Psyche
alle pijlers
Weinig zelfvertrouwen
woensdag 11 maart 2015 om 11:01
Al sinds de basisschool ben ik onzeker. Ik voel me altijd minder in vergelijking met anderen. Het vervelende hiervan is dat ik ook altijd denk dat ik dommer ben. Dat ik dingen toch niet ga snappen en altijd de angst dat iets me toch niet gaat lukken. Motivatie vinden om iets toch te proberen kost me enorm veel energie en met iedere tegenslag wordt dit moeilijker. Ik stel alsmaar dingen uit, omdat ik er niet aan durf te beginnen. Ik maak vaak opdrachten helemaal niet, ondanks dat ik ze wel graag had willen doen. Ik leer graag nieuwe dingen, maar mijn onzekerheid houdt me tegen.
Ik vecht al jaren tegen dit gevoel en dit heeft me gebracht waar ik nu ben: ik doe een goede opleiding en heb onderweg weinig vertraging opgelopen. Ik heb school gehaat, vaak zitten huilen en nog vaker willen opgeven, maar niemand lijkt het te begrijpen. Men ziet mij als lui of relaxt, als iemand die slim is en tevreden is met 5jes. Ik kan roepen dat last heb van stress, maar 'ach, wat weet jij nou van stress?' zeggen ze dan.
Op dit moment gaat het helaas wel écht slecht met alles. Ik voel me een mislukkeling en ik merk dat ik de studiestress niet kan loslaten, genieten van fijne dingen lukt niet meer. Ik ben nog vaker humeurig en sneller geïrriteerd. Laatst was ik ineens erg van slag, kalmeren lukte me niet meer en ik heb mezelf toen expres pijn gedaan. Ik word steeds banger om (weer) depressief te worden.
Ik wil hulp, begrepen worden. Ik wil hier vanaf. Ik wil heel graag even(!) stoppen met studeren. Ik weet dat dat geen oplossing is, maar ik wil tijd (nemen) om mijn zelfvertrouwen verbeteren. Ik overweeg om met een psycholoog te gaan praten (spreekuur), maar niemand die mij dat ooit geadviseerd heeft.. Is het wel een goed idee? Uiteindelijk zal hij/zij toch alleen een paar adviezen roepen: ik zal toch zélf moeten veranderen en ik betwijfel of ik dat kan. En dan? Dan heb ik nog meer vertraging en nog minder zelfvertrouwen. Wat is jullie advies?
Ik vecht al jaren tegen dit gevoel en dit heeft me gebracht waar ik nu ben: ik doe een goede opleiding en heb onderweg weinig vertraging opgelopen. Ik heb school gehaat, vaak zitten huilen en nog vaker willen opgeven, maar niemand lijkt het te begrijpen. Men ziet mij als lui of relaxt, als iemand die slim is en tevreden is met 5jes. Ik kan roepen dat last heb van stress, maar 'ach, wat weet jij nou van stress?' zeggen ze dan.
Op dit moment gaat het helaas wel écht slecht met alles. Ik voel me een mislukkeling en ik merk dat ik de studiestress niet kan loslaten, genieten van fijne dingen lukt niet meer. Ik ben nog vaker humeurig en sneller geïrriteerd. Laatst was ik ineens erg van slag, kalmeren lukte me niet meer en ik heb mezelf toen expres pijn gedaan. Ik word steeds banger om (weer) depressief te worden.
Ik wil hulp, begrepen worden. Ik wil hier vanaf. Ik wil heel graag even(!) stoppen met studeren. Ik weet dat dat geen oplossing is, maar ik wil tijd (nemen) om mijn zelfvertrouwen verbeteren. Ik overweeg om met een psycholoog te gaan praten (spreekuur), maar niemand die mij dat ooit geadviseerd heeft.. Is het wel een goed idee? Uiteindelijk zal hij/zij toch alleen een paar adviezen roepen: ik zal toch zélf moeten veranderen en ik betwijfel of ik dat kan. En dan? Dan heb ik nog meer vertraging en nog minder zelfvertrouwen. Wat is jullie advies?
woensdag 11 maart 2015 om 11:12
Wat je beschrijft, klinkt als "faalangst", hakuna-matata.
