Psyche
alle pijlers
Zoveel piekeren
dinsdag 20 september 2016 om 10:30
Ik wist eigenlijk niet bij welk onderwerp ik dit topic moest zetten, omdat het om zoveel verschillende onderwerpen gaat.
Maar dat piekeren zit toch echt wel tussen mijn oren, dus toch maar voor psyche gekozen.
Ik pieker dus veel, echt veel te veel.
Ik maak me echt werkelijk overal druk om en helaas is dit niet nieuw voor me.
Ik ben nu 34 jaar, getrouwd, moeder van 2 kinderen en had gedacht dat ik als volwassene toch wel wat dingen los kon laten, maar helaas...het lukt me dus niet.
Al meerdere malen in mijn leven heb ik hier op de een of andere manier hulp voor gezocht. Als puber een assertiveitscursus gedaan en naar een maatschappelijk werkster geweest. Een aantal jaren geleden naar een psycholoog voor een ander onderwerp, maar dit kwam ook wel steeds naar voren.
Maar ik kan de gedachtengang niet stoppen, het gaat gewoon maar door in mijn hoofd.
Met mijn man praat ik erover, hij luistert en stelt me gerust of spreekt me soms toe dat ik het los moet laten, maar eigenlijk snapt hij er niets van zegt hij, want hij is totaal het tegenovergestelde. Hij kan alles super goed loslaten en relativeren en maakt zich (bijna) nergens druk over.
Ik zal wat voorbeelden geven waar ik over pieker, zodat het wat makelijker praat.
Ik maak me druk om mijn werk, mijn collega's, over dat ik te weinig vrienden heb, dat de vrienden de ik heb te weinig laten horen, over onze kinderen, over de dood...
Nou ja, over heel erg veel dus.
En ik ben echt niet dom en snap heel erg goed dat het zo nutteloos is om te piekeren.
Maar toch...kan ik het niet stoppen en dus zou ik hier graag van me af willen schrijven.
Hopelijk komen er waardevolle tips of is het een eye-opener hoe er gedacht wordt over hoe ik in het leven sta.
Dus mijn vraag is: heeft er iemand tips om het piekeren te stoppen?
Zijn er nog meer mensen die zich erg druk maken om hoeveel mensen er om je heen zijn? Voelen jullie je ook wel eens alleen of stel ik me maar aan?
Maar dat piekeren zit toch echt wel tussen mijn oren, dus toch maar voor psyche gekozen.
Ik pieker dus veel, echt veel te veel.
Ik maak me echt werkelijk overal druk om en helaas is dit niet nieuw voor me.
Ik ben nu 34 jaar, getrouwd, moeder van 2 kinderen en had gedacht dat ik als volwassene toch wel wat dingen los kon laten, maar helaas...het lukt me dus niet.
Al meerdere malen in mijn leven heb ik hier op de een of andere manier hulp voor gezocht. Als puber een assertiveitscursus gedaan en naar een maatschappelijk werkster geweest. Een aantal jaren geleden naar een psycholoog voor een ander onderwerp, maar dit kwam ook wel steeds naar voren.
Maar ik kan de gedachtengang niet stoppen, het gaat gewoon maar door in mijn hoofd.
Met mijn man praat ik erover, hij luistert en stelt me gerust of spreekt me soms toe dat ik het los moet laten, maar eigenlijk snapt hij er niets van zegt hij, want hij is totaal het tegenovergestelde. Hij kan alles super goed loslaten en relativeren en maakt zich (bijna) nergens druk over.
Ik zal wat voorbeelden geven waar ik over pieker, zodat het wat makelijker praat.
Ik maak me druk om mijn werk, mijn collega's, over dat ik te weinig vrienden heb, dat de vrienden de ik heb te weinig laten horen, over onze kinderen, over de dood...
Nou ja, over heel erg veel dus.
En ik ben echt niet dom en snap heel erg goed dat het zo nutteloos is om te piekeren.
Maar toch...kan ik het niet stoppen en dus zou ik hier graag van me af willen schrijven.
Hopelijk komen er waardevolle tips of is het een eye-opener hoe er gedacht wordt over hoe ik in het leven sta.
Dus mijn vraag is: heeft er iemand tips om het piekeren te stoppen?
Zijn er nog meer mensen die zich erg druk maken om hoeveel mensen er om je heen zijn? Voelen jullie je ook wel eens alleen of stel ik me maar aan?
dinsdag 20 september 2016 om 10:34
Geen tips, maar ik herken het wel. Over alle Wat als... heb ik nagedacht en dan gebeurt er iets en kan ik er alsnog weer over piekeren. Man kan ook alles van zich afzetten, vooral frustreren als we in bed liggen en hij binnen 2 minuten slaapt.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
dinsdag 20 september 2016 om 10:41
In elk geval mooi dat je man dat juist niet heeft. Zo kun je een beetje van hem afkijken (doe ik in mijn relatie ook!).
