Psyche
alle pijlers
Wat als het goed gaat?
dinsdag 16 april 2013 om 22:57
Ik denk het misschien een combi is van niet anders gewend zijn (je bent gewend dat het leven moeilijk is) en bang zijn dat het toch weer fout gaat (want dat is tot nu toe altijd zo geweest).
Ik zou het tijd geven om te wennen aan deze manier van leven. Dat gebeurd niet van de ene op de andere dag, net als het verwerken van je verleden tijd kost (en energie).
Ik zou het tijd geven om te wennen aan deze manier van leven. Dat gebeurd niet van de ene op de andere dag, net als het verwerken van je verleden tijd kost (en energie).
dinsdag 16 april 2013 om 22:57
Ik herken het. Je bent niet gewend dat er niks aan de hand is. Ik dacht vaak "gaat zo wel weer mis".
Inmiddels, met hulp van coach en psycholoog, kan ik genieten van de rust en begint vooral mijn zelfvertrouwen te groeien. Ik geloof werkelijk dat het goed komt. Soms even een terugval.
Ja, het bestaat. Geniet ervan, je hebt het verdiend zeg!
Inmiddels, met hulp van coach en psycholoog, kan ik genieten van de rust en begint vooral mijn zelfvertrouwen te groeien. Ik geloof werkelijk dat het goed komt. Soms even een terugval.
Ja, het bestaat. Geniet ervan, je hebt het verdiend zeg!
dinsdag 16 april 2013 om 22:58
Poeh, je hebt nogal wat meegemaakt...
Wat rot voor je, ik vind het niet zo gek dat je bijna achterdochtig wordt als alles goed gaat.
Lijkt me inderdaad iets om met je psych te bespreken. En misschien is mindfullness iets voor je?
Ik weet er niet zo heel veel van af, maar het gaat over het 'nu', en dat lijkt me best van toepassing als ik je zo lees.
Verder herken ik het wel een klein beetje hoor: als alles goed gaat kan ik ook wel eens denken: "Hee, ik heb níks om me zorgen over te maken. Wat heerlijk! Maar hoe lang gaat dat duren?"
Heel veel sterkte hiermee, en fijn dat het je zo goed gaat
Wat rot voor je, ik vind het niet zo gek dat je bijna achterdochtig wordt als alles goed gaat.
Lijkt me inderdaad iets om met je psych te bespreken. En misschien is mindfullness iets voor je?
Ik weet er niet zo heel veel van af, maar het gaat over het 'nu', en dat lijkt me best van toepassing als ik je zo lees.
Verder herken ik het wel een klein beetje hoor: als alles goed gaat kan ik ook wel eens denken: "Hee, ik heb níks om me zorgen over te maken. Wat heerlijk! Maar hoe lang gaat dat duren?"
Heel veel sterkte hiermee, en fijn dat het je zo goed gaat
dinsdag 16 april 2013 om 23:02
Ja herken het. Het moest wennen, ik had tijd nodig . Lijkt me ook helemaal niet gek, je raakt gewend aan overleven ipv leven en genieten. En dát is dus precies wat je moet doen, veel genieten. Zelfs al zou het broos zijn, zelfs al zou het je ontnomen worden, niemand kan je de herinnering of het gevoel afpakken.
In het begin was het bij mij een beetje overspannen genieten daardoor maar de sensatie wende vrij snel. Toen kreeg ik vanzelf meer rust en vertrouwen.
Dus veroordeel jezelf niet en gun jezelf die tijd. Raar is het écht helemaal niet. En heerlijk dat het nu zo goed gaat .
In het begin was het bij mij een beetje overspannen genieten daardoor maar de sensatie wende vrij snel. Toen kreeg ik vanzelf meer rust en vertrouwen.
Dus veroordeel jezelf niet en gun jezelf die tijd. Raar is het écht helemaal niet. En heerlijk dat het nu zo goed gaat .
dinsdag 16 april 2013 om 23:13
quote:kabouterpuntmuts schreef op 16 april 2013 @ 23:06: maar het lijkt wel alsof ik het ook juist niet wíl loslaten ofzo, alsof al dat negatieve bij me hoort ofzo.
Als je het zolang meezeult en vanaf zo jong, is het niet gek als het als onderdeel van je identiteit voelt. Wat ben je zonder dat? Een gewoon mens waarvan niemand weet welke mentale bergen je hebt beklommen en overwonnen.
Het is gek om opeens normaal te zijn. Ook dat went . En dat geeft juist veel lucht met zo'n verleden op den duur. Voor mij voelt het nu al jaren als een vorig leven.