En het klinkt of je er behoorlijk veel last van hebt en het je leven erg verziekt... Het zou niet fijn zijn als dat de rest van je leven ook zo zou blijven gaan.
Je twijfelt of je met een psycholoog moet gaan praten.
Ik denk dat het zeker goed kan zijn om zoiets te gaan doen; dat kan een psycholoog zijn, maar je kunt bijvoorbeeld ook iemand van maatschappelijk werk proberen; dat is wat minder "zwaar".
Daar geven ze volgens mij vaak ook faalangsttrainingen.
Eén ding is in elk geval zeker: Als je niets doet, verandert er niets.
Is dat wat je wilt?
Ik vind het trouwens een goede stap dat je je probleem hier op het forum aangeeft. Dat is een mooi begin om het verder aan te pakken.
Je kunt trouwens ook eerst eens kijken op de website van de adf-stichting ( = angst-, dwang- en fobiestichting
): http://www.adfstichting.nl
Misschien kun je daar wat vinden over jouw specifieke probleem en over wat je kunt ondernemen om het aan te pakken.
En het klinkt of je er behoorlijk veel last van hebt en het je leven erg verziekt... Het zou niet fijn zijn als dat de rest van je leven ook zo zou blijven gaan.
Je twijfelt of je met een psycholoog moet gaan praten.
Ik denk dat het zeker goed kan zijn om zoiets te gaan doen; dat kan een psycholoog zijn, maar je kunt bijvoorbeeld ook iemand van maatschappelijk werk proberen; dat is wat minder "zwaar".
Daar geven ze volgens mij vaak ook faalangsttrainingen.
Eén ding is in elk geval zeker: Als je niets doet, verandert er niets.
Is dat wat je wilt?
Ik vind het trouwens een goede stap dat je je probleem hier op het forum aangeeft. Dat is een mooi begin om het verder aan te pakken.
Je kunt trouwens ook eerst eens kijken op de website van de adf-stichting ( = angst-, dwang- en fobiestichting
): http://www.adfstichting.nl
Misschien kun je daar wat vinden over jouw specifieke probleem en over wat je kunt ondernemen om het aan te pakken.
woensdag 11 maart 2015 om 11:26
Vaak bieden universiteiten en hogescholen ook cursussen faalangst, planning e.d. aan. Als je dan een intake doet bij de studentpsycholoog, word je vanzelf de goede weg op geholpen. Mocht jouw school geen psycholoog hebben, dan kan je ook meestal bij een decaan terecht die je kan doorverwijzen. Volgens mij lopen er veel mensen in meer of mindere mate tegen dit probleem aan, dus schroom niet om hulp te zoeken! Ik zou je adviseren om eerst hulp te zoeken, en pas daarna het tijdelijk stoppen te overwegen. Het is namelijk ook fijn als je datgene wat je leert op een cursus of therapie of waar dan ook. meteen kunt toepassen in de praktijk. Als het dan niet gaat is tijdelijk stoppen altijd een optie.
woensdag 11 maart 2015 om 12:06
quote:appelstroop88 schreef op 11 maart 2015 @ 11:26:
Vaak bieden universiteiten en hogescholen ook cursussen faalangst, planning e.d. aan. Als je dan een intake doet bij de studentpsycholoog, word je vanzelf de goede weg op geholpen. Mocht jouw school geen psycholoog hebben, dan kan je ook meestal bij een decaan terecht die je kan doorverwijzen. Volgens mij lopen er veel mensen in meer of mindere mate tegen dit probleem aan, dus schroom niet om hulp te zoeken! Ik zou je adviseren om eerst hulp te zoeken, en pas daarna het tijdelijk stoppen te overwegen. Het is namelijk ook fijn als je datgene wat je leert op een cursus of therapie of waar dan ook. meteen kunt toepassen in de praktijk. Als het dan niet gaat is tijdelijk stoppen altijd een optie.
Ohja, via school/studentenpsycholoog is een goed idee appelstroop88; daar dacht ik even niet aan.
Dat is redelijk makkelijk toegankelijk.