Mij helpt het om met mijn hoofd afleiding te zoeken. Mensen adviseren wel mindfulness en meditatie en zo, maar het helpt mij beter om te dansen. Een vechtsport, puzzelen, een ingewikkelde film of boek. In je hoofd is dan, in elk geval tijdelijk, even geen ruimte voor wat-als-scenario's.
Wat me ook helpt is scenario's omdraaien. Je denkt vast alleen aan rampen. Wat als je doodgaat, wat als dit misgaat, wat als dat enge gebeurt. En wat je je dan bedenkt is één pot negativiteit. Maar doorbreek dat eens. Ga geen rampscenario's bedenken, maar een droomscenario. En overdrijf zoveel mogelijk. Hoe belachelijker hoe beter, want op een gegeven moment ga je dan inzien dat je rampscenario net zo belachelijk is.
Mij helpt het om met mijn hoofd afleiding te zoeken. Mensen adviseren wel mindfulness en meditatie en zo, maar het helpt mij beter om te dansen. Een vechtsport, puzzelen, een ingewikkelde film of boek. In je hoofd is dan, in elk geval tijdelijk, even geen ruimte voor wat-als-scenario's.
Wat me ook helpt is scenario's omdraaien. Je denkt vast alleen aan rampen. Wat als je doodgaat, wat als dit misgaat, wat als dat enge gebeurt. En wat je je dan bedenkt is één pot negativiteit. Maar doorbreek dat eens. Ga geen rampscenario's bedenken, maar een droomscenario. En overdrijf zoveel mogelijk. Hoe belachelijker hoe beter, want op een gegeven moment ga je dan inzien dat je rampscenario net zo belachelijk is.
dinsdag 20 september 2016 om 10:48
Doppinda, dat is ongeveer de mantra van mijn man: alles komt goed!
Maar zo voel ik het dus niet.
Want alles komt goed betekent niet dat de vrienden die ik zo nodig had de afgelopen jaren toch ineens voor de deur staan, dat het werk waar ik over pieker ineens beter gaan worden.
Ik vergelijk ook heel veel. Die heeft zoveel vrienden, het kind van diegene is een stuk makkelijker, die man is attenter.
Net alsof ik nooit tevreden ben met wat ik wel heb en dat vind ik een heel vervelende eigenschap van mezelf.
Maar zo voel ik het dus niet.
Want alles komt goed betekent niet dat de vrienden die ik zo nodig had de afgelopen jaren toch ineens voor de deur staan, dat het werk waar ik over pieker ineens beter gaan worden.
Ik vergelijk ook heel veel. Die heeft zoveel vrienden, het kind van diegene is een stuk makkelijker, die man is attenter.
Net alsof ik nooit tevreden ben met wat ik wel heb en dat vind ik een heel vervelende eigenschap van mezelf.
dinsdag 20 september 2016 om 10:50
heel herkenbaar hoor.. ik kan nachten wakker liggen van zaken. Manlief gaat liggen en snurkt binnen 2 seconden.
als je denkt dat je gepieker je echt klachten of stress oplevert is het wellicht goed om eens een mindfullnes training te volgen of een afspraak te maken bij een haptonoom.
als je het nog kan middelen of er niet van in een spiraal draait zou ik het voor lief nemen...
Ik heb periodes dat ik er heel veel last van heb, dan slaap ik slecht, ben heel erg vermoeid etc. Dat is voor mij wel een teken dat ik me weer iets meer op mezelf moet gaan richten. Leuke dingen voor mij doen, ipv het tevreden houden van mijn gezin en omgeving etc.
dat geeft me dan weer een beetje lucht.
als je denkt dat je gepieker je echt klachten of stress oplevert is het wellicht goed om eens een mindfullnes training te volgen of een afspraak te maken bij een haptonoom.
als je het nog kan middelen of er niet van in een spiraal draait zou ik het voor lief nemen...
Ik heb periodes dat ik er heel veel last van heb, dan slaap ik slecht, ben heel erg vermoeid etc. Dat is voor mij wel een teken dat ik me weer iets meer op mezelf moet gaan richten. Leuke dingen voor mij doen, ipv het tevreden houden van mijn gezin en omgeving etc.
dat geeft me dan weer een beetje lucht.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 20 september 2016 om 10:55
Ik heb dit zelf ook en ben bezig met cognitieve therapie. Heb je dat al eens geprobeerd? Waarschijnlijk hang je al een lange tijd vast in een negatief gedachtepatroon en cognitieve therapie kan helpen om die gedachtes om te buigen naar positieve gedachtes.
