Psyche
alle pijlers
zus met borderline
zaterdag 14 mei 2016 om 21:55
Hallo,
Ik heb deze nieuwe topic aangemaakt omdat ook ik een zus met bordeline heb, en ik de gesprekken heb gelezen, maar ik op zoek ben naar mensen die op dit moment hetzelfde meemaken, of mensen die gewoon raad weten hoe met dit alles om te gaan.
De vraag die me het meeste bezighoudt is of ik het contact niet gewoon definitief mag verbreken met mijn zus. Ik geef nog om haar, en ik wil haar echt nog steeds helpen, maar ik zit er zelf helemaal door.
Ik zit er al maanden door, en mijn zus ziet dit, maar toch weet ze van geen ophouden. Ik weet dat ze me altijd gaat blijven zoeken, leugens over me zal blijven verspreiden, en iedereen tegen me zal blijven opzetten (zelfs mijn familie, en dit lukt haar keer op keer).
Ik ben nu op een punt dat ik gewoon niet meer weet hoe ik er zelf weer bovenop zal geraken, en hoe ik dit alles ooit een plaats kan geven.
Ik heb deze nieuwe topic aangemaakt omdat ook ik een zus met bordeline heb, en ik de gesprekken heb gelezen, maar ik op zoek ben naar mensen die op dit moment hetzelfde meemaken, of mensen die gewoon raad weten hoe met dit alles om te gaan.
De vraag die me het meeste bezighoudt is of ik het contact niet gewoon definitief mag verbreken met mijn zus. Ik geef nog om haar, en ik wil haar echt nog steeds helpen, maar ik zit er zelf helemaal door.
Ik zit er al maanden door, en mijn zus ziet dit, maar toch weet ze van geen ophouden. Ik weet dat ze me altijd gaat blijven zoeken, leugens over me zal blijven verspreiden, en iedereen tegen me zal blijven opzetten (zelfs mijn familie, en dit lukt haar keer op keer).
Ik ben nu op een punt dat ik gewoon niet meer weet hoe ik er zelf weer bovenop zal geraken, en hoe ik dit alles ooit een plaats kan geven.
zondag 15 mei 2016 om 10:30
quote:badaboum schreef op 15 mei 2016 @ 01:39:
Maar dat is juist het moeilijke,
Ik kan niet breken met mijn zus, ookal heeft ze echt een probleem, ik ben de enige die echt inzicht heeft in haar probleem. Vanaf ik met haar breek, heeft ze helemaal niemand meer die haar kan helpen, want iedereen gaat mee in haar verhalen, leugens, enz... Er moet iemand zijn die haar zover probeert te krijgen haar probleem te aanvaarden, en hier hulp voor te krijgen, want het is juist omdat ik de enige ben, en niemand me wil geloven dat ze steeds verder zakt.
Langs de andere kant kan ik ook niet met haar breken omdat ik mijn familie nu al zo hard tegen me heb, enkel en alleen omdat ik ze probeer te laten inzien dat ze op een foute manier met mijn zus omgaan. Ze proberen haar koste wat kost te beschermen en confronteren haar nooit met haar leugens, manipulaties enz.... Ik ben in hun ogen het probleem. En als ik ooit met mijn zus zou breken, verlies ik mijn familie ook. Want ik weet dat ze me dan zouden laten vallen, dit doen ze nu al als ik het moeilijk heb....
Zolang ze zelf niet wil of inziet dat ze hulp nodig heeft, kun je niets voor haar doen, je staat aan een dood paard te trekken, je kunt iemand met psychische problemen pas helpen als ze dat zelf willen, weet ik helaas uit ervaring en door schade en schande wijs geworden. Je moeders rol van haar kop in het zand steken helpt hier ook niet aan mee, als haar omgeving en zij zelf problemen ontkennen houdt het op, wel kun je voor je zelf een paar afspraken maken met een psycholoog, hoe je hier mee om kunt gaan, en het zo min mogelijk jouw leven beheerst, door afstand te creeeren. Jullie gezinssituatie is normaal, en jullie hebben een normale jeugd gehad? Meestal is dat niet het geval nl. Scheiding, verslaving, geldproblemen, mishandeling, verwaarlozing, emotionele verwaarlozing, hechting, etc.
Mijn schoonzus geeft aan haar problemen en ruzies altijd de schuld aan een ander nooit aan zich zelf, heeft om de paar jaar een compleet andere vriendenkring, door ruzies, kan geen baan houden, verslaving etc. Maar alle ellende is nooit veroorzaakt door haar, mensen die haar tegenspreken of niet met haar meepraten liggen eruit, ze wil alleen maar ja knikkers.
Probeer een manier te vinden zodat je het vol kunt houden, en rust krijg je als je op je zelf gaat wonen.
Maar dat is juist het moeilijke,
Ik kan niet breken met mijn zus, ookal heeft ze echt een probleem, ik ben de enige die echt inzicht heeft in haar probleem. Vanaf ik met haar breek, heeft ze helemaal niemand meer die haar kan helpen, want iedereen gaat mee in haar verhalen, leugens, enz... Er moet iemand zijn die haar zover probeert te krijgen haar probleem te aanvaarden, en hier hulp voor te krijgen, want het is juist omdat ik de enige ben, en niemand me wil geloven dat ze steeds verder zakt.