Hakuna-matata, nogmaals, ik zou zoiets gaan doen hoor! Als je niets doet, blijf je zeker in je vervelende situatie zitten....
Voor mijzelf werkt het vaak motiverend om tegen mezelf te zeggen dat er niets verandert als ik niets doe...
Vaak bieden universiteiten en hogescholen ook cursussen faalangst, planning e.d. aan. Als je dan een intake doet bij de studentpsycholoog, word je vanzelf de goede weg op geholpen. Mocht jouw school geen psycholoog hebben, dan kan je ook meestal bij een decaan terecht die je kan doorverwijzen. Volgens mij lopen er veel mensen in meer of mindere mate tegen dit probleem aan, dus schroom niet om hulp te zoeken! Ik zou je adviseren om eerst hulp te zoeken, en pas daarna het tijdelijk stoppen te overwegen. Het is namelijk ook fijn als je datgene wat je leert op een cursus of therapie of waar dan ook. meteen kunt toepassen in de praktijk. Als het dan niet gaat is tijdelijk stoppen altijd een optie.
Ohja, via school/studentenpsycholoog is een goed idee appelstroop88; daar dacht ik even niet aan.
Dat is redelijk makkelijk toegankelijk.
Hakuna-matata, nogmaals, ik zou zoiets gaan doen hoor! Als je niets doet, blijf je zeker in je vervelende situatie zitten....
Voor mijzelf werkt het vaak motiverend om tegen mezelf te zeggen dat er niets verandert als ik niets doe...
woensdag 11 maart 2015 om 12:10
Faalangst heeft meestal een diepere oorzaak, dus ik denk dat het heel verstandig zou zijn voor jou om bij een psycholoog te gaan. Meeste scholen hebben inderdaad een psycholoog die je kam helpen. Is dit niet zo, dan kan je naar je huisarts gaan en hij/zij zal je dan verwijzen.
Ik zou niet stoppen met studeren, want zoals appelstroop88 zei, kan je daar wat je heb geleerd implementeren
Ik zou niet stoppen met studeren, want zoals appelstroop88 zei, kan je daar wat je heb geleerd implementeren
woensdag 11 maart 2015 om 20:22
Bedankt voor alle reacties, dat had ik echt even nodig. Het klinkt misschien raar, maar ik zou blij als ik faalangst heb. Want als ik echt 'iets' heb, krijg ik misschien ook eindelijk hulp en begrip. Maar waarschijnlijk heb ik geen faalangst en ben ik gewoon te zwak, te onzeker, te negatief... Het heeft jaren geduurd, maar ik wil er nu echt iets aan doen. Ik wil zo niet meer verder. Ik vind het doodeng, maar ik ga morgen naar de studentpsycholoog. Ik verwacht er niet veel van, maar wie weet.
Wat betreft studie: Helemaal stoppen is inderdaad misschien niet verstandig. Maar ik wil wel ongeveer de helft uitstellen naar volgend jaar, omdat ik met dat deel erg veel moeite heb en ik me vooral daardoor nu zo slecht voel.
Wat betreft studie: Helemaal stoppen is inderdaad misschien niet verstandig. Maar ik wil wel ongeveer de helft uitstellen naar volgend jaar, omdat ik met dat deel erg veel moeite heb en ik me vooral daardoor nu zo slecht voel.
donderdag 12 maart 2015 om 09:20
quote:hakuna-matata schreef op 11 maart 2015 @ 20:22:
Het heeft jaren geduurd, maar ik wil er nu echt iets aan doen. Ik wil zo niet meer verder. Ik vind het doodeng, maar ik ga morgen naar de studentpsycholoog.
Stoer dat je dat gaat doen!
Wat je hierboven schrijft, dat je er nu echt iets aan wilt doen en zo niet verder wilt, is een goede instelling!
Als je zo blijft denken, zul je er vast verder mee komen.
Het in elk geval een manier van denken die mij vaak helpt. Als je in en situatie zit waar je niet gelukkig mee bent, blijf je daarin zitten als je niets aanpakt; dan verandert er niets.
Als je wel iets doet, kan er wel iets veranderen.
Wat je onzekerheid, negativiteit etc... betreft: Daar valt wel iets aan te doen.
