Psyche
alle pijlers
Wat is er met me??
maandag 4 februari 2013 om 21:14
Hallo allemaal,
Ik ga in dit topic onder woorden proberen te brengen hoe het met me gaat, en wat ik ermee wil, tja. Ik wil het even kwijt en ben benieuwd of jullie misschien advies hebben.
Ik ben 18 jaar oud en ben afgelopen september begonnen aan een hbo opleiding. Alle begin is moeilijk, ik moest best wel even wennen. Ook ging ik op mezelf wonen, ook dit was nieuw en onbekend. Maar het ging goed, en de studie beviel me goed. Het voelde alsof ik op de toppen van mijn kunnen bezig was (in positieve zin) en alsof alles goed ging.
Maar nu heb ik echt het idee dat ik het allemaal niet meer trek. Ik heb vaak geen zin meer en kan de puf niet meer opbrengen. Ik voel me momenten neerslachtig en zie het allemaal niet meer zitten. School kent best wel drukke periodes, maar ik red het allemaal prima. Verder heb ik een leuk leven zou ik zo zeggen. Maar toch.. ik kan er niet echt van genieten en heb het idee dat ik geleefd word. Ik doe alles wel, maar heel bewust, nee. Vrienschappen gaan stuk, doordat de 'vriendinnen' geen zin meer hebben om erin te investeren en dat doet me pijn.
Ik gun mezelf ook de tijd niet om stil te staan bij mijn gevoelens, bang voor de beerput die ik dan open trek. Maar studie vraagt dit wel van me. Het is heel erg gericht op mezelf leren kennen en mezelf uiten. Ik heb dit ook al meerdere malen als feedback gekregen.
Ik voel me een beetje een aanstelster. Er zijn mensen die hebben het zoveel ellendiger, ik heb het allemaal prima voor elkaar en ik geniet er niet eens van.
Het is eigenlijk gekomen sinds de winter er weer was, dus ik hoop dat het naar het voorjaar toe weer beter gaat. Maar ik ben nu gewoon zo aan het twijfelen, of ik wel zo door wil. Ook qua studie, het vraagt zoveel van me, op deze manier. Alles is zwaar en niets lijkt meer leuk. Toch zijn er ook momenten dat ik wel kan genieten en mezelf wel de ruimte geef om na te denken over hoe ik nu in bepaalde dingen sta, maar die worden dan weer afgewisseld door de momenten die ik eerder beschreef. Ik word een soort heen en weer geslingerd dus.
Dit was het zo`n beetje, het lucht wel op
Liefs, Anna
Ik ga in dit topic onder woorden proberen te brengen hoe het met me gaat, en wat ik ermee wil, tja. Ik wil het even kwijt en ben benieuwd of jullie misschien advies hebben.
Ik ben 18 jaar oud en ben afgelopen september begonnen aan een hbo opleiding. Alle begin is moeilijk, ik moest best wel even wennen. Ook ging ik op mezelf wonen, ook dit was nieuw en onbekend. Maar het ging goed, en de studie beviel me goed. Het voelde alsof ik op de toppen van mijn kunnen bezig was (in positieve zin) en alsof alles goed ging.
Maar nu heb ik echt het idee dat ik het allemaal niet meer trek. Ik heb vaak geen zin meer en kan de puf niet meer opbrengen. Ik voel me momenten neerslachtig en zie het allemaal niet meer zitten. School kent best wel drukke periodes, maar ik red het allemaal prima. Verder heb ik een leuk leven zou ik zo zeggen. Maar toch.. ik kan er niet echt van genieten en heb het idee dat ik geleefd word. Ik doe alles wel, maar heel bewust, nee. Vrienschappen gaan stuk, doordat de 'vriendinnen' geen zin meer hebben om erin te investeren en dat doet me pijn.
Ik gun mezelf ook de tijd niet om stil te staan bij mijn gevoelens, bang voor de beerput die ik dan open trek. Maar studie vraagt dit wel van me. Het is heel erg gericht op mezelf leren kennen en mezelf uiten. Ik heb dit ook al meerdere malen als feedback gekregen.
