Zo moe van het geven...

Wanneer heb je tijd voor jezelf? Zeg je: vandaag niet, ik heb een afspraak voor de hele middag (met mezelf)?



Je kan niet geven met een lege batterij. Je kan alleen geven met een opgeladen batterij. En die batterij moet je zelf in de lader stoppen. Je hoeft niet altijd 'ja' te zeggen op een verzoek. De mensen die altijd 'ja' zeggen, daar wordt ook altijd een beroep op gedaan. Maar mensen vinden wel een andere oplossing als jij 'nee' zegt, want echt, je bent niet onmisbaar ook al voelt het vaak wel zo!



Heel veel sterkte, je hebt het niet gemakkelijk!

Als je niet handig bent in 'nee' zeggen.... neem dan gewoon eens lekker je telefoon niet op als er iemand belt die gegarandeerd zuigt. Druk alleen nog op 'opnemen' als een gezellig iemand belt, hou dit zo lang mogelijk vol!

Je hebt 2 opties om uit te kiezen Carliena:



1. Doorgaan op deze manier en voor lief nemen dat je op een gegeven moment depressief wordt en helemaal niets meer te geven hebt.

2. Regelmatig lekker voor jezelf kiezen, de boel dus de boel laten en genieten waardoor je batterij weer opgeladen wordt.



Meer smaken zijn er niet, sorry

p.s. Vriendinnen heb je toch niet in de eerste plaats "om lastig te vallen"?? Die kun je toch best een keer bellen om iets leuks mee te ondernemen? Neem het initiatief, verras jezelf en hen en stel iets leuks voor, stukje fietsen, picknicken onderweg...........



En die man, wil jij een man die binnen 3 weken een ander heeft? Zo'n druiloor kun je toch beter kwijt dan rijk zijn.

Ga eens praten met de huisarts. Hij/zij kan je doorverwijzen naar hulp voor jou situatie.

Geen luisterend oor ,geen arm om je heen. Het vreet me op. En ik weet hoe lang ik nog zo verder kan gaan. Klinkt heel negatief, maar raak langzamerhand uitgeput.

Heb wel een paar vriendinnen, maar die hebben ook hun eigen leven en wil ik niet altijd lastigvallen.



Tja...

TO, het enige wat je gaat helpen is vaker voor jezelf kiezen. En afleren dat je een schuldgevoel ontwikkeld als je voor jezelf kiest. Want dan had je net zo goed wel voor die ander kunnen gaan, als je toch alleen maar rotgevoelens hebt als je nee zegt.



Dat kun je leren. Cognitieve gedragstherapie is er daar 1 van. Je leert echt anders kijken naar jezelf en anderen en afkomen van automatische gedachten als dan ben ik een slechte moeder/dochter/buurvrouw/partner. Je kunt echt leren om zonder schuldgevoelens te genieten van ME time en daarvan op te laden.



Is er om te beginnen al 1 dag in de week die helemaal mag draaien om JOU, JOU en JOU? Uitslapen als je wilt, niet koken als je er geen zin in hebt, tijdschriftjes lezen als je hoofd ernaar staat, winkelen als je het in je bol krijgt, ouwehoeren met iemand als je zin in die persoon hebt, in je hangmat luieren als je daar voor voelt en die vreselijk leuke film kijken als de tranen ervan over je wangen stromen. En dan 's avonds lekker voldaan naar bed gaan van die oerdomme en nietsbetekenende maar oh zo lekkere dingen die je (niet) gedaan hebt die dag?



En kun je proberen wat meer emotionele afstand te nemen vd personen voor wie je zorgt? Dat een taakje als boodschappen halen voor je moeder ook echt een taakje als boodschappen is. Die droppen en zeggen, dag mam, ik ga nu weer lekker naar huis mijn boek uitlezen? Je kunt dingen blijven doen voor anderen, zonder dat je altijd emotioneel beschikbaar bent. Zoals jij jouw leven zelf moet dragen, zo zal jouw moeder dat moeten, maar ook jouw kinderen. Hun leven wordt niet beter, mooier, fijner, doordat jij er de hele tijd zorgen over maakt. Sterker nog, hun leven wordt leuker als er een blije vrouw van 51 af en toe hun leven binnenwandelt die zin heeft in een gezellig gesprekje of iets ondernemen en met net zoveel plezier weer naar huis gaat.



Kortom, probeer die mind set te vinden. Waarbij je kunt geven zonder te verliezen. Simpelweg omdat je niks weggeeft, maar deelt wat je al hebt. Als het je niet alleen lukt om zo over het leven te denken, kijk dan eens of er goede boeken over te vinden zijn die je kunnen helpen met oefenen. Want als dit niet vanzelfsprekend voor je is, moet je dit vaak oefenen! Je leert vanzelf dat het je steeds makkelijker afgaat en dat dat genieten of ontspannen steeds makkelijker op je afkomt zonder schuldgevoel. Want dat is wel belangrijk.



En lukt je dat niet alleen, kijk eens of je een therapeut kan vinden die gespecialiseerd is in deze materie van de teveel gevende mens die niet aan zichzelf kan geven. Zo'n therapeut kan je vast ook oefeningen en ideeen meegeven hoe jij voor jezelf meer uit het leven kan halen.

Het kan echt! Dus hou hoop. Ik heb het ook geleerd en man, wat een wereld van verschil in hoe je de dingen ervaart! Succes en hou moed. Het komt, echt!

Hallo Carliena,



Ik begrijp heel goed je verhaal. Ben zelf 50 jr. en heb 2 kinderen. Ik ben ook een geven en weet mijn grenzen ook niet altijd goed aan te geven. Ik ben hier hard mee aan het werk en dat lukt niet altijd goed. Wat je zegt over je relatie en in een afhankelijke positie terechtkomen en grenzen verleggen komt me zo bekend voor. Ook het feit dat je daarna niet meer kon omdat je op bent snap ik als de beste. Misschien is het ook beter als je dag voor dag bekijkt.



Van mij een dikke knuffel

Day