Psyche
alle pijlers
Weggaan uit geboortedorp
maandag 12 september 2016 om 12:52
Ik verwacht geen pasklaar antwoord van dit topic, maar misschien hebben jullie verfrissende inzichten en wijze woorden voor me. Wellicht zijn er ook ervaringsdeskundigen die hun ervaring op dit gebied willen delen.
Inmiddels ben ik bijna 30 en woon ik nog steeds in het dorp waar ik geboren en getogen ben. Ik heb hier een hele fijne jeugd gehad en bijna mijn gehele sociale netwerk bevindt zich in deze streek. Ik heb een vrij hechte vriendenkring en daarbij twee hele goede vriendinnen waar ik al over de vloer kom sinds de basisschool. Mijn ouders wonen hier beiden (hoewel gescheiden en mijn vader hier misschien niet blijft) en mijn broers ook met hun partner. Mijn vriend is een paar jaar geleden vanuit zijn stad hier naartoe verhuisd voor mij. Verder is het een plaats waar het fijn wonen is. Een plek waar je je buren goed kent, het is een veilige gemeenschap en mensen groeten elkaar op straat. Bos, duin en strand bevinden zich op nog geen 10 minuten fietsen.
En toch knaagt er iets. Het gevoel dat deze plaats me afremt, zonder dat ik precies kan aangeven waarom. Het benauwd me dat alles zo vertrouwd is. Ik heb het gevoel dat ik hier weg wil, maar ik kan niet precies onder woorden brengen waarom, geloof ik. Ik wil mijn vleugels uitslaan, maar ik kan de gedachten niet van me afslaan dat ik hier eigenlijk alles heb wat ik wil en nodig heb. Dus er is geen directe noodzaak om te verhuizen.
Gelukkig heb ik wel een baan waarvoor ik de hele wereld over moet. Daarbij heb ik zelf altijd veel gereisd, dus ik heb al erg veel van de wereld gezien. Het is dus niet zo dat ik nooit over de dorpsgrens kom.
Het laatste jaar speelt de gedachte bij mijn vriend en mij om te emigreren. Dit is nogal drastisch wellicht, maar het lijkt voor ons beiden een goed idee. Voor mijn vriend zou het echter makkelijker zijn dan voor mij om hier weg te gaan. We willen graag naar Canada (ik heb een dubbele nationaliteit, zowel Nederlands als Canadese, dus dat maakt het makkelijk in praktisch opzicht). De praktische drempels lijken overkomelijk, zoals het vinden van een baan en woning en het financiële aspect. Voor mij weegt echter het emotionele aspect zo zwaar. Ik vind het heel moeilijk om hier weg te gaan, maar misschien wel nog moeilijker om te blijven.
Wat zijn jullie ideeën hierover?
Inmiddels ben ik bijna 30 en woon ik nog steeds in het dorp waar ik geboren en getogen ben. Ik heb hier een hele fijne jeugd gehad en bijna mijn gehele sociale netwerk bevindt zich in deze streek. Ik heb een vrij hechte vriendenkring en daarbij twee hele goede vriendinnen waar ik al over de vloer kom sinds de basisschool. Mijn ouders wonen hier beiden (hoewel gescheiden en mijn vader hier misschien niet blijft) en mijn broers ook met hun partner. Mijn vriend is een paar jaar geleden vanuit zijn stad hier naartoe verhuisd voor mij. Verder is het een plaats waar het fijn wonen is. Een plek waar je je buren goed kent, het is een veilige gemeenschap en mensen groeten elkaar op straat. Bos, duin en strand bevinden zich op nog geen 10 minuten fietsen.
En toch knaagt er iets. Het gevoel dat deze plaats me afremt, zonder dat ik precies kan aangeven waarom. Het benauwd me dat alles zo vertrouwd is. Ik heb het gevoel dat ik hier weg wil, maar ik kan niet precies onder woorden brengen waarom, geloof ik. Ik wil mijn vleugels uitslaan, maar ik kan de gedachten niet van me afslaan dat ik hier eigenlijk alles heb wat ik wil en nodig heb. Dus er is geen directe noodzaak om te verhuizen.
Gelukkig heb ik wel een baan waarvoor ik de hele wereld over moet. Daarbij heb ik zelf altijd veel gereisd, dus ik heb al erg veel van de wereld gezien. Het is dus niet zo dat ik nooit over de dorpsgrens kom.