Ik voel me een beetje een aanstelster. Er zijn mensen die hebben het zoveel ellendiger, ik heb het allemaal prima voor elkaar en ik geniet er niet eens van.
Het is eigenlijk gekomen sinds de winter er weer was, dus ik hoop dat het naar het voorjaar toe weer beter gaat. Maar ik ben nu gewoon zo aan het twijfelen, of ik wel zo door wil. Ook qua studie, het vraagt zoveel van me, op deze manier. Alles is zwaar en niets lijkt meer leuk. Toch zijn er ook momenten dat ik wel kan genieten en mezelf wel de ruimte geef om na te denken over hoe ik nu in bepaalde dingen sta, maar die worden dan weer afgewisseld door de momenten die ik eerder beschreef. Ik word een soort heen en weer geslingerd dus.
Dit was het zo`n beetje, het lucht wel op
Liefs, Anna
maandag 4 februari 2013 om 21:36
Hoi Anna,
Vervelend dat je je zo voelt. Is dit voor het eerst?
Heb je enig idee waarom je het allemaal niet meer trekt?
Ik ken het wel dat je je gevoelens niet onder ogen wilt zien. Het kan erg prettig zijn om ze weg te stoppen, maar het werkt meestal maar voor korte termijn .
Het kan gewoon een levensfase zijn, je bent jong, net aan een nieuw soort leven begonnen en dat is spannend. Het is echter niet niks dat je het soms niet ziet zitten en alles zwaar lijkt. Wel iets om te onderzoeken en niet zomaar overheen te stappen.
Je bent absoluut geen aansteller. Dat zou ik ook eens wat vaker tegen mezelf moeten zeggen want dat denk ik ook snel van mezelf. Ja het kan altijd erger en er valt toch eigenlijk niks te klagen...Maar toch, die sombere gevoelens zijn er niet voor niks. En dat mag je serieus nemen.
Heb je iemand in je omgeving met wie je zou kunnen praten? Je ouders bijvoorbeeld? En anders zou je nog de psycholoog van je studie kunnen proberen. Is laagdrempelig.
Als je stemmingen je gaan belemmeren in je dagelijks leven, zou ik eens met je huisarts gaan praten.
Vervelend dat je je zo voelt. Is dit voor het eerst?
Heb je enig idee waarom je het allemaal niet meer trekt?
Ik ken het wel dat je je gevoelens niet onder ogen wilt zien. Het kan erg prettig zijn om ze weg te stoppen, maar het werkt meestal maar voor korte termijn .
Het kan gewoon een levensfase zijn, je bent jong, net aan een nieuw soort leven begonnen en dat is spannend. Het is echter niet niks dat je het soms niet ziet zitten en alles zwaar lijkt. Wel iets om te onderzoeken en niet zomaar overheen te stappen.
Je bent absoluut geen aansteller. Dat zou ik ook eens wat vaker tegen mezelf moeten zeggen want dat denk ik ook snel van mezelf. Ja het kan altijd erger en er valt toch eigenlijk niks te klagen...Maar toch, die sombere gevoelens zijn er niet voor niks. En dat mag je serieus nemen.
Heb je iemand in je omgeving met wie je zou kunnen praten? Je ouders bijvoorbeeld? En anders zou je nog de psycholoog van je studie kunnen proberen. Is laagdrempelig.
Als je stemmingen je gaan belemmeren in je dagelijks leven, zou ik eens met je huisarts gaan praten.
maandag 4 februari 2013 om 21:40
quote:anna1111 schreef op 04 februari 2013 @ 21:37:
Zo voelt het een beetje:
En dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad
en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien
dat het met jou zo slecht niet gaatTja, als iedereen zich zou vergelijken met alle ellende in de wereld, zou een heel groot deel van de bevolking gelukkig zijn. Maar zo werkt het niet . Daar moet je je echt overheen zetten. Nu geef je je gevoel geen ruimte en doe je alsof het er niet mag zijn. Zo los je het niet op. Ok, je moet het ook niet dramatiseren of slachtoffer zijn maar je probleem en gevoel mag er gewoon zijn.
