Psyche
alle pijlers
wat moeten we doen ?!
zondag 18 mei 2014 om 13:39
Hallo allemaal,
Ik heb wel eens vaker gepost en ik vind het prettig om soms dingen te delen.
Nu weet ik even niet meer wat het beste is wat ik kan doen met mijn zus. Mijn zus is 44 jaar ik ben 46 en mijn zus is al jaren depressief , dan gaat het weer een korte tijd redelijk goed maar het laatste jaar loopt de spuigaten uit.
Ze komt haar bed nagenoeg niet meer uit, ligt de hele dag in bed gordijnen dicht , verzorgd zich eigen niet. Het is omdat ze samen woont met haar vriend dat die nog haar eten kookt en voor haar dingen doet. Haar vriend loopt zelf ook bij GGZ en is niet "helemaal" 100 % . Ik bedoel daar niets negatiefs mee , maar ik wil aangeven dat hij niet de koe bij de horens kan pakken.
Wij hebben als familie al heel veel met haar gepraat . gepreek noemt ze het zelf...ze wil niets ..ze vind het de schuld van andere mensen., .haar ex man , haar vriend , haar jeugd , haar kinderen . de dokter enz.
Ze heeft drie kinderen..die wonen niet bij haar wel bij hun vader ..ze heeft een omgangsregeling dat ze de kinderen op donderdag middag mag halen. Nu heeft ze de kinderen al vijf maanden niet opgehaald. De oudste willen ook niet echt maar haar jongste van acht die haalt ze ook niet. Ik heb daar echt moeite mee!
Ze komt ook niet haar bed uit als je bij haar komt, ze blijft boven ..van haar vriend krijgen we een kopje thee en hij doet zijn beklag en zijn frustraties deelt hij. Ik kan hem heel goed voorstellen ! Hij mag niet naast haar slapen al heel lang niet , hij slaapt op de bank of op zolder. Ik heb daar niets mee te maken dat gaat mij niet aan maar wil dit vertellen om uit te drukken hoe ze leeft. Haar bed is haar thuis ! Ze leeft in het donker en deelt de lakens uit aan vriend wat hij moet doen.
Gisteren waren mijn ouders er even, en toen vroeg mijn vader of ze ook even beneden kwam, met haar hand voor haar ogen kwam ze beneden omdat het licht te fel was voor haar ogen.
In mijn hoofd heb ik al ontelbare gesprekken met haar gevoerd, je moet uitkijken wat je zegt wat als het niet aardig klink dan is ze woest en raakt ze nog meer van je af. Ze heeft ook al een paar keer zelfmoord poging ondernomen ..heel veel pillen ingenomen.
Ze is nu ook al twee jaar verslaafd aan morfine , pillen van haar vriend die hij kreeg voor gebroken ribben, schijnbaar is dat nu nog steeds makkelijk te verkrijgen op herhalingsrecept. Ik denk dat ze daardoor ook heel erg in een negatieve spiraal zit.
Wat ik eigenlijk wil zeggen...ik weet niet wat ik moet doen, heb de neiging om haar het bed uit te sleuren en haar een schop onder de kont te geven. Haar door elkaar te schudden en haar vertellen hoe zonde het is wat ze doet met haar leven !!!! Diep in mij zelf ben ik gewoon zo boos...ga wat doen met je leven vergooi het niet zo, Haal je kinderen/kind op !...ik zou er alles voor doen voor die ene donderdagmiddag .
GGZ loopt ze bij maar ze komt er bijna nooit omdat ze steeds alles afzegt doktersafspraken zegt ze af...alles zegt ze af .Wat moet je doen als zus ?
Mijn moeder heeft al vaak gebeld naar de GGZ en huisarts maar je begint niets omdat ze natuurlijk al volwassen is en je krijgt geen informatie .
Wat moeten we doen ?
Gewoon een keer goed kwaad worden ? helpt natuurlijk niet !
Gordijnen open trekken ?
Wat zijn de juiste woorden die je moet zeggen om haar hier uit te halen ?
Of gewoon laten .Ze zal zelf die knop om moeten zetten, deed ze dat maar eens.
Ik weet het niet...wil haar gewoon weer gewoon zien, dat ze weer gelukkig is! Getver wat moet ik hier nu mee .!
Groetjes
Ik heb wel eens vaker gepost en ik vind het prettig om soms dingen te delen.
Nu weet ik even niet meer wat het beste is wat ik kan doen met mijn zus. Mijn zus is 44 jaar ik ben 46 en mijn zus is al jaren depressief , dan gaat het weer een korte tijd redelijk goed maar het laatste jaar loopt de spuigaten uit.
Ze komt haar bed nagenoeg niet meer uit, ligt de hele dag in bed gordijnen dicht , verzorgd zich eigen niet. Het is omdat ze samen woont met haar vriend dat die nog haar eten kookt en voor haar dingen doet. Haar vriend loopt zelf ook bij GGZ en is niet "helemaal" 100 % . Ik bedoel daar niets negatiefs mee , maar ik wil aangeven dat hij niet de koe bij de horens kan pakken.
Wij hebben als familie al heel veel met haar gepraat . gepreek noemt ze het zelf...ze wil niets ..ze vind het de schuld van andere mensen., .haar ex man , haar vriend , haar jeugd , haar kinderen . de dokter enz.
Ze heeft drie kinderen..die wonen niet bij haar wel bij hun vader ..ze heeft een omgangsregeling dat ze de kinderen op donderdag middag mag halen. Nu heeft ze de kinderen al vijf maanden niet opgehaald. De oudste willen ook niet echt maar haar jongste van acht die haalt ze ook niet. Ik heb daar echt moeite mee!
