wat moet ik hier mee?

quote:Dan zegt ze triest dat we afspraken moeten maken om te komen.. Ik heb het nooit over afspraken gehad..Ze mag van jou toch niet komen op de tijd dat zij wil? Dan moet ze dus een afspraak maken om bij je op bezoek te komen. Ik kan me voorstellen dat dat steekt als ze dat niet gewend is. En is je huishouden nou echt zó belangrijk dat al het andere daarvoor moet wijken?

quote:prik schreef op 22 september 2015 @ 11:50:quote:Dan zegt ze triest dat we afspraken moeten maken om te komen.. Ik heb het nooit over afspraken gehad..Ze mag van jou toch niet komen op de tijd dat zij wil? Dan moet ze dus een afspraak maken om bij je op bezoek te komen. Ik kan me voorstellen dat dat steekt als ze dat niet gewend is. En is je huishouden nou echt zó belangrijk dat al het andere daarvoor moet wijken?



Als je overspannen bent (geweest), dan is een routine erg belangrijk. Als je gestrest wordt van rommel en rotzooi, dan lijkt het mij een heel goed idee om dat huishouden toch te doen.



Maar volgens mij is dat niet de issue. Jij schrijft over een niet zo liefdevolle jeugd. Kun of wil je daar iets meer over zeggen?

Hoe graag wil je haar eigenlijk op bezoek hebben TO, zeg eens eerlijk?

In de tijd dat je dat hele verhaal bedacht en tikte, had je al een bakkie op kunnen hebben met je moeder...

Je bent een volwassen vrouw nu. Wordt het ook niet eens tijd voor volwassen handelen dan? Ga met haar in gesprek over wat je ervaart en hoe jij het contact graag zou willen, en kijk of je nader tot elkaar kan komen. Anders gaat gegarandeerd de vlam een keer in de pan en zijn jullie elkaar kwijt. Of dat moet zijn wat je wilt? Want dan kán het makkelijker...



Ook mbt je kinderen kan het misschien geen kwaad om eens met iemand te sparren over hoe je het aanpakt. Ik begrijp dat ritme en regelmaat jou helpen, en het alles voor je kinderen ook voorspelbaar maakt. Maar eens NIET je moeder voor je alleen hebben omdat bv oma er is, dat zou toch geen ramp moeten zijn?



Kom op TO, je kunt beter dan dit. Verschuil je niet achter alles wat anderen 'fout' doen, maar pak je rol. Communiceer, stel grenzen, maar vergeet niet ook te leven en te genieten

Zij lijkt mij niet de sprankel die jouw leven op dit moment nodig heeft. Ik zou haar gewoon niet meer vragen om op te passen of voor andere hulp. In ieder geval voorlopig niet. Een beetje afstand nemen van je familie is misschien niet zo'n slecht idee. Hoe is de relatie tussen jou en je vader en tussen jou en je zusjes?

Waarom zou je met haar moeten praten? Ik zou het gewoon zo laten. Je spreekt af wanneer jullie allebei tijd hebben en als blijkt dat ze je echt te veel energie kost, dan beperk je de bezoekjes tot het minimum. Probeer ruzie te vermijden, want dat kost jou nu te veel kruim.

OMG to! Wat een vreselijke moeder. Als dit allemaal zo is zoals je het opschrijft, dan zou ik dus ab-so-luut geen energie meer in haar steken. Laat haar lekker in haar sop gaar koken. Echt, beperk het contact tot het absolute aanvaardbare minimum.

Jeetje zeg, dat is echt verschrikkelijk.

Misschien is het wel verstandig om je even niet met je moeder bezig te houden, maar met jezelf en met je gezin. Dat betekent ook dat je nu helemaal nog niet een gesprek aan hoeft totdat jij op een rijtje hebt wat je van het contact met je moeder verwacht voor de toekomst.



Zoek als eerste uit waar jij van ontspant. En probeer inderdaad je routine te behouden door op tijd op te staan, voldoende aan je slaap te denken, je huishouden toch bij te houden en gezond te eten. Zonder die basis kun je niet echt hard vooruit.

Misschien kunnen jullie het financieel bolwerken dat jij een tijdje thuis blijft om je te richten op de opvoeding en het huishouden. Dat gevoel zal vast een enorme rust en gevoel van ruimte geven.



Neem ook even de tijd om te ontdekken wat het was in je baan waardoor je overspannen raakte. Was het werk te moeilijk, verveelde je je juist? Past het bedrijf wel bij je? Moest je altijd haasten vanwege de werktijden?