Als je het zolang meezeult en vanaf zo jong, is het niet gek als het als onderdeel van je identiteit voelt. Wat ben je zonder dat? Een gewoon mens waarvan niemand weet welke mentale bergen je hebt beklommen en overwonnen.
Het is gek om opeens normaal te zijn. Ook dat went . En dat geeft juist veel lucht met zo'n verleden op den duur. Voor mij voelt het nu al jaren als een vorig leven.
dinsdag 16 april 2013 om 23:18
Heel heel hééél veel herkenning. Zowel in de stiefvader als het wegvallen van geliefden, de eetstoornis+depressies en de stress om het loten en de angsten die eenmaal ingeloot zijn met zich meebrachten.
Ik kan niet zeggen dat alles goed gaat want nu alles met mij weer op rolletjes loopt (mooi huis, fijne vriend, studie van mn dromen en ook een lieve kat ) is de hele relatie met mijn moeder naar de mallemoer en gaat daar van alles mis.
Toch herken ik wat je zegt uit kleine periodes van wél volledig geluk. Vreemd is het he? Niks hebben wat fout gaat. Ik kreeg dáár juist paniekaanvallen van. De angst dat het straks weer weg is, maar ook het zogenaamde "niks hebben om over te praten".
Ik probeer zelf af te kijken bij vriendinnen die geluk wel schijnen te kunnen accepteren. Kijken waar zij over praten. En mijn conclusie is; Iedereen heeft zorgen. De grootte van die zorgen verschilt alleen. Toch vind ik dat bijna elke vriendin evenveel focust op die zorgen.
Ik blijf meelezen voor tips.. Voor als het straks hopelijk weer helemaal goed gaat.
Ik kan niet zeggen dat alles goed gaat want nu alles met mij weer op rolletjes loopt (mooi huis, fijne vriend, studie van mn dromen en ook een lieve kat ) is de hele relatie met mijn moeder naar de mallemoer en gaat daar van alles mis.
Toch herken ik wat je zegt uit kleine periodes van wél volledig geluk. Vreemd is het he? Niks hebben wat fout gaat. Ik kreeg dáár juist paniekaanvallen van. De angst dat het straks weer weg is, maar ook het zogenaamde "niks hebben om over te praten".
Ik probeer zelf af te kijken bij vriendinnen die geluk wel schijnen te kunnen accepteren. Kijken waar zij over praten. En mijn conclusie is; Iedereen heeft zorgen. De grootte van die zorgen verschilt alleen. Toch vind ik dat bijna elke vriendin evenveel focust op die zorgen.
Ik blijf meelezen voor tips.. Voor als het straks hopelijk weer helemaal goed gaat.
dinsdag 16 april 2013 om 23:19
quote:kabouterpuntmuts schreef op 16 april 2013 @ 23:06:
Nu vind ik het juist fijn dat het er soms níét over gaat, maar het lijkt wel alsof ik het ook juist niet wíl loslaten ofzo, alsof al dat negatieve bij me hoort ofzo.Nogmaals herkenning. Ik vind het ook raar als het niet heel slecht met me gaat. Het geeft een soort onbestemd, onprettig en zelfs onveilig gevoel!
Nu vind ik het juist fijn dat het er soms níét over gaat, maar het lijkt wel alsof ik het ook juist niet wíl loslaten ofzo, alsof al dat negatieve bij me hoort ofzo.Nogmaals herkenning. Ik vind het ook raar als het niet heel slecht met me gaat. Het geeft een soort onbestemd, onprettig en zelfs onveilig gevoel!
dinsdag 16 april 2013 om 23:33
Eerlijk gezegd vind ik het klinken alsof je alles wat je hebt meegemaakt juist nog helemaal niet zo goed hebt verwerkt. Logisch, want het zijn allemaal hele heftige zaken (en het is menselijk om op een gegeven moment te denken dat je er ondertussen wel mee om kan gaan, terwijl het onderhuids nog doorwerk). Ik zou hier zeker verder over gaan praten met je psycholoog. Sterkte
woensdag 17 april 2013 om 06:20
Je bent bang en dat is goed te begrijpen. Je dekt je eigenlijk al in voor de toekomst. Als je niet geniet dan valt het niet zo tegen als er weer tegenslag komt. Ik ken het gevoel als geen ander tot ik me bedacht dat het mijn plicht was om te leven voor die gene die zo vroeg gestorven waren en niet meer de lente konden ruiken, een warme bries op hun wangen voelde, een warme omhelzing in de armen van je geliefde.
Ik heb de knop volledig omgegooit, ik zou me nu schuldig voelen als ik niet ten volle zou genieten juist omdat het zo over kan zijn en dan heb ik niet genoten van de momenten dat het goed gaat. Ik ben nog steeds wat harder dan andere mensen omdat ik veel dingen maar relatief vind maar genieten doe ik.
