Psyche
alle pijlers
Wil het niet
zaterdag 23 juni 2012 om 21:20
Al ongeveer anderhalf jaar kamp ik met een depressie. Het is allemaal begonnen na mijn bevalling (nu al 14 maanden geleden). Moeizame zwangerschap, vroeggeboorte, couveusekind.. Ik denk dat dit de aanleiding is geweest. Ik verandere heel erg. Heb last van woedeaanvallen, paniek, somberheid en een eetstoornis die weer de kop op steekt (in het verleden boulimia gehad). Ik heb een hbo diploma en vlak voor mijn zwangerschap begon ik met werken, helaas moest ik stoppen. Inmiddelszit ik in de ziektewet.
Ik ben intensief bezig met hulp, maar helaas met onvoldoende resultaat. De psych gaf onlangs aan dat hij mij wil doorsturen en wel naar groepstherapie voor personen met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ik wil niet in een groep! Heb hier inmiddels erg lang over nagedacht, maar dit wil ik helemaal niet! Ik wil mij niet blootgeven aan anderen. Door het verleden heb ik al een enorme deuk opgelopen ivm vertrouwen. Ik wil individueel. Weet hier even geen raad mee!
Het ging iets beter met me, maar laatst had ik weer een enorme woedeaanval waarbij ik zelf in mijn gezicht heb gekrabt. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar mijn gezicht bloedde zelfs en heb een week met littekens moeten lopen. Het is nu nog niet weg! Mijn gezicht is mij heilig, maar op zo''n moment voel ik niks meer. Voorheen trok ik aan mijn haren, maar dit keer maakte ik mijn gezicht van kant. Het waren ook geen dunne krasjes.. Maar goed, hulp (meer hulp) heb ik zeker nodig, maar liever niet in groepsverband. Wil amper mensen om mij heen en voel me vaak buitengesloten. Dit zal ik weer meenemen naar huis en erover piekeren..
Ik ben intensief bezig met hulp, maar helaas met onvoldoende resultaat. De psych gaf onlangs aan dat hij mij wil doorsturen en wel naar groepstherapie voor personen met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ik wil niet in een groep! Heb hier inmiddels erg lang over nagedacht, maar dit wil ik helemaal niet! Ik wil mij niet blootgeven aan anderen. Door het verleden heb ik al een enorme deuk opgelopen ivm vertrouwen. Ik wil individueel. Weet hier even geen raad mee!
Het ging iets beter met me, maar laatst had ik weer een enorme woedeaanval waarbij ik zelf in mijn gezicht heb gekrabt. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar mijn gezicht bloedde zelfs en heb een week met littekens moeten lopen. Het is nu nog niet weg! Mijn gezicht is mij heilig, maar op zo''n moment voel ik niks meer. Voorheen trok ik aan mijn haren, maar dit keer maakte ik mijn gezicht van kant. Het waren ook geen dunne krasjes.. Maar goed, hulp (meer hulp) heb ik zeker nodig, maar liever niet in groepsverband. Wil amper mensen om mij heen en voel me vaak buitengesloten. Dit zal ik weer meenemen naar huis en erover piekeren..
zaterdag 23 juni 2012 om 22:14
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 22:04:
Achnein, niet iedereen komt er een stuk vooruit mee. Soms past zoiets écht gewoon niet!
Proberen kan natuurlijk altijd, maar het is niet zaligmakend voor iedereen. Ik ben het met je eens dat niet iedereen er een stuk mee vooruit komt. Maar dit is echter zo'n kleine minderheid, dat ik denk dat het zeker de moeite waard is om het 2 maanden te proberen.
Achnein, niet iedereen komt er een stuk vooruit mee. Soms past zoiets écht gewoon niet!
Proberen kan natuurlijk altijd, maar het is niet zaligmakend voor iedereen. Ik ben het met je eens dat niet iedereen er een stuk mee vooruit komt. Maar dit is echter zo'n kleine minderheid, dat ik denk dat het zeker de moeite waard is om het 2 maanden te proberen.
zaterdag 23 juni 2012 om 22:14
Ik heb 13x op t punt gestaan m'n groeps therape af te zeggen, maar dacht ik kan best 1 keer gaan, en als ik het niets vind, ga ik lekker niet meer!