Zo voelt het een beetje:
En dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad
en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien
dat het met jou zo slecht niet gaatTja, als iedereen zich zou vergelijken met alle ellende in de wereld, zou een heel groot deel van de bevolking gelukkig zijn. Maar zo werkt het niet . Daar moet je je echt overheen zetten. Nu geef je je gevoel geen ruimte en doe je alsof het er niet mag zijn. Zo los je het niet op. Ok, je moet het ook niet dramatiseren of slachtoffer zijn maar je probleem en gevoel mag er gewoon zijn.
maandag 4 februari 2013 om 21:53
Het is niet voor het eerst, ben altijd wel een gevoelig, wispelturig persoon geweest, maar wel dat het in deze mate is. Het beinvloed echt wle hoe ik mijn leven leef. Waarom ik het niet meer trek weet ik niet, het word me gewoon allemaal even teveel. Ook oude 'ellende' komt weer naar boven, o.a. door het vele gegraaf in mezelf bij mijn opleiding.
Ik vind het lastig om erover te praten, heb niet echt een idee hoe ik dat aan moet pakken. Op school deel ik het wel, hier is ook ruimte voor, maar hoe het écht zit, zeg ik niet. Tegen ouders of andere dierbaren is de drempel nog veel hoger. Ik weet niet of ze het zullen begrijpen en ik wil hen niet opzadelen met mijn sores. Het gaat nu net lekker met iedereen, dan kom ik weer.
Ik vind het lastig om erover te praten, heb niet echt een idee hoe ik dat aan moet pakken. Op school deel ik het wel, hier is ook ruimte voor, maar hoe het écht zit, zeg ik niet. Tegen ouders of andere dierbaren is de drempel nog veel hoger. Ik weet niet of ze het zullen begrijpen en ik wil hen niet opzadelen met mijn sores. Het gaat nu net lekker met iedereen, dan kom ik weer.
maandag 4 februari 2013 om 21:55
Hoi Anna1111,
Voor mij is het al weer 14 jaar geleden, maar ik herken het wel.
Voor het eerst op jezelf gaan wonen en voor het eerst een studie starten, zijn best ingrijpende gebeurtenissen in je leven. Het komt wel vaker voor dat daar neerslachtige gevoelens bij komen kijken. Je zit nog midden in je adolescentie en je bent nu in sneltreinvaart aan het ontdekken hoe jij als zelfstandig individu in het leven staat.
Ook bij mij was dat eerste jaar op mezelf met een nieuwe studie een jaar van wisselende gevoelens. De ene keer hartstikke positief, dan weer neerslachtig. Na een jaar stabiliseerde dat, en kende ik m'n eigen stabiele 'ik' weer terug.
Eigenlijk is dit een fase waar je gewoon doorheen moet. Niet altijd even leuk, maar wel nuttig en leerzaam voor de rest van je leven. Ik zou je daarom adviseren om nu geen overhaaste beslissingen te nemen, zoals wisselen van studie o.i.d. Kijk het gewoon nog even aan tot aan de zomervakantie, dan voel je je misschien al weer een stuk beter.
Voor mij is het al weer 14 jaar geleden, maar ik herken het wel.
Voor het eerst op jezelf gaan wonen en voor het eerst een studie starten, zijn best ingrijpende gebeurtenissen in je leven. Het komt wel vaker voor dat daar neerslachtige gevoelens bij komen kijken. Je zit nog midden in je adolescentie en je bent nu in sneltreinvaart aan het ontdekken hoe jij als zelfstandig individu in het leven staat.
Ook bij mij was dat eerste jaar op mezelf met een nieuwe studie een jaar van wisselende gevoelens. De ene keer hartstikke positief, dan weer neerslachtig. Na een jaar stabiliseerde dat, en kende ik m'n eigen stabiele 'ik' weer terug.
