Psyche
alle pijlers
Waar ben ik mee bezig??
woensdag 9 januari 2013 om 10:18
Het gaat niet goed. Soms even wel, maar soms (vaak) weet ik het niet meer. En dan typ ik het hier van me af. Weet niet wat ik met dit topic wil, want er is in 2 jaar niet veel veranderd, maar pff ik ben zo moe. Ben moe van mezelf. Ik werk mezelf tegen op alle fronten, maar ik lijk het niet te kunnen stoppen.
Mijn eigen gedachten kunnen binnen seconden een huilbui oproepen waar ik mezelf niet meer uit kan relativeren. De constante stroom aan gedachten putten me uit. En daarna voel ik me schuldig over mijn gedachten en ga ik daar weer te lang over nadenken. Zelfs nu weet ik niet wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik baal van het punt in mijn leven waarin ik nu zit, maar ik durf ook niet vooruit. Ik ben constant uitgeput en onrustig en overgevoelig of juist gevoelloos. Ik herken mezelf niet meer en het voelt alsof geen enkele gedachte mijn eigen is.
Wat ik met dit topic wil..? Echt geen flauw idee. Ik denk mijn omgeving niet nogmaals lastigvallen met een stroom van gevoelens en gedachten waar ik zelf niet eens een weg in weet te vinden.
Mijn eigen gedachten kunnen binnen seconden een huilbui oproepen waar ik mezelf niet meer uit kan relativeren. De constante stroom aan gedachten putten me uit. En daarna voel ik me schuldig over mijn gedachten en ga ik daar weer te lang over nadenken. Zelfs nu weet ik niet wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik baal van het punt in mijn leven waarin ik nu zit, maar ik durf ook niet vooruit. Ik ben constant uitgeput en onrustig en overgevoelig of juist gevoelloos. Ik herken mezelf niet meer en het voelt alsof geen enkele gedachte mijn eigen is.
Wat ik met dit topic wil..? Echt geen flauw idee. Ik denk mijn omgeving niet nogmaals lastigvallen met een stroom van gevoelens en gedachten waar ik zelf niet eens een weg in weet te vinden.
woensdag 9 januari 2013 om 10:46
woensdag 9 januari 2013 om 11:06
woensdag 9 januari 2013 om 11:33
Herkenbaar infeliz. Ook hoe de oxazepam werkt.
In mijn geval duurde het een uur of twee voor hij echt aansloeg en viel ik daarna uitgeput in slaap.
Ik weet niet hoe het met jou is, maar door die vele gedachtes en de continue achtbaan die mijn emoties waren was ik ook gewoon echt uitgeput. Behalve op oxazepam sliep ik ook nooit rustig. Dromen waren enorm druk en feitelijk ging mijn hoofd ook in mijn slaap gewoon door.
Ik ben er wel uit gekomen, maar heb daarvoor zware medicatie geslikt (antipsychotica). Dat zette als het ware mijn hoofd stil.
Klinkt ideaal, maar had ook enorme nadelen.
Zoals het feit dat het een toch al aanwezige depressie enorm verergerde. Dat ik er 25 kilo door aankwam vond ik ook niet leuk.
En dat ik voor mijn idee uiteindelijk cognitief helemaal tot stilstand kwam (ik kon nergens meer over nadenken... God wat voelde ik me dom in die periode) was wellicht het allerergste.
Ik heb twee jaar braaf mijn medicatie geslikt, toen ben ik gaan afbouwen.
Dat heeft me bijna een jaar gekost. Maar ik ben nu al anderhalf jaar volledig medicatie vrij en het gaat goed met me.
Mijn hoofd doet het weer, maar wel op een voor mij wat vriendelijker manier. Ik ben weer de baas over mijn eigen gedachtes ipv dat ze mij regeren.
Ik vind het onwijs rot dat jij je in een vergelijkbare situatie lijkt te bevinden. Wil je heel veel sterkte wensen, ik denk te weten hoe je je voelt en dat gun ik niemand.
