Psyche
alle pijlers
zwanger en eetproblemen
zaterdag 7 december 2013 om 10:57
Ik start dit onderwerp in de hoop op wat ervaringen, reacties, tips want ik zit zelf een beetje vast merk ik.
Ik ben 35, zwanger van mijn eerste kindje, na twee miskramen. Nu 11 weken en erg blij natuurlijk. We (mijn man en ik) hebben het alleen erg druk met onze twee bedrijfjes en ik merk dat mijn eetproblemen weer opspelen. Ik heb nooit een "echte" eetstoornis gehad, maar wel in slechte tijden extreem slank geweest, en altijd wel bezig met eten. Omdat ik nooit echt gestopt ben met eten en ook nooit alles er weer uitgooi is het nooit echt besproken in therapiën die ik heb gehad (depressie, angst).
Slank zijn is altijd erg belangrijk geweest voor me, toch een soort bevestging van mijn zelfbeeld. Nu heb ik zoveel honger en ook eetbuien (die heb ik dus met periodes altijd wel gehad) en mijn lijf wordt dikker. En echt niet door de baby hoor. Wel opgezette darmen en grotere borsten maar ook door het meer eten en door de snoepbuien.
Ik krijg het zelf niet onder controle. De dag gaat goed, maar de avonden vaak niet. Ik heb ook veel negatieve gedachten over mezelf en voel me enórm dik (heb nooit overgewicht gehad, nu ook niet: weeg 54/55 bij een lengte van 1.65). Vóór de zwangerschap was dat tussen de 52/53. Mijn laagste gewicht is 49/50 (jaren geleden) en mijn hoogste 56 denk ik.
Ik kijk wel eens een programma over eetproblemen en dan herken ik wel hoe het bij die meiden hun leven beheerst en vooral hun zelf beeld.
Iemand hier ervaring mee en tips?
Erg bedankt alvast
Ik ben 35, zwanger van mijn eerste kindje, na twee miskramen. Nu 11 weken en erg blij natuurlijk. We (mijn man en ik) hebben het alleen erg druk met onze twee bedrijfjes en ik merk dat mijn eetproblemen weer opspelen. Ik heb nooit een "echte" eetstoornis gehad, maar wel in slechte tijden extreem slank geweest, en altijd wel bezig met eten. Omdat ik nooit echt gestopt ben met eten en ook nooit alles er weer uitgooi is het nooit echt besproken in therapiën die ik heb gehad (depressie, angst).
Slank zijn is altijd erg belangrijk geweest voor me, toch een soort bevestging van mijn zelfbeeld. Nu heb ik zoveel honger en ook eetbuien (die heb ik dus met periodes altijd wel gehad) en mijn lijf wordt dikker. En echt niet door de baby hoor. Wel opgezette darmen en grotere borsten maar ook door het meer eten en door de snoepbuien.
Ik krijg het zelf niet onder controle. De dag gaat goed, maar de avonden vaak niet. Ik heb ook veel negatieve gedachten over mezelf en voel me enórm dik (heb nooit overgewicht gehad, nu ook niet: weeg 54/55 bij een lengte van 1.65). Vóór de zwangerschap was dat tussen de 52/53. Mijn laagste gewicht is 49/50 (jaren geleden) en mijn hoogste 56 denk ik.
Ik kijk wel eens een programma over eetproblemen en dan herken ik wel hoe het bij die meiden hun leven beheerst en vooral hun zelf beeld.
Iemand hier ervaring mee en tips?
Erg bedankt alvast
zaterdag 7 december 2013 om 11:20
Het lijkt me nogal duidelijk, je hebt een eetstoornis en je hebt het ook al heel lang. Een ongezonde situatie voor je zwangerschap maar ook straks in je moederschap. Jij zal je kind het goede voorbeeld moeten geven.