Het is niet zo dat dat zomaar in 1x gaat; je bent er niet binnen een paar dagen vanaf.
Dat is een langdurig leerproces, een ontwikkelproces. Maar leren en ontwikkelen kan iedereen, jij ook!
(overigens geldt dat voor het hele leven; dat bestaat uit allemaal leerprocessen).
De studie die je doet, vind je die trouwens wel bij je passen? Vind je het interessant en leuk; is het iets waar je later echt in zou willen werken?
Heb je er zelf voor gekozen, of is het iets wat van je verwacht wordt door anderen?
Het heeft jaren geduurd, maar ik wil er nu echt iets aan doen. Ik wil zo niet meer verder. Ik vind het doodeng, maar ik ga morgen naar de studentpsycholoog.
Stoer dat je dat gaat doen!
Wat je hierboven schrijft, dat je er nu echt iets aan wilt doen en zo niet verder wilt, is een goede instelling!
Als je zo blijft denken, zul je er vast verder mee komen.
Het in elk geval een manier van denken die mij vaak helpt. Als je in en situatie zit waar je niet gelukkig mee bent, blijf je daarin zitten als je niets aanpakt; dan verandert er niets.
Als je wel iets doet, kan er wel iets veranderen.
Wat je onzekerheid, negativiteit etc... betreft: Daar valt wel iets aan te doen.
Het is niet zo dat dat zomaar in 1x gaat; je bent er niet binnen een paar dagen vanaf.
Dat is een langdurig leerproces, een ontwikkelproces. Maar leren en ontwikkelen kan iedereen, jij ook!
(overigens geldt dat voor het hele leven; dat bestaat uit allemaal leerprocessen).
De studie die je doet, vind je die trouwens wel bij je passen? Vind je het interessant en leuk; is het iets waar je later echt in zou willen werken?
Heb je er zelf voor gekozen, of is het iets wat van je verwacht wordt door anderen?
donderdag 12 maart 2015 om 10:47
hakuna-matata, als je er zelf niet uit kan komen is het verstandig om het er met
anderen over te hebben. Een psycholoog lijkt me het beste, maar een vertrouwenspersoon
kan ook.
Ik ken het gevoel, ik had altijd andere interesses die als niet 'goed' werden gezien.
Mijn hele Havo tijd was redelijk kwalitatief uitermate teleurstellend.
En ik had totaal geen interesse in praktisch alle vakken, dus daar was ik dan ook matig
tot slecht in.
Maar richt je eens op de dingen die je leuk vindt, waar je wel goed in bent.
Ook al wordt het niet gewaardeerd door anderen, ook al lijkt het irrelevant voor
je omgeving. Misschien zit je gewoon in de verkeerde omgeving?
anderen over te hebben. Een psycholoog lijkt me het beste, maar een vertrouwenspersoon
kan ook.
Ik ken het gevoel, ik had altijd andere interesses die als niet 'goed' werden gezien.
Mijn hele Havo tijd was redelijk kwalitatief uitermate teleurstellend.
En ik had totaal geen interesse in praktisch alle vakken, dus daar was ik dan ook matig
tot slecht in.
Maar richt je eens op de dingen die je leuk vindt, waar je wel goed in bent.
Ook al wordt het niet gewaardeerd door anderen, ook al lijkt het irrelevant voor
je omgeving. Misschien zit je gewoon in de verkeerde omgeving?
Wie niet luisteren wil, moet maar lezen.
donderdag 12 maart 2015 om 12:07
Bedankt, jullie hebben gelijk. Ik moet er iets aan doen, zelf lukt het niet, dus dan zal ik moeten praten met mensen.. (helaas) Ik ben inmiddels bij de studentpsycholoog geweest. Het was maar een kort intakegesprek, geen adviezen gekregen. Ze denk dat ze mij niet goed genoeg helpen.. (wachtlijsten, weinig gesprekken) Ze heeft me aangeraden om naar de huisarts te gaan en bepaalde training te volgen. Faalangst heeft ze niet genoemd.
