Psyche
alle pijlers
Vrijwillige opname?
donderdag 26 oktober 2017 om 12:26
Is er iemand hier bekend met een vrijwillige opname in een kliniek mbt Geestelijke Gezondheid ?
mocht ik hier voor kiezen maak ik me als alleenstaande ouder toch wel zorgen om mijn kinderen en of de instanties zich dan met ons gaan bemoeien (Nee ik ben absoluut geen gevaar voor mijn kinderen, ze hebben het heel goed bij mij en ook als ze bij hun vader zijn)
mocht ik hier voor kiezen maak ik me als alleenstaande ouder toch wel zorgen om mijn kinderen en of de instanties zich dan met ons gaan bemoeien (Nee ik ben absoluut geen gevaar voor mijn kinderen, ze hebben het heel goed bij mij en ook als ze bij hun vader zijn)
donderdag 26 oktober 2017 om 12:38
De angst dat instanties zich op een negatieve manier met ons gaan bemoeien heb ik altijd gehad, dit ligt volgens mijn psych aan mijn slechte zelfbeeld.
Ik vind mezelf waardeloos en overbodig en vind dat de kinderen beter verdienen ( ook al weet ik diep van binnen dat ik het goed doe als mama, het negatieve gevoel is erg overheersend)
Ik vind mezelf waardeloos en overbodig en vind dat de kinderen beter verdienen ( ook al weet ik diep van binnen dat ik het goed doe als mama, het negatieve gevoel is erg overheersend)
donderdag 26 oktober 2017 om 12:48
Mijn moeder heeft toen ik 12 was zich vrijwillig laten opnemen. Mijn ouders waren gescheiden en mijn vader bekommerde zich niet om ons. Ik voelde mij daardoor heel erg verloren en in de steek gelaten. Verder zijn er ook geen instanties voor mij en mijn broers bij betrokken geweest. Ik was als 12 jarige overigens de jongste. Misschien dat dat meespeelde. Voor mijn moeder ging het vanaf toen van kwaad tot erger. Maar haar situatie is dan ook heel complex.
Ik wil je niet ontmoedigen en heb natuurlijk geen idee hoe oud je kinderen zijn. Maar wil wel dit perspectief van mij als kind meegegeven. Het moet vast ook anders kunnen.
Ik wil je niet ontmoedigen en heb natuurlijk geen idee hoe oud je kinderen zijn. Maar wil wel dit perspectief van mij als kind meegegeven. Het moet vast ook anders kunnen.
donderdag 26 oktober 2017 om 12:54
Dank wel voor het delen van jouw ervaring. Vind het heel vervelend om te horen dat het zo is gegaan.Pointer schreef: ↑26-10-2017 12:48Mijn moeder heeft toen ik 12 was zich vrijwillig laten opnemen. Mijn ouders waren gescheiden en mijn vader bekommerde zich niet om ons. Ik voelde mij daardoor heel erg verloren en in de steek gelaten. Verder zijn er ook geen instanties voor mij en mijn broers bij betrokken geweest. Ik was als 12 jarige overigens de jongste. Misschien dat dat meespeelde. Voor mijn moeder ging het vanaf toen van kwaad tot erger. Maar haar situatie is dan ook heel complex.
Ik wil je niet ontmoedigen en heb natuurlijk geen idee hoe oud je kinderen zijn. Maar wil wel dit perspectief van mij als kind meegegeven. Het moet vast ook anders kunnen.
Mocht ik de keuze maken wel te gaan, dan zullen mijn ex en zijn vriendin en mijn ouders voor de kinderen zorgen. Dus dan is er nog steeds een stabiele basis voor ze
donderdag 26 oktober 2017 om 13:03
Waarom wil je je opnemen?