Je bent nu 11 weken onderweg en je zal nog veel dikker worden. Als jij jouw slanke lijf zo belangrijk vind voor je zelfbeeld dan gaat je zelfbeeld flink te lijden krijgen de komende jaren, na je zwangerschap zal je ook nooit meer hetzelfde lijf terugkrijgen
Je bent nu 11 weken onderweg en je zal nog veel dikker worden. Als jij jouw slanke lijf zo belangrijk vind voor je zelfbeeld dan gaat je zelfbeeld flink te lijden krijgen de komende jaren, na je zwangerschap zal je ook nooit meer hetzelfde lijf terugkrijgen
zaterdag 7 december 2013 om 11:20
zaterdag 7 december 2013 om 11:34
o ik wist niet dat het zo duidelijk was.
maar voelt wel als een opluchting dat jullie dit zeggen, soort eyeopener. ik heb er wel eens met vriendinnen over gepraat maar kwam nooit echt naar voren dat het bij mij niet normaal was (hoewel ik dat wel voelde). dat komt ook omdat ik wel altijd zorg dat ik gezond eten binnenkrijg, sport, en een gezond gewicht heb.
maar in mijn koppie zit er iets niet helemaal goed volgens mij
ik ga volgende week naar de psych. zal het daar aankaarten want kom er alleen inderdaad niet uit.
en bedankt voor de felicitaties!
maar voelt wel als een opluchting dat jullie dit zeggen, soort eyeopener. ik heb er wel eens met vriendinnen over gepraat maar kwam nooit echt naar voren dat het bij mij niet normaal was (hoewel ik dat wel voelde). dat komt ook omdat ik wel altijd zorg dat ik gezond eten binnenkrijg, sport, en een gezond gewicht heb.
maar in mijn koppie zit er iets niet helemaal goed volgens mij
ik ga volgende week naar de psych. zal het daar aankaarten want kom er alleen inderdaad niet uit.
en bedankt voor de felicitaties!
zaterdag 7 december 2013 om 11:36
Ik ken het gevecht. Ook de periode (die bij jou dan erg lang duurt) dat het nog niet echt een eetstoornis te noemen is.
Ik wil je alleen wel echt even mee geven dat je goed moet eten tijdens je zwangerschap. Niet alleen voor de gezondheid van je kindje voor nu en straks. Maar ook voor zijn/haar latere leven.
Een (milde) eetstoornis is al aangetoond familiair. Dochters van moeders met ES hebben een veel grotere kans hier later ook last van te krijgen. En als je tijdens de zwangerschap zou diëten maak je dat er structurele veranderingen in de activatie van de genen van je kindje komen.
Bijvoorbeeld de kinderen geboren vlak na de hongerwinter, wiens moeders tijdens de zwangerschap honger leden, krijgen sneller overgewicht en hebben een groter percentage obese mensen dan andere generaties. Dat komt doordat honger bij de moeder bepaalde veranderingen aan het DNA van het kind teweeg brengt.
Aan het DNA zitten structuurtjes vast die er voor zorgen of DNA wel of niet afgelezen kan worden. Als een moeder genoeg eten heeft tijdens haar zwangerschap, worden die structuurtjes zo neergezet dat het kind een snelle stofwisseling mag hebben. Immers; er is genoeg voedsel. Het omgekeerde gebeurd als de moeder te vaak honger heeft. De structuurtjes zorgen dat de "Sla al het vet en suiker op als reserve" genen juist afgelezen kunnen worden.
Dit is uiteraard een sterk gesimplificeerd verhaal, maar wel in grote lijnen hoe het werkt.
Dat gezegd hebbende; ga naar de huisarts en laat je doorsturen naar een diëtiste die ervaring heeft met eetstoornissen. Zij kan je helpen met genoeg voedsel binnen krijgen en de slechte eetbuien voorkomen. (onthoudt wel, wat idd hier al gezegd is, het hoort ook bij de zwangerschap. Maar ik kan vanaf hier niet zien of je 10 marsen achter elkaar eet, of een half bruinbrood met ham. Bespreken kan iig nooit kwaad.).
Een psycholoog zou ook geen slecht idee zijn. Ter ondersteuning van het uitbannen van eventueel slechte eetbuien, het opnieuw creëren van je zelfbeeld, en een stukje onrust kwijt kunnen.
Je zegt zelf dat er nooit echt sprake is geweest van een eetstoornis. Wist je dat de eetstoornis NAO ook bestaat? Niet anders omschreven, betekend dat. M.a.w. het is geen anorexia, geen boulimia, geen BED, maar tóch niet normaal. En het is geen excuus diagnose.