Als je dat op een rij hebt, kun je over een tijdje bezig gaan om inzicht te krijgen in je valkuilen, en te zorgen dat je je je werk weer aankunt en het kunt combineren met je ontspanning (thuis zijn, huishouden en opvoeding) zonder overspannen bent.

Zo voorkom je meteen dat je als je weer gaat werken te snel gaat en weer overspannen wordt nadat je opgeknapt bent.



Nu klinkt het alsof je vooral bezig bent met je strubbelingen met je moeder, wat wel begrijpelijk is, maar hiermee hou je je ook vast in de situatie zoals die nu is. Eerst je basis in orde maken, dan komen die extra dingen wel.

Waar ben je dan overspannen van geworden als ik vragen mag? Verveling is geen oorzaak van overspannen worden, overspannen worden geen resultaat van verveling.

Je redenering klopt niet, en dat werkt je juist tegen.

Edit: ik zie dat je de oorzaak bij je verleden legt. Is de diagnose overspannenheid wel door een huisarts vastgesteld? Is het niet gewoon verveling en projectie waardoor je je nu zo voelt?



Ik kan me niet voorstellen dat je kind te afhankelijk is, ik denk dat jij een probleem hebt met loslaten. Als je thuis niet eens even de boel de boel kunt laten, dan is dat niet overspannenheid maar dwangmatig controle willen hebben over iets. Ga juist wel werken, en dan niet 1 tot 3 ochtenden, maar 3 dagen. Zo bouw je ook voor jezelf iets op. Dat helpt om je fijner en zelfstandiger te voelen, je krijgt collega's, bent tussen die 4 muren weg en leert prioriteiten stellen waardoor je juist ook veel minder snel overspannen wordt.



Overspannenheid komt doordat je meer moet doen (van jezelf) dan nodig is en daardoor niet genoeg ruimte hebt of neemt om bij te komen. Hoe kan het dat jij dat hebt met alleen maar huishouden en opvoeding? Dan heb je toch zeeën van tijd over om leuke dingen te gaan doen? Als je nou 10 ballen de lucht in moest houden kon ik het me voorstellen, maar ik denk dat nu het probleem is dat je teveel tijd hebt (en neemt) om alle kleine dingen 20 keer uit te vergroten.



Nu oordeel je heel sterk over je moeder. Dat kan terecht zijn, maar je slaat zelf de andere kant op wat jouw gebreken dus ook juist aan het licht brengt. Die reken je jezelf vervolgens aan. Ga eens gewoon naast moeder en huisvrouw ook jezelf zijn. Je zult zien dat het ontspanning brengt en dat het je goed doet. Je zult er een veel vrolijker en een leukere moeder door worden. Niet loslaten gaat het alleen maar lastiger maken, je gooit als het ware je eigen ruiten in nu.

Het klinkt me eigenlijk ook heel erg in de oren alsof je dus vooral jezelf in de weg zit. Het verleden kun je niet veranderen. Waar je wel invloed op uit kunt oefenen is hoe je hier in het nu mee omgaat, hoe je met je kinderen omgaat en met je man.



Breidt lekker je leven uit, zoek een baan en neem hobby's. Kies vooral zelf met wie je omgaat en afspreekt. Laat de boel een beetje los.

Dat kost eerst moeite, maar gaat zoveel meer energie opleveren.

quote:1990_90n schreef op 22 september 2015 @ 20:52:

Hij sloeg, beet, kneep, spuugde en ga zo maar door.. Zomaar uit het niets dus ik moest hem de hele dag in de gaten houden dat hij niet iets deed bij zijn broertje wat ook al een aantal keer voorgekomen is. Hij schold mij uit deed zijn eigen ding ging over al om huilen als hij zijn zin niet kreeg echt ik werd er stapelgek van. En dit was al van baby af aan. En ik kan absoluut niet over gehuil dan schiet ik helemaal in de stress.quote:Ten tweede ging het dus niet goed tussen mijn vriend en mij.. Hij eiste dat ik het huis op en top schoon had er mocht zelfs geen stof op de plinten liggen bij wijze van spreken. Nu ben ik zelf niet zo'n poetser maar ik wil wel dat het voor het oog schoon is. Terwijl hij vond dat ik niet alleen voor het oog schoon moest maken maar goed niet half werk. Ik voelde me echt zijn sloofje alsof ik alleen goed was voor de huishouding en de kinderen..quote:Op de een of andere manier voelt het niet goed om nu al een het werk te gaan ons jongste zoon is een jaar de oudste 4. Ik ben bang dat ik er spijt van krijg als ik aan het werk ben en me niet kan concentreren omdat ik over mn zoontje in zit.