Ik vermoed dat je je bij een opname niet thuis zal gaan voelen. Een opname is tegenwoordig zeer moeilijk te krijgen; je moet herhaaldelijk een gevaar voor jezelf of anderen zijn. Als het je lukt om opgenomen te worden zul je tussen mensen zitten die écht van het padje af zijn. Denk aan geloven dat ze Jezus zijn, geloven dat de overheid afluisterapparatuur heeft gestopt tot aan stoeptegels aan toe, vergevorderde anorexia, etc. En jij lijkt dat niet te zijn. De kans om Geïnstitutionaliseerd te worden is ook groot. Er is zo bezuinigd in de zorg dat er te weinig personeel is en alle regels uit gemak voor iedereen gelden (want door bezuiniging zitten ook veel mensen maar op één hoop met zeer diverse problematiek) . Je mag dan bijvoorbeeld enkel naar buiten met begeleiding en moet dat continu vragen en wachten tot ze 5 minuten met je gaan wandelen... ook al ben jij prima kundig om zelf te kunnen wandelen... Je mag niet zelf een glas water pakken wanneer je wil want er zijn ook twee mensen die niet in de keuken mogen komen vanwege messen dus niemand mag in de keuken komen... etc.
Als je het geld hebt zou ik persoonlijk eerder een aantal weken naar specifieke resorts (privé-klinieken) in zuid-afrika of spanje gaan voor mensen met problemen zoals jij hebt; niet direct een gevaar voor jezelf of anderen. Je zit daar tussen mensen met depressie, jouw probleem, lichte drugsverslavingen die niet heftig genoeg zijn voor een afkickkliniek etc. Je krijgt daar dagelijks therapie. Ik denk dat je daar meer aansluiting vind en beter aan jezelf kunt werken.
Vraag iemand die je vertrouwd om die tijd in jouw huis te wonen om op de kinderen te passen, of je kinderen bij hen laten wonen (ik weet niet hoe oud je kinderen zijn). Vertel er eerlijk bij dat je op vakantie gaat om aan jezelf te werken en je dat nodig hebt en er zijn zat mensen die dit voor jou willen doen.
Daarnaast heb je niet te maken met instanties op die manier.
Succes.
Ik vermoed dat je je bij een opname niet thuis zal gaan voelen. Een opname is tegenwoordig zeer moeilijk te krijgen; je moet herhaaldelijk een gevaar voor jezelf of anderen zijn. Als het je lukt om opgenomen te worden zul je tussen mensen zitten die écht van het padje af zijn. Denk aan geloven dat ze Jezus zijn, geloven dat de overheid afluisterapparatuur heeft gestopt tot aan stoeptegels aan toe, vergevorderde anorexia, etc. En jij lijkt dat niet te zijn. De kans om Geïnstitutionaliseerd te worden is ook groot. Er is zo bezuinigd in de zorg dat er te weinig personeel is en alle regels uit gemak voor iedereen gelden (want door bezuiniging zitten ook veel mensen maar op één hoop met zeer diverse problematiek) . Je mag dan bijvoorbeeld enkel naar buiten met begeleiding en moet dat continu vragen en wachten tot ze 5 minuten met je gaan wandelen... ook al ben jij prima kundig om zelf te kunnen wandelen... Je mag niet zelf een glas water pakken wanneer je wil want er zijn ook twee mensen die niet in de keuken mogen komen vanwege messen dus niemand mag in de keuken komen... etc.
Als je het geld hebt zou ik persoonlijk eerder een aantal weken naar specifieke resorts (privé-klinieken) in zuid-afrika of spanje gaan voor mensen met problemen zoals jij hebt; niet direct een gevaar voor jezelf of anderen. Je zit daar tussen mensen met depressie, jouw probleem, lichte drugsverslavingen die niet heftig genoeg zijn voor een afkickkliniek etc. Je krijgt daar dagelijks therapie. Ik denk dat je daar meer aansluiting vind en beter aan jezelf kunt werken.
Vraag iemand die je vertrouwd om die tijd in jouw huis te wonen om op de kinderen te passen, of je kinderen bij hen laten wonen (ik weet niet hoe oud je kinderen zijn). Vertel er eerlijk bij dat je op vakantie gaat om aan jezelf te werken en je dat nodig hebt en er zijn zat mensen die dit voor jou willen doen.
Daarnaast heb je niet te maken met instanties op die manier.
Succes.
donderdag 26 oktober 2017 om 13:30
Je geeft jouw kinderen hier een ontzettend belangrijke les mee, namelijk dat je verantwoordelijkheid moet nemen wanneer het slecht met je gaat. Het is ook goed voor jouw kinderen om te leren dat er instanties zijn waar ze bij kunnen aankloppen als het nodig is. Die instanties willen vooral hun werk goed doen, maar alleen kunnen ze niks, er moet ook feedback komen, een samenwerking. Allemaal dingen die belangrijk zijn om te leren voor kinderen. Dat ze er nooit alleen voor staan. Wees maar blij dat we niet in een land leven waar kinderen maar moeten zien hoe ze het redden als hun moeder tijdelijk niet voor ze kan zorgen. 
