Psyche
alle pijlers
Zus met ...
vrijdag 4 mei 2012 om 23:08
... Pdd-nos, dwangneurose (vrees om alcohol te drinken, vrees om anderen wat aan te doen) -> 31 juli al 2 jaar geleden dat dit is ontstaan en een depressie. Kort gezegd: mijn zus. Ik wil gewoon even mijn ei kwijt... Vandaar dit topic. Ikzelf ben 21 jaar en altijd leek ik een bordje: "carpe diem" op mijn hoofd te hebben. Niet arrogant bedoeld maar je kunt wel zeggen dat ik het zonnetje in huis was(/ben?).
Nu word ik alleen soms zo moe van mijn zus. Ze wordt 29 jaar en gedraagt zich soms als een kind (doet me zeer om het zo te zeggen), heeft een negatief zelfbeeld, vindt zichzelf geregeld zielig etc. Aangezien ik altijd was van: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, had ik me dit toch wel anders voorgesteld.
Ik heb namelijk het idee dat door het zwaar-op-de-hand gebeuren van mijn zus mij soms ook flink in de weg zit. Ik denk ineens veel meer na over voornamelijk mijn eigen identiteit: wat wil ik, wie ben ik etc. Ik ben soms bang om ook last te krijgen van dwanggedachten (zie mijn andere topic). Ik ben soms bang dat mijn zus me mee sleurt in het diepe dal.
Zijn er mensen die dit herkennen? Mee hebben gemaakt of advies voor me hebben. Alle hulp is welkom.
Nu word ik alleen soms zo moe van mijn zus. Ze wordt 29 jaar en gedraagt zich soms als een kind (doet me zeer om het zo te zeggen), heeft een negatief zelfbeeld, vindt zichzelf geregeld zielig etc. Aangezien ik altijd was van: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, had ik me dit toch wel anders voorgesteld.
Ik heb namelijk het idee dat door het zwaar-op-de-hand gebeuren van mijn zus mij soms ook flink in de weg zit. Ik denk ineens veel meer na over voornamelijk mijn eigen identiteit: wat wil ik, wie ben ik etc. Ik ben soms bang om ook last te krijgen van dwanggedachten (zie mijn andere topic). Ik ben soms bang dat mijn zus me mee sleurt in het diepe dal.
Zijn er mensen die dit herkennen? Mee hebben gemaakt of advies voor me hebben. Alle hulp is welkom.
vrijdag 4 mei 2012 om 23:38
Tja ik ken wel wat in je verhaal. Mijn zusje heeft ook pdd-nos en daarnaast ook add. Helaas is het net iets anders gelopen met haar, ze is te veel beïnvloed door de ouders van haar vriend die een hennepkwekerij hadden en woont daar nu en ze zit aan de drugs. En nu heb ik geen contact meer met haar.
Maar in die tijd toen we nog beide bij onze ouders woonde, herken ik veel van in je 3e alinea. De site van brusjes, die anouar net gaf, het forum daar, heeft me in mijn pubertijd erg veel geholpen.
Maar in die tijd toen we nog beide bij onze ouders woonde, herken ik veel van in je 3e alinea. De site van brusjes, die anouar net gaf, het forum daar, heeft me in mijn pubertijd erg veel geholpen.
vrijdag 4 mei 2012 om 23:43
Ik heb even naar je andere topics gekeken en zie niet zo in wat dat met dwanggedachten te maken heeft? Het is toch heel normaal om bij veranderingen in je leven niet overal meteen antwoorden op te hebben? Toen ik zo oud was als jij (klinkt alsof ik nu in de 80 ben, maar dat valt reuze mee 
) twijfelde ik ook over een hele hoop dingen. En was ik erg bang dat ik een psychische ziekte zou krijgen.
Ik denk dat veel mensen die begin 20 zijn daar last van hebben. Het gaat vanzelf over als je je plek begint te vinden. Ik denk juist dat jouw Carpe Diem-houding hier heel erg bij gaat helpen: natuurlijk mag je piekeren en hoef je niet altijd vrolijk te zijn. Maar het is ook helemaal niet erg om je gelukkig te voelen en de boel de boel te laten.
Klinkt dat logisch?
Overigens, woont je zus nog bij jullie thuis? Is het niet mogelijk dat je op jezelf gaat wonen zodat je een beetje afstand van haar kunt nemen en jezelf kunt opladen?