Dat gaf me lucht rn ik ging en vond het 'vreemd' maar interessant. Allemaal leuke meiden en we kregen vragen die niet 'lastig' waren. Zo hield het het een beetje luchtig, thee drinken en koekjes erbij.
De tweede keer was het iets 'dieper' maar tot je zelf wou, ze vroegen dingen zoals: hoe was je week? En dan vertelde je: lastig maar ging wel.
En hoe vaker je bij elkaar komt hoe dieper je gat.
Nu spreek ik geregeld af met de meiden en hebben we leuke avonden ( even zonder kids en met kids) en helpen we elkaar als het minder gaat.
Voor mij dus erg fijne ervaring geha die ik niet wou missen.
Je kan dus ook net als ik voor jezelf bedenken: ik ga 1 keer en anders gewon niet meer!!
Dat gaf me lucht rn ik ging en vond het 'vreemd' maar interessant. Allemaal leuke meiden en we kregen vragen die niet 'lastig' waren. Zo hield het het een beetje luchtig, thee drinken en koekjes erbij.
De tweede keer was het iets 'dieper' maar tot je zelf wou, ze vroegen dingen zoals: hoe was je week? En dan vertelde je: lastig maar ging wel.
En hoe vaker je bij elkaar komt hoe dieper je gat.
Nu spreek ik geregeld af met de meiden en hebben we leuke avonden ( even zonder kids en met kids) en helpen we elkaar als het minder gaat.
Voor mij dus erg fijne ervaring geha die ik niet wou missen.
Je kan dus ook net als ik voor jezelf bedenken: ik ga 1 keer en anders gewon niet meer!!
zaterdag 23 juni 2012 om 22:27
quote:lemoos schreef op 23 juni 2012 @ 22:04:
Overigens ben ik ook na veel pijn en moeite begonnen met cognitieve gedragstherapie (het G-schema zal je niet vreemd zijn dan). Ik zat daar als een zombie, alsof ik al was gestorven en alleen mijn lichaam die boodschap niet had doorgekregen. Iedere 2 maanden weer een hogere dosis antidepressiva...
En dan s'avonds mijzelf weer zo'n enorme trut vinden dat ik er zo aan toe ben en dat mijn kind beter verdient... Heb mijzelf naar de huisarts gesleept, jankend alles zitten vertellen. Deze heeft een verwijzing naar een psycho-analyticus gegeven, en van daaruit heb ik weer alles opgebouwd. Ben er nog niet, maar ik functioneer weer, slik geen ad meer, en heb zelfs goeie dagen (ik ben inmiddels weer 21 maanden verder sinds bevalling, en de laatste 4 maanden gaat het redelijk tot goed).Wat fantastisch voor jou !
Overigens ben ik ook na veel pijn en moeite begonnen met cognitieve gedragstherapie (het G-schema zal je niet vreemd zijn dan). Ik zat daar als een zombie, alsof ik al was gestorven en alleen mijn lichaam die boodschap niet had doorgekregen. Iedere 2 maanden weer een hogere dosis antidepressiva...
En dan s'avonds mijzelf weer zo'n enorme trut vinden dat ik er zo aan toe ben en dat mijn kind beter verdient... Heb mijzelf naar de huisarts gesleept, jankend alles zitten vertellen. Deze heeft een verwijzing naar een psycho-analyticus gegeven, en van daaruit heb ik weer alles opgebouwd. Ben er nog niet, maar ik functioneer weer, slik geen ad meer, en heb zelfs goeie dagen (ik ben inmiddels weer 21 maanden verder sinds bevalling, en de laatste 4 maanden gaat het redelijk tot goed).Wat fantastisch voor jou !
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 23 juni 2012 om 22:35
quote:cindy83 schreef op 23 juni 2012 @ 21:40:
Weekend: Wat je zegt zet me wel aan het denken. Normaal gesproken praat ik meestal gewoon gezellig mee, maar als het over mijn depressie gaat klap ik vaak dicht. Tegen mijn psych ben ik wel open, maar dat moet wel! Ik voel me vaak zo ongemakkelijk als ik er met anderen over heb. Ga zelfs stotteren (heb in het verleden gestottert, nu soms nog). Ben bang dat ik me alleen ga voelen en buitengesloten. HEt gaat overigens om een deeltijdtherapie, dus zo''n 3 volle dagen!