Ik vind het ontzettend moedig en goed van je dat je aan jezelf gaat werken, hopelijk knap je ervan op en kun je er later op terug kijken als één van de beste stappen die je in je leven hebt gezet. Nog het meest hoop ik dat je van dat negatieve zelfbeeld afkomt, want het is wel belangrijk dat je tenminste vertrouwen hebt in de behandeling, anders kun je er net zo goed niet aan beginnen.
Vader is er ook nog, de school kun je het beste ook inlichten over de situatie en met hun bespreken wat zij eventueel voor de kinderen kunnen doen. Overblijven bijvoorbeeld. Als jij of jouw kinderen een goede band hebben met iemand die bij jullie in de buurt woont zou je met die mensen ook een goed gesprek kunnen voeren, als mensen weten hoe ze iemand kunnen helpen, dan zijn ze daar ook meestal wel toe bereid. Wees liever trots op het feit dat je gaat knokken om weer een vrolijke moeder te worden en praat erover, vertel aan mensen die je vertrouwt jouw zorgen.
Op internet las ik trouwens dat mensen die een gevaar vormen voor zichzelf of hun omgeving in een gedeelte van de afdeling worden opgenomen die ze wel afsluiten, maar bij hun is er dan geen sprake van vrijwillige opname. Ook las ik iets van deeltijdbehandelingen, misschien is dat iets wat beter bij je past?
In ieder geval, laat je niet bang maken!
Denk er rustig over na en laat je vooral goed informeren.
Ik vind het ontzettend moedig en goed van je dat je aan jezelf gaat werken, hopelijk knap je ervan op en kun je er later op terug kijken als één van de beste stappen die je in je leven hebt gezet. Nog het meest hoop ik dat je van dat negatieve zelfbeeld afkomt, want het is wel belangrijk dat je tenminste vertrouwen hebt in de behandeling, anders kun je er net zo goed niet aan beginnen.Vader is er ook nog, de school kun je het beste ook inlichten over de situatie en met hun bespreken wat zij eventueel voor de kinderen kunnen doen. Overblijven bijvoorbeeld. Als jij of jouw kinderen een goede band hebben met iemand die bij jullie in de buurt woont zou je met die mensen ook een goed gesprek kunnen voeren, als mensen weten hoe ze iemand kunnen helpen, dan zijn ze daar ook meestal wel toe bereid. Wees liever trots op het feit dat je gaat knokken om weer een vrolijke moeder te worden en praat erover, vertel aan mensen die je vertrouwt jouw zorgen.
Op internet las ik trouwens dat mensen die een gevaar vormen voor zichzelf of hun omgeving in een gedeelte van de afdeling worden opgenomen die ze wel afsluiten, maar bij hun is er dan geen sprake van vrijwillige opname. Ook las ik iets van deeltijdbehandelingen, misschien is dat iets wat beter bij je past?
In ieder geval, laat je niet bang maken!
Denk er rustig over na en laat je vooral goed informeren.
Niet zo zuuur!!!
donderdag 26 oktober 2017 om 14:27
Bedankt voor je goede en fijne reactie.
Je vraagt waarom?
Omdat ik het allemaal niet meer kan. Het is een opeenstapeling van alles wat er is gebeurd de afgelopen 11jaar en daar boven op mijn borderline, ptss en sociale angststoornis. Ik voed mijn kinderen op, werk, ga naar therapie. Doe alles wat er van me verwacht wordt. Maar in mijn hoofd is alles zwart, donker, leeg. Mijn hart is kapot. Mijn lijf is log en dik en zo zo moe. Maar ik kan niet stoppen met eten. Ik ben verdrietig en alleen. Ik heb geen hoop meer. Voel me overbodig op de wereld.
donderdag 26 oktober 2017 om 14:40
Klinkt als of een privékliniek in dergelijke landen (Nederlands personeel overigens) geen slecht idee is. Je bent er dan 4-8 weken totaal uit. Helemaal resetten.gemz schreef: ↑26-10-2017 14:27Bedankt voor je goede en fijne reactie.