Iets wat mij persoonlijk helpt: ook al zou het waar zijn waarover ik pieker, wat voor een nut heeft het om daarover te blijven malen?
Niks, ik voel me er alleen maar slechter door.
Welke gedachtes hebben wél nut en hoe realistisch zijn mijn piekergedachtes?
Bijvoorbeeld: "ik heb dit vast en zeker fout gedaan op werk, nu vinden mijn collega's mij dom."
Nuttige gedachte? Nee, ik voel me er alleen maar slechter door.
Realistische gedachte? Nee, want de vorige keren ging het gewoon goed, dus waarom zou het nu fout gaan?
En is het daadwerkelijk zo erg als ik een fout maak? Nee.
Misschien kun je ook googelen op "de 5 g's" als je dat maar blijft herhalen wordt positief denken iets makkelijker.
Iets wat mij persoonlijk helpt: ook al zou het waar zijn waarover ik pieker, wat voor een nut heeft het om daarover te blijven malen?
Niks, ik voel me er alleen maar slechter door.
Welke gedachtes hebben wél nut en hoe realistisch zijn mijn piekergedachtes?
Bijvoorbeeld: "ik heb dit vast en zeker fout gedaan op werk, nu vinden mijn collega's mij dom."
Nuttige gedachte? Nee, ik voel me er alleen maar slechter door.
Realistische gedachte? Nee, want de vorige keren ging het gewoon goed, dus waarom zou het nu fout gaan?
En is het daadwerkelijk zo erg als ik een fout maak? Nee.
Misschien kun je ook googelen op "de 5 g's" als je dat maar blijft herhalen wordt positief denken iets makkelijker.
dinsdag 20 september 2016 om 11:10
Ik heb niet echt het idee dat ik met rampscenario's bezig ben, maar ik ben gewoon sowieso heel erg bang voor de dood. Al sinds ik heel klein ben.
Dat speelt op het moment weer heel erg.
Dat ik 7 weken geleden bevallen ben van ons kindje heeft er vast mee te maken.
Ik heb een ontzettend heftige zwangerschap en bevalling achter de rug.
Sowieso zijn afgelopen 6 jaar heel heftig geweest op dat gebied en nu zijn we compleet en hoef ik dus nooit meer zwanger te zijn.
Lijkt wel of dat een grote rol speelt. Ik ben ook veel negatiever dan 6 jaar geleden en daar baal ik van.
Want ik was juist altijd heel positief en zie ook in dat mijn leven heel positief is.
Om het meteen allemaal maar even te benoemen: ik heb 2 prachtige en lieve kinderen, ben gelukkig getrouwd, hebben beiden een goede en stabiele baan, ik heb mijn ouders nog, mijn broer, vrienden.
Maar....denk ik er dan meteen achter aan: onze oudste is een hele pittige die veel negatieve energie kan vragen, onze jongste is heel onrustig en slaapt slecht, heb heel veel moeten doen en laten om ze te krijgen, mijn man en ik zijn gelukkig maar kunnen elkaar ook af en toe wel schieten, vind ik mijn werk nog wel leuk genoeg, het team waarin ik werk heeft me behoorlijk in de steek gelaten, ik had veel meer vrienden verwacht de afgelopen maanden om te helpen, enz enz.
Steeds weer het negatieve laten overheersen. En dat doe ik helaas niet bewust.
Dat speelt op het moment weer heel erg.
Dat ik 7 weken geleden bevallen ben van ons kindje heeft er vast mee te maken.
Ik heb een ontzettend heftige zwangerschap en bevalling achter de rug.
Sowieso zijn afgelopen 6 jaar heel heftig geweest op dat gebied en nu zijn we compleet en hoef ik dus nooit meer zwanger te zijn.
Lijkt wel of dat een grote rol speelt. Ik ben ook veel negatiever dan 6 jaar geleden en daar baal ik van.
Want ik was juist altijd heel positief en zie ook in dat mijn leven heel positief is.
Om het meteen allemaal maar even te benoemen: ik heb 2 prachtige en lieve kinderen, ben gelukkig getrouwd, hebben beiden een goede en stabiele baan, ik heb mijn ouders nog, mijn broer, vrienden.