Het laatste jaar speelt de gedachte bij mijn vriend en mij om te emigreren. Dit is nogal drastisch wellicht, maar het lijkt voor ons beiden een goed idee. Voor mijn vriend zou het echter makkelijker zijn dan voor mij om hier weg te gaan. We willen graag naar Canada (ik heb een dubbele nationaliteit, zowel Nederlands als Canadese, dus dat maakt het makkelijk in praktisch opzicht). De praktische drempels lijken overkomelijk, zoals het vinden van een baan en woning en het financiële aspect. Voor mij weegt echter het emotionele aspect zo zwaar. Ik vind het heel moeilijk om hier weg te gaan, maar misschien wel nog moeilijker om te blijven.
Wat zijn jullie ideeën hierover?
maandag 12 september 2016 om 12:56
maandag 12 september 2016 om 12:58
Helpt het als je bedenkt dat het geen keuze voor het leven is?
Dat wil zeggen: als je gaat emigreren kun je er ook voor kiezen om na een tijdje weer terug te komen naar je eigen geboorteplaats.
Ik zou zeggen: sla je vleugels uit en probeer het. Mocht het niet bevallen en teruggaan naar NL dan kan je er helemaal achter staan dat je weer in je geboortedorp woont ipv denken "had ik maar..."
Dat wil zeggen: als je gaat emigreren kun je er ook voor kiezen om na een tijdje weer terug te komen naar je eigen geboorteplaats.
Ik zou zeggen: sla je vleugels uit en probeer het. Mocht het niet bevallen en teruggaan naar NL dan kan je er helemaal achter staan dat je weer in je geboortedorp woont ipv denken "had ik maar..."
maandag 12 september 2016 om 13:01
Dat moet je echt zelf gaan ondervinden ben ik bang.
Ik ben 25, op mijn 24e ben ik getrouwd en mijn geboorteplaats uitgegaan.
Dacht echt dat ik heimwee zou krijgen maar nooit gehad.
Terwijl ik echt wel gehecht was aan ons dorp.
Als ik bij mijn ouders kom dan voelt de woonplaats niet meer als thuis, wel iets vertrouwds natuurlijk omdat je het daar zo goed kent.
Maar missen doe ik het niet.
Ik heb hier nu mijn eigen leven.
Ik ben 25, op mijn 24e ben ik getrouwd en mijn geboorteplaats uitgegaan.
Dacht echt dat ik heimwee zou krijgen maar nooit gehad.
Terwijl ik echt wel gehecht was aan ons dorp.
Als ik bij mijn ouders kom dan voelt de woonplaats niet meer als thuis, wel iets vertrouwds natuurlijk omdat je het daar zo goed kent.
Maar missen doe ik het niet.
Ik heb hier nu mijn eigen leven.
maandag 12 september 2016 om 13:12
Ja echt doen.
En geef het bv sowieso bv 3 of 5 jaar en ga daarna pas evalueren. Ik ben ook geemigreerd, zit er nu een jaar, maar hoe ik me nu voel wil ik over een paar jaar terug naar nederland. Ik weet zeker dat als ik nu terug ga er zeker spijt van ga krijgen. Je zal het met vlagen of een langere periode echt wel moeilijk krijgen verwacht ik. Dus geef niet te snel op!
En heel eerlijk, het leven wat je nu hebt lijkt mij juist weer toen keer niets. Ik moet er niet aan denken mn leven lang in hetzelfde dorp te eonen met dezelfde mensen en vrienden.
En geef het bv sowieso bv 3 of 5 jaar en ga daarna pas evalueren. Ik ben ook geemigreerd, zit er nu een jaar, maar hoe ik me nu voel wil ik over een paar jaar terug naar nederland. Ik weet zeker dat als ik nu terug ga er zeker spijt van ga krijgen. Je zal het met vlagen of een langere periode echt wel moeilijk krijgen verwacht ik. Dus geef niet te snel op!