Ik heb de knop volledig omgegooit, ik zou me nu schuldig voelen als ik niet ten volle zou genieten juist omdat het zo over kan zijn en dan heb ik niet genoten van de momenten dat het goed gaat. Ik ben nog steeds wat harder dan andere mensen omdat ik veel dingen maar relatief vind maar genieten doe ik.
woensdag 17 april 2013 om 08:06
Eens met de vorige reacties.
Heb zelf ook het een en ander meegemaakt en lang aan mezelf gewerkt om mijn problemen op te lossen. Het duurt dan inderdaad een tijd voor je gewend bent aan een "dramavrij" leven en ook, als je je zelfvertrouwen ontwikkelt en je capaciteit om met tegenslagen om te gaan, aan de andere jij. Iemand die sterker is dan voorheen. Daar moet je als het ware ingroeien.
Maar......dat wennen komt wel en ik vind het zelf heel fijn om veel positiever in het leven te staan.
Heb zelf ook het een en ander meegemaakt en lang aan mezelf gewerkt om mijn problemen op te lossen. Het duurt dan inderdaad een tijd voor je gewend bent aan een "dramavrij" leven en ook, als je je zelfvertrouwen ontwikkelt en je capaciteit om met tegenslagen om te gaan, aan de andere jij. Iemand die sterker is dan voorheen. Daar moet je als het ware ingroeien.
Maar......dat wennen komt wel en ik vind het zelf heel fijn om veel positiever in het leven te staan.
woensdag 17 april 2013 om 09:42
Hoi, goed dat je nog bij een psych loopt, kun je het er mooi over hebben.
Het is ook voor mij heel herkenbaar. Veel meegemaakt en geknokt. SSRI tegen depressie, veel bij een psych geweest. Dus er is veel weg uit mijn ooit zo overvolle emmer.
Maarrr dan ga je kijken wat er nog meer in zit. Dat zie je niet in het begin. Bij mij blijkt dus dat ik juist kon overleven en functioneren en mijn leven op orde kon krijgen door alle adrenaline. Vanalles over gelezen. Kwam ik erachter dat ik ADD heb. Dan heb je een hoge prikkeldrempel nodig om tot actie te komen. Dit komt mede doordat je zo veel nadenkt en in je hoofd zit. En dat nadenken herken ik echt bij jou. Eigenlijk moet je gewoon LEVEN.
Maar hoe doe je dat met alle hersenspinsels.
Idd mindfullness kan helpen. Maar een meer coachende behandeling, een eventuele diagnose (voor mij dus ADD) en evt ritalin of een SNRA (je studeert medicijnen dus..: ) ) kunnen ook helpen. Ik zou zeggen kaart het eens aan bij je psych, ik ben benieuwd. Je mag me ook mailen als je interesse hebt.
De site addonline heeft mij veel inzicht gegeven.
Groet Sofie
Het is ook voor mij heel herkenbaar. Veel meegemaakt en geknokt. SSRI tegen depressie, veel bij een psych geweest. Dus er is veel weg uit mijn ooit zo overvolle emmer.
Maarrr dan ga je kijken wat er nog meer in zit. Dat zie je niet in het begin. Bij mij blijkt dus dat ik juist kon overleven en functioneren en mijn leven op orde kon krijgen door alle adrenaline. Vanalles over gelezen. Kwam ik erachter dat ik ADD heb. Dan heb je een hoge prikkeldrempel nodig om tot actie te komen. Dit komt mede doordat je zo veel nadenkt en in je hoofd zit. En dat nadenken herken ik echt bij jou. Eigenlijk moet je gewoon LEVEN.
Maar hoe doe je dat met alle hersenspinsels.
Idd mindfullness kan helpen. Maar een meer coachende behandeling, een eventuele diagnose (voor mij dus ADD) en evt ritalin of een SNRA (je studeert medicijnen dus..: ) ) kunnen ook helpen. Ik zou zeggen kaart het eens aan bij je psych, ik ben benieuwd. Je mag me ook mailen als je interesse hebt.
De site addonline heeft mij veel inzicht gegeven.
Groet Sofie
woensdag 17 april 2013 om 10:12
Gelukkig zijn is ook best eng. Dan heb je ineens weer wat te verliezen.... Maar ik vind je verhaal niet zo vreemd klinken hoor. Dan stel je je af en toe een beetje aan om lekker in je bed te kunnen blijven liggen, nou en? Doen wel meer mensen hoor.