Je vraagt waarom?
Omdat ik het allemaal niet meer kan. Het is een opeenstapeling van alles wat er is gebeurd de afgelopen 11jaar en daar boven op mijn borderline, ptss en sociale angststoornis. Ik voed mijn kinderen op, werk, ga naar therapie. Doe alles wat er van me verwacht wordt. Maar in mijn hoofd is alles zwart, donker, leeg. Mijn hart is kapot. Mijn lijf is log en dik en zo zo moe. Maar ik kan niet stoppen met eten. Ik ben verdrietig en alleen. Ik heb geen hoop meer. Voel me overbodig op de wereld.
Soms stapelen zaken zich zo op... dat je wel naar therapie kan gaan maar mee dat dat uurtje voorbij is alle andere dagelijkse problemen direct weer aan je arm trekken. Ik zou persoonlijk niet hier willen worden opgenomen omdat ik dan ook nog 'hier' ben. In dezelfde stad en zelfs nog dezelfde wijk... en dat me continu herinnert aan alles waar ik me zorgen om maak. Ik ben dan niet echt 'weg' om aan mezelf te kunnen werken.
Als je dit ook zo voelt kan het geen kwaad om serieus naar deze optie te gaan kijken; in een ander land. Meteen ook goed lang. Je krijgt ook uitgebreide voorbereiding en nazorg bij het terugkeren.
Dit lost net als elke opname niet meteen alles op; je zult moeten zorgen dat je elk jaar een 'vakantie' neemt. Niet elke keer zo rigoureus. Maar de vader van de kinderen lijkt me wel iemand die er aan mee zou kunnen werken dat je in de toekomst af en toe een weekend naar een plek gaat om te resetten en je gedachten te ordenen zonder contact met de buitenwereld om daarna weer opgeladen je beste zelf en moeder te kunnen zijn.
donderdag 26 oktober 2017 om 15:04
Wat ontzettend moedig dat je hierover nadenkt!
Instanties worden naar mijn weten alleen ingeschakeld als er een gevaar dreigt voor de kinderen.
Ik weet wel dat instanties het juist goed vinden als je zelf hulp zoekt.Zo laat je zien dat je aan jezelf wilt werken.
Dus daar zou ik me geen zorgen om maken.
Het verhaal van Brejules komt mij niet bekend voor.
Misschien dat zij dit heeft meegemaakt of dat dit in een bepaalde kliniek wel zo is.
Maar ik heb verschillende klinieken gezien (wegens omstandigheden met een vriendin), waar dit absoluut niet aan de orde is.
Een glas water mag je gewoon pakken en in de keuken mag je ook gewoon komen.
Meestal mag je de eerste 3 dagen niet alleen naar buiten.
Daarna krijg je vrijheden.
En tuurlijk zijn de mensen in de war.Maar zo zwart wit als wat zij schrijft is het niet.
Denk goed na.
Als jou de kans geboden is, zou ik het toch overwegen als je er zo ontzettend doorheen zit.
En jou kinderen hebben hier op lange termijn alleen maar profijt van!
Heel veel sterkte
En nogmaals..Echt heel moedig dat je hieraan denkt.Dat laat blijken dat je een goede moeder bent die ook aan haar kinderen denkt.
Instanties worden naar mijn weten alleen ingeschakeld als er een gevaar dreigt voor de kinderen.
Ik weet wel dat instanties het juist goed vinden als je zelf hulp zoekt.Zo laat je zien dat je aan jezelf wilt werken.
Dus daar zou ik me geen zorgen om maken.
Het verhaal van Brejules komt mij niet bekend voor.
Misschien dat zij dit heeft meegemaakt of dat dit in een bepaalde kliniek wel zo is.
Maar ik heb verschillende klinieken gezien (wegens omstandigheden met een vriendin), waar dit absoluut niet aan de orde is.
Een glas water mag je gewoon pakken en in de keuken mag je ook gewoon komen.
Meestal mag je de eerste 3 dagen niet alleen naar buiten.
Daarna krijg je vrijheden.
En tuurlijk zijn de mensen in de war.Maar zo zwart wit als wat zij schrijft is het niet.
Denk goed na.
Als jou de kans geboden is, zou ik het toch overwegen als je er zo ontzettend doorheen zit.
