Psyche
alle pijlers
wachten op de dood
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:30
*geen idee of dit de juiste pijler is*
Nadat de kanker voor de derde keer is terug gekeerd gaat het doek nu vallen voor mijn tante. Op vier oktober zal, ze op haar trouwdag, haar man gaan opzoeken die ons twee jaar geleden is ontvallen.
Ik kom uit een hele hechte familie waar we door kanker de afgelopen vijf jaar al veel sterfgevallen hebben gehad. De dochter van mijn tante is gevoelsmatig meer mijn zusje dan mijn eigenlijke zusje en haar verdriet gaat me aan het hart. Mijn tante is daarnaast een oma voor mijn zoontje en dat ze mijn ongeboren kindje niet zal leren kennen vind ik erg verdrietig.
Zelf weet ik ook niet zo goed hoe je hier mee om dient te gaan. Een onverwachts sterven (zelfs in het geval van terminaal zieke mensen) komt al hard aan maar dit "wachten op de dood" valt me best zwaar. Het voelt een beetje alsof ik moet wachten met rouwen en het hebben van verdriet omdat ze er nu nog gewoon is.
Heeft iemand hier ervaring mee? En wordt het "makkelijker" na de sterfdag?
alvast bedankt!
Nadat de kanker voor de derde keer is terug gekeerd gaat het doek nu vallen voor mijn tante. Op vier oktober zal, ze op haar trouwdag, haar man gaan opzoeken die ons twee jaar geleden is ontvallen.
Ik kom uit een hele hechte familie waar we door kanker de afgelopen vijf jaar al veel sterfgevallen hebben gehad. De dochter van mijn tante is gevoelsmatig meer mijn zusje dan mijn eigenlijke zusje en haar verdriet gaat me aan het hart. Mijn tante is daarnaast een oma voor mijn zoontje en dat ze mijn ongeboren kindje niet zal leren kennen vind ik erg verdrietig.
Zelf weet ik ook niet zo goed hoe je hier mee om dient te gaan. Een onverwachts sterven (zelfs in het geval van terminaal zieke mensen) komt al hard aan maar dit "wachten op de dood" valt me best zwaar. Het voelt een beetje alsof ik moet wachten met rouwen en het hebben van verdriet omdat ze er nu nog gewoon is.
Heeft iemand hier ervaring mee? En wordt het "makkelijker" na de sterfdag?
alvast bedankt!
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:35
quote:Heeft iemand hier ervaring mee? En wordt het "makkelijker" na de sterfdag?
Nee.
Eerst is er wel de opluchting. Omdat het lijden en pijn hebben van tante over is.
Dan de roes, de bubbel waar je inzit om de begrafenis/crematie te kunnen regelen.
En dan komt de rouw, die voor ieder anders verloopt.
Sterkte deze en aankomende tijd.
Nee.
Eerst is er wel de opluchting. Omdat het lijden en pijn hebben van tante over is.
Dan de roes, de bubbel waar je inzit om de begrafenis/crematie te kunnen regelen.
En dan komt de rouw, die voor ieder anders verloopt.
Sterkte deze en aankomende tijd.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:36
Ja en nee. Voor het overlijden kan je nog met elkaar praten en elkaar vasthouden. Het voelt alleen vreemd dat je wacht op de dood die onherroepelijk gaat komen. Aan de ene kant wil je niet dat die komt, maar aan de andere kant ook weer wel. Wat ik zelf een fijn gevoel vond na het overlijden, is dat het lijden echt over is. (Mijn vader had zes jaar lang kanker en heeft op het eind zes weken 'slecht' gelegen. Hij is trouwens ook overleden op zijn trouwdag.)
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:37
Hoi Eefie, twee jaar geleden heeft de oma van mijn man haar leven beeindigd op eenzelfdemanier/ reden. Ik moet je eerlijk zeggen, ik kende haar niet zo goed als jij je tante kent, maar ik vond het een heel prettige manier van sterven. We leefden er als familie naartoe en alles kon nog uitgesproken (veel, heel veel oud zeer in de familie) worden. Uiteindelijk stonden we extreem hecht op de uitvaart en doordat dit zo bewust haar keuze was, was ze echt op die dag aanwezig. Besef je dat je alles kunt vragen/bespreken/zeggen voordat het zover is. Dat dit, ondanks dat de kanker haar opgelegd is, helemaal haar keuze is. Je tante glijdt niet af naar een zielig hoopje mens, maar zal waardig sterven. Heb je niet het gevoel dat ja al met het rouwproces begonnen bent?