Wow, eerst fakkel je je moeder volledig af en nu je partner en je kind.

Zij spreken je aan op je gedrag, hebben commentaar op je en dus verwachten zij teveel en hebben zij je met zijn allen overspannen gemaakt?



Sorry als dit hard overkomt, maar ik lees dat jouw taak in het gezin het opvoeden en huishouden is.

Dat zal neem ik aan zo afgesproken zijn. Waarom vind je het dan vreemd dat er van je verwacht wordt dat je jullie kinderen opvoed, in de gaten houdt en het huis ook echt schoon maakt? Beide dingen doe je niet, en dan vind je het raar dat je vriend stuitert over het feit dat jij je verantwoordelijkheden laat liggen. Hoe zou jij tegenover hem staan als hij niet naar zijn werk ging omdat hij liever wat anders deed? Dat kan toch niet.



Je zegt dat je je zoon de hele dag in de gaten moet houden. Juist. Dat moet ook, want je kinderen zijn nog erg jong.

Wat dacht jij dan? Dat kinderen van die leeftijd zichzelf opvoeden en vermaken terwijl jij doet waar jij zin in hebt?



Je zoon gedraagt zich zoals hij doet, omdat jij niet optreedt. Als je al niet tegen huilen kunt heeft hij dat feilloos door en zal hij dat gedrag blijven inzetten. Ondertussen heb je dit al 4 jaar in stand gehouden. Het klinkt alsof hij zwaar gefrustreerd zijn grenzen aan het opzoeken is, die jij niet hebt gegeven omdat je gehuil probeert te voorkomen. Waarschijnlijk geef je hem steeds precies wat hij wil om het huilen te stoppen. Klopt dat? Begin eens met daarmee te stoppen, even doorbijten en dan hoef je over een tijd niet meer tegen gehuil te kunnen omdat hij ermee stopt als het hem niet brengt wat hij wil.



Op het oog schoonmaken is niet schoonmaken. En dat terwijl je huisvrouw bent. Dat zou ik ook niet accepteren van mijn partner. Hij werkt en komt thuis in een vies huis, terwijl zijn vrouw een beetje zit te borduren en nageltjes te lakken of wat je hobby dan ook mag zijn. Als hij het schoon wil hebben moet hij dat naast zijn werk gaan doen. Vind je het echt vreemd dat hij daar boos over wordt?



Je legt heel veel schuld bij anderen, anderen vragen te veel, maar jij lijkt vooral niet zoveel te willen doen. Volgens mij ben je nog heel jong en kun je prima je handen laten wapperen. Ik probeer het, maar het lukt me niet te begrijpen waar je overspannen van bent als je de 2 taken die je hebt al niet eens normaal uitvoert.



Je gaf zelf al aan dat jullie beter moeten communiceren. Het belangrijkste is inderdaad dat jullie hier echt samen uit moeten komen. Jij voelt je aangevallen door je partner en neemt een verongelijkte houding aan (ook tegenover je moeder) omdat hij in jouw ogen commentaar en kritiek heeft.

Zoals jij schrijft lijk je vooral te willen vertellen, maar wordt er vanuit jouw kant weinig geluisterd. Je wil steun, maar wil je op jouw beurt niet inleven in hem. Door wat je over je partner schrijft denk ik dat hij zich enorm in de steek gelaten voelt door jou en zich vermoedelijk niet gehoord voelt.



Je gedrag en houding vind ik opvallend overeenkomstig met het gedrag van je zoon. Jij probeert met deze houding iets voor elkaar te krijgen, maar dat lukt je niet. Je gedraagt je niet echt als volwassene door met je vinger te blijven wijzen naar je verleden wat je als excuus gebruikt voor je houding van nu. Dit is een houding waar je zelf voor kiest en zo'n instelling legt bij voorbaat alle mogelijke communicatie al stil. Misschien is het tijd om een andere houding aan te nemen?



Misschien sla ik de plank mis, maar in plaats van bezig gaan met hoe verongelijkt je je voelt en je recht probeert te halen, kun je je beter richten op het veranderen van de manier waarop je naar de dingen kijkt. Wil je blijven hangen of wil je vooruit?