En jou kinderen hebben hier op lange termijn alleen maar profijt van!
Heel veel sterkte
En nogmaals..Echt heel moedig dat je hieraan denkt.Dat laat blijken dat je een goede moeder bent die ook aan haar kinderen denkt.
donderdag 26 oktober 2017 om 16:07
Dat klopt blue123. Dat had ik er nog bij moeten zetten.
Dat zijn de klinieken die ik zelf ken in mijn woonplaats die veel te kampen hebben met bezuinigingen. Zo zullen er meer zijn door Nederland heen maar zéker niet allemaal.
Ik had mogelijk beter kunnen zeggen; zoek eerst goed uit wat je wilt en wat de betreffende kliniek nou precies doet en welke andere mensen er zijn.
Ik zou in haar persoonlijke geval er zeer op letten dat ze niet tussen mensen komt die niet voor zichzelf kunnen zorgen. Een groep gelijken die eigenlijk alles op orde hebben en functionerende mensen zijn in deze maatschappij; op persoonlijk vlak na. In dezelfde categorie.
Een gemixte groep kan je juist naar beneden trekken. Als elke maaltijd geen gewone maaltijd is omdat er óók iemand aanwezig is met heftige anorexia... bij elke therapie iemand ontzettend agressief kan worden of in een psychose beland... dan ben je de hele dag bezig met andermans problemen i.p.v. aan jezelf werken. En is je opname voor jan lul.
Dat zijn de klinieken die ik zelf ken in mijn woonplaats die veel te kampen hebben met bezuinigingen. Zo zullen er meer zijn door Nederland heen maar zéker niet allemaal.
Ik had mogelijk beter kunnen zeggen; zoek eerst goed uit wat je wilt en wat de betreffende kliniek nou precies doet en welke andere mensen er zijn.
Ik zou in haar persoonlijke geval er zeer op letten dat ze niet tussen mensen komt die niet voor zichzelf kunnen zorgen. Een groep gelijken die eigenlijk alles op orde hebben en functionerende mensen zijn in deze maatschappij; op persoonlijk vlak na. In dezelfde categorie.
Een gemixte groep kan je juist naar beneden trekken. Als elke maaltijd geen gewone maaltijd is omdat er óók iemand aanwezig is met heftige anorexia... bij elke therapie iemand ontzettend agressief kan worden of in een psychose beland... dan ben je de hele dag bezig met andermans problemen i.p.v. aan jezelf werken. En is je opname voor jan lul.
donderdag 26 oktober 2017 om 19:13
Ik heb zelf een vrijwillige opname achter de rug, en ik wil je even geruststellen dat zo'n heftige gevallen als hiet beschreven worden echt niet overal zitten. Bij mij op de open afdeling waren 10 hele rustige mensen met een depressie. We mochten gewoon zelf naar buiten en hoefden echt niet op de verpleging te wachten om even naar buiten te mogen. De agressieve, psychotische mensen zitten over het algemeen ook niet op de open afdelingen tussen de vrijwilige opnames. Ik schrik ervan dat hier zo'n beeld geschetst wordt. Zet 'm op, dat je het alleen al overweegt is al heel dapper.
donderdag 26 oktober 2017 om 19:15
Het is me niet helder wat het doel voor de opname is. Is dat omdat je maar blijft afglijden, in crisis raakt/bent en je gestabiliseerd moet worden (en na een paar weken ietwat opgelapt weer naar huis gaat om ambulant verder te gaan)?
Of heb je een plek nodig waar je intensief aan je problemen kan werken zoals een centrum voor psychotherapie of dagbehandeling? Dat maakt nogal wat uit qua wat je er van kan verwachten namelijk. De populatie kan erg verschillend zijn.
Wat heb je nodig? Wat raadt men je aan? Wat denk je zelf?
Of heb je een plek nodig waar je intensief aan je problemen kan werken zoals een centrum voor psychotherapie of dagbehandeling? Dat maakt nogal wat uit qua wat je er van kan verwachten namelijk. De populatie kan erg verschillend zijn.
Wat heb je nodig? Wat raadt men je aan? Wat denk je zelf?
donderdag 26 oktober 2017 om 19:17
Laat ze maar met je bemoeien, want volgens mij is dat hard nodig.gemz schreef: ↑26-10-2017 12:38De angst dat instanties zich op een negatieve manier met ons gaan bemoeien heb ik altijd gehad, dit ligt volgens mijn psych aan mijn slechte zelfbeeld.
