Wat is er mis met me?

07-12-2017 23:48 10 berichten
Alle reacties Link kopieren
Pff, waar moet ik beginnen, het is iets dat al lang gaande is, ik probeer het steeds maar te ontkennen maar het gaat gewoon helemaal niet goed.

Sinds de bevalling van mijn zoon heb ik eerste half jaar het heel moeilijk gehad, het ging geleidelijk beter maar het gaat nu toch weer slechter.. Ik voel me slecht, ik ben eigenlijk altijd boos en geïrriteerd, ik ben moe en ik weet niet eens wat ik met mijzelf aan moet. Ik kan er met niemand over praten want vrienden hebben het druk, ouders hebben ook een druk privé leven, en tja een vriend heb ik ook niet.

Vandaag vroeg iemand mij of ik niet wil daten, maar eigenlijk antwoordde ik meteen mannen geen dames met een kind willen. Ik weet dat is niet waar, en het is absoluut mijn kind zijn schuld niet, ik weet niet hoe ik het in mijn hoofd heb gehaald maar soms vind ik het nog steeds moeilijk altijd alles alleen te moeten doen. Ik denk ook vaak dat mannen mij toch niet mooi zouden vinden want ik heb geen platte buik meer, ik heb striemen, en ik ben niet slank. Ik weet slank is ook geen ideaal beeld maar ik voel me gewoon zo slecht.

Mijn huisarts weet hier ook niet van omdat ik niet over wil komen als een slechte moeder, hij stopt ook per eind december. Ik heb niemand wie ik hier mee kan vertrouwen en ik loop compleet vast.

Sorry voor dit rant topic, het moest er even uit..
Nothing worth having ever comes easy
Alle reacties Link kopieren
Helemaal niets.

Mensen die relatie hebben vinden het krijgen van- en zorgen voor een baby al vaak een klus, zeker in het begin. Als je alleen ervoor staat is het denk ik ook gewoon zwaar. Logisch dus dat jij je zo kan voelen.

Hoe oud is zoon? Waarom zou je een slechte moeder zijn als je naast het zorgen voor kind ook denkt aan bijvoorbeeld mannen en een mogelijke andere relatie? Waarom kan jij alle negatieve punten van jouw lijf benoemen? Zijn er ook positieve punten te benoemen? Wat vind je mooi?

Goed dat je een topic opent, gewoon even hier schrijven en ja ook naar de HA gaan als de nieuwe zich gevestigd heeft. Ook jij hoeft dit niet allemaal alleen te doen, ook jij mag best hierover praten. Ook jij bent naast moeder van de allerleukste baby op aarde, gewoon een jonge vrouw en natuurlijk heb ook jij behoefte aan gesprek en contact. Echt logisch, imho niets vreemd aan hoor. :redrose:

Welke omgeving woon je? Heb je contacten met andere alleenstaande moeders?
enn wijzigde dit bericht op 08-12-2017 00:03
23.97% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
Je weet dat slaapgebrek een algemeen erkende martelmethode is hè? Moe, boos, geïrriteerd is heel logisch, al maakt het dat niet leuker natuurlijk.

Je zegt:
Ik kan er met niemand over praten want vrienden hebben het druk, ouders hebben ook een druk privé leven
Heb je al eens geprobeerd het er met één van hen over te hebben? Mijn ouders en vrienden zouden met liefde hun drukke leven even wat schoonvegen om ruimte voor mij te maken als ik het zo moeilijk heb, en andersom ook. Maar dan moeten ze het wel weten.

Durf te vragen! :hug:
Alle reacties Link kopieren
Zoon is ondertussen 13 maanden..

Ik heb wel eens gezegd dat ik het moeilijk heb tegen vrienden en familie maar ze denken eigenlijk altijd dat ik gewoon een vermoeiende dag heb gehad .. Ik zou niet weten hoe ik ze moet vertellen dat het eigenlijk niet goed gaat.. mijn ouders hebben zelf ook zo ontzettend veel problemen dat ze er niet mee belast kunnen worden.

Eigenlijk kan ik ook niks positiefs benoemen van mijn lichaam.. Ik heb een ideaal beeld met maatje 38 voor me dat ik had een aantal jaar terug en dat heb ik niet meer.. ik werk er hard voor maar ik zal nooit meer dat zelfde lichaam terug krijgen. Ik sport en ik probeer gezond te eten, maar het wordt niet beter dan ik nu ben, hoe graag ik ook wil.
Nothing worth having ever comes easy
Ik denk dat je veel meegemaakt hebt en in je eentje een klein kindje verzorgen is ook erg zwaar. Je mag je naar mijn mening ook verdrietig voelen en weinig ruimte voelen voor andere dingen. Het zou wel goed zijn om hierover te praten met bijvoorbeeld je ouders, want ook al hebben ze het druk, ze maken echt wel tijd voor een gesprek en het kan je opluchten om je niet groot te hoeven houden. Er is niets mis met je maar wat ruimte en aandacht voor jezelf vragen is echt wel nodig om je beter te gaan voelen.
Wat ben je hard naar jezelf toe :hug:

Je mag altijd hier spuien. Je bent niet de enige die zich zo voelt of heeft gevoeld.
Alle reacties Link kopieren
Je bent echt geen slechte moeder als je hulp zoekt lieverd :heart:

En je klinkt oververmoeit.
Ach TO :hug:

Wees niet zo hard voor jezelf. Je bent geen slechte moeder omdat je het moeilijk hebt en denkt aan je figuur of een man in je leven.

Ik kan je (uit eigen ervaring) aanraden om toch met de huisarts te gaan praten. Vraag of je kan worden doorverwezen naar de praktijkondersteuner of eventueel een psycholoog. Echt, praten helpt en jij hebt iemand nodig die af en toe naar je luistert en je vertelt dat je helemaal niet gek of slecht bent. Blijf dus ook vooral hier schrijven.
Alle reacties Link kopieren
Er is niks mis met je :hug:
Jij bent zoals ieder ander, met ups en downs in het leven.
Praat met iemand, lucht al heel veel op en een dikke knuffel van mij, ook een dikke knuffel voor je kleine knul :hug:
Alle reacties Link kopieren
Hoe is het nu met je?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven