Psyche
alle pijlers
zelfmoordpoging zus
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:12
Lieve allemaal,
Ik zit zo vol gedachten en vragen en emoties, weet niet goed wat ik ermee aan moet.
Gisteren te horen gekregen dat mijn zus na een zelfmoordpoging op de ic was beland. Een overdosis medicijnen. Dit is niet haar eerste poging maar het kwam wel heel onverwacht.
Nu ga ik haar morgen bezoeken in het ziekenhuis, ik wil er voor haar zijn en haar steunen, maar ik ben compleet blanco in wat ik moet zeggen of doen. Van mijn vader hoorde ik dat ze niet blij was dat ze het heeft overleefd. Ze had liever niet wakker willen worden. Ze had een afscheidsbrief klaar. En in die zin is het deze keer anders. Eerdere keren had ze achteraf spijt en wilde ze hulp.
Wat moet ik tegen haar zeggen? Wat juist niet? Ik weet het gewoon echt niet meer... Voel me heel machteloos hierin.
Heeft iemamd ervaring hiermee of tips?
Ik zit zo vol gedachten en vragen en emoties, weet niet goed wat ik ermee aan moet.
Gisteren te horen gekregen dat mijn zus na een zelfmoordpoging op de ic was beland. Een overdosis medicijnen. Dit is niet haar eerste poging maar het kwam wel heel onverwacht.
Nu ga ik haar morgen bezoeken in het ziekenhuis, ik wil er voor haar zijn en haar steunen, maar ik ben compleet blanco in wat ik moet zeggen of doen. Van mijn vader hoorde ik dat ze niet blij was dat ze het heeft overleefd. Ze had liever niet wakker willen worden. Ze had een afscheidsbrief klaar. En in die zin is het deze keer anders. Eerdere keren had ze achteraf spijt en wilde ze hulp.
Wat moet ik tegen haar zeggen? Wat juist niet? Ik weet het gewoon echt niet meer... Voel me heel machteloos hierin.
Heeft iemamd ervaring hiermee of tips?
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:19
Je mag gerust boos op haar zijn, want je wilt haar natuurlijk helemaal niet kwijt...toch besef ik ook heel goed dat iemand die echt niet meer wil leven, gewoon echt niet meer wil. Het is voor ons moeilijk voor te stellen waarom zij niet meer wil leven.
Uit gewoon je gevoelens, welke dan ook en probeer hoe moeilijk ook haar beweegredenen te begrijpen zo goed en zo kwaad als dat kan.
heel veel sterkte , het is loodzwaar voor jullie allemaal.
Uit gewoon je gevoelens, welke dan ook en probeer hoe moeilijk ook haar beweegredenen te begrijpen zo goed en zo kwaad als dat kan.
heel veel sterkte , het is loodzwaar voor jullie allemaal.
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:21
Het voelt even verdrietig als eerder, maar ook hulpelozer. Omdat ze eerdere keren er echt spijt van had en zelf erg geschrokken was. Leken meer impulsieve pogingen. Nu lijkt het meer gepland en wil ze ook echt niet meer leven. Daarnaast heeft ze heel veel hulp gehad aan een lange opname periode en medicatie gebruik waardoor we echt het idee hadden dat het goed met haar ging. Ik weet niet wat er nu moet gebeuren. Wat als ze het weer probeert...
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:23
quote:Istar_ schreef op zaterdag 11 oktober 2014 16:16 Dat je van haar houdt?Ik zal zeker haar vertellen dat ik van haar houd en dat ik haar niet wil missen. En ik weet ook dat ze dat fijn vind om te horen. Maar als je niet meer wilt leven, wat betekent dat dan nog. Ik weet zeker dat ze weet dat er veel mensen zijn die van haar houden...
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:24
Lastig. Ik heb precies hetzelfde meegemaakt alleen was ik toen de patiënt.
Ik wilde eigenlijk gewoon dat er normaal tegen me gedaan werd, ik geen zielige blikken kreeg en al helemaal niet dat er gezegd werd dat ze blij waren dat ik er nog was en dat ik daar ook ooit zo naar kon kijken.
