Donker gat en moeilijk eruit te komen (relaties)

Beste allen,
Ik heb heel lang nagedacht om dit te delen aan andere en eventueel wat advies of een lichtpuntje te ontvangen om verder te komen in mijn leven en gelukkiger te zijn of meer rust te voelen. Op dit moment zit ik in een best donker gat en ergens schaam ik me heel erg om dit te delen en vind ik het echt moeilijk. Ik hoop niet op een oordeel, maar ik kan begrijpen dat mensen mij niet altijd zullen snappen hierin.
Ik ben een dame van bijna 30 jaar en ik heb een moeilijke jeugd gehad en spreek mijn ouders niet meer, want ze verbreken liever het contact nadat ik mezelf eindelijk eens wilde uiten over de familiedynamiek en hun aandeel en een sorry zou fijn zijn. Ikzelf ben wel altijd zo geweest voor hen. Hetzelfde is met mijn broers en zussen, die hebben veel trauma’s en projecteren het al jaren op mij en ik heb daar zelf genoeg van en zie geen verandering. Dit is al erg moeilijk, daarnaast laat ik vriendinnen en situaties meer los die niet meer bij me passen als in ik heb meer grenzen en kies meer voor mezelf. Het was ook mijn eigen aandeel teveel toe te laten en te helpen behalve echt mezelf. Dit is sinds 2,5 jaar en voor die tijd heb ik 6 maanden tot 1 jaar therapie gehad voor een depressie en dissociatie klachten, waar ik al vanaf ben gelukkig. Toch was dit ingrijpend. In deze moeilijke periode werkte ik aan mezelf in therapie, maar was ik er nog niet. Ik leerde mijn huidige partner kennen (na twee mislukte pijnlijke toxic relaties). In het begin was hij erg lief, maar toch waren er rode vlaggen die ik negeerde. We zijn na ongeveer 8 maanden gaan verloven (vanwege mijn geloof). Nu achteraf gezien veels te snel. Hij is ook een stuk ouder een leeftijdsverschil van 15 jaar en ik wist wel dat hij een ex en een kind had, maar later hoorde ik dat het 3 exen zijn en 3 kinderen en schrok ik er wel van. Hij heeft zelf ook een getraumatiseerd verleden en daardoor deels is er sprake geweest van agressie en geweld naar mij toe meerdere malen en is hij vreemdgegaan (dat is nu niet meer zo het vreemdgaan, maar zijn agressie en geweld is voor hem moeilijk om rustig te houden). Hij gaat nu wel al een tijdje met mij naar therapie en sommige dingen gaan beter. Hij heeft ook zijn lieve kanten en wil er op zijn manier ook voor mij zijn soms. Hij is meer open en dat geeft een beter vertrouwen voor mij. Toch ben ik bang dat hij een narcist is en de therapie niet gaat helpen. Zij geven aan dat hij dat niet is, maar veel oude pijn van ons in de relatie aanwezig is. Ik probeer vaker op mijn woorden te letten en toon, liefdevoller en rustiger te zijn. Maar toch vind hij het lastig om naar zichzelf te kijken en makkelijker het bij mij neer te leggen, dit doet mij heel veel. Ook soms wordt er toch geschreeuwd of voor me gestaan boos. We triggeren elkaar, dus ook ik maak het een en ander los in hem. Dit is voor mij teveel aan het worden en ik heb minder vertrouwen in de therapeut. Nu hebben we een andere erbij, maar hij geeft wel aan dat we vast lopen en wel dat mijn partner veel van mij houdt en me niet verder wil beschadigen, maar erkent zijn moeilijke communicatie en gedrag wel en dat hij hoopt dat het zal veranderen. Ik krijg te horen dat ik een goede vrouw ben en een man in zijn handjes mag klappen met mij en het al zwaar is wat ik mee maak los van de relatie en mijn best doe. Ook dat er af en toe nog oude pijn is van me en gedrag/gesprekken in de relatie, maar dat veel dingen me ook lukken. Dit is een beetje het beeld tot hoe ver ik het kan delen denk ik al is het veel meer. Waarom ik dit nu deel is omdat ik merk dat ik de relatie zat begin te raken, laatst weer ruzie gehad en geen initiatief van sorry van hem (wat ik vaker wel doe). Alsof het van mij wordt verwacht en dat doe ik niet meer en krijg ik het gevoel uitgedaagd te worden waar ik niet op reageer en er dan geschreeuwd wordt en een dreigement mij op te nemen en te delen met de therapie (had gezegd vaker dat opnemen een grens is van mij en hij daarmee moet stoppen). Ben toen weggelopen de deur uit en heb aangegeven ben er straks. Nu weet ik het eigenlijk niet meer en daarom deel ik het op dit forum. Ergens wil ik ermee stoppen (heb ik eerder eens geprobeerd, maar kwamen we toch weer samen na een tijdje). Nu voelt het sterker toch wel om te stoppen, maar ook de twijfels zijn er nog en denk ik aan de mooie momenten of vooral de kleine groei in dingen.