En heel eerlijk, het leven wat je nu hebt lijkt mij juist weer toen keer niets. Ik moet er niet aan denken mn leven lang in hetzelfde dorp te eonen met dezelfde mensen en vrienden.
maandag 12 september 2016 om 13:20
Ik heb ook heel lang in mijn geboortedorp gewoond, maar ivm samenwonen ben ik naar de andere kant van het land verhuisd. Ook heb ik een tijdje in het buitenland gewoond. En weet je, ik vond de stap van geboortedorp naar andere kant van het land, veel lastiger, dan de stap naar het buitenland.
Omdat ik vanuit het buitenland altijd weer terug kon naar Nederland, en dan is iedereen en alles weer relatief dichtbij, maakt niet uit waar je in Nederland woont.
Trouwens familie van mij is geëmigreerd en zij hebben nu zowel een leuk sociaal leven in het nieuwe land, maar ook nog steeds goed contact met mensen in Nederland. Het is ook een kwestie van willen en er tijd in steken.
Ik bedenk mij in eens, toen ik terug kwam uit het buitenland, hadden sommige mensen nog geen eens het idee dat ik zo lang was weggeweest. Terwijl het voor mij wel lang was ivm nieuwe indrukken, omgeving ed. Met andere woorden, alles is relatief.
Omdat ik vanuit het buitenland altijd weer terug kon naar Nederland, en dan is iedereen en alles weer relatief dichtbij, maakt niet uit waar je in Nederland woont.
Trouwens familie van mij is geëmigreerd en zij hebben nu zowel een leuk sociaal leven in het nieuwe land, maar ook nog steeds goed contact met mensen in Nederland. Het is ook een kwestie van willen en er tijd in steken.
Ik bedenk mij in eens, toen ik terug kwam uit het buitenland, hadden sommige mensen nog geen eens het idee dat ik zo lang was weggeweest. Terwijl het voor mij wel lang was ivm nieuwe indrukken, omgeving ed. Met andere woorden, alles is relatief.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 12 september 2016 om 13:26
maandag 12 september 2016 om 13:29
quote:juliadenders schreef op 12 september 2016 @ 13:12:
Ja echt doen.
En geef het bv sowieso bv 3 of 5 jaar en ga daarna pas evalueren. Ik ben ook geemigreerd, zit er nu een jaar, maar hoe ik me nu voel wil ik over een paar jaar terug naar nederland. Ik weet zeker dat als ik nu terug ga er zeker spijt van ga krijgen. Je zal het met vlagen of een langere periode echt wel moeilijk krijgen verwacht ik. Dus geef niet te snel op!
En heel eerlijk, het leven wat je nu hebt lijkt mij juist weer toen keer niets. Ik moet er niet aan denken mn leven lang in hetzelfde dorp te eonen met dezelfde mensen en vrienden.
Bedankt voor je eerlijkheid Klinkt het benauwend?
Mag ik vragen waarom jij geemigreerd bent destijds en waarom je nu weer terug wil?
Ja echt doen.
En geef het bv sowieso bv 3 of 5 jaar en ga daarna pas evalueren. Ik ben ook geemigreerd, zit er nu een jaar, maar hoe ik me nu voel wil ik over een paar jaar terug naar nederland. Ik weet zeker dat als ik nu terug ga er zeker spijt van ga krijgen. Je zal het met vlagen of een langere periode echt wel moeilijk krijgen verwacht ik. Dus geef niet te snel op!
En heel eerlijk, het leven wat je nu hebt lijkt mij juist weer toen keer niets. Ik moet er niet aan denken mn leven lang in hetzelfde dorp te eonen met dezelfde mensen en vrienden.
Bedankt voor je eerlijkheid Klinkt het benauwend?
Mag ik vragen waarom jij geemigreerd bent destijds en waarom je nu weer terug wil?
maandag 12 september 2016 om 13:34
maandag 12 september 2016 om 13:38
Om het wat echter te maken en de gevolgen van zo'n besluit beter te voelen, zouden jullie alvast heel serieus kunnen kijken wat je moet regelen, in welke plaats je zou gaan wonen, hoe jullie leven er dan uit gaat zien. Welke problemen komen er naar voren, hoe los je die op?
Voor contact met voormalig thuis heb je Skype en e-mail. Natuurlijk is dat anders, maar het is niet zo dat je bij emigratie voor eeuwig afscheid moet nemen. Wat wel gek is, is dat elke keer als je terugkomt in je geboorteplaats, er dingen zullen zijn veranderd die je niet hebt meegekregen. Nieuwe bestrating, nieuwe gebouwen, gesloopte gebouwen die je nog uit je jeugd kende.