Zat je tekst door te lezen, maar dit is dus echt een angst die je kunt bespreken met de behandelaars van een deeltijdtherapie.
En je kunt je afvragen of het wel een realistische angst is. Rechtvaardigt dit het afwijzen van de therapie? Overleggen hoor!
Weekend: Wat je zegt zet me wel aan het denken. Normaal gesproken praat ik meestal gewoon gezellig mee, maar als het over mijn depressie gaat klap ik vaak dicht. Tegen mijn psych ben ik wel open, maar dat moet wel! Ik voel me vaak zo ongemakkelijk als ik er met anderen over heb. Ga zelfs stotteren (heb in het verleden gestottert, nu soms nog). Ben bang dat ik me alleen ga voelen en buitengesloten. HEt gaat overigens om een deeltijdtherapie, dus zo''n 3 volle dagen!
Zat je tekst door te lezen, maar dit is dus echt een angst die je kunt bespreken met de behandelaars van een deeltijdtherapie.
En je kunt je afvragen of het wel een realistische angst is. Rechtvaardigt dit het afwijzen van de therapie? Overleggen hoor!
zaterdag 23 juni 2012 om 22:59
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 22:04:
Achnein, niet iedereen komt er een stuk vooruit mee. Soms past zoiets écht gewoon niet!
Proberen kan natuurlijk altijd, maar het is niet zaligmakend voor iedereen.
Het is misschien niet zaligmakend voor iedereen, maar zolang je het niet geprobeerd hebt, kun je niet zeggen dat het niks voor je is. TO kan het op zijn minst proberen.
TO, ik begrijp je aversie tegen groepstherapie. Ik heb me er ook jarenlang tegen afgezet. Het leek me vreselijk om me te moeten openstellen voor allerlei mensen. Ik vond het dóódeng, maar individuele therapie zette bij mij gewoon geen zoden aan de dijk. Uiteindelijk toch in groepstherapie gegaan en ik ben nog steeds godsgelukkig dat ik die stap gezet heb.
Achnein, niet iedereen komt er een stuk vooruit mee. Soms past zoiets écht gewoon niet!
Proberen kan natuurlijk altijd, maar het is niet zaligmakend voor iedereen.
Het is misschien niet zaligmakend voor iedereen, maar zolang je het niet geprobeerd hebt, kun je niet zeggen dat het niks voor je is. TO kan het op zijn minst proberen.
TO, ik begrijp je aversie tegen groepstherapie. Ik heb me er ook jarenlang tegen afgezet. Het leek me vreselijk om me te moeten openstellen voor allerlei mensen. Ik vond het dóódeng, maar individuele therapie zette bij mij gewoon geen zoden aan de dijk. Uiteindelijk toch in groepstherapie gegaan en ik ben nog steeds godsgelukkig dat ik die stap gezet heb.
I am surrounded by morons
zaterdag 23 juni 2012 om 23:04
quote:achnein schreef op 23 juni 2012 @ 22:02:
[...]
Niemand wil in groepstherapie, iedereen die de deur binnenkomt heeft 3 nachten voor die dag niet meer geslapen. Maar aan het einde van de therapie is iedereen een stuk vooruit gekomen, genoeg om weer een beetje te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen is dol op creatieve therapie of bewegingstherapie. Maar het doet wel wat met je.
Tot nu toe heb jij die vooruitgang nog niet geboekt, wat houdt je tegen om het te proberen? Je gevoel is wel iets waar je rekening mee moet houden, maar het is niet heilig. Het heeft je al 14 maanden redelijk bedonderd.Jij verwoordt het stukken beter dan ik
[...]
Niemand wil in groepstherapie, iedereen die de deur binnenkomt heeft 3 nachten voor die dag niet meer geslapen. Maar aan het einde van de therapie is iedereen een stuk vooruit gekomen, genoeg om weer een beetje te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen is dol op creatieve therapie of bewegingstherapie. Maar het doet wel wat met je.