Ik snap ook niet helemaal hoe ik het zover heb laten komen.. ik was wel nog erg zwak toen ik hem leerde kennen. Ik ben gevoelig voor de lieve momenten.. en de therapie brengt me ook in de war doordat er wordt aangegeven geduld te hebben en dat hij zijn best doet en een moeilijk verleden heeft en ik misschien te snel wil stoppen.. nu denk ik wel steeds meer zo kan ik niet meer verder leven en er is al heel veel gebeurd tussen ons.

De therapeut is een officiële therapeut van de PsyQ en weet dat er is vreemdgegaan en geweld en agressie is. Ik heb daar dus ook meer de vertrouwen in verloren. Nu heeft de therapeut er iemand anders bij genomen samen met ons en hij toont meer begrip voor mij en wil nog meer weten van onze geschiedenis en keurt zijn gedrag af en snapt nog niet helemaal waarom ik het doorzet lijk ik mee te krijgen. Ik ben nu nog meer open en ben benieuwd of het me kan helpen. Daarnaast wil ik zelf weer alleen in therapie gaan, want dat ging wel goed een tijdje toch ben ik bang dat ik niet goed geholpen zal worden want dat heb ik wel nodig nu in mijn huidige situatie.. ik heb mezelf toegezegd dat een kind er niet komt zolang dit zo blijft.. want dat wil ik niet voor een kind wat ik zelf ook heb moeten meemaken, maar eigenlijk spreek ik mezelf een deel tegen dat het pijnlijk is dat het met hem niet zal gaan. Hij blijft zeggen dat hij zijn best doet en de lieve dingen heb ik moeite mee bij mezelf te blijven en het te zien zoals het is en dat komt ook omdat ik veel heb meegemaakt en oud gedrag heb ben ik achter. Ik zit er al een lange tijd in te lang eigenlijk voor mijn doen en heb ook wat steun verloren dat zou wel hebben geholpen denk ik wel. Ik besef de laatste tijd wel steeds meer zelf dat het zo niet kan en neem meer afstand en richt me minder op hem in de hoop voor mezelf te kiezen. Het blijft moeilijk voor mij. Onze ‘huwelijk’ kan ik inderdaad wel verbreken en denk ook niet dat dat het is waarom ik met hem ben. Ik heb nooit samengewoond en zoveel samen geweest (was meer zijn idee en ben ik wel in meegaan zelf) en heb daardoor makkelijk een relatie kunnen verbreken hiervoor heb ik het gevoel (al duurde het ook te lang). Maar ik had toch meer mijn eigen leven en hield ik me bij. Nu voelt het een stuk moeilijker en soms weet ik niet waarom een deel is denk ik toch de hulpverlening en ook dat ik zelf een stuk zwakker ben en me kracht weer moet vinden.

Dat is waar hij kan in zijn oude gewoontes vallen… want dat gebeurt soms in mindere mate nog en hoort niet. Toch blijf ik er deels in hangen de laatste tijd kies ik wel steeds meer voor mezelf op momenten en ik hoop dat ik daarin kan groeien en een keus kan maken dat dit niet goed is voor me wat ik ergens ook wel weet.

Narcisme en gaslighting heb ik veel over gezocht en een van zijn exen benoemde dit ook en daarnaast zei me onderbuikgevoel het vaker, maar door de therapeut (twee stuks toen der tijd met hem) viel dat weg. Ze gaven aan dat hij geen narcist is. Nu wil ik wel me eigen weg hierin gaan zoeken en open en eerlijk zijn en denk ik toch dat hij het kan zijn. Zekerheid heb ik niet, maar het komt wel vaker weer naar boven. Met een narcist valt niet te leven en zo voelt het wel vaker. Ik weet niet wat me nog meer zou kunnen helpen, maar ik doe mijn best en voel me soms een beetje alleen hierin dat houdt me ergens ook weer in de relatie. Gewoon stoppen is het beste en ergens ben ik nog bang ervoor. Ik snap mezelf soms niet helemaal en dan weer wel dat ik meer aan mezelf moet gaan werken.

Dankjewel iedereen tot nu toe voor het advies!