Ik vind mezelf waardeloos en overbodig en vind dat de kinderen beter verdienen ( ook al weet ik diep van binnen dat ik het goed doe als mama, het negatieve gevoel is erg overheersend)
Je bent aan je kinderen verplicht om je te laten behandelen.
Je kinderen verdienen een stabiele ouder en als je zo over jezelf denkt, dan ben je dus niet stabiel.
Accepteer die hulp.
donderdag 26 oktober 2017 om 19:25
Wat ben je een moedige vrouw!
Ik was zelf een medewerker van een dergelijke instantie waar jij angst voor hebt. Natuurlijk zijn een depressie bij een ouder aanleiding tot zorg over de kinderen. Maar het gaat niet om de depressie of stoornis zelf maar om hoe de ouder hier mee omgaat en wat dit betekent voor de kinderen. Ofwel: is de veiligheid voor de kinderen gewaarborgd?
Uit jouw post klinkt door dat je- ondanks dat alles in je hoofd zwart donker en leeg is, jij dappere beslissingen neemt en het goed regelt voor jouw kinderen. Je zou advies van een specialist kunnen vragen omdat je dan misschien adviezen krijgt waar je nog iets mee kan (je er je voordeel mee doen voor je kinderen) maar vanuit mijn ervaring kan ik zeggen dat je niet hoeft te vrezen voor instellingen.
Het getuigt juist van veel kracht, het belang van je kinderen in het oog houden, en verantwoordelijkheid nemen.
Veel succes want dit moet enorm zwaar zijn!
Ik was zelf een medewerker van een dergelijke instantie waar jij angst voor hebt. Natuurlijk zijn een depressie bij een ouder aanleiding tot zorg over de kinderen. Maar het gaat niet om de depressie of stoornis zelf maar om hoe de ouder hier mee omgaat en wat dit betekent voor de kinderen. Ofwel: is de veiligheid voor de kinderen gewaarborgd?
Uit jouw post klinkt door dat je- ondanks dat alles in je hoofd zwart donker en leeg is, jij dappere beslissingen neemt en het goed regelt voor jouw kinderen. Je zou advies van een specialist kunnen vragen omdat je dan misschien adviezen krijgt waar je nog iets mee kan (je er je voordeel mee doen voor je kinderen) maar vanuit mijn ervaring kan ik zeggen dat je niet hoeft te vrezen voor instellingen.
Het getuigt juist van veel kracht, het belang van je kinderen in het oog houden, en verantwoordelijkheid nemen.
Veel succes want dit moet enorm zwaar zijn!
donderdag 26 oktober 2017 om 19:51
Wat fijn om te horen dat het niet zo heftig is als dat het klonk!hertje89 schreef: ↑26-10-2017 19:13Ik heb zelf een vrijwillige opname achter de rug, en ik wil je even geruststellen dat zo'n heftige gevallen als hiet beschreven worden echt niet overal zitten. Bij mij op de open afdeling waren 10 hele rustige mensen met een depressie. We mochten gewoon zelf naar buiten en hoefden echt niet op de verpleging te wachten om even naar buiten te mogen. De agressieve, psychotische mensen zitten over het algemeen ook niet op de open afdelingen tussen de vrijwilige opnames. Ik schrik ervan dat hier zo'n beeld geschetst wordt. Zet 'm op, dat je het alleen al overweegt is al heel dapper.
Bedankt! Goed van jou dat je de opname hebt gedaan.
donderdag 26 oktober 2017 om 20:03
Mijn moeder is ook een tijdje opgenomen geweest, niet helemaal vrijwillig maar op dat moment was ze zo erg in de war dat ze niks meer in te brengen had om het zomaar te zeggen ( achteraf bleek ze gewoon doodziek te zijn en daardoor was ze zo in de war). 12 weken is ze opgenomen geweest.
Bij haar op de afdeling mochten de mensen met een bandje de afdeling niet verlaten. Als ze dat probeerden ging er een alarm af. Mijn moeder heeft zo’n bandje gekregen omdat ze vreselijk erg in de war was. Als je zelf nog weet waar je bent en wie je bent doen ze dat niet snel hoor. Eten en drinken mochten mensen gewoon zelf pakken en de regels waren dat iedereen met ontbijt/lunch/diner bij elkaar moest zitten en de rest van de dag niet.