Eigenlijk is dit een fase waar je gewoon doorheen moet. Niet altijd even leuk, maar wel nuttig en leerzaam voor de rest van je leven. Ik zou je daarom adviseren om nu geen overhaaste beslissingen te nemen, zoals wisselen van studie o.i.d. Kijk het gewoon nog even aan tot aan de zomervakantie, dan voel je je misschien al weer een stuk beter.
maandag 4 februari 2013 om 22:36
Lieve Anna,
ik herken veel in je verhaal, heb ongeveer hetzelfde meegemaakt. Beginnen met een studie na de middelbare school, ver weg van mijn ouders op kamers, studentenvereniging, bijbaantje, nieuwe vrienden. Hoewel ik overal heel erg van genoot, werd het me steeds meer te veel en ging ik minder genieten. Ik raakte gestresst, kreeg huilbuien en raakte afgevlakt. Ik ging vooral op automatische piloot door.
Bij mij is het uiteindelijk geëscaleerd in een paniekstoornis, waardoor ik maanden uit de roulatie ben geweest en studie-achterstand heb opgelopen.
Probeer écht de ruimte te geven aan je gevoelens en realiseer je dat ze er mogen zijn! Ze maken jou niet gek, of een aansteller. Dit is een periode waar je doorheen moet en dat is zwaar, maar als je goed op jezelf past, kun je hier heel veel van leren en kom je er alleen maar sterker en zelfbewuster uit.
Wat ik je wil aanraden is om met een professional te gaan praten. Bij mij heeft het iig enorm geholpen om iemand echt álles te kunnen vertellen, en waarbij diegene me hielp om alles op een rijtje te zetten. Verder ben ik elke dag een rijtje pluspunten van de dag op gaan schrijven, en dat mogen hele kleine dingen zijn, zoals 'voor mezelf gekookt ipv afhaal' of 'leuk gesprek met studiegenoot in de pauze'. Daarnaast denk ik dat het je kan helpen om, op momenten dat je je overweldigd voelt, gewoon alles wat in je opkomt eens op te schrijven. Zo kun je al snel patronen in je denken en gedrag herkennen. Voor mij gold dat ik op 'rationele' momenten heel goed kon zien waar de 'fouten' in mijn denkpatroon zaten, waardoor ik op moeilijke momenten steeds makkelijker een halt aan de gedachtes kan toeroepen.
ik herken veel in je verhaal, heb ongeveer hetzelfde meegemaakt. Beginnen met een studie na de middelbare school, ver weg van mijn ouders op kamers, studentenvereniging, bijbaantje, nieuwe vrienden. Hoewel ik overal heel erg van genoot, werd het me steeds meer te veel en ging ik minder genieten. Ik raakte gestresst, kreeg huilbuien en raakte afgevlakt. Ik ging vooral op automatische piloot door.
Bij mij is het uiteindelijk geëscaleerd in een paniekstoornis, waardoor ik maanden uit de roulatie ben geweest en studie-achterstand heb opgelopen.
Probeer écht de ruimte te geven aan je gevoelens en realiseer je dat ze er mogen zijn! Ze maken jou niet gek, of een aansteller. Dit is een periode waar je doorheen moet en dat is zwaar, maar als je goed op jezelf past, kun je hier heel veel van leren en kom je er alleen maar sterker en zelfbewuster uit.
Wat ik je wil aanraden is om met een professional te gaan praten. Bij mij heeft het iig enorm geholpen om iemand echt álles te kunnen vertellen, en waarbij diegene me hielp om alles op een rijtje te zetten. Verder ben ik elke dag een rijtje pluspunten van de dag op gaan schrijven, en dat mogen hele kleine dingen zijn, zoals 'voor mezelf gekookt ipv afhaal' of 'leuk gesprek met studiegenoot in de pauze'. Daarnaast denk ik dat het je kan helpen om, op momenten dat je je overweldigd voelt, gewoon alles wat in je opkomt eens op te schrijven. Zo kun je al snel patronen in je denken en gedrag herkennen. Voor mij gold dat ik op 'rationele' momenten heel goed kon zien waar de 'fouten' in mijn denkpatroon zaten, waardoor ik op moeilijke momenten steeds makkelijker een halt aan de gedachtes kan toeroepen.
dinsdag 5 februari 2013 om 10:45
Bedankt voor jullie reacties! Vandaag is een dag dat het wel weer oké gaat, maar ben vandaag en morgen vrij en dat maakt toch dat de druk er een beetje af is.