Maar....denk ik er dan meteen achter aan: onze oudste is een hele pittige die veel negatieve energie kan vragen, onze jongste is heel onrustig en slaapt slecht, heb heel veel moeten doen en laten om ze te krijgen, mijn man en ik zijn gelukkig maar kunnen elkaar ook af en toe wel schieten, vind ik mijn werk nog wel leuk genoeg, het team waarin ik werk heeft me behoorlijk in de steek gelaten, ik had veel meer vrienden verwacht de afgelopen maanden om te helpen, enz enz.
Steeds weer het negatieve laten overheersen. En dat doe ik helaas niet bewust.
dinsdag 20 september 2016 om 11:14
Dat ombuigen van gedachtes waar gebruikersnaambestaatal1 over schrijft, daar zat ik ook aan te denken.
Ikzelf heb daar kennis mee gemaakt bij een training sociale vaardigheden/assertiviteit.
Stel jezelf in gedachten vragen als:
- Is het waar wat ik denk?
- Heb ik iets aan deze gedachte, help ik mezelf er verder mee?
Is het antwoord "nee", bedankt dan dat je er beter mee kunt stoppen zo te denken.
Op die 4 g's googelen kun je inderdaad doen.
En ook op "RET" of "ret-methode".
En wat verder nog goed is om na te gaan bij jezelf: die dingen waar je je druk over maakt, doe je daar ook iets aan, als dat mogelijk is?
Of maak je je alleen druk?
Je geeft bijvoorbeeld aan dat je vindt dat je weinig vrienden hebt.
Zou je er meer willen hebben?
En zo ja, heb je dan dingen ondernomen om er meer te krijgen?
Dat helpt meer dan erover nadenken en je er rot over voelen.
Ikzelf heb daar kennis mee gemaakt bij een training sociale vaardigheden/assertiviteit.
Stel jezelf in gedachten vragen als:
- Is het waar wat ik denk?
- Heb ik iets aan deze gedachte, help ik mezelf er verder mee?
Is het antwoord "nee", bedankt dan dat je er beter mee kunt stoppen zo te denken.
Op die 4 g's googelen kun je inderdaad doen.
En ook op "RET" of "ret-methode".
En wat verder nog goed is om na te gaan bij jezelf: die dingen waar je je druk over maakt, doe je daar ook iets aan, als dat mogelijk is?
Of maak je je alleen druk?
Je geeft bijvoorbeeld aan dat je vindt dat je weinig vrienden hebt.
Zou je er meer willen hebben?
En zo ja, heb je dan dingen ondernomen om er meer te krijgen?
Dat helpt meer dan erover nadenken en je er rot over voelen.
dinsdag 20 september 2016 om 11:17
Lees The Work van Katie Byron. Het komt hierop neer. BIj negatieve gedachten vraag je jezelf dit af:
1.Is it true?
2.Can you absolutely know that it's true?
3.How do you react, what happens, when you believe that thought? and
4.Who would you be without the thought?
Ik denk dat het erop neerkomt dat je moet leren beseffen (is een soort levenslange training vrees ik) dat het maar gedachtes zijn. Niet meer. Het zijn dingen in je hoofd. Ze zijn niet persé waar.
1.Is it true?
2.Can you absolutely know that it's true?
3.How do you react, what happens, when you believe that thought? and
4.Who would you be without the thought?
Ik denk dat het erop neerkomt dat je moet leren beseffen (is een soort levenslange training vrees ik) dat het maar gedachtes zijn. Niet meer. Het zijn dingen in je hoofd. Ze zijn niet persé waar.
dinsdag 20 september 2016 om 11:29
Jullie geven goede tips.
Ik probeer in meer of mindere mate zo ook te denken.
Maar het antwoord is nooit bevredigend.
Ik zou graag gister als voorbeeld nemen om een idee te geven hoe het in mijn hoofd werkt.
Ik breng de oudste naar school en op het schoolplein blijkt dat jongste honger heeft en als die honger heeft, is het meteen menens.
Dus oudste is alleen naar binnen gegaan en ik snel naar huis.
Alleen naar binnen gaan is normaal vanaf groep 2, maar dochter durfde tot nu toe nog niet, maar deed het nu toch.
Ik voel me trots, maar ook schuldig dat ik niet mee ging vanwege jongste.
Tegen de tijd dat oudste weer gehaald moest worden, bleek jongste weer honger te hebben en heb ik dus een moeder van een vriendinnetje gevraagd om dochter mee op te halen en thuis af te zetten.
Resultaat: dochter verdrietig want wilde afspreken en dat kon niet omdat ik er niet was.
Resultaat: ik voel me schuldig. Ik app wat vriendinnen van me om samen iets leuks te gaan doen zodat dochter er toch uit is, maar niemand kan.
Resultaat: ik heb het gevoel niemand te hebben (buiten gezin natuurlijk).
