Psyche
alle pijlers
weglopen voor gevoelens..
zondag 25 november 2012 om 09:27
Soms kan ik echt bang worden van mijn eigen gevoelens, alles wat ik in mijn lichaam voel, het liefst zou ik er keihard voor weg willen lopen en dat zou betekenen dat ik mijn eigen gevoelen niet accepteer en dat is wat ik eigenlijks wel zou moeten doen.
Mijn therapeut heeft dus gezegd dat ik niet meer voor mijn gevoelens weg moet lopen maar ze moet accepteren en soms een paar keer per dag het gewoon toelaten en het in een dagboek beschrijven/
Maar ik vind dat gewoon doodeng, alles wat ik in mijn lichaam voel en geijk denk ik weer het ergst van wat nou als er wat gebeurd... het liefst zou ik er voor weg willen lopen, ervoor vluchten, maar daadoor raak ik ze niet kwijt, ik moet ze accepteren en daadoor krijg ik nog meer angst, en durf ik niet altijd wat te ondernemen..
Wie herkent dit ook, gevoelens hebben en er voor weg willen lopen? Ik vind het gewoon doodeng, en mijn therapeut heef gezegd als ik elke dag een dagboekje hou met mjn gevoelens, en er een uur bij stil sta en daarbij gevoelige muziek luister dat er na en maand verbetering is..
Ik weet dat eieder mens gevoelens heeft, maar ik word er bang van en kan het moeilijk accepteren en het er laten zijn..
Mijn therapeut heeft dus gezegd dat ik niet meer voor mijn gevoelens weg moet lopen maar ze moet accepteren en soms een paar keer per dag het gewoon toelaten en het in een dagboek beschrijven/
Maar ik vind dat gewoon doodeng, alles wat ik in mijn lichaam voel en geijk denk ik weer het ergst van wat nou als er wat gebeurd... het liefst zou ik er voor weg willen lopen, ervoor vluchten, maar daadoor raak ik ze niet kwijt, ik moet ze accepteren en daadoor krijg ik nog meer angst, en durf ik niet altijd wat te ondernemen..
Wie herkent dit ook, gevoelens hebben en er voor weg willen lopen? Ik vind het gewoon doodeng, en mijn therapeut heef gezegd als ik elke dag een dagboekje hou met mjn gevoelens, en er een uur bij stil sta en daarbij gevoelige muziek luister dat er na en maand verbetering is..
Ik weet dat eieder mens gevoelens heeft, maar ik word er bang van en kan het moeilijk accepteren en het er laten zijn..
zondag 25 november 2012 om 09:41
zondag 25 november 2012 om 10:33
Wel herkenbaar hoor. De gevoelens van mijn moeder waren bv zo sterk dat het haar ondergang is geworden 
. Dus ik ga er nu ook voor op de loop. Maar inderdaad: het werkt niet. Uiteindelijk kost het nog meer energie en lost het niks op.
Maar blijkbaar zijn er bij jou (en mij) wat tussenstappen nodig. Wat er nu van je gevraagd wordt in de therapie, is blijkbaar nog teveel voor je. Wat zou voor jou wel een haalbare stap zijn? En misschien is het handig te bedenken wat je kan gebruiken om je aan vast te houden om je gevoelens makkelijker toe te laten en dus de bijbehorende angst?
. Dus ik ga er nu ook voor op de loop. Maar inderdaad: het werkt niet. Uiteindelijk kost het nog meer energie en lost het niks op.Maar blijkbaar zijn er bij jou (en mij) wat tussenstappen nodig. Wat er nu van je gevraagd wordt in de therapie, is blijkbaar nog teveel voor je. Wat zou voor jou wel een haalbare stap zijn? En misschien is het handig te bedenken wat je kan gebruiken om je aan vast te houden om je gevoelens makkelijker toe te laten en dus de bijbehorende angst?