Weet je wat het ook was, ik was er destijds van overtuigd dat mensen (dus ook mijn zussen en andere familie) opgelucht zouden zijn als ik er niet meer was zodat ik hun niet meer tot last was. Het voelde dus niet alsof ik niet meer voor hun wilde leven of dat ik niet genoeg om ze gaf. Ik zag het echt als de enige uitweg, ook om hun rust te geven. Als mensen zeiden dat ze van me hielden geloofde ik ze dan ook niet want wie kon er nou nog van me houden. Het was lastig, voor iedereen.
Nu, 4 jaar later ziet mijn leven er heel anders uit en ben ik blij dat ik, tegen de verwachting in, wakker ben geworden. Ik hoop oprecht dat je zus dit over een paar jaar ook kan zeggen.
Veel sterkte voor jou, en je zus.
Ik wilde eigenlijk gewoon dat er normaal tegen me gedaan werd, ik geen zielige blikken kreeg en al helemaal niet dat er gezegd werd dat ze blij waren dat ik er nog was en dat ik daar ook ooit zo naar kon kijken.
Weet je wat het ook was, ik was er destijds van overtuigd dat mensen (dus ook mijn zussen en andere familie) opgelucht zouden zijn als ik er niet meer was zodat ik hun niet meer tot last was. Het voelde dus niet alsof ik niet meer voor hun wilde leven of dat ik niet genoeg om ze gaf. Ik zag het echt als de enige uitweg, ook om hun rust te geven. Als mensen zeiden dat ze van me hielden geloofde ik ze dan ook niet want wie kon er nou nog van me houden. Het was lastig, voor iedereen.
Nu, 4 jaar later ziet mijn leven er heel anders uit en ben ik blij dat ik, tegen de verwachting in, wakker ben geworden. Ik hoop oprecht dat je zus dit over een paar jaar ook kan zeggen.
Veel sterkte voor jou, en je zus.
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:26
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:26
quote:Saaraa schreef op 11 oktober 2014 @ 16:21:
Het voelt even verdrietig als eerder, maar ook hulpelozer. Omdat ze eerdere keren er echt spijt van had en zelf erg geschrokken was. Leken meer impulsieve pogingen. Nu lijkt het meer gepland en wil ze ook echt niet meer leven. Daarnaast heeft ze heel veel hulp gehad aan een lange opname periode en medicatie gebruik waardoor we echt het idee hadden dat het goed met haar ging. Ik weet niet wat er nu moet gebeuren. Wat als ze het weer probeert...
Lastig. Ik kreeg de keuze van de psychiater die me kwam beoordelen. Of een "vrijwillige" opname of er werd er 1 onder dwang geregeld. Gezien de omstandigheden kon ik wel inschatten dat die dwang opname er wel zou komen dus heb gekozen "vrijwillig" opgenomen te worden.
Ik neem aan dat er ook een psychiater bij je zus komt/geweest is?
Het voelt even verdrietig als eerder, maar ook hulpelozer. Omdat ze eerdere keren er echt spijt van had en zelf erg geschrokken was. Leken meer impulsieve pogingen. Nu lijkt het meer gepland en wil ze ook echt niet meer leven. Daarnaast heeft ze heel veel hulp gehad aan een lange opname periode en medicatie gebruik waardoor we echt het idee hadden dat het goed met haar ging. Ik weet niet wat er nu moet gebeuren. Wat als ze het weer probeert...
Lastig. Ik kreeg de keuze van de psychiater die me kwam beoordelen. Of een "vrijwillige" opname of er werd er 1 onder dwang geregeld. Gezien de omstandigheden kon ik wel inschatten dat die dwang opname er wel zou komen dus heb gekozen "vrijwillig" opgenomen te worden.
Ik neem aan dat er ook een psychiater bij je zus komt/geweest is?
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:33
Dankjewel voor je reactie ikbenik, vind het moeilijk om me in haar te verplaatsen, maar jouw reactie helpt me wel. Alhoewel iedereen natuurlijk verschillend is. Ik wil haar gewoon laten weten dat ze belangrijk is voor mij, en juist niet een last. Haar reactie op een berichtje van mij was inderdaad ook, sorry dat ik jullie zo tot last ben, en jullie hiermee opzadel. Ik heb haar gezegd geen sorry te moeten zeggen, ze is niet tot een last, ze doet een zelfmoordpoging en dat is heus niet zomaar. Maar alles wat ik zeg voelt zo leeg. Ik kan geen woorden vinden. Heb haar vandaag een sms gestuurd en wel een uur lang steeds opnieuw getypt. Uiteindelijk waren het maar 2 korte zinnen die eruit kwamen.