) twijfelde ik ook over een hele hoop dingen. En was ik erg bang dat ik een psychische ziekte zou krijgen. Ik denk dat veel mensen die begin 20 zijn daar last van hebben. Het gaat vanzelf over als je je plek begint te vinden. Ik denk juist dat jouw Carpe Diem-houding hier heel erg bij gaat helpen: natuurlijk mag je piekeren en hoef je niet altijd vrolijk te zijn. Maar het is ook helemaal niet erg om je gelukkig te voelen en de boel de boel te laten.
Klinkt dat logisch?
Overigens, woont je zus nog bij jullie thuis? Is het niet mogelijk dat je op jezelf gaat wonen zodat je een beetje afstand van haar kunt nemen en jezelf kunt opladen?
Occam's razor
zaterdag 5 mei 2012 om 06:20
Ja, mijn zus woont thuis. Ik moet eerlijk zeggen dat ze redelijk stabiel is en dat het de betere kant wel weer op gaat, maar haar prognose ziet er toch wel naar uit dat ze nooit van de dwang af zal komen. Ze is inmiddels wel bij de woningstichting gaan informeren. Er zijn misschien opties dat ze ambulant geholpen word, d.w.z. dat ze bij wijze van een keer in de week iemand over de vloer krijgt die dingen samen met haar regeld en die de week met haar evalueert.
Als ik eerlijk ben ben ik er helemaal niet aan toe om op mezelf te gaan. Heb soms wel eens gedacht: woonde ik maar op mezelf dan had ik hier minder last van gehad, maar ik voel gewoon dat dit het moment niet voor me is. Dat klinkt misschien onvolwassen, maar ik heb het idee dat dat nu gewoon nog niet bij me past.
Als ik eerlijk ben ben ik er helemaal niet aan toe om op mezelf te gaan. Heb soms wel eens gedacht: woonde ik maar op mezelf dan had ik hier minder last van gehad, maar ik voel gewoon dat dit het moment niet voor me is. Dat klinkt misschien onvolwassen, maar ik heb het idee dat dat nu gewoon nog niet bij me past.
zaterdag 5 mei 2012 om 09:42
Wees blij dat jij niet degene bent met de stoornissen. Je zus heeft een reden om zichzelf rot te voelen, ze is namelijk ziek.
Ja, het zal ongetwijfeld ook bepaalde effecten op jou hebben, maar jij bent niet degene die ziek is. Jij hebt de mogelijkheid dingen te relativeren en eigen keuzes te maken.
Het klinkt alsof je je zus haar ziekte verwijt.
Ja, het zal ongetwijfeld ook bepaalde effecten op jou hebben, maar jij bent niet degene die ziek is. Jij hebt de mogelijkheid dingen te relativeren en eigen keuzes te maken.
Het klinkt alsof je je zus haar ziekte verwijt.
zaterdag 5 mei 2012 om 10:21
Ik snap je wel hoor! Ik denk dat het logisch is dat je over bepaalde dingen meer of anders gaat nadenken sls je er door je us steeds mee wordt geconfronteerd.
Bovendien past het bij je leeftijd om na te gaan denken over je toekomst, wat wil ik, wat ga ik doen, etc.
Dubbelop dus!
Ik denk niet dat je bng hoeftte zijn dat je net zoals je zus wordt. Waarschijnlijk heeft je us altijd al anders in het leven gestaan, anders dan jij gedacht en gedaan, etc. Toch? Laat die gedachten niet toe en ga door met jouw leven, daar heb je recht op!!
Sterkte!
Bovendien past het bij je leeftijd om na te gaan denken over je toekomst, wat wil ik, wat ga ik doen, etc.
Dubbelop dus!
Ik denk niet dat je bng hoeftte zijn dat je net zoals je zus wordt. Waarschijnlijk heeft je us altijd al anders in het leven gestaan, anders dan jij gedacht en gedaan, etc. Toch? Laat die gedachten niet toe en ga door met jouw leven, daar heb je recht op!!
Sterkte!
zaterdag 5 mei 2012 om 11:28
zaterdag 5 mei 2012 om 22:29
quote:goldstrike21 schreef op 05 mei 2012 @ 06:20:
Als ik eerlijk ben ben ik er helemaal niet aan toe om op mezelf te gaan. Heb soms wel eens gedacht: woonde ik maar op mezelf dan had ik hier minder last van gehad, maar ik voel gewoon dat dit het moment niet voor me is. Dat klinkt misschien onvolwassen, maar ik heb het idee dat dat nu gewoon nog niet bij me past.