Ze komt ook niet haar bed uit als je bij haar komt, ze blijft boven ..van haar vriend krijgen we een kopje thee en hij doet zijn beklag en zijn frustraties deelt hij. Ik kan hem heel goed voorstellen ! Hij mag niet naast haar slapen al heel lang niet , hij slaapt op de bank of op zolder. Ik heb daar niets mee te maken dat gaat mij niet aan maar wil dit vertellen om uit te drukken hoe ze leeft. Haar bed is haar thuis ! Ze leeft in het donker en deelt de lakens uit aan vriend wat hij moet doen.
Gisteren waren mijn ouders er even, en toen vroeg mijn vader of ze ook even beneden kwam, met haar hand voor haar ogen kwam ze beneden omdat het licht te fel was voor haar ogen.
In mijn hoofd heb ik al ontelbare gesprekken met haar gevoerd, je moet uitkijken wat je zegt wat als het niet aardig klink dan is ze woest en raakt ze nog meer van je af. Ze heeft ook al een paar keer zelfmoord poging ondernomen ..heel veel pillen ingenomen.
Ze is nu ook al twee jaar verslaafd aan morfine , pillen van haar vriend die hij kreeg voor gebroken ribben, schijnbaar is dat nu nog steeds makkelijk te verkrijgen op herhalingsrecept. Ik denk dat ze daardoor ook heel erg in een negatieve spiraal zit.
Wat ik eigenlijk wil zeggen...ik weet niet wat ik moet doen, heb de neiging om haar het bed uit te sleuren en haar een schop onder de kont te geven. Haar door elkaar te schudden en haar vertellen hoe zonde het is wat ze doet met haar leven !!!! Diep in mij zelf ben ik gewoon zo boos...ga wat doen met je leven vergooi het niet zo, Haal je kinderen/kind op !...ik zou er alles voor doen voor die ene donderdagmiddag .
GGZ loopt ze bij maar ze komt er bijna nooit omdat ze steeds alles afzegt doktersafspraken zegt ze af...alles zegt ze af .Wat moet je doen als zus ?
Mijn moeder heeft al vaak gebeld naar de GGZ en huisarts maar je begint niets omdat ze natuurlijk al volwassen is en je krijgt geen informatie .
Wat moeten we doen ?
Gewoon een keer goed kwaad worden ? helpt natuurlijk niet !
Gordijnen open trekken ?
Wat zijn de juiste woorden die je moet zeggen om haar hier uit te halen ?
Of gewoon laten .Ze zal zelf die knop om moeten zetten, deed ze dat maar eens.
Ik weet het niet...wil haar gewoon weer gewoon zien, dat ze weer gelukkig is! Getver wat moet ik hier nu mee .!
Groetjes
zondag 18 mei 2014 om 13:45
Bel maandag met het maatschappelijk werk in de gemeente waar je zus woont. Overleg met hen wat het beste is om nu te doen. Zij kennen de sociale kaart en weten welke wegen te bewandelen. Je wilt ook niet de situatie escaleren, omdat je zelf al aangeeft dat je zus geen hulp wil.
Goed dat je dit gesignaleerd hebt en dat je hulp zoekt voor je zus. Lijkt me heel frustrerend en een machteloos gevoel geven. Blijf ook aan jezelf denken, jij kunt er niets aan doen, je kunt haar hier niet uit halen. Daarom mijn advies om professionele hulp in te schakelen voor jezelf om advies te vragen. Sterkte.
Goed dat je dit gesignaleerd hebt en dat je hulp zoekt voor je zus. Lijkt me heel frustrerend en een machteloos gevoel geven. Blijf ook aan jezelf denken, jij kunt er niets aan doen, je kunt haar hier niet uit halen. Daarom mijn advies om professionele hulp in te schakelen voor jezelf om advies te vragen. Sterkte.
zondag 18 mei 2014 om 13:54
zondag 18 mei 2014 om 15:48
Wat moeilijk voor jou om toe te moeten kijken Ik herken de wanhoop van vroeger (depressieve/verslaafde moeder)
Besef je goed dat jij haar niet uit deze depressie kan halen. Nog niet met de beste wil van de wereld.
Hoe groot je frustraties ook zijn, begrip is het sleutelwoord bij depressie. Ik snap dat je haar het liefst het bed uit wil sleuren en een schop onder d'r kont wilt geven, maar je zus is ziek. Het is geen kwestie van een knop omzetten, maar een kwestie van genezen. En dat kan een zaak van lange adem worden.
Wellicht kun je een reikende hand bieden door een keer de afwas/boodschappen/tuin te doen of iets leuks met haar kinderen te ondernemen? Je zus voorstellen dat jij de jongste een keer ophaalt?
En de optie om professionele hulp te zoeken wel aan blijven wakkeren.
Let er wel op dat je er zelf niet aan onderdoor gaat
Besef je goed dat jij haar niet uit deze depressie kan halen. Nog niet met de beste wil van de wereld.
Hoe groot je frustraties ook zijn, begrip is het sleutelwoord bij depressie. Ik snap dat je haar het liefst het bed uit wil sleuren en een schop onder d'r kont wilt geven, maar je zus is ziek. Het is geen kwestie van een knop omzetten, maar een kwestie van genezen. En dat kan een zaak van lange adem worden.
Wellicht kun je een reikende hand bieden door een keer de afwas/boodschappen/tuin te doen of iets leuks met haar kinderen te ondernemen? Je zus voorstellen dat jij de jongste een keer ophaalt?
En de optie om professionele hulp te zoeken wel aan blijven wakkeren.
Let er wel op dat je er zelf niet aan onderdoor gaat