Ik heb verschillende keren in het buitenland gewoond. De meeste keren was het geweldig, één keer niet zo. Je kunt altijd terug. Geen probleem. Ik spaar nu om een jaar naar het buitenland te gaan. Dat is wel anders dan emigreren natuurlijk, maar ik heb er ontzettend veel zin in.
Voor contact met voormalig thuis heb je Skype en e-mail. Natuurlijk is dat anders, maar het is niet zo dat je bij emigratie voor eeuwig afscheid moet nemen. Wat wel gek is, is dat elke keer als je terugkomt in je geboorteplaats, er dingen zullen zijn veranderd die je niet hebt meegekregen. Nieuwe bestrating, nieuwe gebouwen, gesloopte gebouwen die je nog uit je jeugd kende.
Ik heb verschillende keren in het buitenland gewoond. De meeste keren was het geweldig, één keer niet zo. Je kunt altijd terug. Geen probleem. Ik spaar nu om een jaar naar het buitenland te gaan. Dat is wel anders dan emigreren natuurlijk, maar ik heb er ontzettend veel zin in.
maandag 12 september 2016 om 13:45
quote:vogelkip schreef op 12 september 2016 @ 13:26:
Het voelt ergens ook een beetje egoïstisch om weg te gaan. Met name naar mijn ouders toe. Ze hebben al gezegd dat ik mijn eigen leven moet leiden. Dat is uiteraard ook zo, maar ik weet niet of ik het over mijn hart kan verkrijgen om weg te gaan, wetende dat ze er verdrietig om zouden zijn.
Hallo, het is jouw leven, dan mag je toch egoïstisch zijn, lijkt mij. En dat verdriet, daar komen ze wel weer overheen, hoor. Ze krijgen nu tenminste de kans om eens naar Canada te gaan, om jullie op te zoeken.
Ze gunnen jullie toch wel een kans om nieuwe ervaringen op te doen.
Het voelt ergens ook een beetje egoïstisch om weg te gaan. Met name naar mijn ouders toe. Ze hebben al gezegd dat ik mijn eigen leven moet leiden. Dat is uiteraard ook zo, maar ik weet niet of ik het over mijn hart kan verkrijgen om weg te gaan, wetende dat ze er verdrietig om zouden zijn.
Hallo, het is jouw leven, dan mag je toch egoïstisch zijn, lijkt mij. En dat verdriet, daar komen ze wel weer overheen, hoor. Ze krijgen nu tenminste de kans om eens naar Canada te gaan, om jullie op te zoeken.
Ze gunnen jullie toch wel een kans om nieuwe ervaringen op te doen.
maandag 12 september 2016 om 13:47
Ik zou het niet doen. Of hooguit voor 3 jr als wijze van vleugelsuitslaanproject.
Maar als ik mijn hele leven in zo'n hecht netwerk zit op een fijne lokatie vlak bij zee, geen haar op mijn hoofd die zou bedenken dat je alles helemaal opnieuw op moet bouwen. En niet je reddertjes (familie, hartsvriendinnen) in de buurt.
En no way, no freaking way!
Maar als ik mijn hele leven in zo'n hecht netwerk zit op een fijne lokatie vlak bij zee, geen haar op mijn hoofd die zou bedenken dat je alles helemaal opnieuw op moet bouwen. En niet je reddertjes (familie, hartsvriendinnen) in de buurt.
En no way, no freaking way!
maandag 12 september 2016 om 13:50
maandag 12 september 2016 om 13:57
Grappig, ik kom niet uit een (voor NL begrippen) dorp en toch herken ik wat je zegt: ik ben hier vertrouwd, heb werk en een sociaal leven. Ik zou best graag in een ander land wonen en ik zou er ook vrij makkelijk aan werk komen vermoed ik. Maar ik ben ook bang: lukt het me om daar ook zulke leuke vrienden te vinden, vind ik nieuwe hobbies, gooi ik niet iets weg wat eigenlijk heel waardevol is?
En wij ons maar afvragen waar die afvalberg vandaan komt.
maandag 12 september 2016 om 13:58
Haha ja heel benauwend. Heb zelf in een dorp gewoond en het zijn gewoon vaak niet mijn type mensen.