De problemen op haar afdeling waren allemaal verschillend. Mijn moeder was gewoon haar hele geheugen kwijt, een ander weer extreme anorexia, een ander weer depressief na het verliezen van zijn benen etc. De agressieve mensen zaten op een andere afdeling.
Maar TO ik heb 12 weken gezien hoe het daar aan toeging en ik gun het niemand om daar te zitten. Besef wel dat je daar niets hebt. Je zit maar de hele dag naar buiten te kijken of je loopt rondjes over de afdeling. Er zijn geen activiteiten of wat dan ook en mijn moeder werd alleen maar volgegooid met haldol. En ondanks dat ze er vrijwillig zat ( wij hadden zelf getekend) kregen we haar niet zonder slag of stoot mee naar huis. Daar hebben we echt een kleine rel om moeten schoppen. Eenmaal thuis direct gestopt met de zware medicatie en binnen een week kon ze haar dingen weer doen ( weten wie iedereen is, boodschappen doen, hond uitlaten, huishouden etc). In de 12 weken daar heeft ze letterlijk maar 1 gesprek gehad. Dus besef wel goed waar je aan begint. Heel veel sterkte.
Bij haar op de afdeling mochten de mensen met een bandje de afdeling niet verlaten. Als ze dat probeerden ging er een alarm af. Mijn moeder heeft zo’n bandje gekregen omdat ze vreselijk erg in de war was. Als je zelf nog weet waar je bent en wie je bent doen ze dat niet snel hoor. Eten en drinken mochten mensen gewoon zelf pakken en de regels waren dat iedereen met ontbijt/lunch/diner bij elkaar moest zitten en de rest van de dag niet.
De problemen op haar afdeling waren allemaal verschillend. Mijn moeder was gewoon haar hele geheugen kwijt, een ander weer extreme anorexia, een ander weer depressief na het verliezen van zijn benen etc. De agressieve mensen zaten op een andere afdeling.
Maar TO ik heb 12 weken gezien hoe het daar aan toeging en ik gun het niemand om daar te zitten. Besef wel dat je daar niets hebt. Je zit maar de hele dag naar buiten te kijken of je loopt rondjes over de afdeling. Er zijn geen activiteiten of wat dan ook en mijn moeder werd alleen maar volgegooid met haldol. En ondanks dat ze er vrijwillig zat ( wij hadden zelf getekend) kregen we haar niet zonder slag of stoot mee naar huis. Daar hebben we echt een kleine rel om moeten schoppen. Eenmaal thuis direct gestopt met de zware medicatie en binnen een week kon ze haar dingen weer doen ( weten wie iedereen is, boodschappen doen, hond uitlaten, huishouden etc). In de 12 weken daar heeft ze letterlijk maar 1 gesprek gehad. Dus besef wel goed waar je aan begint. Heel veel sterkte.
donderdag 26 oktober 2017 om 20:18
Wat een spookverhalen hier. Ik heb zowel op een gesloten als op een open afdeling gezeten. Vooral op de open afdeling, en daar kom je ws terecht als je vrijwillig gaat, was het rustig. Ik kon het prima vinden met de mensen op de afdeling. Ook de verpleging was erg prettig. Ik kon er goed tot mezelf komen, werd goed ingesteld op medicatie en kon daarna alles weer wat beter aan.
donderdag 26 oktober 2017 om 20:48
Ik vind ook dat hier veel spookverhalen verteld worden.
Ook ik ben vrijwillig opgenomen geweest, 10 weken in totaal.
Ik had gewoon een dagprogramma, kreeg wekelijks meerdere gesprekken met behandelaren en mocht gewoon naar buiten.
Sterker de kliniek had fietsen die je mocht gebruiken om van en naar de stad te gaan.
Er was creatieve therapie, pmt, we gingen zwemmen (als je dat wilde), hadden cognitieve therapie in een groep en daarnaast volgde je een individueel programma. In mijn geval running therapie, wekelijks gesprekken met de psychiater, wekelijks gesprekken met een gz-psycholoog, en elke dag wel met je individueel begeleider.
