Psyche
alle pijlers
Zichtbaarheids angst (lang)
donderdag 6 september 2012 om 13:14
Hallo!
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk niet meer uitkom.
Ik heb al een verwijsbrief van de huisarts voor een psycholoog,
maar ik vroeg me af of iemand hier op het forum nog advies voor me heeft of dat iemand hier ook ervaring mee heeft.
Ook vind ik het lastig om de stap te zetten om echt naar een psycholoog te gaan, ook al weet ik dat het me alleen maar gaat helpen, ik vind het lastig.
Even samengevat mijn probleem:
Ik wist eigenlijk nooit precies waar ik last van had.
Toen ik jong was, was ik altijd erg verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer het is veranderd, volgens mij werd het na mijn 10e steeds beter, uiteindelijk was ik op mijn 17e totaal niet meer verlegen en ben ik dat tot op de dag van vandaag (21) ook niet meer. Ik vind het leuk om met verschillende mensen te praten en vind dat ook niet eng.
Toen ik ging googlen naar de angsten waar ik last van heb, vond ik een stukje dat mijn probleem beschrijft:
"voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek."
Bij mij gaat het dan vooral om als ik ergens 'in the picture' sta.
Bij voorstelrondjes, sollicitatiegesprekken, verjaardagen etc.
Ik vind het allemaal prima, zolang ik niet ALLEEN in beeld kom.
Als alle ogen op mijn zijn gericht word ik enorm zenuwachtig en ben ik niet meer mezelf. Bijvoorbeeld een tijdje terug op een verjaardag had iemand een leuk spel op de Wii, iedereen speelde het, maar ik wou niet. Dan moest ik namelijk voor iedereen gaan staan en dat spel spelen. (Slaat helemaal nergens op?)
Op zich kan ik er verder in het dagelijks leven goed mee omgaan, alleen bij presenteren niet. Ik moet bijvoorbeeld binnenkort een presentatie doen over een willekeurig onderwerp van 10 minuten. Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken. Ik daarentegen maak me hier een week lang enorm druk om, zo erg dat ik een excuus verzin en niet naar die les ga.
Sorry voor het lange bericht!
Maar ik zit er echt mee.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Herkent iemand zich hierin of heeft iemand dé oplossing?
Bedankt!
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk niet meer uitkom.
Ik heb al een verwijsbrief van de huisarts voor een psycholoog,
maar ik vroeg me af of iemand hier op het forum nog advies voor me heeft of dat iemand hier ook ervaring mee heeft.
Ook vind ik het lastig om de stap te zetten om echt naar een psycholoog te gaan, ook al weet ik dat het me alleen maar gaat helpen, ik vind het lastig.
Even samengevat mijn probleem:
Ik wist eigenlijk nooit precies waar ik last van had.
Toen ik jong was, was ik altijd erg verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer het is veranderd, volgens mij werd het na mijn 10e steeds beter, uiteindelijk was ik op mijn 17e totaal niet meer verlegen en ben ik dat tot op de dag van vandaag (21) ook niet meer. Ik vind het leuk om met verschillende mensen te praten en vind dat ook niet eng.
Toen ik ging googlen naar de angsten waar ik last van heb, vond ik een stukje dat mijn probleem beschrijft:
"voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek."
Bij mij gaat het dan vooral om als ik ergens 'in the picture' sta.
Bij voorstelrondjes, sollicitatiegesprekken, verjaardagen etc.
Ik vind het allemaal prima, zolang ik niet ALLEEN in beeld kom.
Als alle ogen op mijn zijn gericht word ik enorm zenuwachtig en ben ik niet meer mezelf. Bijvoorbeeld een tijdje terug op een verjaardag had iemand een leuk spel op de Wii, iedereen speelde het, maar ik wou niet. Dan moest ik namelijk voor iedereen gaan staan en dat spel spelen. (Slaat helemaal nergens op?)
Op zich kan ik er verder in het dagelijks leven goed mee omgaan, alleen bij presenteren niet. Ik moet bijvoorbeeld binnenkort een presentatie doen over een willekeurig onderwerp van 10 minuten. Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken. Ik daarentegen maak me hier een week lang enorm druk om, zo erg dat ik een excuus verzin en niet naar die les ga.
Sorry voor het lange bericht!
Maar ik zit er echt mee.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Herkent iemand zich hierin of heeft iemand dé oplossing?
Bedankt!
donderdag 6 september 2012 om 13:18
Ik herken wel de enorme hekel aan voorstelrondjes waarbij dan alle ogen op je gericht zijn. Dat vind ik echt zo erg. Ik sta gewoon niet graag in de belangstelling, al mijn hele leven niet. En weet je, ik vind het prima om zo te zijn. Geen teken van zwakte zoals jij het ziet. Nee, zo ben je en ieder mens is anders. Accepteer het gewoon, dan zal het ook minder beladen worden. Ik zit sinds kort op een cursus en ben daar ook een beetje de stille. In een op een contact ben ik echter heel goed, ik kan goed luisteren en heb vaak (volgens anderen) een waardevol advies. Nou, dat is ook wat waard vind ik.
Houd van jezelf zoals je bent!
Houd van jezelf zoals je bent!
donderdag 6 september 2012 om 13:20
donderdag 6 september 2012 om 13:22
@Sylphide, je hebt ook wel gelijk! In veel situaties weet ik ook dat ik zo ben en vind het ook niet erg. Maar ik zou me zoveel fijner voelen als ik meer zou durven, ik heb het gevoel dat het me heel erg tegenhoud.
Ik zie het feit dat ik niet in/voor een groep durf te spreken voelt voor mezelf als een teken van zwakte. Dan denk ik verdomme, iedereen kan toch een paar minuten wat vertellen voor de klas zonder een paniekaanval te krijgen, waarom kan ik dat niet..
Ik zie het feit dat ik niet in/voor een groep durf te spreken voelt voor mezelf als een teken van zwakte. Dan denk ik verdomme, iedereen kan toch een paar minuten wat vertellen voor de klas zonder een paniekaanval te krijgen, waarom kan ik dat niet..
donderdag 6 september 2012 om 13:23
Klinkt alsof je sociaal angstig bent, met paniekaanvallen. Bewust en onbewust ben je toch bezig met wat mensen van jou vinden. Dusdanig dat het je leven belemmert want je ontwijkt de confrontaties en ook dat ontwijken/piekeren kost veel energie.
Er zijn -bij mijn weten- groepstherapieën waarin je analyseert of jouw angst/falen terecht is of niet, en waarin je leert hoe je beter met lastige situaties omgaat door ze aan te gaan (exposure) i.p.v. ze te ontwijken.
Zie de psycholoog niet als een enorme drempel, maar zie die persoon als iemand die je wegwijs zal maken door je inzichten te verschaffen. Iemand die je juist zal helpen omdat hij/zij daar zijn/haar beroep van heeft gemaakt.
Veel succes.
Er zijn -bij mijn weten- groepstherapieën waarin je analyseert of jouw angst/falen terecht is of niet, en waarin je leert hoe je beter met lastige situaties omgaat door ze aan te gaan (exposure) i.p.v. ze te ontwijken.
Zie de psycholoog niet als een enorme drempel, maar zie die persoon als iemand die je wegwijs zal maken door je inzichten te verschaffen. Iemand die je juist zal helpen omdat hij/zij daar zijn/haar beroep van heeft gemaakt.
Veel succes.
donderdag 6 september 2012 om 13:23
donderdag 6 september 2012 om 13:24
Voor een groep spreken is geloof ik de meest voorkomende angst, dus je bent niet de enige gek hoor. Gelukkig kun je het trainen en meer vertrouwen in jezelf krijgen door te oefenen. En je hoeft verder helemaal niet allerlei andere dingen zoals sociale fobie en angststoornis erbij te hebben. Niet raar hoor!
donderdag 6 september 2012 om 13:26
donderdag 6 september 2012 om 13:29
Wordt er tegenwoordig overal een naampje aan gegeven?
Ik vind voorstelrondjes ook doodeng (zo eng dat ik cursus SV heb afgezegd), ik vind spreken voor een (grote) groep ook doodeng. Ik voel me ook absoluut niet prettig als ik (alleen) in het middelpunt van de belangstelling sta. Zoals het voorbeeld van de Wii, zou ik ook niet durven. Of uit het publiek gehaald worden bij een goochelshow ofzo, no way!
Ik heb het al bij de kassa, als ik niet snel genoeg naar mijn zin mijn tas heb ingepakt en er een hele rij staat te wachten op mij en naar mij kijkt (denk ik).
Ik vind voorstelrondjes ook doodeng (zo eng dat ik cursus SV heb afgezegd), ik vind spreken voor een (grote) groep ook doodeng. Ik voel me ook absoluut niet prettig als ik (alleen) in het middelpunt van de belangstelling sta. Zoals het voorbeeld van de Wii, zou ik ook niet durven. Of uit het publiek gehaald worden bij een goochelshow ofzo, no way!
Ik heb het al bij de kassa, als ik niet snel genoeg naar mijn zin mijn tas heb ingepakt en er een hele rij staat te wachten op mij en naar mij kijkt (denk ik).
donderdag 6 september 2012 om 13:33
donderdag 6 september 2012 om 13:34
Iets is een fobie als het je belemmert in je dagelijks functioneren. Als je leuke dingen uit de weg gaat omdat je niet durft maar die dingen wel graag zou willen.
Als je voor jezelf accepteert: hey, ik ben gewoon zo, ik laat een Wii-spelletje aan me voorbijgaan maar ik zit daar niet mee, punt, dan kan dat natuurlijk ook. Het is maar net hoezeer je baalt van het uit de weg gaan van voorstelrondjes, etc. Baal je er niet van en kost het je niet onnodig veel energie, dan is dat natuurlijk prima.
Als je voor jezelf accepteert: hey, ik ben gewoon zo, ik laat een Wii-spelletje aan me voorbijgaan maar ik zit daar niet mee, punt, dan kan dat natuurlijk ook. Het is maar net hoezeer je baalt van het uit de weg gaan van voorstelrondjes, etc. Baal je er niet van en kost het je niet onnodig veel energie, dan is dat natuurlijk prima.
donderdag 6 september 2012 om 13:43
Ik heb echt precies hetzelfde, vooral sollicitatiegesprekken, voorstel rondjes maar ook jarenlang extreem last van telefoonangst gehad en ik had zelfs enorm balie angst, bij het gemeentehuis of in het ziekenhuis het ergst.
Met de jaren wordt het wel minder heb ik het idee maar als ik morgen op een cursus een voorstel rondje moet doen gaat het weer net zo slecht hoor.
Met de jaren wordt het wel minder heb ik het idee maar als ik morgen op een cursus een voorstel rondje moet doen gaat het weer net zo slecht hoor.
donderdag 6 september 2012 om 13:46
@alinea, Precies! Er klopt bijvoorbeeld ook iets niet met een verzekering en ik weet dat ik moet bellen, maar dat laat ik liever over aan mijn vriend.. Ook wat je zegt, balies, waar je je iets moet uitleggen, daar hou ik ook echt niet van.
Ik heb er vaak genoeg lang over nagedacht, maar ik weet echt niet waar de angst vandaan komt.
Ik heb er vaak genoeg lang over nagedacht, maar ik weet echt niet waar de angst vandaan komt.
donderdag 6 september 2012 om 13:58
Ik zou 't ook niet groter maken dan het is. Pure zichtbaarheidsangst... klinkt ook al groter dan het is. Volgens mij is 't heel normaal dat je spreekangst hebt; dat is idd de meest voorkomende angst. Volgens mij heb je meer aan een presentatiecursus oid (iets in een groep) dan 1 op1 gesprekken met een psycholoog.
O ja, je bent nog steeds wat jong... als je meer gewend bent om je zaakjes zelf te regelen (via telefoon, balies), zakt die angst vanzelf weg hoor. Je moet die dingen vooral niet uit de weg gaan in ieder geval, want dan kan de angst wel groter worden.
O ja, je bent nog steeds wat jong... als je meer gewend bent om je zaakjes zelf te regelen (via telefoon, balies), zakt die angst vanzelf weg hoor. Je moet die dingen vooral niet uit de weg gaan in ieder geval, want dan kan de angst wel groter worden.
wat je water geeft, groeit
donderdag 6 september 2012 om 14:03
Ja maar het gaat niet alleen om spreekangst.
Als ik ergens mijzelf van mijn beste kant moet laten zien dan word ik enorm zenuwachtig. Meestal gaat het gewoon goed, maar voel ik me van binnen alsof ik doodga. Dat gevoel wil ik kwijtraken.
Ik weet nog wel dat we met mijn vorige klas een keer gingen bowlen. Ik vind bowlen normaal super leuk, maar toen maakte ik me enorm druk. Elke keer dat ik aan de beurt was, verstijfde ik.
Waarschijnlijk heeft niemand dit gemerkt, maar ik voelde me verschrikkelijk. Het voelt zo stom, want het is nergens voor nodig.
Als ik ergens mijzelf van mijn beste kant moet laten zien dan word ik enorm zenuwachtig. Meestal gaat het gewoon goed, maar voel ik me van binnen alsof ik doodga. Dat gevoel wil ik kwijtraken.
Ik weet nog wel dat we met mijn vorige klas een keer gingen bowlen. Ik vind bowlen normaal super leuk, maar toen maakte ik me enorm druk. Elke keer dat ik aan de beurt was, verstijfde ik.
Waarschijnlijk heeft niemand dit gemerkt, maar ik voelde me verschrikkelijk. Het voelt zo stom, want het is nergens voor nodig.
donderdag 6 september 2012 om 14:06
ik had het ook heel erg, zo erg dat ik voor iedere presentatie boven de wc hing.
het enige wat bij mij hielp was het heel vaak doen. het is een angst die heel veel mensen hebben, maar als je er echt heel veel last van hebt, kan een psycholoog je helpen.
dat je dat spannend vind is ook niet vreemd, dat vind iedereen de eerste keer.
het enige wat bij mij hielp was het heel vaak doen. het is een angst die heel veel mensen hebben, maar als je er echt heel veel last van hebt, kan een psycholoog je helpen.
dat je dat spannend vind is ook niet vreemd, dat vind iedereen de eerste keer.
Het is pas kwijt als je moeder het niet kan vinden.
donderdag 6 september 2012 om 14:06