Ik wil iig niet perse terug vanwege de mensen. Ik heb met iedereen nog heel goed contact, zelfs nog beter dan toen ik in ned woonde. En hier al een heel leuk sociaal leven opgebouwd. Ik had dit voor geen goud willen missen. De kinderen groeien op aan het strand. Maar ik heb het idee dat als ze wat ouder zijn nederland meer te bieden heeft. En ook voor mij qua werk. Maar wie weet denk ik er over 2 jaar weer anders over. Voor mij benauwd het idee voor altijd hier ook. Zie ons gezin na dit avontuur weer lekker burgerlijk in een leuke kinderrijke wijk wonen waar de kinderen buiten kunnen spelen en lopend naar de basisschool kunnen.
Ik wil iig niet perse terug vanwege de mensen. Ik heb met iedereen nog heel goed contact, zelfs nog beter dan toen ik in ned woonde. En hier al een heel leuk sociaal leven opgebouwd. Ik had dit voor geen goud willen missen. De kinderen groeien op aan het strand. Maar ik heb het idee dat als ze wat ouder zijn nederland meer te bieden heeft. En ook voor mij qua werk. Maar wie weet denk ik er over 2 jaar weer anders over. Voor mij benauwd het idee voor altijd hier ook. Zie ons gezin na dit avontuur weer lekker burgerlijk in een leuke kinderrijke wijk wonen waar de kinderen buiten kunnen spelen en lopend naar de basisschool kunnen.
maandag 12 september 2016 om 14:00
maandag 12 september 2016 om 14:02
maandag 12 september 2016 om 14:05
Emigreren klinkt wel heel definitief. Waarom ga je het niet gewoon een tijdje proberen. Geef het eerst eens een jaar of twee de tijd en kijk dan hoe het gaat. Ik zou er wel voor gaan als ik je zo hoor. Al is het maar om het te proberen. Wie weet bevalt het je ontzettend goed en ben je daar helemaal op je plek. Misschien valt het tegen en dan ben je zo weer terug in Nederland.
maandag 12 september 2016 om 14:18
quote:Dubbz schreef op 12 september 2016 @ 13:50:
Maar ja, jong, hip en happening Viva Forum zit hier natuurlijk, natúúrlijk zegt het gros dat je naar het buitenland moet.
Dat lijkt ook wel een soort rage, ofzo.
Ik ben een huismus, erg gehecht aan mijn omgeving, dus vandaar mijn tegengeluid. Ik vind dat veilige en sociale heel veel waard.
Het hoeft ook niet, emigreren.
Als TO helemaal blij zou zijn met haar huidige leven dan moet ze vooral lekker in haar dorp blijven.
Maar ze opent dit topic omdat het een beetje knaagt. Vraag is of dat terecht is: misschien is het leven in het buitenland wel niks voor haar. Dat weet je alleen pas als je het hebt geprobeerd zonder er grote woorden aan te hangen als nooit of voor altijd.
De conclusie kan ook zijn: wonen in het dorp was veel fijner. En dan verhuis je na een paar jaar lekker weer terug en blijf je daar de rest van je leven wonen. Prima toch.
Maar ja, jong, hip en happening Viva Forum zit hier natuurlijk, natúúrlijk zegt het gros dat je naar het buitenland moet.
Dat lijkt ook wel een soort rage, ofzo.
Ik ben een huismus, erg gehecht aan mijn omgeving, dus vandaar mijn tegengeluid. Ik vind dat veilige en sociale heel veel waard.
Het hoeft ook niet, emigreren.
Als TO helemaal blij zou zijn met haar huidige leven dan moet ze vooral lekker in haar dorp blijven.
Maar ze opent dit topic omdat het een beetje knaagt. Vraag is of dat terecht is: misschien is het leven in het buitenland wel niks voor haar. Dat weet je alleen pas als je het hebt geprobeerd zonder er grote woorden aan te hangen als nooit of voor altijd.
De conclusie kan ook zijn: wonen in het dorp was veel fijner. En dan verhuis je na een paar jaar lekker weer terug en blijf je daar de rest van je leven wonen. Prima toch.
maandag 12 september 2016 om 14:27