Gun jezelf de hulp. Sterkte!
Ik wil je alleen wel echt even mee geven dat je goed moet eten tijdens je zwangerschap. Niet alleen voor de gezondheid van je kindje voor nu en straks. Maar ook voor zijn/haar latere leven.
Een (milde) eetstoornis is al aangetoond familiair. Dochters van moeders met ES hebben een veel grotere kans hier later ook last van te krijgen. En als je tijdens de zwangerschap zou diëten maak je dat er structurele veranderingen in de activatie van de genen van je kindje komen.
Bijvoorbeeld de kinderen geboren vlak na de hongerwinter, wiens moeders tijdens de zwangerschap honger leden, krijgen sneller overgewicht en hebben een groter percentage obese mensen dan andere generaties. Dat komt doordat honger bij de moeder bepaalde veranderingen aan het DNA van het kind teweeg brengt.
Aan het DNA zitten structuurtjes vast die er voor zorgen of DNA wel of niet afgelezen kan worden. Als een moeder genoeg eten heeft tijdens haar zwangerschap, worden die structuurtjes zo neergezet dat het kind een snelle stofwisseling mag hebben. Immers; er is genoeg voedsel. Het omgekeerde gebeurd als de moeder te vaak honger heeft. De structuurtjes zorgen dat de "Sla al het vet en suiker op als reserve" genen juist afgelezen kunnen worden.
Dit is uiteraard een sterk gesimplificeerd verhaal, maar wel in grote lijnen hoe het werkt.
Dat gezegd hebbende; ga naar de huisarts en laat je doorsturen naar een diëtiste die ervaring heeft met eetstoornissen. Zij kan je helpen met genoeg voedsel binnen krijgen en de slechte eetbuien voorkomen. (onthoudt wel, wat idd hier al gezegd is, het hoort ook bij de zwangerschap. Maar ik kan vanaf hier niet zien of je 10 marsen achter elkaar eet, of een half bruinbrood met ham. Bespreken kan iig nooit kwaad.).
Een psycholoog zou ook geen slecht idee zijn. Ter ondersteuning van het uitbannen van eventueel slechte eetbuien, het opnieuw creëren van je zelfbeeld, en een stukje onrust kwijt kunnen.
Je zegt zelf dat er nooit echt sprake is geweest van een eetstoornis. Wist je dat de eetstoornis NAO ook bestaat? Niet anders omschreven, betekend dat. M.a.w. het is geen anorexia, geen boulimia, geen BED, maar tóch niet normaal. En het is geen excuus diagnose.
Gun jezelf de hulp. Sterkte!
zaterdag 7 december 2013 om 11:40
Hoi Ephina
dank voor je reactie.
nee daar had ik nog nooit van gehoord. NAO wel, maar niet in combi met eetstoornis.
dank voor je uitleg, het stelt me gerust.
maar één ding wil ik toevoegen: ik honger mezelf niet uit nu. daarvoor heb ik teveel "gezond verstand" (voor het kindje) en te veel honger haha. maar dat kon ik vóór mijn zs wél doen. en ik mis het ook zeg maar. zou het wel willen...
niet helemaal normaal he
ik moet nu als de wiedeweerga aan het werk maar iig allemaal bedankt voor de reacties!
dank voor je reactie.
nee daar had ik nog nooit van gehoord. NAO wel, maar niet in combi met eetstoornis.
dank voor je uitleg, het stelt me gerust.
maar één ding wil ik toevoegen: ik honger mezelf niet uit nu. daarvoor heb ik teveel "gezond verstand" (voor het kindje) en te veel honger haha. maar dat kon ik vóór mijn zs wél doen. en ik mis het ook zeg maar. zou het wel willen...
niet helemaal normaal he
ik moet nu als de wiedeweerga aan het werk maar iig allemaal bedankt voor de reacties!
zaterdag 7 december 2013 om 12:15
Je hebt verdrietig genoeg al 2 miskramen gehad.
Je wil toch niet dat dit kindje ongezond ter wereld gaat komen omdat jij een afkeer hebt van aankomen?
Ga naar je huisarts vraag een doorverwijzing voor een psycholoog.