Dochter vraagt om samen iets te gaan doen, maar inmiddels is jongste alleen maar aan het huilen en blijven we dus thuis.
Resultaat: ik voel me schuldig.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik maak het mezelf zo moeilijk.
Alles wordt geanalyseerd in mijn hoofd.
Die cognitieve therapie klinkt wel eens iets voor mij.
Ik probeer in meer of mindere mate zo ook te denken.
Maar het antwoord is nooit bevredigend.
Ik zou graag gister als voorbeeld nemen om een idee te geven hoe het in mijn hoofd werkt.
Ik breng de oudste naar school en op het schoolplein blijkt dat jongste honger heeft en als die honger heeft, is het meteen menens.
Dus oudste is alleen naar binnen gegaan en ik snel naar huis.
Alleen naar binnen gaan is normaal vanaf groep 2, maar dochter durfde tot nu toe nog niet, maar deed het nu toch.
Ik voel me trots, maar ook schuldig dat ik niet mee ging vanwege jongste.
Tegen de tijd dat oudste weer gehaald moest worden, bleek jongste weer honger te hebben en heb ik dus een moeder van een vriendinnetje gevraagd om dochter mee op te halen en thuis af te zetten.
Resultaat: dochter verdrietig want wilde afspreken en dat kon niet omdat ik er niet was.
Resultaat: ik voel me schuldig. Ik app wat vriendinnen van me om samen iets leuks te gaan doen zodat dochter er toch uit is, maar niemand kan.
Resultaat: ik heb het gevoel niemand te hebben (buiten gezin natuurlijk).
Dochter vraagt om samen iets te gaan doen, maar inmiddels is jongste alleen maar aan het huilen en blijven we dus thuis.
Resultaat: ik voel me schuldig.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik maak het mezelf zo moeilijk.
Alles wordt geanalyseerd in mijn hoofd.
Die cognitieve therapie klinkt wel eens iets voor mij.
dinsdag 20 september 2016 om 11:49
Ik krijg het idee dat je nogal hoge verwachtingen hebt. Ik denk dat iedereen zijn / haar partner of kinderen wel eens achter het behang wil plakken. En je hebt een baby van 7 week en een kleuter. Dat is een drukke combinatie en dan gebeurt het soms dat je er niet voor beide tegelijk kunt zijn. Je hebt het prima opgelost, vind ik. En je kleuter leert er ook van om eens een tegenslagje (niet kunnen spelen) te hebben. Dat is toch geen drama?
dinsdag 20 september 2016 om 11:58
Ik heb op een bepaald moment het inzicht gehad dat je helemaal zelf je gedachten kunt kiezen, en dat je dus niet je gedachten bent.
Klinkt misschien wat zweverig maar voor mij was dat een soort openbaring. Als ik merk dat ik afdwaal in (pieker) gedachten roep ik dat een halt toe en maak ik de keuze om iets anders te denken. Niemand kan voor jou bepalen wat je denkt daar ben jij zelf verantwoordelijk voor! Probeer ook wat mindfulness toe te passen, of lekker sporten..
Klinkt misschien wat zweverig maar voor mij was dat een soort openbaring. Als ik merk dat ik afdwaal in (pieker) gedachten roep ik dat een halt toe en maak ik de keuze om iets anders te denken. Niemand kan voor jou bepalen wat je denkt daar ben jij zelf verantwoordelijk voor! Probeer ook wat mindfulness toe te passen, of lekker sporten..
dinsdag 20 september 2016 om 12:26
Ik heb geen tips denk ik. Ik herken het piekeren en ook dat het soms over de meest uiteenlopende dingen gaan. Ik probeer mezelf dan toe te spreken dat ik me er niet teveel druk om moet maken en het ook nergens voor nodig is. Soms helpt dat, soms moet ik even huilen, vaak ga ik sporten of schrijf ik het op....
dinsdag 20 september 2016 om 12:31
Hoe zit je verder in je vel? Ik ben van het relativeren, mijn vriend kan eindeloos blijven denken over zijn werk, wat die collega zei, hoe hij dit nog niet bestaande probleem zou oplossen, spelletjes, iets wat hij las.. Het is erger als hij niet zo lekker in zijn vel zit. Als het beter gaat dan kan hij het makkelijker opzij zetten.
dinsdag 20 september 2016 om 12:39
Misschien een bizarre vraag hoor, en misschien heb je er wel iets aan, maar het is ook gewoon een stuk nieuwsgierigheid van mij: hoe doe je dat, piekeren?