zondag 25 november 2012 om 10:47
ja maar voor dat uur gaat er veel vanaf, het is ook niet echt een uur, maar ik ga bijvoorbeeld eerst een dagboek beschrijven over de dag wat ik voelde en wat ik er bij dacht en daarna nog een liedje luisteren en daarbij stl staan, maar moet ze gewoon accepteren dat ze er zijn en dat vind ik ook moeilijk
zondag 25 november 2012 om 10:48
Een uur? Ik geloof niet dat er iemand is die dat kan. Ik zou beginnen met 10 seconden op een paar vaste momenten, bijvoorbeeld wanneer je wakker wordt net voor je opstaat, onder de douche, En verder ben je niet voor niks voor je gevoelens op de loop gegaan. Als je je niet voor je gevoel had afgesloten had je nu misschien niet meer geleefd. Heeft je therapeut het daar wel eens met je over gehad?
Bah
zondag 25 november 2012 om 11:09
Ik herken het wel. Ik deed het ook altijd en nog steeds is het een valkuil.
Het idee erachter is dat als je negatieve gevoelens de ruimte geeft, door bijvoorbeeld te denken: 'ik ben nu verdrietig en dat is ok. Laat het maar even zijn.' Je de gevoelens verwerkt. Maar om ermee te starten is heel zwaar. Ik was bang erin te verzuipen, maar dat is niet gebeurd. Het gaat uiteindelijk echt weg.
Bij mij hielp een mindfullness-cursus, naast het praten met de psycholoog en EMDR-therapie. Misschien kan je met de psych bespreken of mindfullness en EMDR ook wat voor jou is.
Sterkte
Het idee erachter is dat als je negatieve gevoelens de ruimte geeft, door bijvoorbeeld te denken: 'ik ben nu verdrietig en dat is ok. Laat het maar even zijn.' Je de gevoelens verwerkt. Maar om ermee te starten is heel zwaar. Ik was bang erin te verzuipen, maar dat is niet gebeurd. Het gaat uiteindelijk echt weg.
Bij mij hielp een mindfullness-cursus, naast het praten met de psycholoog en EMDR-therapie. Misschien kan je met de psych bespreken of mindfullness en EMDR ook wat voor jou is.
Sterkte
zondag 25 november 2012 om 11:29
quote:my_little schreef op 25 november 2012 @ 10:47:
ja maar voor dat uur gaat er veel vanaf, het is ook niet echt een uur, maar ik ga bijvoorbeeld eerst een dagboek beschrijven over de dag wat ik voelde en wat ik er bij dacht en daarna nog een liedje luisteren en daarbij stl staan, maar moet ze gewoon accepteren dat ze er zijn en dat vind ik ook moeilijkMaar als je achteraf in een dagboek schrijft, wat kan je dan nog gebeuren? De gevoelens zijn dan toch al geweest? En heel suffe tip misschien: is het minder eng als je met potlood schrijft? Of achteraf weggooit wat je geschreven hebt?
ja maar voor dat uur gaat er veel vanaf, het is ook niet echt een uur, maar ik ga bijvoorbeeld eerst een dagboek beschrijven over de dag wat ik voelde en wat ik er bij dacht en daarna nog een liedje luisteren en daarbij stl staan, maar moet ze gewoon accepteren dat ze er zijn en dat vind ik ook moeilijkMaar als je achteraf in een dagboek schrijft, wat kan je dan nog gebeuren? De gevoelens zijn dan toch al geweest? En heel suffe tip misschien: is het minder eng als je met potlood schrijft? Of achteraf weggooit wat je geschreven hebt?
zondag 25 november 2012 om 11:45
Het gaat voornamelijk om de gevoelens te voelen, daarbij kan een dagboek uitkomst bieden, maar ik doe voor mezelf ook niet echt een uur, begin natuurlijk klein, anders hou ik t idd niet vol
Ik heb wel tips gekregen hoe ik er mee om kan gaan, maar vind het atijd een beetje moeilijk om er mee tebeginnen
Ik heb wel tips gekregen hoe ik er mee om kan gaan, maar vind het atijd een beetje moeilijk om er mee tebeginnen