Sterkte, ik zal aan je denken.
Sterkte, ik zal aan je denken.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:51
Dank jullie wel voor jullie reacties.
Dat tweestrijdige van het wel en niet willen herken ik inderdaad. Het voelt een beetje als tegen de stroom in zwemmen terwijl ik weet dat dat zinloos is.
Alles is gezegd en uitgesproken. Het is haar keuze dat ze niet wil dat er de afgelopen twee weken nog mensen langskomen om afscheid te nemen en donderdag zal behalve de artsen ook alleen haar dochter er zijn.
Ik heb veel respect voor haar keuze en zeker ook met haar soort kanker ben ik blij dat ze deze keuze heeft kunnen durven maken want het sterfproces is er geen die bij deze erg menswaardig is.
Ik merk dat er veel oud verdriet naar boven komt, een soort van "oh nee niet weer" gevoel. Zoals gezegd de afgelopen jaren hebben we veel sterfgevallen gehad en ook veel "het gaat nu niet lang meer duren" momenten.
Ik durf nog niet te rouwen en dat komt misschien wel door hele kinderachtige gedachten als: "wat als ze zich nou toch bedenkt, of wat als de huisarts in het ziekenhuis beland en het gaat niet door". Een beetje een domme en infantiele gedachten maar rouwen voordat iemand echt is overleden durf ik niet echt.
Dat tweestrijdige van het wel en niet willen herken ik inderdaad. Het voelt een beetje als tegen de stroom in zwemmen terwijl ik weet dat dat zinloos is.
Alles is gezegd en uitgesproken. Het is haar keuze dat ze niet wil dat er de afgelopen twee weken nog mensen langskomen om afscheid te nemen en donderdag zal behalve de artsen ook alleen haar dochter er zijn.
Ik heb veel respect voor haar keuze en zeker ook met haar soort kanker ben ik blij dat ze deze keuze heeft kunnen durven maken want het sterfproces is er geen die bij deze erg menswaardig is.
Ik merk dat er veel oud verdriet naar boven komt, een soort van "oh nee niet weer" gevoel. Zoals gezegd de afgelopen jaren hebben we veel sterfgevallen gehad en ook veel "het gaat nu niet lang meer duren" momenten.
Ik durf nog niet te rouwen en dat komt misschien wel door hele kinderachtige gedachten als: "wat als ze zich nou toch bedenkt, of wat als de huisarts in het ziekenhuis beland en het gaat niet door". Een beetje een domme en infantiele gedachten maar rouwen voordat iemand echt is overleden durf ik niet echt.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:59
Probeer, hoe vreselijk moeilijk ook, "blij" te zijn dat jouw tante écht als jouw tante afscheid kan nemen en haar leven kan beeindigen op een heel waardige manier. Geniet van de momenten die je nog met haar hebt en zoek steun bij de rest van je familie. Ik wens je heel veel sterkte en denk echt aan je.
dinsdag 2 oktober 2012 om 10:09
Eefie, sterkte.
Mijn vader is een krappe maand geleden overleden aan kanker en, ondanks dat ik destijds liever had gezien dat hij aan een hartaanval ofzo zou sterven, ben ik blij met de manier waarop hij alles heeft gedaan. (bij hem was het overigens geen zelf gekozen datum.)
Ik heb alles gezegd wat ik heb willen zeggen en hij is gestorven op de manier die hij wilde. Natuurlijk had hij niet willen overlijden aan kanker, maar het is zoals het is.
Direct na zijn overlijden voelde ik alleen maar opluchting. Zijn dood was voorbij, zijn pijn was voorbij en zijn lijden was voorbij. De week van de begrafenis was op een bizarre manier prettig en echt heel verdrietig was ik toen niet. Het was fijn om alles voor hem te kunnen regelen samen met mijn moeder en zusje en, ook al leek een dag een week te duren, het was intiem.
Een paar dagen na de begrafenis begon het gemis. Ineens besefte ik me dat ik alleen nog maar herinneringen heb en ben ik bang dat de herinneringen zullen vervagen. Het voelt als heimwee, denk ik. In ieder geval heb ik mijn goede dagen en functioneer ik normaal. Helaas heb ik ook veel last van slechte dagen en zou ik op die dagen het liefst met mijn kop onder de dekens gaan, om pas wakker te worden als het gemis voorbij is.
Heb je iemand die bij je kan zijn op het moment dat je tante overlijdt? Heel veel sterkte.