Ik hoor heel vaak dat mensen piekeren, of "ergens over moeten nadenken". Maar ik heb echt geen flauw benul wat dat is. Het voelt voor mij een beetje als tegen iemand die blind geboren is vertellen dat je ergens naar kijkt. Rationeel weet ik best hoe ik de termen "piekeren" of "nadenken" in een zin moet gebruiken zonder dat mensen denken dat ik geen idee heb wat ik zeg. Maar het mentale proces "piekeren" of zelfs "nadenken" ken ik niet.
Als dit te bizar is, laat maar, want ik wil zeker je topic niet kapen. Maar misschien heb je er zelf iets aan om eens na te gaan wat je eigenlijk doet als je piekert, en heb ik er meteen iets aan dat ik ook eens begrijp wat het is
Ik hoor heel vaak dat mensen piekeren, of "ergens over moeten nadenken". Maar ik heb echt geen flauw benul wat dat is. Het voelt voor mij een beetje als tegen iemand die blind geboren is vertellen dat je ergens naar kijkt. Rationeel weet ik best hoe ik de termen "piekeren" of "nadenken" in een zin moet gebruiken zonder dat mensen denken dat ik geen idee heb wat ik zeg. Maar het mentale proces "piekeren" of zelfs "nadenken" ken ik niet.
Als dit te bizar is, laat maar, want ik wil zeker je topic niet kapen. Maar misschien heb je er zelf iets aan om eens na te gaan wat je eigenlijk doet als je piekert, en heb ik er meteen iets aan dat ik ook eens begrijp wat het is
dinsdag 20 september 2016 om 12:53
Echt Bugs Bunny? Ik snap je overigens wel, ik ken mensen die niet visueel denken, nou ja de meeste mensen die ik ken doen dat niet. Die kunnen zich werkelijk niet voor stellen hoe dat is, altijd plaatjes zien. Ik kan me anders om dan weer niet voor stellen hoe dát is.
Voor mij is piekeren een raket die wordt af geschoten, een niet te stoppen kracht met enorme versnelling die uiteindelijk zich werkt naar een snelheid die niet meer toe neemt maar wel constant is. En wellicht enkel af te stoppen is door een tegen gestelde kracht.
Anyway ik denk niet dat het op een natuurlijke manier te stoppen is dus, net als je iemand die nooit piekert niet kunt leren piekeren. Op een niet natuurlijke manier wel, medicatie of een joint al ben ik daar niet echt voorstander van.
Voor mij is piekeren een raket die wordt af geschoten, een niet te stoppen kracht met enorme versnelling die uiteindelijk zich werkt naar een snelheid die niet meer toe neemt maar wel constant is. En wellicht enkel af te stoppen is door een tegen gestelde kracht.
Anyway ik denk niet dat het op een natuurlijke manier te stoppen is dus, net als je iemand die nooit piekert niet kunt leren piekeren. Op een niet natuurlijke manier wel, medicatie of een joint al ben ik daar niet echt voorstander van.
dinsdag 20 september 2016 om 13:11
quote:strikjemetstippels schreef op 20 september 2016 @ 12:53:
Echt Bugs Bunny? Ik snap je overigens wel, ik ken mensen die niet visueel denken, nou ja de meeste mensen die ik ken doen dat niet. Die kunnen zich werkelijk niet voor stellen hoe dat is, altijd plaatjes zien. Ik kan me anders om dan weer niet voor stellen hoe dát is.
Voor mij is piekeren een raket die wordt af geschoten, een niet te stoppen kracht met enorme versnelling die uiteindelijk zich werkt naar een snelheid die niet meer toe neemt maar wel constant is. En wellicht enkel af te stoppen is door een tegen gestelde kracht.
Anyway ik denk niet dat het op een natuurlijke manier te stoppen is dus, net als je iemand die nooit piekert niet kunt leren piekeren. Op een niet natuurlijke manier wel, medicatie of een joint al ben ik daar niet echt voorstander van.Ja echt. Het hindert me niet heel erg, maar soms frustreert het me wel als ik dit soort dingen hoor of zie, dat ik het echt niet snap. Of als ik moet wachten op iemand die ergens "even over moet nadenken". Dan is voor mij echt het gevoel (dat ik niet uit hoor) "maar wat doe je dan al die tijd?!?!?!"
Ik denk eigenlijk nooit ergens over na. Ik weet iets, of niet. Tot frustratie van medestudenten maakte ik vroeger tentamens daardoor altijd krankzinnig snel in vergelijking met de meesten.
Wat voor mij het dichtst bij "nadenken" komt, is praten. In de communicatie ontstaan nieuwe ideeen of worden die verbeterd. En dan hoeft het niet eens een gesprek te zijn met iemand die zelf een inhoudelijke bijdrage levert. Zelfs dit forum helpt me daar bij.