Tot nu toe heb jij die vooruitgang nog niet geboekt, wat houdt je tegen om het te proberen? Je gevoel is wel iets waar je rekening mee moet houden, maar het is niet heilig. Het heeft je al 14 maanden redelijk bedonderd.Jij verwoordt het stukken beter dan ik
I am surrounded by morons
zaterdag 23 juni 2012 om 23:05
Twisted, ik haakte met 'niet voor iedereen zaligmakend' in op wat Achnein zei. Die schreef namelijk in haar post dat iedereen daarmee vooruit komt. En daaronder schreef ik dan ook dat je het altijd kunt proberen.
Ik heb het toen ook geprobeerd, had er van tevoren ook helemaal geen bijzondere weerstand tegen. Maar gaande de therapie, merkte ik dat het echt niet goed (understatement) voor me was. En nu járen later weet ik dat groepsgebeuren voor mij niet past.
Ik heb het toen ook geprobeerd, had er van tevoren ook helemaal geen bijzondere weerstand tegen. Maar gaande de therapie, merkte ik dat het echt niet goed (understatement) voor me was. En nu járen later weet ik dat groepsgebeuren voor mij niet past.
zondag 24 juni 2012 om 10:11
Niet alle reactis gelezen, maar wel ervaring met individuele therapie, en groepstherapie. Net als jij wilde ik dat echt niet. Uiteindelijk knop omgezet en die sessies gevolgt.
Ben daarmee zo opgeschoten, en heb zoveel geleerd, ingezien en mezelf echt hervonden. Mijn behandeling is gestopt nu na die groepssessie. Ben klaar en voel me echt herboren.
Misschien toch eens gewoon proberen die sessies. En voelt dat dan nog niet goed, vervelend, geef dat dan aan bij je behandelaar. Maar geloof me, klinkt enger dan dat het is! Kunt er echt veel baat bij hebben.
Veel sterkte en succes in elk geval.
Ben daarmee zo opgeschoten, en heb zoveel geleerd, ingezien en mezelf echt hervonden. Mijn behandeling is gestopt nu na die groepssessie. Ben klaar en voel me echt herboren.
Misschien toch eens gewoon proberen die sessies. En voelt dat dan nog niet goed, vervelend, geef dat dan aan bij je behandelaar. Maar geloof me, klinkt enger dan dat het is! Kunt er echt veel baat bij hebben.
Veel sterkte en succes in elk geval.
vrijdag 29 juni 2012 om 18:19
Allemaal ontzettend bedankt voor de reacties! Excuses voor mijn late reactie. Heb het me laten bezinken en kom er nog steeds niet echt uit. De psych doet net of ik alleen nog hoop heb met groepstherapie. Ben zo bang voor buitensluiting en me niet op mijn gemak voelen. Heb het idee dat ik geen andere keus heb. Bovendien zijn wachttijden lang, ongeveer 4 maanden en de therapie duurt 6 maanden! Heb al een gat in mijn CV en probeer dat eens te verklaren. Ik weet het even niet meer. Maar heel erg bedankt voor de reacties.
vrijdag 29 juni 2012 om 19:44
vrijdag 29 juni 2012 om 20:38
quote:cindy83 schreef op 23 juni 2012 @ 21:20:
Ik ben intensief bezig met hulp, maar helaas met onvoldoende resultaat. De psych gaf onlangs aan dat hij mij wil doorsturen en wel naar groepstherapie voor personen met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ik wil niet in een groep! Heb hier inmiddels erg lang over nagedacht, maar dit wil ik helemaal niet! Ik wil mij niet blootgeven aan anderen. Door het verleden heb ik al een enorme deuk opgelopen ivm vertrouwen. Ik wil individueel. Weet hier even geen raad mee!
.
Wil je aandacht van een therapeut, of wil je verbetering zien??
En wie heeft er nou nog nooit een deuk in zn vertrouwen opgelopen?
Ik vind het nogal een kul-argument om niet in groepstherapie te gaan. Om beter te worden zal je door je angst heen moeten.