Overigens is het ook niet zo dat je positief moet zijn omdat je alles op orde hebt, dat alle mensen die een fijn leven hebben dan ook elke seconde verplicht fluitend en glimlachend moeten doorbrengen.
Dus als je je weer eens ergert aan je drama-neigingen, lach dan maar gewoon om jezelf.
Overigens is het ook niet zo dat je positief moet zijn omdat je alles op orde hebt, dat alle mensen die een fijn leven hebben dan ook elke seconde verplicht fluitend en glimlachend moeten doorbrengen.
Dus als je je weer eens ergert aan je drama-neigingen, lach dan maar gewoon om jezelf.
Lorem Ipsum
woensdag 17 april 2013 om 14:41
klinkt logisch hoor. door ervaring leert men. dus als jij gewend bent dat het maximaal x tijd goed gaat voordat er weer iemand doodgaat of iets anders wat je leven op z'n kop zet is dat niet zomaar weg omdat het nu toevallig al een hele tijd goed gaat.
langzaamaan zal je ervaring worden dat het wel gewoon goed blijft gaan.
je kunt hier wel hulp bij zoeken. dat helpt
langzaamaan zal je ervaring worden dat het wel gewoon goed blijft gaan.
je kunt hier wel hulp bij zoeken. dat helpt
En doooooor!
woensdag 17 april 2013 om 18:14
Volgens mij ben je al heel ver dat je dit inziet.
Denk dat er ook mensen zijn die op dit punt drama zouden gaan 'zoeken'. Omdat dat vertrouwder voelt dan wanneer het goed gaat.
Jij lijkt wel de stabiliteit te willen houden, het voelt alleen nog wat ongemakkelijk.
Volgens mij zijn er al best goede tips gegeven.
Denk dat er ook mensen zijn die op dit punt drama zouden gaan 'zoeken'. Omdat dat vertrouwder voelt dan wanneer het goed gaat.
Jij lijkt wel de stabiliteit te willen houden, het voelt alleen nog wat ongemakkelijk.
Volgens mij zijn er al best goede tips gegeven.
woensdag 17 april 2013 om 19:00
Hoi kabouterpuntmuts,
ik kwam toevallig jou topic tegen toen ik er zelf 1 starten om samen dingen te verwerken die in het verleden gebeurd zijn. Het topic heet verwerken doe je samen en misschien wil je daar een x meeschrijven
Ik herken veel in jou verhaal, bij mij kwam toen het 'goed ging' de klap pas echt (waarschijnlijk omdat er dan ruimte voor is) ik kreeg paniekaanvallen ed. Nu ben ik hier goed uitgekomen maar bij mij blijft idd ook de angst van wat nu, loopt de emmer straks niet weer over, en zet ik nu stappen in de goede richting of doe ik alsof ik dat doe??
Ik lees mee met dit topic en misschien treffen wj elkaar nog
ik kwam toevallig jou topic tegen toen ik er zelf 1 starten om samen dingen te verwerken die in het verleden gebeurd zijn. Het topic heet verwerken doe je samen en misschien wil je daar een x meeschrijven
Ik herken veel in jou verhaal, bij mij kwam toen het 'goed ging' de klap pas echt (waarschijnlijk omdat er dan ruimte voor is) ik kreeg paniekaanvallen ed. Nu ben ik hier goed uitgekomen maar bij mij blijft idd ook de angst van wat nu, loopt de emmer straks niet weer over, en zet ik nu stappen in de goede richting of doe ik alsof ik dat doe??
Ik lees mee met dit topic en misschien treffen wj elkaar nog
woensdag 17 april 2013 om 21:51
Dat van die figuurlijk krappe jurk.. zo herkenbaar! Laat maar knappen, er gebeurt niks ergs .
Je bent een ontpoppende vlinder! Vlieg!
Maar serieus, bij mij betekende het dat ik meer ruimte in durfde te gaan nemen, ik werd ruimer en vrijer. Heerlijk. Mooi om te lezen wat je beschrijft, het lachen en giechelen, fluiten, zingen.. achteraf zag ik dat ik een stuk zorgeloosheid en onschuld had teruggeclaimd van het leven. En werd ik voor het eerst kind terwijl ik begin 20 was. Misschien is het voor jou net zo iets.
Je bent een ontpoppende vlinder! Vlieg!
Maar serieus, bij mij betekende het dat ik meer ruimte in durfde te gaan nemen, ik werd ruimer en vrijer. Heerlijk. Mooi om te lezen wat je beschrijft, het lachen en giechelen, fluiten, zingen.. achteraf zag ik dat ik een stuk zorgeloosheid en onschuld had teruggeclaimd van het leven. En werd ik voor het eerst kind terwijl ik begin 20 was. Misschien is het voor jou net zo iets.