Ik hoop echt dat er voor jou ook iets is wat je hier uit kan halen!
In mijn geval duurde het een uur of twee voor hij echt aansloeg en viel ik daarna uitgeput in slaap.
Ik weet niet hoe het met jou is, maar door die vele gedachtes en de continue achtbaan die mijn emoties waren was ik ook gewoon echt uitgeput. Behalve op oxazepam sliep ik ook nooit rustig. Dromen waren enorm druk en feitelijk ging mijn hoofd ook in mijn slaap gewoon door.
Ik ben er wel uit gekomen, maar heb daarvoor zware medicatie geslikt (antipsychotica). Dat zette als het ware mijn hoofd stil.
Klinkt ideaal, maar had ook enorme nadelen.
Zoals het feit dat het een toch al aanwezige depressie enorm verergerde. Dat ik er 25 kilo door aankwam vond ik ook niet leuk.
En dat ik voor mijn idee uiteindelijk cognitief helemaal tot stilstand kwam (ik kon nergens meer over nadenken... God wat voelde ik me dom in die periode) was wellicht het allerergste.
Ik heb twee jaar braaf mijn medicatie geslikt, toen ben ik gaan afbouwen.
Dat heeft me bijna een jaar gekost. Maar ik ben nu al anderhalf jaar volledig medicatie vrij en het gaat goed met me.
Mijn hoofd doet het weer, maar wel op een voor mij wat vriendelijker manier. Ik ben weer de baas over mijn eigen gedachtes ipv dat ze mij regeren.
Ik vind het onwijs rot dat jij je in een vergelijkbare situatie lijkt te bevinden. Wil je heel veel sterkte wensen, ik denk te weten hoe je je voelt en dat gun ik niemand.
Ik hoop echt dat er voor jou ook iets is wat je hier uit kan halen!
woensdag 9 januari 2013 om 12:33
@yasha. Klinkt heel herkenbaar. Ik slaap heel slecht. Mijn gedachten staan nooit stil. Voor inslapen heb ik ook diazepam, maar daar moet je wel aan kunnen toegeven. Soms werkt het totaal niet, want dan is alles te druk om te liggen. Mijn lijf is onrustig. Altijd wel een trillend been of neiging tot ijsberen.
Antidepressiva is genoemd door psycholoog, maar zie het opbouwen en afbouwen niet zitten. Ik weet het niet. Oxazepam was al een drempel.
@libra7. Heb ik aan gedacht, maar ik werk nog niet. Ben nog student. Alleen het typen van dat woord maakt me al misselijk. Ik ben te dicht bij het einde om nu ermee te stoppen en even er tussenuit is geen optie (lang verhaal).
Het is heel dubbel. Ergens heb ik de mini hoop dat dit tijdelijk is en wil ik dus niet heel drastische stappen nemen, maar ergens voel ik dat het groter is dan alleen zo'n stomme studie.
Hoe moet ik de rest van mijn leven nog aankunnen als ik 'de mooiste tijd van mijn leven' al niet trek. Voel me zo zwak.
Ik stel alleen maar iedereen teleur.
Iedereen verteld me hoeveel goeds ik heb en heel ver weg weet ik het, maar ik zie het niet meer. Ik voel het niet meer. En daar voel ik me heel schuldig over.
Na je studententijd hoor je te denken dat je de wereld gaat veroveren. Soms lukt het me niet eens om boodschappen te doen zonder te panieken.
Ik ben zo moe.
Antidepressiva is genoemd door psycholoog, maar zie het opbouwen en afbouwen niet zitten. Ik weet het niet. Oxazepam was al een drempel.
@libra7. Heb ik aan gedacht, maar ik werk nog niet. Ben nog student. Alleen het typen van dat woord maakt me al misselijk. Ik ben te dicht bij het einde om nu ermee te stoppen en even er tussenuit is geen optie (lang verhaal).
Het is heel dubbel. Ergens heb ik de mini hoop dat dit tijdelijk is en wil ik dus niet heel drastische stappen nemen, maar ergens voel ik dat het groter is dan alleen zo'n stomme studie.