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:35
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:42
Pfff sterkte! Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Jij, je ouders andere familie en vrienden willen haar niet kwijt. Zij heeft redenen voor haar zelf waarom ze wel uit het leven wilde stappen. En waarschijnlijk heeft ze al een hele weg achter de rug als ik je zo lees....Ik hoop dat ze goede begeleiding krijgt en dat ze ooit net zo ver komt als ikben
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:45
Eigenlijk denk je, als je zo depressief bent, verstoord. Soort omgekeerde psychose. Je denkt en bent overtuigd van dingen die niet waar zijn.
Ik was er namelijk van overtuigd dat mijn omgeving veel beter af was zonder mij. Zoals IBI al schreef, ik voelde me een enorme belasting op het leven van anderen.
En ik was moe, zo intens moe. Ik wilde gewoon nooit meer wakker worden, ik was het uitzichtloze vechten zat.
Ik was er namelijk van overtuigd dat mijn omgeving veel beter af was zonder mij. Zoals IBI al schreef, ik voelde me een enorme belasting op het leven van anderen.
En ik was moe, zo intens moe. Ik wilde gewoon nooit meer wakker worden, ik was het uitzichtloze vechten zat.
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:50
Laat je zus niet vallen en veroordeel haar niet. Ze heeft het al moeilijk genoeg.
Uit ervaring weet ik dat degene die de poging doet denkt haar dierbaren een plezier te doen zodat zij geen zorgen en verdriet meer hebben. Zo voelde ik het ook en dacht mijn kinderen echt een plezier te doen. Had ook brief en alles geschreven.
Het blijft een rot situatie en het is heel logisch dat je je zo voelt.
Veel sterkte voor jou en je zus
Zelf heb ik dus in de situatie ven je zus gezeten en werd door de familie compleet genegeerd zoals gewoonlijk en ik vond het prima. Dit ligt natuurlijk ook aan de band die je met je familie hebt.
Ik kreeg overigens meteen een IBS aan mijn broek dus had niks te kiezen.
Andere 2 keer werd vrijwillige opname.
Uit ervaring weet ik dat degene die de poging doet denkt haar dierbaren een plezier te doen zodat zij geen zorgen en verdriet meer hebben. Zo voelde ik het ook en dacht mijn kinderen echt een plezier te doen. Had ook brief en alles geschreven.
Het blijft een rot situatie en het is heel logisch dat je je zo voelt.
Veel sterkte voor jou en je zus
Zelf heb ik dus in de situatie ven je zus gezeten en werd door de familie compleet genegeerd zoals gewoonlijk en ik vond het prima. Dit ligt natuurlijk ook aan de band die je met je familie hebt.
Ik kreeg overigens meteen een IBS aan mijn broek dus had niks te kiezen.
Andere 2 keer werd vrijwillige opname.
zaterdag 11 oktober 2014 om 16:52
IBI
Istar
Dàppere meiden!
Ik zou niet te veel zeggen.
Laat haar merken en voelen dat je zielsdankbaar bent dat zij er nog is.
Hopelijk kan een goede psychische behandeling haar gedachtengang doen keren.
Wees niet boos alsjeblieft, je zus is ziek
Istar
Dàppere meiden!
Ik zou niet te veel zeggen.
Laat haar merken en voelen dat je zielsdankbaar bent dat zij er nog is.
Hopelijk kan een goede psychische behandeling haar gedachtengang doen keren.
Wees niet boos alsjeblieft, je zus is ziek
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 11 oktober 2014 om 17:00
quote:AsoTut schreef op 11 oktober 2014 @ 16:51:
Ik lees jou nu Istar dus helaas is het ook voor jou herkenbaar.
Ja, alleen deed ik het niet goed en werd ik vanzelf weer wakker. Niemand weet dat ik 2x een zmp heb gedaan.
Zelfs dát kon ik niet goed. Echt het ultieme mislukkeling-zijn gevoel.
Gelukkig is het niet gelukt
Ik lees jou nu Istar dus helaas is het ook voor jou herkenbaar.
Ja, alleen deed ik het niet goed en werd ik vanzelf weer wakker. Niemand weet dat ik 2x een zmp heb gedaan.
Zelfs dát kon ik niet goed. Echt het ultieme mislukkeling-zijn gevoel.