Lieve mensen,

Een update… en ik weet dat ik het moeilijk ga hebben.

Nu ik de afgelopen dagen en een tijdje ook meer bezig ben in dingen te verdiepen los van therapie over deze relatie met hem heb ik de afgelopen dagen gekeken naar zijn gedrag en het bij hem gelaten en me grenzen omhoog gehouden en de situatie is nu zo dat hij dreigde met spullen pakken (vaker gedaan) en is weggegaan. Ik keek in zijn telefoon en zag dat hij (weer) meisjes opzocht waaronder een in lingerie op Facebook dit is na lange tijd en hadden we afspraken over gemaakt. Dus mijn gevoel zei als het moeilijk is en hij krijgt niet de aandacht van mij ipv terug in mij stoppen eens zijn best doen vind ik zoiets. Toch benaderde ik hem rustig en gaf mijn gevoel aan en er naar gekeken moest worden en hij ontkende zoals gewoonlijk en begon over andere dingen en te wijzen naar mij. Hij zei dus je vertrouwt me niet en je blijft doorgaan met dit gedrag en dat hij er niet meer tegen kan en weggaat zo. Ik zei niks meer eigenlijk en ben de deur uit gegaan en hij gaf aan in vrede kan het. Enige wat ik zei was dat hij dit vaak doet spullen pakken en niet ik en verder prima. Vind het heel erg en denk wel dat hij een narcist is… ik weet dat dit moeilijk zal worden nu want hij zal eens wat proberen en sommige spullen liggen hier nog en heb de sleutels niet gevonden en geen contact meer gezocht. Wat kan ik verder nog doen?

Hij is vaker vertrokken en dan ging ik er meestal achteraan. En dit keer doe ik dat niet. En het klopt ook dat hij op een gegeven moment probeert terug te komen in mijn leven al was dit alleen 1 of 2 keer in het begin dus dat zou kunnen en daar kan ik het moeilijk mee hebben. Daarom heb ik het toch best zwaar merk ik, ook weer komt de therapie omhoog en ben ik bang dat ik straks toch een verkeerde keus heb gemaakt want voorheen ging hij dan wel eens een keer alleen naar de therapie. Heb wel een gesprek staan met ze, alleen voor de laatste keer en twijfel om te gaan of gewoon los te komen ervan en zelf mijn eigen weg te zoeken. Hij kwam met de sleutels in huis in de ochtend en zijn werk bus vanuit werk ik zei niks en hij keek me emotieloos aan en liep weg. Ik belde en zei hoe zit het met mijn sleutels dit is geen inloophuis en zei hij wilde mijn spullen maar je bent er (hij weet dat het mijn vrije dag is) en ben vergeten dat je vrij bent. Ik zei dit kan niet zo en hing hij op. Ik heb wel met een vriendin gesproken die ik opzocht en een zus die ik na jaren spreek en wel probeert er voor me te zijn doet me erg goed. Ik heb het slot veranderd en zijn spullen en autosleutel in zijn auto neergelegd en verder is hij hier niet welkom. Zou hem moeten uitschrijven met de tijd. Dit is ook een patroon en ik wil er niet meer in zitten, maar slaap best moeilijk en meld me ziek op werk meer en denk er toch veel aan en vraag me af hoe ik hieruit kom… spreek mijn huisarts wel vandaag om alles te delen, want ik vertrouw hem wel. Ik heb alles geblokt op social media. Voel me gewoon best alleen soms en denk dan weer aan de goeie momenten en vraag me af of ik het fout doe, maar toch denk ik dan nee dit verdien je niet en zo hoort het niet te gaan het zegt genoeg dat hij niet is veranderd en je niet respecteert.. vind het erg dat we zo lang naar therapie zijn geweest en me dat juist niet echt goed heeft gedaan en meer aan mezelf ben gaan twijfelen en dacht dat het zo hoorde te gaan samen en ik geduld met hem moest hebben hij hield er zelf ook best veel aan vast en was in de gesprekken soms ook anders en dat gaf hoop. Thuis ging het dan toch wel snel mis vond ik en ik bleef het ook meer bij mezelf zoeken dat ik er ook aandeel in had en veel en dat heeft me onzekerder gemaakt en ben ik meer gaan pleasen en hem zielig gaan vinden wat nu soms ook omhoog komt allemaal. Ik probeer me best te doen te kijken of ik wat goede leuke dingen voor mezelf kan doen in stapjes, wandel wat meer maar ik heb weinig trek om te eten en iets te doen al probeer ik het wel.

Het is inderdaad mijn huurwoning en hij staat nu nog ingeschreven.