Hoe moet ik de rest van mijn leven nog aankunnen als ik 'de mooiste tijd van mijn leven' al niet trek. Voel me zo zwak.
Ik stel alleen maar iedereen teleur.
Iedereen verteld me hoeveel goeds ik heb en heel ver weg weet ik het, maar ik zie het niet meer. Ik voel het niet meer. En daar voel ik me heel schuldig over.
Na je studententijd hoor je te denken dat je de wereld gaat veroveren. Soms lukt het me niet eens om boodschappen te doen zonder te panieken.
Ik ben zo moe.
woensdag 9 januari 2013 om 12:50
Infeliz, luister. Als je last hebt van een fikse infectie dan gebruik je een anti-infectie medicijn( bestrijdt oorzaak) naast je pijnstiller( bedstrijdt symptomen). Jij blijft onder behandeling van een arts tot je klachten onder controle zijn. Logisch.
Als je last hebt van een depressie gebruik je een anti-depressie medicijn ( oorzaak) naast je oxa-diazpam (gevolg). Je blijft onder behandeling van een arts tot je klachten onder controle zijn. Ook bijzonder logisch.
Met een longonsteking redt je het niet op paracetamol alleen. Waarom verwacht je van jezelf dat je een serieuze ziekte als een depressie wel met " psychische paracetamolletjes" alleen moet
af kunnen? Waarom in hemelsnaam zo streng zijn voor jezelf?
Als je last hebt van een depressie gebruik je een anti-depressie medicijn ( oorzaak) naast je oxa-diazpam (gevolg). Je blijft onder behandeling van een arts tot je klachten onder controle zijn. Ook bijzonder logisch.
Met een longonsteking redt je het niet op paracetamol alleen. Waarom verwacht je van jezelf dat je een serieuze ziekte als een depressie wel met " psychische paracetamolletjes" alleen moet
af kunnen? Waarom in hemelsnaam zo streng zijn voor jezelf?
woensdag 9 januari 2013 om 13:21
Waarom zo streng voor mezelf? Omdat ik nog helemaal niets meegemaakt heb. Alleen 7 jaar op de toppen van mijn tenen gelopen bij een studie waarin ik veel eerder andere keuzes had moeten maken. Ik moet nog aan mijn leven beginnen. Ik ben straks 27 in een studentenkamer waar ik uit moet, zonder baan en als de Universiteit me niet goed gezind is komende tijd ook zonder diploma. Ik maak er een zooitje van. En ipv dat ik er iets aan doe huil ik, slaap ik niet en ik eet ik niet. Ik vind mezelf zo'n verschrikkelijke zeur. Het ergste vind ik nog dat ik zo vast zit in het nu dat ik de nieuwsgierigheid kwijt ben voor wat er nog gaat komen.
woensdag 9 januari 2013 om 13:43
Het klinkt alsof je in een wedstrijd met jezelf zit om te voldoen aan normen van de buitenwereld.
Studententijd is de beste tijd van je leven. Je bent pas geslaagd met een uni- diploma. Zeven jaar van je leven weggegooid omdat je te laat hebt gekozen.
Allemaal voorstelbaar, maar in de kern onzin. Het leven is niet maakbaar, op geen enkele leeftijd, ook niet als je nog harder je best doet. Je zeurt niet, je ben even de weg kwijt. Go with the flow...
En gebruik gewoon medicatie voor je zo ziek wordt dat je echt in de problemen komt. Waarom zou je het zover laten komen?
Studententijd is de beste tijd van je leven. Je bent pas geslaagd met een uni- diploma. Zeven jaar van je leven weggegooid omdat je te laat hebt gekozen.
Allemaal voorstelbaar, maar in de kern onzin. Het leven is niet maakbaar, op geen enkele leeftijd, ook niet als je nog harder je best doet. Je zeurt niet, je ben even de weg kwijt. Go with the flow...
En gebruik gewoon medicatie voor je zo ziek wordt dat je echt in de problemen komt. Waarom zou je het zover laten komen?