Nouja, dat kan natuurlijk. Niet iedereen staat op zn 18e al te springen om het huis uit te gaan. Alles op zn tijd!
Maar ik neem aan dat je je wel kunt terugtrekken in je kamer als het je allemaal even teveel wordt? En wat doe je dan? Muziek luisteren, lezen, op je bed naar het plafond staren?
Misschien is voor jou een tussenstap beter: eerst in een woongroep ofzo gaan wonen, als je er aan toe bent om het ouderlijk huis te verlaten.
Als ik eerlijk ben ben ik er helemaal niet aan toe om op mezelf te gaan. Heb soms wel eens gedacht: woonde ik maar op mezelf dan had ik hier minder last van gehad, maar ik voel gewoon dat dit het moment niet voor me is. Dat klinkt misschien onvolwassen, maar ik heb het idee dat dat nu gewoon nog niet bij me past.
Nouja, dat kan natuurlijk. Niet iedereen staat op zn 18e al te springen om het huis uit te gaan. Alles op zn tijd!
Maar ik neem aan dat je je wel kunt terugtrekken in je kamer als het je allemaal even teveel wordt? En wat doe je dan? Muziek luisteren, lezen, op je bed naar het plafond staren?
Misschien is voor jou een tussenstap beter: eerst in een woongroep ofzo gaan wonen, als je er aan toe bent om het ouderlijk huis te verlaten.
Occam's razor
zaterdag 5 mei 2012 om 22:45
Hooooo. Begrijp me niet verkeerd. Ik geloof er absoluut niet in dat mijn zus om haar psychisch ziek zijn heeft gevraagd. Absoluut niet. Ik snap wel dat je me egoïstisch vind klinken maar hier heb ik ook een verklaring voor... Mijn zus heeft juli al 2 jaar een dwangneurose. In eerste instantie niet wetende wat er mankeerde. En dus ingespeeld op haar angsten door haar te bevestigen. Bijvoorbeeld: mijn zus: "heb ik iemand dood gereden?" Waarop wij dan zouden antwoorden: "nee, je hebt dat niet. Dat weet je wel." Feitelijk hebben wij en zij dus zelf haar angsten onbewust gevoed door haar alsmaar bevestiging te geven... Op een gegeven moment kwam er dan een psychisch verpleegkundige hier twee maal in de week over de vloer. I.p.v. dat dit opluchtte leek het alleen maar meer achteruit te gaan. Het was een afschuwelijke behandeling (verpleegkundige maakte afspraken naar mijn ouders toe om eens te bespreken hoe het gaat en hoe mijn zus te benaderen/bejegenen, verpleegkundige had uitspraken als: "ik ben blij dat ik niet in jullie schoenen sta", etc.). Op een gegeven moment liep het zo uit de hand dat de crisisdienst is geweest en binnen anderhalf week werd mijn zus opgenomen op de paaz. We zaten met het gezin om tafel, allemaal op onze achterste poten en helemaal radeloos. Iedereen - behalve mijn vader - liep bij het maatschappelijk werk.
Nu kan ik zeggen dat het beter gaat. De tijd is minder deprimerend. En eerlijk, het gaat zo veel beter met mijn zus. Ik hoop alleen niet dat ik egoïstisch over kom. Zo moest ik het juist aanpakken aangezien ik helemaal in het dal van mijn zus werd meegesleurd. Dus ik hoop dat jullie dat beeld niet van mij hebben...
Nu kan ik zeggen dat het beter gaat. De tijd is minder deprimerend. En eerlijk, het gaat zo veel beter met mijn zus. Ik hoop alleen niet dat ik egoïstisch over kom. Zo moest ik het juist aanpakken aangezien ik helemaal in het dal van mijn zus werd meegesleurd. Dus ik hoop dat jullie dat beeld niet van mij hebben...
zaterdag 5 mei 2012 om 22:50
Nee ik heb dat beeld niet van je. Je beschrijft jouw onmacht en wanhoop en vervolgens de woede die je door het kijken naar je zus , je ouders en jezelf in deze situatie kan voelen en vervolgens de manier waarop jij jezelf hier enigszins tegen beschermd hebt. Dat is in mijn ogen niet egoïstisch en wel menselijk.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