Gelukkig is het niet gelukt
zaterdag 11 oktober 2014 om 17:00
Ik heb wat ervaring. Ik veroordeel het niet. Nooit gedaan. Ik leef met ze mee en vind het intens verdrietig, ook voor mijzelf. Mensen snappen het vaak niet en ik praat er ook zelden over. Ik heb afstand genomen. Ik ging er zelf aan onderdoor. Hoe erg ook. Mijn moeder en zus kunnen beide niet omgaan met het leven en hebben beide meerdere pogingen gedaan. Ik had ze liever nog bijgestaan. Ik hoop dat jij dat wel kan en als het je niet lukt, het los te laten. Heel veel sterkte
zaterdag 11 oktober 2014 om 17:02
Misschien kunnen degenen die dat willen die hier ervaring mee hebben aan Saaraa vertellen hoe het was om mensen om je heen te hebben die juist wél of juist níet wilden praten erover? En wat voor dingen je nou echt geraakt hebben (en welke dingen totaal niet aankwamen)? Niet dat er één manier is om het goed te doen, maar misschien helpt het Saaraa om dicht bij haarzelf te blijven en te bedenken welk gedrag en welke woorden goed bij haar passen?
Ik kan me voorstellen dat dat onwijs emotioneel is om te doen. Maar wat ik zo bijzonder vind: hier schrijven mooie, sterke vrouwen die er nog wél zijn. Ondanks dat ze zeggen dat ze dachten dat het nooit meer over zou gaan, ondanks dat ze zeggen dat ze een enorme belasting waren, ondanks dat ze helemaal niet zaten te wachten op bekommernissen van hun omgeving. Toch zijn jullie nu nog hier en jullie hebben ook een 'Saaraa' in jullie leven gehad die er juist wel of juist helemaal niet voor je was...
Of vraag ik nu iets heel geks? Het lijkt me emotioneel wel heftig om dat te doen, maar misschien helpt het een beetje?
Ik kan me voorstellen dat dat onwijs emotioneel is om te doen. Maar wat ik zo bijzonder vind: hier schrijven mooie, sterke vrouwen die er nog wél zijn. Ondanks dat ze zeggen dat ze dachten dat het nooit meer over zou gaan, ondanks dat ze zeggen dat ze een enorme belasting waren, ondanks dat ze helemaal niet zaten te wachten op bekommernissen van hun omgeving. Toch zijn jullie nu nog hier en jullie hebben ook een 'Saaraa' in jullie leven gehad die er juist wel of juist helemaal niet voor je was...
Of vraag ik nu iets heel geks? Het lijkt me emotioneel wel heftig om dat te doen, maar misschien helpt het een beetje?
zaterdag 11 oktober 2014 om 17:06
Een kennis van mij heeft overigens een poging gedaan die is gelukt. Zij was al van klein, klein kind af aan zo enorm ongelukkig. Dat is ook nooit overgegaan. Ze ging van een ongelukkig kind naar een ongelukkige puber naar een ongelukkige volwassene en ze wilde echt niet meer. Ze had het ook buitensporig goed voorbereid, het liet geen twijfel dat ze echt dacht dat het nooit meer goed zou komen en dat het beter was zo. Op de afscheidsdienst sprak haar beste vriendin, die in exact dezelfde situatie had gezeten. Ze hadden elkaar ook leren kennen in een psychiatrische instelling. Ze herkenden dus heel veel in elkaar. En dat meisje vertelde dat zij zelf op exact hetzelfde punt had gestaan, dat ze echt oprecht had gedacht dat het nooit meer over zou gaan, dat ze nooit meer gelukkig zou worden, dat niks meer zou werken... maar bij haar is het toch gebeurd. En zij zei: ik kan me zó goed voorstellen hoe het meisje zich heeft gevoeld omdat ik mezelf ook altijd zo heb gevoeld. Maar juist omdat ik daar heb gestaan, wéét ik dat het anders kan en dat had ik haar zo graag willen meegeven.
Heel tragisch vond ik dat en tegelijkertijd heel hoopgevend. Ik hou daar altijd een beetje aan vast als iemand zo ongelukkig is: dat het echt over kan gaan, zelfs al ziet niemand dat nog.
Heel tragisch vond ik dat en tegelijkertijd heel hoopgevend. Ik hou daar altijd een beetje aan vast als iemand zo ongelukkig is: dat het echt over kan gaan, zelfs al ziet niemand dat nog.