Ik vind het bizar. Ik snap het niet. Niemand heeft me ooit serieus genomen, en nu is het ineens zo ernstig dat ik naar de 'echte' psycholoog moet? Heb ik dan veel te zielig zitten doen? Heb wel een paar tranen laten vallen, maar niet echt gehuild ofzo.. Ik ben alleen een beetje onzeker, daar kan de psycholoog toch niks mee? Aan de andere kant wil ik wel graag hulp, ik wil er echt vanaf. Maar hoe leg ik dat uit? Stiekem naar de psycholoog gaat vast niet, maar mijn omgeving gaat ook echt niet begrijpen. (en wat kost zoiets eigenlijk?) Help!
Ik vind het bizar. Ik snap het niet. Niemand heeft me ooit serieus genomen, en nu is het ineens zo ernstig dat ik naar de 'echte' psycholoog moet? Heb ik dan veel te zielig zitten doen? Heb wel een paar tranen laten vallen, maar niet echt gehuild ofzo.. Ik ben alleen een beetje onzeker, daar kan de psycholoog toch niks mee? Aan de andere kant wil ik wel graag hulp, ik wil er echt vanaf. Maar hoe leg ik dat uit? Stiekem naar de psycholoog gaat vast niet, maar mijn omgeving gaat ook echt niet begrijpen. (en wat kost zoiets eigenlijk?) Help!
donderdag 12 maart 2015 om 12:42
hakuna-matata, als je een psycholoog een te grote stap vindt, en niet echt iemand in
de omgeving hebt kan je hier ook gewoon verder praten (typen) over wat je dwars zit.
Als je in een zure tijd zit dan is inderdaad veel niet leuk. Ook dingen die je vroeger wel leuk vond.
Wat vond je leuk en wat ging goed voordat de wolk boven je hoofd hing?
Herken je ook bepaalde momenten waar het goed fout ging?
de omgeving hebt kan je hier ook gewoon verder praten (typen) over wat je dwars zit.
Als je in een zure tijd zit dan is inderdaad veel niet leuk. Ook dingen die je vroeger wel leuk vond.
Wat vond je leuk en wat ging goed voordat de wolk boven je hoofd hing?
Herken je ook bepaalde momenten waar het goed fout ging?
Wie niet luisteren wil, moet maar lezen.
donderdag 12 maart 2015 om 14:05
@ Hakuna-matata:
Vervelend dat je deze reactie kreeg bij de studentenpsycholoog.
Maar laat je er niet door weerhouden om er verder iets mee te doen hoor!
Zij is helaas niet degene die je op weg kan helpen. Maar er is vast een ander die dat wel kan.
Die training die ze genoemd heeft, lijkt dat je wel wat?
Dat is misschien een goede eerste stap. Het klinkt ook wat minder "zwaar" dan een psycholoog.
(Ikzelf heb betere ervaringen met trainingen dan met een psycholoog; maar dat kan per probleem en per persoon verschillen...)
Ga anders eerst eens uitgebreid op zoek naar informatie over:
- De training
- Psychologen, maatschappelijk werk, coaches
- Jouw probleem; zoek eens uit of er namen zijn voor het probleem en voor kenmerken ervan. Op internet is van alles te vinden. Er zijn websites over angst en over onzekerheid etc... en ook fora die daarop gericht zijn.
En er bestaan ook vele boeken over onderwerpen in deze richting.
Als je meer informatie hebt, kun je beter zoeken naar een passende oplossing.
@Systeemkast
Hier praten/typen of met een bekende kan inderdaad prettig zijn om je ei kwijt te kunnen en voor wat ervaringsdeskundigheid van anderen.
Maar een professioneel iemand/een training kan vaak zorgen voor inzichten en/of oefeningen waar je nog wat verder mee komt.
Vervelend dat je deze reactie kreeg bij de studentenpsycholoog.
Maar laat je er niet door weerhouden om er verder iets mee te doen hoor!
Zij is helaas niet degene die je op weg kan helpen. Maar er is vast een ander die dat wel kan.
Die training die ze genoemd heeft, lijkt dat je wel wat?
Dat is misschien een goede eerste stap. Het klinkt ook wat minder "zwaar" dan een psycholoog.