Maar ook in een gesprek, waarin ik mijn "denken" doe zeg maar, neem ik geen enkele activiteit in mijn hoofd waar. Het idee dat je iets "ziet" of "hoort" in je hoofd, is voor mij een volstrekt theoretisch concept.
Echt Bugs Bunny? Ik snap je overigens wel, ik ken mensen die niet visueel denken, nou ja de meeste mensen die ik ken doen dat niet. Die kunnen zich werkelijk niet voor stellen hoe dat is, altijd plaatjes zien. Ik kan me anders om dan weer niet voor stellen hoe dát is.
Voor mij is piekeren een raket die wordt af geschoten, een niet te stoppen kracht met enorme versnelling die uiteindelijk zich werkt naar een snelheid die niet meer toe neemt maar wel constant is. En wellicht enkel af te stoppen is door een tegen gestelde kracht.
Anyway ik denk niet dat het op een natuurlijke manier te stoppen is dus, net als je iemand die nooit piekert niet kunt leren piekeren. Op een niet natuurlijke manier wel, medicatie of een joint al ben ik daar niet echt voorstander van.Ja echt. Het hindert me niet heel erg, maar soms frustreert het me wel als ik dit soort dingen hoor of zie, dat ik het echt niet snap. Of als ik moet wachten op iemand die ergens "even over moet nadenken". Dan is voor mij echt het gevoel (dat ik niet uit hoor) "maar wat doe je dan al die tijd?!?!?!"
Ik denk eigenlijk nooit ergens over na. Ik weet iets, of niet. Tot frustratie van medestudenten maakte ik vroeger tentamens daardoor altijd krankzinnig snel in vergelijking met de meesten.
Wat voor mij het dichtst bij "nadenken" komt, is praten. In de communicatie ontstaan nieuwe ideeen of worden die verbeterd. En dan hoeft het niet eens een gesprek te zijn met iemand die zelf een inhoudelijke bijdrage levert. Zelfs dit forum helpt me daar bij.
Maar ook in een gesprek, waarin ik mijn "denken" doe zeg maar, neem ik geen enkele activiteit in mijn hoofd waar. Het idee dat je iets "ziet" of "hoort" in je hoofd, is voor mij een volstrekt theoretisch concept.
dinsdag 20 september 2016 om 13:17
O maar dat heb ik op zich ook wel hoor, dat iets wel of niets weten. Daar gaat geen bewuste inspanning aan voor af. Piekeren echter, of gewoon extreme associatie zo als ik het zelf zie bij mij dan, gaat ook niet door inspanning, dat is er gewoon. Ik denk dat als je extreem associeert met plaatjes, daar wel uit voort komt dat je piekert, gewoon om dat als je iets waar neemt en je hersenen beginnen met associatie, je elders uit komt.
Het lijkt me wel heerlijk om zo in het 'nu' te zitten, en niet altijd in je kop, voor 350 bioscoop schermen. Ik denk echter niet dat zo iets is aan/af te leren.
Het lijkt me wel heerlijk om zo in het 'nu' te zitten, en niet altijd in je kop, voor 350 bioscoop schermen. Ik denk echter niet dat zo iets is aan/af te leren.
dinsdag 20 september 2016 om 13:48
Wat fijn Bugs Bunny dat je het gevoel niet kent. En nee hoor, dat mag je gerust vragen.
Voor mij is piekeren dat ik niet kan stoppen met denken en in mijn geval vergelijken.
Zo kan ik uren en dagen spenderen aan denken hoeveel vrienden die en die heeft, waarom die ander wel een baby shower krijgt, waarom mijn man soms niet zo attent is en die andere man wel.
Er zijn tijden geweest dat ik dit ook heel erg had met angst voor ziek zijn.
Hele dagen zit ik dan te Googlen op symptomen.
Gelukkig ben ik daar nu vanaf, van dat extreme.
Overigens denk ik dat men in het dagelijkse leven weinig hiervan merkt.
Ik functioneer gewoon prima op mijn werk, we hebben leuke vrienden en familie (raar dat ik dat dan toch weer te weinig vind), ben moeder.
Maar mijn man wordt er soms gek van, van dat vergelijken.
Voor mij is piekeren dat ik niet kan stoppen met denken en in mijn geval vergelijken.
Zo kan ik uren en dagen spenderen aan denken hoeveel vrienden die en die heeft, waarom die ander wel een baby shower krijgt, waarom mijn man soms niet zo attent is en die andere man wel.
Er zijn tijden geweest dat ik dit ook heel erg had met angst voor ziek zijn.
Hele dagen zit ik dan te Googlen op symptomen.