Aan een therapeut die met je mee kletst heb je dan ook weinig.
En ik hoor je over een gat in je cv.
Maar bijna geen woord over je kind!
Hoe gaat het daarmee?
Reken maar dat hij/zij jouw spanningen voelt en mee zal nemen in zijn/haar verdere leven.
Voor alleen al voor het welzijn van je kind zou ik dus zeker het advies van de pyschiater opvolgen.
Voor mensen met persoonlijkheidsstoornissen (borderline?) werkt vaak groepstherapie veel beter dan individueel.
Ik hoor je alleen maar over 'ik wil dit', 'ik wil dat', 'ik wil dat niet', maar wat is het beste voor jou en vooral voor je kind??
Dus kom op, denk aan je kind en ga iets doen wat wél helpt! Want met een moeder die zich openkrabt en haar haren eruit trekt......zal je kind straks ook rijp zijn voor de psychiater.
Ik ben intensief bezig met hulp, maar helaas met onvoldoende resultaat. De psych gaf onlangs aan dat hij mij wil doorsturen en wel naar groepstherapie voor personen met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ik wil niet in een groep! Heb hier inmiddels erg lang over nagedacht, maar dit wil ik helemaal niet! Ik wil mij niet blootgeven aan anderen. Door het verleden heb ik al een enorme deuk opgelopen ivm vertrouwen. Ik wil individueel. Weet hier even geen raad mee!
.
Wil je aandacht van een therapeut, of wil je verbetering zien??
En wie heeft er nou nog nooit een deuk in zn vertrouwen opgelopen?
Ik vind het nogal een kul-argument om niet in groepstherapie te gaan. Om beter te worden zal je door je angst heen moeten.
Aan een therapeut die met je mee kletst heb je dan ook weinig.
En ik hoor je over een gat in je cv.
Maar bijna geen woord over je kind!
Hoe gaat het daarmee?
Reken maar dat hij/zij jouw spanningen voelt en mee zal nemen in zijn/haar verdere leven.
Voor alleen al voor het welzijn van je kind zou ik dus zeker het advies van de pyschiater opvolgen.
Voor mensen met persoonlijkheidsstoornissen (borderline?) werkt vaak groepstherapie veel beter dan individueel.
Ik hoor je alleen maar over 'ik wil dit', 'ik wil dat', 'ik wil dat niet', maar wat is het beste voor jou en vooral voor je kind??
Dus kom op, denk aan je kind en ga iets doen wat wél helpt! Want met een moeder die zich openkrabt en haar haren eruit trekt......zal je kind straks ook rijp zijn voor de psychiater.
vrijdag 29 juni 2012 om 21:16
Molly, bij mij was het dus net andersom. Naar om te horen dat het voor slecht heeft uitgepakt.
Ik zag er tegenoooooop, vreselijk.
Net als TO: ik wilde geen anderen om mij heen. Delen met anderen: echt niet, veel te persoonlijk allemaal.
Ik besloot uiteindelijk toch te gaan. Ik realiseerde me dat ik de keuze had in wat en hoeveel ik wilde vertellen. En als het echt niets voor mij bleek te zijn, kon ik altijd nog gaan.
Maar na 3 sessies begon ik toch voorzichtig wat te vertellen. En in te haken op de ervaringen/gevoelens van anderen.
Ik had stiekem gehoopt dat er één of meerderen zouden zijn met een soort zelfde 'problematiek'. Dàt was niet het geval, was allemaal van een ander kaliber. In die zin had ik er (voor mijn gevoel dan, hè) weinig aan.
Maar ik heb er zó veel over mijzelf geleerd. Ben er ook echt een stuk assertiever van geworden.
En leuke mensen leren kennen!
Het is voor mij een goede afronding geweest van jaren individuele therapie.
Cindy: ik wil alleen zeggen, misschien zou je het tòch willen proberen. Je leest dat niemand er naar vooruit keek, zeg maar. En dat er toch meerderen zijn die het als positief/helend hebben ervaren.
Wat je ook beslist: sterkte en succes.
Ik zag er tegenoooooop, vreselijk.