Opschrijven vind ik een hele goede tip, als je iets echt op papier hebt staan, kun je het vaak beter zien en aan.
Ik ga verder nog geen actie ondernemen qua naar een professional stappen, maar als het nog lang aanhoudt ga ik dat wel doen.
Vitamine D tekort heb ik nooit van gehoord, maar het zou wel kunnen, omdat het inderdaad ook in de winter begonnen is.
Opschrijven vind ik een hele goede tip, als je iets echt op papier hebt staan, kun je het vaak beter zien en aan.
Ik ga verder nog geen actie ondernemen qua naar een professional stappen, maar als het nog lang aanhoudt ga ik dat wel doen.
Vitamine D tekort heb ik nooit van gehoord, maar het zou wel kunnen, omdat het inderdaad ook in de winter begonnen is.
zondag 10 februari 2013 om 13:39
Ja die zijn er wel, dat ga ik ook wel overwegen. Maar ik vind het lastig, omdat ik het niet echt goed kan uitleggen.
Ik heb er gisterochtend ook met mijn moeder over gesproken, dat luchtte wel op. Maar echt uitleggen kon ik het niet.
Het gaat nu best goed, het zijn de neerslachtige momenten die om de hoek komen kijken. Het is dus niet constant gelukkig. Ik probeer me ook echt wel te focussen op de dingen die wel goed gaan. Want eigenlijk gaat alles gewoon heel goed..
Ik heb er gisterochtend ook met mijn moeder over gesproken, dat luchtte wel op. Maar echt uitleggen kon ik het niet.
Het gaat nu best goed, het zijn de neerslachtige momenten die om de hoek komen kijken. Het is dus niet constant gelukkig. Ik probeer me ook echt wel te focussen op de dingen die wel goed gaan. Want eigenlijk gaat alles gewoon heel goed..
zondag 10 februari 2013 om 13:46
Wat vervelend dat je je zo voelt! Allereerst een voor jou!
Wat je schrijft, komt me wel een beetje bekend voor. Aan het begin van een nieuwe studie, op jezelf gaan wonen, er is zoveel nieuw ineens! Geef jezelf ook de tijd om eraan te wennen en het te verwerken. Misschien dat alle spanning van de afgelopen maanden er nu uit komt.
Heb je de mogelijkheid dat je thuis kunt zijn in het weekend of ook evt. door de weeks voor tijdelijk? Dan ben je weer even in je veilige omgeving, al is dit op de lange termijn geen oplossing natuurlijk. Je moet toch je ritme weer zien te pakken.
Probeer anders eens een pilletje Valeriaan, dit is op natuurlijke basis en dus ook niet schadelijk. Het heeft mij destijds wel geholpen, het is een soort opppepper zeg maar.
Wat me ook geholpen heeft is om elke dag de positieve en fijne dingen van die dag op te schrijven, misschien is dat iets?
Heel veel succes, doe rustig aan en let goed op jezelf, laat het niet uit de hand lopen, onderken je gevoelens, ze mogen er zijn.
Wat je schrijft, komt me wel een beetje bekend voor. Aan het begin van een nieuwe studie, op jezelf gaan wonen, er is zoveel nieuw ineens! Geef jezelf ook de tijd om eraan te wennen en het te verwerken. Misschien dat alle spanning van de afgelopen maanden er nu uit komt.
Heb je de mogelijkheid dat je thuis kunt zijn in het weekend of ook evt. door de weeks voor tijdelijk? Dan ben je weer even in je veilige omgeving, al is dit op de lange termijn geen oplossing natuurlijk. Je moet toch je ritme weer zien te pakken.
Probeer anders eens een pilletje Valeriaan, dit is op natuurlijke basis en dus ook niet schadelijk. Het heeft mij destijds wel geholpen, het is een soort opppepper zeg maar.
Wat me ook geholpen heeft is om elke dag de positieve en fijne dingen van die dag op te schrijven, misschien is dat iets?
Heel veel succes, doe rustig aan en let goed op jezelf, laat het niet uit de hand lopen, onderken je gevoelens, ze mogen er zijn.
Zelfontplooiing is wellicht ook goed voor je rimpels