Ga naar een diëtiste om je te laten vertellen wat je minimaal moet eten. (Dat voorkomt ook weer eetbuien dus uiteindelijk kon je daar wel eens slanker bij blijven ook)
Je wil toch niet dat dit kindje ongezond ter wereld gaat komen omdat jij een afkeer hebt van aankomen?
Ga naar je huisarts vraag een doorverwijzing voor een psycholoog.
Ga naar een diëtiste om je te laten vertellen wat je minimaal moet eten. (Dat voorkomt ook weer eetbuien dus uiteindelijk kon je daar wel eens slanker bij blijven ook)
zaterdag 7 december 2013 om 14:08
Inderdaad op zoek naar hulp! Ik heb zelf al jaren een eetstoornis. Ik moetzeggen dat ik er in mijnzwangerschap weinig last van heb gehad. Tenminste niet op de manier dat ik ging lijnen. Ik had er in mijn hoofd weldegelijk last van. Voelde me dik en lelijk enz. Heb hulp gezocht en dat was zeker heel erg goed voor mij. Groetjes
zaterdag 7 december 2013 om 14:18
Ten eerste gefeliciteerd! Hopelijk krijg je volgend jaar een gezonde zoon/dochter!
Wat je beschrijft klinkt als een goede reden om idd hulp te zoeken. Het meest belangrijk nu is jullie ongeboren kind, je zal goed voor jouw lichaam moeten gaan zorgen!
Ik wil je nog wel graag iets meegeven. Gedurende mijn jeugd heb ik mijn moeder het ene na het andere dieet zien volgen. Eten was altijd een belangrijk onderwerp. Ze schommelde altijd in gewicht, dit is nog steeds zo. In de puberteit heb ik zelf een eetstoornis ontwikkeld. Inmiddels ben ik daar overheen, maar mijn relatie met eten is nog steeds verstoord en ongezond. Zorg ervoor dat je hulp krijgt voor jouw problemen en jouw kindje een gewone omgang met eten ziet van zijn rolmodel.
Sterkte!
Wat je beschrijft klinkt als een goede reden om idd hulp te zoeken. Het meest belangrijk nu is jullie ongeboren kind, je zal goed voor jouw lichaam moeten gaan zorgen!
Ik wil je nog wel graag iets meegeven. Gedurende mijn jeugd heb ik mijn moeder het ene na het andere dieet zien volgen. Eten was altijd een belangrijk onderwerp. Ze schommelde altijd in gewicht, dit is nog steeds zo. In de puberteit heb ik zelf een eetstoornis ontwikkeld. Inmiddels ben ik daar overheen, maar mijn relatie met eten is nog steeds verstoord en ongezond. Zorg ervoor dat je hulp krijgt voor jouw problemen en jouw kindje een gewone omgang met eten ziet van zijn rolmodel.
Sterkte!
zaterdag 7 december 2013 om 14:20
@sugermiss: nee dat wil ik zeker niet en zoals ik al zei, ik eet wel gewoon hoor, zelfs meer dan gemiddeld. zo ver gaat het nu dus niet. alleen in mijn hoofd is het niet rustig hierover.
ik loop al bij een psych en ga het aankaarten. dank voor je reactie.
@langeleis: herkenbaar. ik lijn dus ook niet, maar heb er wel "last" van in mijn hoofd. ga zeker hulp zoeken.
iemand miss nog een boek als aanrader? of een goeie website hierover?
thanx
ik loop al bij een psych en ga het aankaarten. dank voor je reactie.
@langeleis: herkenbaar. ik lijn dus ook niet, maar heb er wel "last" van in mijn hoofd. ga zeker hulp zoeken.
iemand miss nog een boek als aanrader? of een goeie website hierover?
thanx
zondag 8 december 2013 om 16:52
Hoi Sammie, goed dat je je problemen erkent... dat is stap 1 richting herstel! Misschien kun je een doorverwijzing vragen naar [spam] Kijk ook even op hun website, veel informatie en tips! Al hun therapeuten zijn ervaringsdeskundigen en weten dus precies waar de kern van het probleem zit. Het goede nieuws is dat je op latere leeftijd er sneller vanaf bent. Veel geluk met de zwangerschap! liefs