Langs de andere kant kan ik ook niet met haar breken omdat ik mijn familie nu al zo hard tegen me heb, enkel en alleen omdat ik ze probeer te laten inzien dat ze op een foute manier met mijn zus omgaan. Ze proberen haar koste wat kost te beschermen en confronteren haar nooit met haar leugens, manipulaties enz.... Ik ben in hun ogen het probleem. En als ik ooit met mijn zus zou breken, verlies ik mijn familie ook. Want ik weet dat ze me dan zouden laten vallen, dit doen ze nu al als ik het moeilijk heb....
Zolang ze zelf niet wil of inziet dat ze hulp nodig heeft, kun je niets voor haar doen, je staat aan een dood paard te trekken, je kunt iemand met psychische problemen pas helpen als ze dat zelf willen, weet ik helaas uit ervaring en door schade en schande wijs geworden. Je moeders rol van haar kop in het zand steken helpt hier ook niet aan mee, als haar omgeving en zij zelf problemen ontkennen houdt het op, wel kun je voor je zelf een paar afspraken maken met een psycholoog, hoe je hier mee om kunt gaan, en het zo min mogelijk jouw leven beheerst, door afstand te creeeren. Jullie gezinssituatie is normaal, en jullie hebben een normale jeugd gehad? Meestal is dat niet het geval nl. Scheiding, verslaving, geldproblemen, mishandeling, verwaarlozing, emotionele verwaarlozing, hechting, etc.
Mijn schoonzus geeft aan haar problemen en ruzies altijd de schuld aan een ander nooit aan zich zelf, heeft om de paar jaar een compleet andere vriendenkring, door ruzies, kan geen baan houden, verslaving etc. Maar alle ellende is nooit veroorzaakt door haar, mensen die haar tegenspreken of niet met haar meepraten liggen eruit, ze wil alleen maar ja knikkers.
Probeer een manier te vinden zodat je het vol kunt houden, en rust krijg je als je op je zelf gaat wonen.
zondag 15 mei 2016 om 13:51
we zijn geadopteerd, en onze ouders zijn wel gescheiden. Mijn zus is als jongste altijd wel een beetje anders behandeld. Ze had het moeilijker op school, en was minder zelfstandig.
danku voor alle reacties. Het voelt goed om eens mensen te hebben die dit wel helder zien. In mijn omgeving lijkt het alsof ik paranoia ben, omdat iedereen altijd vind dat ik teveel zoek achter alles.
Ik had denk ik ook ergens bevestiging nodig dat ze inderdaad nooit gaat veranderen, en dat haar beschermen en nooit confronteren (zoals mijn hele omgeving met haar doet) haar helemaal niet helpt.
Waar ik het vooral moeilijk mee heb is dat het zo moeilijk is om door te dringen. Zowel bij mijn zus, als bij mijn omgeving. Gaat dat nooit lukken? Ziet ze niet hoeveel pijn ze me doet, of wilt ze dat niet zien? Ik zit gewoon met teveel vragen
danku voor alle reacties. Het voelt goed om eens mensen te hebben die dit wel helder zien. In mijn omgeving lijkt het alsof ik paranoia ben, omdat iedereen altijd vind dat ik teveel zoek achter alles.
Ik had denk ik ook ergens bevestiging nodig dat ze inderdaad nooit gaat veranderen, en dat haar beschermen en nooit confronteren (zoals mijn hele omgeving met haar doet) haar helemaal niet helpt.
Waar ik het vooral moeilijk mee heb is dat het zo moeilijk is om door te dringen. Zowel bij mijn zus, als bij mijn omgeving. Gaat dat nooit lukken? Ziet ze niet hoeveel pijn ze me doet, of wilt ze dat niet zien? Ik zit gewoon met teveel vragen
zondag 15 mei 2016 om 14:02
Wat een moeilijke historie hebben jullie.
Helaas voor jou maar ook door steeds de confrontatie te zoeken ga je haar niet genezen. Ik denk eerder dat je tegen je familie beter eerlijk kunt zeggen dat je de relatie met je zus erg moeilijk vind en dat zij je vaak kwetst. Geef aan dat je meer afstand nodig hebt. Uiteindelijk kun je alleen voor jezelf spreken.
Helaas voor jou maar ook door steeds de confrontatie te zoeken ga je haar niet genezen. Ik denk eerder dat je tegen je familie beter eerlijk kunt zeggen dat je de relatie met je zus erg moeilijk vind en dat zij je vaak kwetst. Geef aan dat je meer afstand nodig hebt. Uiteindelijk kun je alleen voor jezelf spreken.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 15 mei 2016 om 14:11
Waarschijnlijk ben je intelligenter dan je ouders en zus, en ben je iemand die meer nadenkt en alles voor iedereen wil oplossen en pleasen... Een soort dankbaarheid richting je ouders i.v.m. je adoptie, en omdat ze al afzien met je zus wil je dat compenseren of zit ik er helemaal naast?
Probeer er zelf mee om te leren gaan, misschien wordt je moeder wakker (of heeft ze een misplaatst schuldgevoel richting je zus waarom ze net doet alsof er geen problemen zijn). En tja als je zus straks met de diagnose niets wil, en ze boven de 18 is sta je met lege handen, i.v.m. privacy etc.
Probeer er zelf mee om te leren gaan, misschien wordt je moeder wakker (of heeft ze een misplaatst schuldgevoel richting je zus waarom ze net doet alsof er geen problemen zijn). En tja als je zus straks met de diagnose niets wil, en ze boven de 18 is sta je met lege handen, i.v.m. privacy etc.