(Ikzelf heb betere ervaringen met trainingen dan met een psycholoog; maar dat kan per probleem en per persoon verschillen...)
Ga anders eerst eens uitgebreid op zoek naar informatie over:
- De training
- Psychologen, maatschappelijk werk, coaches
- Jouw probleem; zoek eens uit of er namen zijn voor het probleem en voor kenmerken ervan. Op internet is van alles te vinden. Er zijn websites over angst en over onzekerheid etc... en ook fora die daarop gericht zijn.
En er bestaan ook vele boeken over onderwerpen in deze richting.
Als je meer informatie hebt, kun je beter zoeken naar een passende oplossing.
@Systeemkast
Hier praten/typen of met een bekende kan inderdaad prettig zijn om je ei kwijt te kunnen en voor wat ervaringsdeskundigheid van anderen.
Maar een professioneel iemand/een training kan vaak zorgen voor inzichten en/of oefeningen waar je nog wat verder mee komt.
donderdag 12 maart 2015 om 14:42
Op zich was het wel fijne psycholoog hoor. Ze wilde me wel echt helpen en zodra er plaats is, krijg ik een plekje in haar 'groep'/training. Die training lijkt mij ook zeker nuttig, dus daar ben ik blij mee. Ze denkt alleen dat ik meer hulp nodig heb, wat ze me niet kan bieden, en daar ben ik best wel van 'geschrokken'. Ik wilde serieuze hulp, maar ik vind het moeilijk om mijn zelfvertrouwenprobleempje nu zelf ook zo serieus te nemen.
Hier praten/typen is inderdaad ook erg fijn.
Internet bied ook een hoop informatie, maar hoe meer ik zelf probeer op te lossen hoe depressiever ik word meestal. Alles negeren werkt dan nog beter en kost een stuk minder energie. Maar dat is mijn mening..
Hier praten/typen is inderdaad ook erg fijn.
Internet bied ook een hoop informatie, maar hoe meer ik zelf probeer op te lossen hoe depressiever ik word meestal. Alles negeren werkt dan nog beter en kost een stuk minder energie. Maar dat is mijn mening..
donderdag 12 maart 2015 om 14:42
donderdag 12 maart 2015 om 14:49
Hallo Hakuna Matata, erg herkenbaar wat je schrijft, ik ben ook erg onzeker. Ik loop nu bij een psycholoog, hiervoor bij een psychiatrisch verpleegkundige die mij met wat oefeningen op weg heeft geholpen. Een psycholoog is een goed begin en helemaal niet zo zwaar, je krijgt oefeningen en handvatten mee waar je wat mee kan en dat maakt je zelfvertrouwen snel wat groter! Zoek er in ieder geval hulp voor, want je belemmert jezelf om te leven zoals je wilt! Zonde, toch?
donderdag 12 maart 2015 om 14:59
@Systeemkast
Wat ik vroeger leuk vond: zelf nieuwe dingen leren, vriendschappen hebben, geld verdienen, het idee dat ik iets nuttigs doe met mijn leven..
Wanneer het fout ging: toen ik ooit door omstandigheden een soort van depressief werd. Dat is heel lang terug, maar heeft me wel veranderd denk ik..
Wat ik vroeger leuk vond: zelf nieuwe dingen leren, vriendschappen hebben, geld verdienen, het idee dat ik iets nuttigs doe met mijn leven..
Wanneer het fout ging: toen ik ooit door omstandigheden een soort van depressief werd. Dat is heel lang terug, maar heeft me wel veranderd denk ik..
donderdag 12 maart 2015 om 15:22
Ik denk dat je je goed moet realiseren dat een "echte" psycholoog niets engs is! Je bent echt niet gek. Maar als het niet goed met je gaat, kan hij of zij je in elk geval proberen te helpen. Net zoals een huisarts dat kan doen bij iets lichamelijks. Mijn studenten psycholoog zei overigens ook ooit na 2 gesprekken dat ik misschien maar een deeltijd- of klinische behandeling moest gaan doen. Toen vond ik ook dat het wel meeviel, en uiteindelijk was ik na 5 gesprekken met een vrij gevestigde psycholoog alweer helemaal goed op weg.