Mijn vader is een krappe maand geleden overleden aan kanker en, ondanks dat ik destijds liever had gezien dat hij aan een hartaanval ofzo zou sterven, ben ik blij met de manier waarop hij alles heeft gedaan. (bij hem was het overigens geen zelf gekozen datum.)
Ik heb alles gezegd wat ik heb willen zeggen en hij is gestorven op de manier die hij wilde. Natuurlijk had hij niet willen overlijden aan kanker, maar het is zoals het is.
Direct na zijn overlijden voelde ik alleen maar opluchting. Zijn dood was voorbij, zijn pijn was voorbij en zijn lijden was voorbij. De week van de begrafenis was op een bizarre manier prettig en echt heel verdrietig was ik toen niet. Het was fijn om alles voor hem te kunnen regelen samen met mijn moeder en zusje en, ook al leek een dag een week te duren, het was intiem.
Een paar dagen na de begrafenis begon het gemis. Ineens besefte ik me dat ik alleen nog maar herinneringen heb en ben ik bang dat de herinneringen zullen vervagen. Het voelt als heimwee, denk ik. In ieder geval heb ik mijn goede dagen en functioneer ik normaal. Helaas heb ik ook veel last van slechte dagen en zou ik op die dagen het liefst met mijn kop onder de dekens gaan, om pas wakker te worden als het gemis voorbij is.
Heb je iemand die bij je kan zijn op het moment dat je tante overlijdt? Heel veel sterkte.
dinsdag 2 oktober 2012 om 10:32
Raar idee he eefje, om nu al te weten dat je tante over 2 dagen er niet meer zou zijn.
Heb er ervaring mee, mijn moeder heeft 16 jaar geleden diezelfde keus gemaakt, alleen bij ons zat er niet zoveel tijd tussen ze besloot zondagavond dat ze de volgende dag een einde wilde maken aan haar lijden, pff dat was heftig. Ik wilde het eerst niet accepteren maar later heb ik gedacht toe maar mam het is goed zo.
Je tante heeft een stoer besluit genomen het is heel verdrietig voor degene die achterblijven maar bedenk je wat voor een lijdensweg haar bespaard blijft. Beter in deze situatie afscheid nemen dan iemand zien wegteren en zien lijden dat is het ergste wat je als nabestaande kan overkomen.
Het rouwen is nu idd begonnen alleen kunnen jullie het nu met zijn allen een plek geven in de wetenschap dat haar een enorme lijdensweg bespaard blijft.
heel veel sterkte gewenst de komende dagen en blijf elkaar steunen!!
Heb er ervaring mee, mijn moeder heeft 16 jaar geleden diezelfde keus gemaakt, alleen bij ons zat er niet zoveel tijd tussen ze besloot zondagavond dat ze de volgende dag een einde wilde maken aan haar lijden, pff dat was heftig. Ik wilde het eerst niet accepteren maar later heb ik gedacht toe maar mam het is goed zo.
Je tante heeft een stoer besluit genomen het is heel verdrietig voor degene die achterblijven maar bedenk je wat voor een lijdensweg haar bespaard blijft. Beter in deze situatie afscheid nemen dan iemand zien wegteren en zien lijden dat is het ergste wat je als nabestaande kan overkomen.
Het rouwen is nu idd begonnen alleen kunnen jullie het nu met zijn allen een plek geven in de wetenschap dat haar een enorme lijdensweg bespaard blijft.
heel veel sterkte gewenst de komende dagen en blijf elkaar steunen!!
dinsdag 2 oktober 2012 om 10:58
Dank jullie wel!
ik was van plan gewoon te gaan werken omdat ik anders thuis wel erg fysiek zit te wachten tot het is gebeurt/ ik word gebeld. Op dit moment voel ik me echter behoorlijk waardeloss (ook slecht geslapen) en misschien dat ik toch wel thuis blijf/ thuis werk. Het is een hele hele zure appel die helaas op moet.
Spitsmuis, jij ook heel veel sterkte. Het gemis is zwaar!
ik was van plan gewoon te gaan werken omdat ik anders thuis wel erg fysiek zit te wachten tot het is gebeurt/ ik word gebeld. Op dit moment voel ik me echter behoorlijk waardeloss (ook slecht geslapen) en misschien dat ik toch wel thuis blijf/ thuis werk. Het is een hele hele zure appel die helaas op moet.
Spitsmuis, jij ook heel veel sterkte. Het gemis is zwaar!