Net als TO: ik wilde geen anderen om mij heen. Delen met anderen: echt niet, veel te persoonlijk allemaal.
Ik besloot uiteindelijk toch te gaan. Ik realiseerde me dat ik de keuze had in wat en hoeveel ik wilde vertellen. En als het echt niets voor mij bleek te zijn, kon ik altijd nog gaan.
Maar na 3 sessies begon ik toch voorzichtig wat te vertellen. En in te haken op de ervaringen/gevoelens van anderen.
Ik had stiekem gehoopt dat er één of meerderen zouden zijn met een soort zelfde 'problematiek'. Dàt was niet het geval, was allemaal van een ander kaliber. In die zin had ik er (voor mijn gevoel dan, hè) weinig aan.
Maar ik heb er zó veel over mijzelf geleerd. Ben er ook echt een stuk assertiever van geworden.
En leuke mensen leren kennen!
Het is voor mij een goede afronding geweest van jaren individuele therapie.
Cindy: ik wil alleen zeggen, misschien zou je het tòch willen proberen. Je leest dat niemand er naar vooruit keek, zeg maar. En dat er toch meerderen zijn die het als positief/helend hebben ervaren.
Wat je ook beslist: sterkte en succes.
Known to cause insanity in laboratory mice
vrijdag 29 juni 2012 om 21:25
Lys: even in het kort. Die knuffel is fijn, maar niet van toepassing. Ik ben er alleen maar wijzer van geworden. Was misschien niet duidelijk in de eerdere reacties. Het werkte dus niet voor mij, die groepstherapie, maar daardoor kwam wel het juiste (voor mij) op mijn pad. En daardoor heb ik nu al jaren nergens last meer van.
Dus vind het totaal niet erg dat het niet goed uitpakte bij mij. Daardoor kon ik verder zoeken en knokken. En ben ik nu dus waar ik wilde zijn: gelukkig en psychisch gezond.
Dus vind het totaal niet erg dat het niet goed uitpakte bij mij. Daardoor kon ik verder zoeken en knokken. En ben ik nu dus waar ik wilde zijn: gelukkig en psychisch gezond.
vrijdag 29 juni 2012 om 21:31
Lys, dank je. En voor jou een terug.
Omdat het voor jou toch veel gebracht heeft. Heeft mij ook wel wat gebracht natuurlijk, want van alles in je leven leer je. Al is het maar om te zien wat níet prettig is e.d., dus zelfkennis.
Fijn in ieder geval dat jij er ook leuke contacten aan hebt overgehouden én assertiever bent geworden!
*ben nu weer weg, heb even forumpauze*
Omdat het voor jou toch veel gebracht heeft. Heeft mij ook wel wat gebracht natuurlijk, want van alles in je leven leer je. Al is het maar om te zien wat níet prettig is e.d., dus zelfkennis.
Fijn in ieder geval dat jij er ook leuke contacten aan hebt overgehouden én assertiever bent geworden!
*ben nu weer weg, heb even forumpauze*
zondag 1 juli 2012 om 00:14
Voor iedereen pakt het anders uit zo te lezen. Gisteren heftig gesprek gehad met mijn man. Ik heb geen keuze meer ik moet het doen. Hij zegt dat ik de therapie moet volgen, anders weet hij niet of hij het wel volhoudt 
Mijn spanningen heb ik vrijwel nooit laten merken aan mijn kind. In hoeverre dit mogelijk is natuurlijk. Er is geen ander hulp, ik zal wel moeten. Ik ga ervoor, meer keuze heb ik ook niet. Weet alleen niet of ik mag stoppen mocht ik het echt niks vinden. Maar ik ga het doen, anders heb ik helemaal niemand meer en modder ik nog steeds verder.
Mijn spanningen heb ik vrijwel nooit laten merken aan mijn kind. In hoeverre dit mogelijk is natuurlijk. Er is geen ander hulp, ik zal wel moeten. Ik ga ervoor, meer keuze heb ik ook niet. Weet alleen niet of ik mag stoppen mocht ik het echt niks vinden. Maar ik ga het doen, anders heb ik helemaal niemand meer en modder ik nog steeds verder.
