onhandig. Ze kende verder niemand en uit plichtsgevoel heb ik het grootste deel van de avond bij hen gezeten. Ze zaten met z'n tweeën apart aan een tafel, omdat er geen plaats meer was. Ze kwam speciaal voor mij, op een klein uurtje rijden afstand van de feestlocatie vandaan. Dan moet je ook wel laten merken dat je dat je blij bent met haar komst. Het liefst was ik bij mijn collega-vriendinnen blijven zitten, daar had ik tenminste gespreksstof mee. We keken elkaar regelmatig vragend aan en wisten niet goed waar we over moesten praten. Dus ik nodig haar dit jaar niet uit. Maar we spreken wel eens 1 op 1 af.

We zouden nog iets samen doen omdat we vorig jaar 20 jaar bevriend waren. Het is er nog niet van gekomen. Eigenlijk hoeft het van mij niet meer zo. Ze heeft niks fout gedaan we hebben geen ruzie. Maar ik houd er nog contact mee omdat we elkaar al zo lang kennen en ik weinig vriendinnen heb. Maar als zij er een punt achter zou zetten, zou ik er niet om treuren. Voor mijn gevoel is het ver op.

Hey hondenmens,



Vind jij het soms niet moeilijk? Hoe ga jij er mee om? Ik lees da je wel nig collegavriendinnen hebt? Hoe is dat?



Van mijn werk heb ik wel goede contacten op zich, met directe collega's, maar het zijn geen vriendinnen. Ik heb wel nog contact met een oudcollega met wie ik het goed kon vinden. Af en toe spreken we af maar echt vriendinnen kan ik het niet noemen.



Wat je zegt over een oudvriendin herken ik ook. Ik heb een dame die ik ken van vroeger, uit de straat. Echt afspreken doen we niet meer. Toen ik nog in mijn geboortedorp woonde zag ik haar nog wel omdat ze kapster is, en ik mijn haar door haar liet doen. Dat was dan wel oke. We zijn in de loop der jaren ook wel uit elkaar gegroeid. Het is een lieve meid, maar ik ben gaan studeren etc, terwijl zij in het dorp is blijven wonen, heel andere doelgroep van vrienden heeft enzo, dan voel ik me er toch niet echt bij horen, soort van vijfde wiel.



Eigenlijk heb ik dat gevoel heel vaak. Dat ik er eigenlijk niet bijhoor, nergens bijhoor. Dat mensen wel met me praten enzo, maar dat het daar ook mee ophiudt, dat ik het blijkbaar niet waard ben om vriendin mee te zijn...dat samen met mijn ervaringen uit het verleden maakt me vaak verdrietig, onzeker en heeft me het idee opgeleverd dat ik niet de moeite waard ben....