Gelukkig ben ik daar nu vanaf, van dat extreme.
Overigens denk ik dat men in het dagelijkse leven weinig hiervan merkt.
Ik functioneer gewoon prima op mijn werk, we hebben leuke vrienden en familie (raar dat ik dat dan toch weer te weinig vind), ben moeder.
Maar mijn man wordt er soms gek van, van dat vergelijken.
dinsdag 20 september 2016 om 13:50
Maar wat vinden jullie dan van mijn voorbeeld dat ik schreef over hoe ik gister beleefd heb?
Omdat ik toch van het vergelijken ben: hoeveel spreken jullie af met andere mensen? Hoeveel mensen zouden je nu echt bij staan in moeilijke situaties?
In hoeverre maken jullie je druk over je werk en je collega's? Naar zulke dingen ben ik benieuwd!
Omdat ik toch van het vergelijken ben: hoeveel spreken jullie af met andere mensen? Hoeveel mensen zouden je nu echt bij staan in moeilijke situaties?
In hoeverre maken jullie je druk over je werk en je collega's? Naar zulke dingen ben ik benieuwd!
dinsdag 20 september 2016 om 14:01
quote:eenhoornn schreef op 20 september 2016 @ 11:29:
Jullie geven goede tips.
Ik probeer in meer of mindere mate zo ook te denken.
Maar het antwoord is nooit bevredigend.
Ik zou graag gister als voorbeeld nemen om een idee te geven hoe het in mijn hoofd werkt.
Ik breng de oudste naar school en op het schoolplein blijkt dat jongste honger heeft en als die honger heeft, is het meteen menens.
Dus oudste is alleen naar binnen gegaan en ik snel naar huis.
Alleen naar binnen gaan is normaal vanaf groep 2, maar dochter durfde tot nu toe nog niet, maar deed het nu toch.
Ik voel me trots, maar ook schuldig dat ik niet mee ging vanwege jongste.
Tegen de tijd dat oudste weer gehaald moest worden, bleek jongste weer honger te hebben en heb ik dus een moeder van een vriendinnetje gevraagd om dochter mee op te halen en thuis af te zetten.
Resultaat: dochter verdrietig want wilde afspreken en dat kon niet omdat ik er niet was.
Resultaat: ik voel me schuldig. Ik app wat vriendinnen van me om samen iets leuks te gaan doen zodat dochter er toch uit is, maar niemand kan.
Resultaat: ik heb het gevoel niemand te hebben (buiten gezin natuurlijk).
Dochter vraagt om samen iets te gaan doen, maar inmiddels is jongste alleen maar aan het huilen en blijven we dus thuis.
Resultaat: ik voel me schuldig.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik maak het mezelf zo moeilijk.
Alles wordt geanalyseerd in mijn hoofd.
Die cognitieve therapie klinkt wel eens iets voor mij.Dit is wel een rampscenario bedenken. Je bent alleen maar op het negatieve aan het focussen.
Jullie geven goede tips.
Ik probeer in meer of mindere mate zo ook te denken.
Maar het antwoord is nooit bevredigend.
Ik zou graag gister als voorbeeld nemen om een idee te geven hoe het in mijn hoofd werkt.
Ik breng de oudste naar school en op het schoolplein blijkt dat jongste honger heeft en als die honger heeft, is het meteen menens.
Dus oudste is alleen naar binnen gegaan en ik snel naar huis.
Alleen naar binnen gaan is normaal vanaf groep 2, maar dochter durfde tot nu toe nog niet, maar deed het nu toch.
Ik voel me trots, maar ook schuldig dat ik niet mee ging vanwege jongste.
Tegen de tijd dat oudste weer gehaald moest worden, bleek jongste weer honger te hebben en heb ik dus een moeder van een vriendinnetje gevraagd om dochter mee op te halen en thuis af te zetten.
Resultaat: dochter verdrietig want wilde afspreken en dat kon niet omdat ik er niet was.
Resultaat: ik voel me schuldig. Ik app wat vriendinnen van me om samen iets leuks te gaan doen zodat dochter er toch uit is, maar niemand kan.
Resultaat: ik heb het gevoel niemand te hebben (buiten gezin natuurlijk).
Dochter vraagt om samen iets te gaan doen, maar inmiddels is jongste alleen maar aan het huilen en blijven we dus thuis.
Resultaat: ik voel me schuldig.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik maak het mezelf zo moeilijk.
Alles wordt geanalyseerd in mijn hoofd.
Die cognitieve therapie klinkt wel eens iets voor mij.Dit is wel een rampscenario bedenken. Je bent alleen maar op het negatieve aan het focussen.