In het begin mocht ik - in goed overleg - niet alleen naar buiten, maar de deuren waren niet op slot, dus zou ik het gewild hebben dan kon dat best.
Ik was opgenomen op een PAAZ, en het merendeel, en dan denk ik toch wel snel 70% waren mensen die zelf in de zorg werkte. De meesten hadden burnout -klachten, depressie, angststoornissen, ptss, post- natale depressie
Er zit een groot verschil tussen gesloten en open afdelingen.
Medicatie werd niet voorgeschreven als of het snoepjes waren en de meeste mensen kunnen in goed overleg weg wanneer ze willen. Sterker nog de meeste mensen moesten na 2-3 weken weg, omdat ze bv veel last van angsten hadden en dat ze juist wilden dat deze mensen niet afhankelijk werden van de kliniek, als in geen eigen verantwoording te nemen. Die gingen meestal vanuit de kliniek over naar dagbehandeling.
Laat je niet bang maken. Veel mensen samen met mij opgenomen waren hebben kinderen, en bij niemand is veilig thuis ingelicht of andere stappen ondernomen. De kinderen en partners werden juist met systeemtherapie er bij betrokken, indien client dat uiteraard wil. Ik had met mijn partner wel gesprekken.
Sterkte met het maken van een keus.
Ook ik ben vrijwillig opgenomen geweest, 10 weken in totaal.
Ik had gewoon een dagprogramma, kreeg wekelijks meerdere gesprekken met behandelaren en mocht gewoon naar buiten.
Sterker de kliniek had fietsen die je mocht gebruiken om van en naar de stad te gaan.
Er was creatieve therapie, pmt, we gingen zwemmen (als je dat wilde), hadden cognitieve therapie in een groep en daarnaast volgde je een individueel programma. In mijn geval running therapie, wekelijks gesprekken met de psychiater, wekelijks gesprekken met een gz-psycholoog, en elke dag wel met je individueel begeleider.
In het begin mocht ik - in goed overleg - niet alleen naar buiten, maar de deuren waren niet op slot, dus zou ik het gewild hebben dan kon dat best.
Ik was opgenomen op een PAAZ, en het merendeel, en dan denk ik toch wel snel 70% waren mensen die zelf in de zorg werkte. De meesten hadden burnout -klachten, depressie, angststoornissen, ptss, post- natale depressie
Er zit een groot verschil tussen gesloten en open afdelingen.
Medicatie werd niet voorgeschreven als of het snoepjes waren en de meeste mensen kunnen in goed overleg weg wanneer ze willen. Sterker nog de meeste mensen moesten na 2-3 weken weg, omdat ze bv veel last van angsten hadden en dat ze juist wilden dat deze mensen niet afhankelijk werden van de kliniek, als in geen eigen verantwoording te nemen. Die gingen meestal vanuit de kliniek over naar dagbehandeling.
Laat je niet bang maken. Veel mensen samen met mij opgenomen waren hebben kinderen, en bij niemand is veilig thuis ingelicht of andere stappen ondernomen. De kinderen en partners werden juist met systeemtherapie er bij betrokken, indien client dat uiteraard wil. Ik had met mijn partner wel gesprekken.
Sterkte met het maken van een keus.
zwartwittezebrastreepjes wijzigde dit bericht op 26-10-2017 20:50
Reden: typfout.
Reden: typfout.
0.05% gewijzigd
donderdag 26 oktober 2017 om 21:34
Inderdaad wat een verhalen..
Zoals ik al eerder schreef.. er zullen heus wel klinieken zijn die er zo uitzien.
Maar ik heb dit werkelijk nog nooit gezien.
Activiteiten zijn er wel gewoon.
Er is sport, zwemmen, creatief etc.
Je kan een gesprek aanvragen.Elke dag.
Ook word je gezien door een psychiater.
Mijn vriendin is er iig meerdere keren flink van opgeknapt.
Zoals ik al eerder schreef.. er zullen heus wel klinieken zijn die er zo uitzien.
Maar ik heb dit werkelijk nog nooit gezien.
Activiteiten zijn er wel gewoon.
Er is sport, zwemmen, creatief etc.
Je kan een gesprek aanvragen.Elke dag.
Ook word je gezien door een psychiater.
Mijn vriendin is er iig meerdere keren flink van opgeknapt.
